VII SA/Wa 1789/22

VII SA/Wa 1789/22 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2022-12-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-08-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Anna Milicka-Stojek
Artur Kuś
Paweł Groński /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 553/23 - Wyrok NSA z 2023-07-05
Skarżony organ
Minister Rozwoju
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 176
art. 11f ut 1 pkt 4, art.11d ust 1 i 3
Ustawa z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Groński (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Artur Kuś asesor WSA Anna Milicka-Stojek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi T. J. na decyzję Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 14 czerwca 2022 r. znak: DLI-I.7621.26.2019.AN.26(PS) w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej oddala skargę
Uzasadnienie
Minister Rozwoju i Technologii zaskarżoną decyzją z 14 czerwca 2022 r., nr DLI-I.7621.26.2019.AN.26(PS), na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735, ze zm., dalej: "K.p.a.") oraz art. 11g ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 2003 r. o szczególnych zasadach przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych (Dz.U. z 2022 r. poz. 176, dalej "specustawa drogowa"), po rozpatrzeniu odwołań R. i L. M., J.B., A. Sp. z o.o. z siedzibą w M., V. B., P.K., G.S., K.C., T.J. (dalej: "skarżący"), A. i P. B. oraz W.P. od decyzji Wojewody Kujawsko - Pomorskiego z 3 października 2019 r., nr 9/2019 o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dla inwestycji pn.: "Ograniczenie emisji spalin poprzez rozbudowę sieci dróg rowerowych, znajdujących się w koncepcji rozwoju systemu transportu [...] Obszaru Funkcjonalnego dla: Części nr 1 - [...] w ciągu dróg wojewódzkich nr: [...]", w pkt I uchylił:
w rozstrzygnięciu decyzji organu pierwszej instancji, znajdujący się na stronie 3: w wierszach 7-8, licząc od góry strony, zapis: "Ustalam linie rozgraniczające teren inwestycji oznaczone linią przerywaną koloru różowego,"; w wierszu 17, licząc od góry strony, zapis: "stanowiącej załącznik nr 1 do niniejszej decyzji.",
rysunek nr 2.26 mapy z proponowanym przebiegiem drogi, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu, stanowiący część załącznika nr 1 do zaskarżonej decyzji,
rysunek nr 2.26 projektu zagospodarowania terenu, będącego częścią projektu budowlanego, stanowiącego załącznik nr 3 do zaskarżonej decyzji,
rysunek nr 2.0b projektu zagospodarowania terenu, stanowiący legendę do części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu, będącego częścią projektu budowlanego, stanowiącego załącznik nr 3 do zaskarżonej decyzji,
mapę z projektem podziału działki nr [...], z obrębu [...], powiat g. wraz z wykazem zmian gruntowych, stanowiącą załącznik nr 2 do zaskarżonej decyzji,
i orzekł w tym zakresie poprzez:
zatwierdzenie w rozstrzygnięciu decyzji pierwszej instancji, w miejscu uchylenia, na stronie 3: w wierszach 7-8, licząc od góry strony, nowego zapisu: "Ustalam linie rozgraniczające teren inwestycji oznaczone: linią przerywaną koloru różowego - w zakresie rysunków nr 2.1 - 2.25 i 2.27 - 2.28, oraz przerywaną linią kreska dwie kropki koloru różowego - w zakresie rysunku nr 2.26,"; w wierszu 17, licząc od góry strony, nowego zapisu: "stanowiącej załącznik do decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej",
zatwierdzenie, w miejsce uchylenia, rysunku nr 2.26 mapy z proponowanym przebiegiem drogi, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych oraz istniejące uzbrojenie terenu, stanowiącego załącznik nr 1 do zaskarżonej decyzji,
zatwierdzenie, w miejsce uchylenia, zamiennego rysunku nr 2.26 projektu zagospodarowania terenu, będącego częścią projektu budowlanego, stanowiącego załącznik nr 2 do zaskarżonej decyzji,
zatwierdzenie, w miejsce uchylenia, zamiennego rysunku nr 2.0b projektu zagospodarowania terenu, będącego nową legendą do części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu, który stanowi załącznik nr 3 do niniejszej decyzji,
zatwierdzenie mapy z projektem podziału działki nr [...]z obrębu [...], powiat g. wraz z wykazem zmian gruntowych, stanowiących załączniki nr 4.1 i 4.2 do zaskarżonej decyzji,
zatwierdzenie zaświadczenia potwierdzającego wpis S. C. na listę członków właściwej izby samorządu zawodowego, decyzji Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa z [...] grudnia 2009 r., znak: [...], o nadaniu S. C. uprawnień budowalnych do projektowania bez ograniczeń w specjalności drogowej, oraz oświadczenia projektanta o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej, stanowiących załączniki nr 5.1 - 5.3 do niniejszej decyzji.
