VII SA/Wa 1802/06

VII SA/Wa 1802/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-12-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-09-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Izabela Ostrowska
Mirosława Kowalska /przewodniczący sprawozdawca/
Tadeusz Nowak
Symbol z opisem
6015 Uzgodnienia
Skarżony organ
Minister Środowiska
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosława Kowalska (spr.), , Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Protokolant Mariusz Gąsiński-Goc, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi Gminy Miasta Z. na decyzję Ministra Środowiska z dnia [...] maja 2006 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego. I. uchyla zaskarżoną decyzję II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku,
Uzasadnienie
Sygn.akt:VIISA/WA 1802 / 06
U Z A S A D N I E N I E
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] maja 2006r., znak [...] Minister Środowiska na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kodeksu postępowania administracyjnego , po rozpatrzeniu odwołania Prezydenta Miasta Z. od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2005 roku, znak: [...] - umarzył postępowanie odwoławcze w przedmiotowej sprawie.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że Wojewoda [...] uzgodnił, w zakresie ochrony środowiska, rozwiązania projektowe dla inwestycji polegającej na budowie kwatery II oraz rekultywacji kwatery I na terenie składowiska odpadów poprodukcyjnych, w tym niebezpiecznych w Z. na etapie ubiegania się inwestora – [...]Sp. z o. o. z siedzibą w Z. o pozwolenie na budowę.
Odwołanie od powyższej decyzji wniósł Prezydent Miasta Z.
Prezydent Miasta Z. wskazał, że Spółka nie posiada żadnych środków niezbędnych do wykonania prac rekultywacyjnych obiektu - kwatery I , obowiązujący do końca 2003 roku plan zagospodarowania przestrzennego nie przewidywał powyższej działalności na przedmiotowym terenie. Ponadto zdaniem Prezydenta Miasta Z., w niniejszym postępowaniu winna znaleźć zastosowanie, ogólna zasada uwzględnienia przy załatwieniu spraw indywidualnych, interesu społecznego i słusznego interesu obywateli zawarta w art. 7 kpa.
Minister Środowiska, wskazał, że rozpoznając odwołanie miał na uwadze, że zgodnie z art. 125 § 1kpa, odwołanie od decyzji przysługuje stronie. Powyższa regulacja nakłada na organ odwoławczy obowiązek ustalenia czy odwołujący się podmiot ma legitymację strony postępowania i sam fakt doręczenia decyzji kończącej postępowanie w pierwszej instancji , nie zwalnia organu odwoławczego od oceny czy istotnie strona odwołująca się jest legitymowana do wniesienia odwołania. Krąg stron postępowania określa art. 28 Kpa, zgodnie z którym stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie, albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek.
Minister Środowiska stwierdził, że Miasto Z. nie było stroną postępowania w przedmiocie wydania przez Prezydenta Miasta Z. decyzji (z dnia [...] września 1991 roku, znak: [...]) ustalającej lokalizację inwestycji, polegającej na budowie składowiska odpadów w Z.
Zdaniem Ministra Środowiska brak jest podstaw do uznania społeczeństwa z., za stronę postępowania dotyczącego zmiany powyższej decyzji, zatem w tej sytuacji brak jest też podstaw do rozpatrzenia odwołania wniesionego przez Prezydenta Miasta Z.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Ministra Środowiska wniosła Gmina Miasto Z. reprezentowana przez Prezydenta Miasta Z.
Skarżąca wskazała, że decyzja Ministra Środowiska narusza interes prawny Gminy Miasto Z., poprzez przyjęcie, że nie jest ona stroną postępowania w przedmiocie wydania przez Wojewodę [...] decyzji w sprawie uzgodnienia projektu budowlanego.
Zdaniem skarżącej w stanie faktycznym i prawnym ukształtowanym zaskarżoną decyzją Ministra Środowiska nie może budzić wątpliwości, że Gmina Miasto Z. ma interes w uchyleniu decyzji Wojewody [...]. Wojewoda [...] uzgodnił w zakresie ochrony środowiska rozwiązania projektowe, które jest szkodliwe dla Gminy Miasta Z.
W ocenie skarżącej decyzja Ministra Środowiska narusza art. 7 Konstytucji RP oraz art. 6 kpa.
W odpowiedzi na skargę Minister Środowiska podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi .
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje .
Zgodnie z dyspozycją art.1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych(Dz.U.nr153,poz.1269 ) sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Przepis art. 134 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm. ) stanowi, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi.
Zdaniem Sądu zaskarżonej decyzji można postawić zarzut naruszenia prawa, który skutkuje jej uchylenie. W sprawie niniejszej doszło do obrazy przepisów art. 7 , 77, 107 kpa wobec braku dokładnego wyjaśnienia sprawy, wobec braku wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego oraz prawidłowego uzasadnienia prawnego decyzji.
Na wstępie Sąd zauważa, że Minister Środowiska w zaskarżonej decyzji przywołuje błędnie §1 art. 138 kpa - umorzenie postępowania przewiduje bowiem §3 art. 138 kpa. Ponadto to komu przysługuje odwołanie od decyzji wynika z art. 127 kpa , a nie jak wskazał Minister Środowiska w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji , z art. 125§1 kpa.
Sąd podziela pogląd Ministra Środowiska, że udział w postępowaniu przed organem pierwszej instancji nie przesądza o przymiocie strony postępowania administracyjnego u odwołującego się, jak i to, że organ odwoławczy ma obowiązek zbadania czy odwołujący się ma legitymację do wniesienia odwołania.
Zdaniem Sądu te prawidłowe założenia , które przyjął Minister Środowiska nie przełożyły się jednak na prawidłowe ustalenia i właściwe, prawne uzasadnienie umorzenia postępowania w niniejszej sprawie.
Organ nie rozważył w szczególności, czy odwołanie pochodzi od Prezydenta, czy też od Gminy i Miasta , reprezentowanej przez Prezydenta. W razie wątpliwości w tym zakresie organ powinien był zastosować tryb przewidziany w przepisie art. 64 §2 kpa.
Dopiero prawidłowe określenie podmioty wnoszącego odwołanie pozwala na ocenę jego przymiotu jako strony postępowania odwoławczego.
W ocenie Sądu w okolicznościach sprawy, która dotyczy odwołania od decyzji Wojewody [...] co do uzgodnienia w zakresie ochrony Środowiska rozwiązań projektowych na etapie ubiegania się inwestora o pozwolenie na budowę, zupełnie niezrozumiałe jest stanowisko Ministra Środowiska, że skoro "Miasto Z. nie było stroną postępowania w przedmiocie wydania przez Prezydenta Miasta Z. decyzji (z dnia [...]września 1991 roku, znak: [...]) ustalającej lokalizację inwestycji, polegającej na budowie składowiska odpadów (...) Brak jest podstaw do uznania społeczeństwa z., reprezentowanego przez Prezydenta Miasta Z., za stronę postępowania dotyczącego zmiany powyższej decyzji’’.
Podnieść należy, że o tym czy jest się stroną danego postępowania administracyjnego decyduje okoliczność czy istnieje przepis prawa materialnego pozwalający zakwalifikować interes danej osoby jako interes prawny.
W orzecznictwie przyjmuje się, że mieć interes prawny to tyle co wskazać przepis prawa uprawniający dany podmiot do wystąpienia z określonym żądaniem w stosunku do organu administracji publicznej.
O tym więc, czy konkretny podmiot ma w danej sprawie chroniony interes prawny, decydują przepisy prawa. Najczęściej będą to przepisy prawa materialnego; jednakże mogą to być również przepisy procesowe lub ustrojowe (podobnie B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne..., s. 424, 425).
Uprawnienie do wniesienia odwołania uzależnione jest od wykazania więc związku między chronionym przez przepisy prawa interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej.
Kryterium interesu prawnego, na którym oparta jest legitymacja do wniesienia odwołania oznacza, że akt organu musi dotyczyć interesu prawnego skarżącego , który musi być własny, indywidualny i oparty na konkretnym przepisie prawa powszechnie obowiązującego ( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3czerwca 1996r. IISA 74/96 ONSA 1997/2/89 ).
Rozpoznając sprawę ponownie Minister Środowiska ,mając na uwadze powyższe rozważania Sądu, ustali od kogo pochodzi odwołanie od decyzji Wojewody [...] oraz z czego ten podmiot wywodzi przymiot strony do wniesienia odwołania.
Sąd orzekł jak w sentencji w trybie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153 poz.1270 ze zm.).