W pozostałej części decyzję organu pierwszej instancji utrzymał w mocy.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że Zarząd Województwa Kujawsko-Pomorskiego (dalej: "inwestor"), wystąpił do Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z wnioskiem z 22 listopada 2018 r., o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej polegającej na rozbudowie dróg wojewódzkich nr [...] dla zadania: "Ograniczenie emisji spalin poprzez rozbudowę sieci dróg rowerowych, znajdujących się w koncepcji rozwoju systemu transportu [...] Obszaru Funkcjonalnego dla: Części nr 1 - [...] w ciągu dróg wojewódzkich nr: [...]". Inwestor wniósł także o nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, uzasadniając konieczność jego nadania interesem gospodarczym i społecznym.
Wojewoda Kujawsko-Pomorski decyzją z 3 października 2019 r., znak: WIR.V.7820.37.2018.KS, zezwolił na realizację inwestycji drogowej dla powyższej inwestycji. Od tej decyzji odwołanie złożył m.in. skarżący.
Organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji stwierdził, iż decyzja organu pierwszej instancji wymaga dokonania korekty merytoryczno-reformacyjnej. W trakcie trwania postępowania odwoławczego inwestor bowiem, uwzględniając częściowo zawarte w odwołaniu uwagi skarżącego, pismem z 30 lipca 2021 r., wystąpił o zmianę przebiegu linii rozgraniczającej w zakresie działki nr [...], z obrębu [...], powiat g., a w konsekwencji zmianę projektu podziału tej działki. Inwestor wyjaśnił, że na odcinku od km 14+290 do 14+380 projektowana droga rowerowa została przysunięta do krawędzi jezdni drogi wojewódzkiej o ok. 5 m, co zmniejszy zajętość nieruchomości nr [...]. Ponadto, na odcinku od km 14+385 do 14+470 (w lokalizacji budynku mieszkalnego), droga rowerowa zostanie przybliżona do krawędzi jezdni drogi wojewódzkiej o szerokość ścieku korytkowego i obrzeża betonowego, tj. ok. 50 cm. Inwestor poinformował, że w odniesieniu do przydomowej oczyszczalni ścieków zlokalizowanej ok. km 14+455 drogi wojewódzkiej - została przesunięta granica podziału nieruchomości w taki sposób, aby nie ingerować w istniejący drenaż. W konsekwencji powyższych okoliczności, zaistniałych w toku postępowania odwoławczego, organ odwoławczy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., dokonał zmiany szczegółowo określonej w punkcie I zaskarżonej decyzji. Badając zgodność z prawem pozostałą część decyzji organu pierwszej instancji, organ odwoławczy stwierdził, że czyni ona zadość innym wymogom specustawy drogowej oraz, że brak było podstaw do zakwestionowania decyzji poza częścią uchyloną i orzeczoną w zaskarżonej decyzji.
Organ odwoławczy wyjaśnił przy tym, że zarówno wojewoda orzekający w sprawie jako organ pierwszej instancji, jak i Minister działający jako organ odwoławczy, pełnią w procesie inwestycyjnym funkcję organów, które będąc właściwe do wydania decyzji w przedmiocie zezwolenia na realizację inwestycji drogowej, nie są jednocześnie uprawnione do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji drogowej, ani do zmiany proponowanych we wniosku rozwiązań. Zgodnie z art. 11d ust. 1 pkt 1 specustawy drogowej, to inwestor we wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej decyduje o przebiegu drogi oraz wielkości terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych, załączając mapy przedstawiające proponowany przebieg drogi oraz mapy zawierające projekty podziałów nieruchomości. Zarówno wojewoda, jak i organ odwoławczy mogą działać tylko w granicach tego wniosku i nie mają możliwości ingerowania w lokalizację inwestycji, a więc i w przebieg linii podziału nieruchomości, zaproponowany przez wnioskodawcę. Ocenie dokonanej przez organy pierwszej i drugiej instancji może jedynie podlegać zgodność z prawem planowanego przedsięwzięcia, w szczególności spełnienie warunków zawartych w przepisach specustawy drogowej, bowiem stosownie do art. 11e specustawy drogowej nie można uzależniać zezwolenia na realizację inwestycji drogowej od spełnienia świadczeń lub warunków nieprzewidzianych obowiązującymi przepisami. Decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej nie ma charakteru uznaniowego i w razie spełnienia przez inwestora wymagań określonych w przepisach prawa budowlanego organ architektoniczno-budowlany jest zobligowany zezwolić na realizację inwestycji drogowej.
Odnosząc się do zarzutów przedstawionych przez skarżącego - właściciela działki nr [...], z obrębu [...], organ zwrócił uwagę, że inwestor uwzględnił częściowo zastrzeżenia dotyczące przebiegu inwestycji na tej działce (pismo z 30 lipca 2021 r.). W konsekwencji w zaskarżonej decyzji dokonano stosownej korekty decyzji Wojewody Kujawsko-Pomorskiego zatwierdzając zamienną dokumentację projektową, uwzględniającą wprowadzone zmiany co do przebiegu inwestycji na działce skarżącego i zakresu jej zajęcia.
Ustosunkowując się do odwołania Minister zwrócił także uwagę, że w piśmie z 26 listopada 2021 r. inwestor wyjaśnił, że nie ma możliwości poprowadzenia drogi rowerowej w sposób zaproponowany przez skarżącego. Uzasadnione jest to względami bezpieczeństwa - nie dopuszcza się przekroczeń jezdni, gdzie widoczność jest znacznie ograniczona, jak to występuje w niniejszej sytuacji (ostry łuk). Ponadto, jak wskazał inwestor, nie dopuszcza się stosowania przejazdów dla rowerzystów przez jezdnię drogi wojewódzkiej, natomiast brak jest zasadności zastosowania przejścia dla pieszych, ponieważ po żadnej ze stron jezdni nie projektuje się chodnika dla pieszych, a co więcej - brak pasa drogi wojewódzkiej po drugiej stronie jezdni nie dopuszcza możliwości zaprojektowania oraz wykonania drogi rowerowej po przeciwnej stronie nieruchomości skarżącego. Tym bardziej nie dopuszcza się przerwania ciągu drogi rowerowej ze względu na zobowiązania beneficjenta projektu dofinansowanego ze środków unijnych zakresie osiągnięcia i zachowania podstawowych wskaźników rzeczowych, takich jak długość zaprojektowanej i wykonanej drogi rowerowej. Ponadto, ze względów bezpieczeństwa uczestników ruchu niedopuszczalne jest, aby w tak niebezpiecznym miejscu, jak ostry łuk, dopuścić niechronionych uczestników ruchu do wjeżdżania na jezdnię, czy do przekraczania jezdni, gdzie warunki widoczności nie byłyby zachowane.
Organ odwoławczy nie zgodził się ponadto z zarzutem skarżącego, że w ramach realizowanej inwestycji drogowej naruszono w sposób nieuprawniony jego prawo własności.
Minister wyjaśnił, że dopuszczalne jest ze względu na ważny interes publiczny ograniczenie prawa własności (art. 21 ust. 2 Konstytucji RP). Istotne jest przy tym wskazanie przyczyny ograniczenia oraz zachowanie zasady proporcjonalności. Pojmowanie własności jako prawa absolutnego prowadziłoby w wielu wypadkach do naruszenia praw innych podmiotów. Przepisy ustawowe określające ograniczenia prawa własności, będąc koniecznym składnikiem porządku prawnego powinny we właściwy sposób równoważyć interesy właścicieli i interes publiczny. W ocenie organu odwoławczego ze zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wynika, że zasadniczym celem realizacji przedmiotowej inwestycji, jest poprawa bezpieczeństwa ruchu drogowego. Jest to zatem niewątpliwie cel publiczny i fakt ten należy uwzględnić przy ocenie, czy decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zapewnia poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich. Podniósł, że ochrona interesów osób trzecich w procesie inwestycyjnym nie może prowadzić do sytuacji, w której to osoby trzecie, a nie inwestor - w omawianym przypadku zarządca drogi odpowiedniej kategorii, decydować będą o dopuszczalności wybudowania obiektów budowlanych, miejscu posadowienia takich obiektów, rodzaju obiektu budowlanego i to nawet z naruszeniem ogólnego interesu społecznego. Niedopuszczalna jest zatem sytuacja, w której uprawnienia właściciela nieruchomości sąsiedniej całkowicie ograniczają uprawnienia inwestora. Uzależnianie funkcjonowania dróg publicznych od wyrażenia zgody przez osobę prywatną nie byłoby do pogodzenia z charakterem inwestycji o znaczeniu ponadlokalnym, stanowiącej realizację celów, o których mowa w art. 6 ustawy o gospodarce nieruchomościami.
Organ odwoławczy stwierdził, iż analiza przedmiotowej decyzji nie daje podstaw by uznać, że ingerencja w prawo własności wynikająca z realizacji omawianego przedsięwzięcia była nieproporcjonalna do użytych środków. Zatem, choć ustalenie lokalizacji przedmiotowej inwestycji narusza - w ocenie skarżącego - jego interes, dzieje się to w zgodzie z obowiązującym prawem. Organ odwoławczy podkreślił, iż regulacje zawarte w specustawie drogowej są zabiegiem świadomie przyjętego przez ustawodawcę rozstrzygnięcia szczegółowego w odniesieniu do inwestycji drogowych i z racji konkretnych zapisów tej ustawy nie może być mowy o kolizji jej przepisów z przepisami innych aktów prawnych. Zauważył także, iż ani sąd administracyjny, ani organ administracji publicznej nie są powołane do kontrolowania słuszności, celowości i trafności rozwiązań przyjmowanych przez ustawodawcę. Punktem wyjścia dla wszelkich rozważań jest zawsze założenie racjonalnego działania ustawodawcy i domniemanie zgodności ustaw z Konstytucją RP. Właściwy zaś w kwestii oceny ewentualnej kolizji ustawy z normami konstytucyjnymi jest wyłącznie Trybunał Konstytucyjny. Natomiast do zadań organów administracji publicznej należy stosowanie przepisów prawa powszechnie obowiązującego.
Z uwagi na powyższe, zarzuty skarżącego, że w ramach realizowanej inwestycji drogowej naruszono prawo własności, zasadę proporcjonalności oraz uzasadnione interesy osób trzecich, tj. art. 11 ust. 1 pkt 4 specustawy drogowej, organ uznał za chybione, zwłaszcza w kontekście zmian w przebiegu inwestycji dotyczącej działki nr [...], dokonanych zaskarżoną decyzją na wniosek inwestora. Jednocześnie Minister podał, że jeżeli w wyniku realizacji ww. inwestycji skarżący poniesie jakiekolwiek szkody materialne, to będzie mu przysługiwało roszczenie odszkodowawcze, dochodzone na zasadach ogólnych w postępowaniu cywilnym.
Za bezzasadne organ uznał obawy skarżącego, że w wyniku realizacji przedmiotowej inwestycji drogowej uszkodzeniu ulegnie konstrukcja budynku. Podkreślił, że to względy techniczne i bezpieczeństwa, a w konsekwencji wiedza specjalistyczna projektanta, a nie żądania stron postępowania, decydują o przebiegu danej inwestycji drogowej, przyjętych rozwiązaniach i parametrach technicznych inwestycji. Podkreślił, iż to projektant odpowiada za opracowanie projektu inwestycji w sposób zapewniający bezpieczeństwo użytkowania, a nie organ udzielający zezwolenia na realizację inwestycji w postaci decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. W wypadku więc spełnienia przez wnioskodawcę wymagań określonych w art. 11b w zw. z art. 11d specustawy drogowej właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej - art. 11a specustawy drogowej. Organ podał także, że niezależnie od odpowiedzialności korporacyjnej, projektant - jako podmiot gospodarczy - może podlegać dochodzeniu roszczeń cywilnoprawnych związanych ze szkodami będącymi efektem wadliwego projektowania.
Podsumowując, organ odwoławczy stwierdził, że przebieg planowanej inwestycji został ustalony prawidłowo. Organ uznał racje przemawiające za ustaloną lokalizacją, które przedstawił inwestor w załączonej do wniosku dokumentacji. Minister stwierdził także, że zarówno wniosek inwestora, postępowanie przeprowadzone przez organ pierwszej instancji, jak i decyzja Wojewody Kujawsko-Pomorskiego - poza częścią uchyloną zaskarżoną decyzją - nie naruszają prawa, a wniesione zarzuty nie zasługują na uwzględnienie (poza częścią zarzutów skarżącego, pod wpływem których inwestor zmienił rozwiązania projektowe na jego działce).
Skarżący na powyższą decyzję złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w której wniósł o jej uchylenie wraz poprzedzającą ją decyzją organu pierwszej instancji w części w jakiej odnoszą się do jego osoby. Zwrócił się także o zasądzenie od organu na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.
Jednocześnie wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z pisma z urzędu miejskiego w K. z 8 marca 2018 r. oraz zawiadomienia Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z 26 marca 2019 r. na fakt dowolnej zmiany działek przeznaczonych do wywłaszczenia związanego z realizowaną inwestycją drogową.
Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie norm prawa materialnego oraz procesowego, które mogły mieć wpływ na treść decyzji, tj.:
2.1 art. 11f ust. 1 pkt 4 specustawy drogowej w zw. z art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (obowiązującym w dniu wydania decyzji organu pierwszej instancji), przez nieuwzględnienie przy ocenie legalności zaskarżonej decyzji i zaniechanie oceny, czy decyzja ta uwzględnia prawidłowo wymóg określenia warunków ochrony interesów osób trzecich (skarżącego) polegającego na zachowaniu odpowiednich norm odległościowych pasa drogowego od istniejącego budynku mieszkalnego, a także wpływu prowadzonych prac budowlanych i użytkowania drogi rowerowej na konstrukcję budynku mieszkalnego;
2.2 art. 11f ust. 1 pkt 4 specustawy drogowej w zw. z art. 140 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny (Dz.U. z 2020 r. poz. 1740, ze zm., dalej: "K.c."), w zw. z art. 2, art. 7, art. 21 ust. 1 i ust. 2, art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1 i art. 64 ust. 3 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, przez zaniechanie ich zastosowania w niniejszej sprawie, w tym zaniechanie przy dokonywaniu wykładni przepisów specustawy drogowej rozważenia zagadnień adekwatności i proporcjonalności w odniesieniu do sposobu ingerencji zaskarżonej decyzji w prawa skarżącego, w tym poprzez brak rozważenia, czy przybliżenie pasa drogowego drogi wojewódzkiej do budynku mieszkalnego nie spowoduje jego uszkodzenia lub zniszczenia, a także wpływu braku zastosowania murów oporowych na odcinku 14+290 do 14+380 na konieczność składowania kiszonek po drugiej stronie drogi wojewódzkiej i związanego z tym narażenia skarżącego na niebezpieczeństwo.
2.3 art. 11c specustawy drogowej w zw. z art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a., przez błędną ocenę zebranych dowodów i ustaleniu kompletności materiału dowodowego oraz brak zebrania dowodów niezbędnych do prawidłowego rozpoznania sprawy umożliwiające niebudzące wątpliwości ustalenie, czy wykonanie przedmiotowej inwestycji polegającej na budowie drogi rowerowej w odległości około 0,5 metra od ponad 100-letniego budynku, nie spowoduje zagrożenia dla zdrowia i życia ludzi.
W ocenie skarżącego przy wydawaniu zaskarżonej decyzji doszło do nadmiernej ingerencji w jego prawo własności oraz została naruszona zasada proporcjonalności przy wyważaniu interesu społecznego z interesem prywatnym. Organ odwoławczy całkowicie zignorował poważne zagrożenie ryzyka w postaci katastrofy budowlanej związanej z zawaleniem się domu mieszkalnego w sytuacji rozpoczęcia prac budowlanych, które prowadzone będą w odległości 0,5 metra od budynku mieszkalnego. Jego zdaniem istnieje wyłącznie jedno rozwiązanie które w sposób kompleksowy zapewniłoby z jednej strony bezpieczeństwo jemu i jego rodzinie oraz bezpieczeństwo korzystających z drogi rowerowej, a mianowicie zmianę trasy rowerowej poprzez przeniesienie jej na drugą stronę trasy wojewódzkiej na całym odcinku nieruchomości skarżącego stanowiącego działkę nr [...]. W takiej sytuacji przejście przez drogę wojewódzką znajdowałoby się około 100 m od łuku drogi i zapewniałoby bezpieczeństwo użytkownikom drogi rowerowej. Skarżący zwrócił także uwagę na drastyczne obniżenie się jego standardu życia w związku zwiększeniem hałasu w przypadku umiejscowienia ścieżki rowerowej 0,5 metra od jego domu.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
W piśmie procesowym z 14 listopada 2022 r. skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego odnoszącej się do stanu technicznego budynku mieszkalnego znajdującego się na działce [...], na okoliczność ryzyka powstania szkody w związku z ewentualną budową drogi rowerowej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie stanowi decyzja Minister Rozwoju i Technologii z 14 czerwca 2022 r., o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej dla inwestycji pn.: "Ograniczenie emisji spalin poprzez rozbudowę sieci dróg rowerowych, znajdujących się w koncepcji rozwoju systemu transportu [...] Obszaru Funkcjonalnego dla: Części nr 1 - [...] w ciągu dróg wojewódzkich nr: [...]".
Powyższa decyzja została wydana na podstawie specustawy drogowej. Zgodnie z art. 1 ust. 1 tej ustawy, ustawa określa zasady i warunki przygotowania inwestycji w zakresie dróg publicznych w rozumieniu przepisów ustawy o drogach publicznych, a także organy właściwe w tych sprawach. W przepisie tym ustawodawca posługuje się szerokim pojęciem: "inwestycji w zakresie dróg publicznych", a więc zamierzenia budowlanego obejmującego oprócz przygotowania budowy samej drogi również realizację towarzyszącej infrastruktury drogowej. W orzecznictwie przyjmuje się, że zaprojektowanie w granicach pasa drogi publicznej ciągu pieszego i drogi rowerowej w ramach rozbudowy czy przebudowy drogi publicznej mieści się w pojęciu inwestycji drogowej w rozumieniu art. 1 ust. 1 specustawy drogowej (por. wyroki NSA z: 13 marca 2018 r., II OSK 3337/17; 24 maja 2017 r., II OSK 1881/16). W związku z podstawą prawną realizacji przedmiotowej inwestycji mogły być przepisy powołanej specustawy drogowej.
Inwestycje realizowane na podstawie przepisów specustawy drogowej mają charakter publiczny i w związku z tym procedura ich realizacji jest szczególna, z uwagi na ich rozmiar oraz konieczność szybkiej realizacji. Jak słusznie zwrócił uwagę organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji, w aktualnym orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że organ administracji nie może oceniać racjonalności czy też słuszności przyjętych we wniosku rozwiązań projektowych, gdyż postępowanie w sprawie zezwolenia na realizację danej inwestycji drogowej toczy się na wniosek zarządcy drogi, którym to wnioskiem organ jest związany. Organ nie posiada kompetencji do wyznaczania i korygowania trasy inwestycji bądź zmiany proponowanych rozwiązań co do jej przebiegu. To inwestor dokonuje bowiem wyboru najkorzystniejszych w jego ocenie rozwiązań odnoszących się do planowanego przez niego przedsięwzięcia drogowego (por. wyroki NSA z 28 lutego 2014 r., II OSK 93/14; z 5 września 2018 r., II OSK 1737/18; z 17 maja 2017 r., II OSK 203/17; z 13 listopada 2018 r., II OSK 2933/18). Zgodnie z art. 11d ust. 1 pkt 1 i 3 specustawy drogowej, to inwestor we wniosku o wydanie decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej decyduje o przebiegu drogi oraz wielkości terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych, załączając mapy przedstawiające proponowany przebieg drogi oraz mapy zawierające projekty podziałów nieruchomości. Organy mogą działać tylko w granicach tego wniosku, nie mają możliwości ingerowania w lokalizację inwestycji, a więc i w przebieg linii podziału nieruchomości, zaproponowany przez wnioskodawcę (por. wyrok NSA z 17 kwietnia 2013 r., II OSK 432/13). Zwrócić należy uwagę, że powyższa linia orzecznicza jest zgodna z poglądem wyrażonym przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 16 października 2012 r., K 4/10, w którym podkreślono, że po pierwsze, drogi są budowane nie w interesie państwa, jednostki samorządu terytorialnego czy zarządcy drogi, lecz w interesie wszystkich członków społeczeństwa, także tych wywłaszczonych; po drugie, uproszczona procedura wywłaszczenia z mocy prawa podczas realizacji inwestycji liniowych, obejmujących wiele nieruchomości, jest metodą skuteczną; po trzecie, lokalizacja (wytyczenie) drogi niejako narzuca listę nieruchomości, które muszą być zajęte, a zatem wywłaszczone. Jeżeli przyjmujemy, że przebieg drogi jest wyznaczony w sposób racjonalny przez grono specjalistów z zakresu transportu, geologii, ochrony środowiska, musimy przyjąć nieuchronność zajęcia ściśle oznaczonych gruntów pod budowę drogi. Trzeba mieć na względzie liniowy charakter inwestycji drogowych, który dyktuje w sposób naturalny pewne rozstrzygnięcia, w szczególności co do wyboru nieruchomości objętych decyzją i - w następstwie jej wydania - wywłaszczonych. Przy założonym przebiegu drogi - z jednej strony, wybór działek, przez które ma ona przebiegać, jest bardzo ograniczony albo wręcz wybór taki nie istnieje, z drugiej strony - wypadnięcie choćby jednej z grup wywłaszczonych nieruchomości może unicestwić całą inwestycję.
Organy orzekające w tej sprawie nie mogły zatem dokonywać zmian w przedstawionej przez inwestora koncepcji przebiegu przedmiotowej inwestycji drogowej. Ich ocenie może podlegać jedynie zgodność z prawem planowanego przedsięwzięcia, w szczególności spełnienie warunków o których mowa w przepisach specustawy drogowej. Zgodnie bowiem z treścią art. 11e specustawy drogowej nie można uzależniać zezwolenia na realizację inwestycji drogowej od spełnienia świadczeń lub warunków nieprzewidzianych obowiązującymi przepisami.
W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie narusza prawa, które stanowiłoby podstawę do jej uchylenia. Przy rozpoznawaniu odwołania od decyzji organu pierwszej instancji, mając na względzie treść art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., prawidłowo dokonał zmian w decyzji organu pierwszej instancji, z uwagi na fakt, iż inwestor – w wyniku uwzględnienia części uwag skarżącego - pismem z 30 lipca 2021 r., wystąpił o zmianę przebiegu linii rozgraniczających działki nr [...], a tym samym zmianę projektu podziału tej działki – zatwierdzając przy tym jednocześnie zamienne załączniki graficzne do decyzji uwzględniające nowy przebieg linii rozgraniczającej teren inwestycji na działce skarżącego. W pozostałej zaś części - z uwagi na brak stwierdzenia naruszenia prawa – zasadnie utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Zgodzić się należy ze stanowiskiem organu odwoławczego, że wniosek o zezwolenie na realizację inwestycji zawiera wymagane przez art. 11d ust. 1 pkt 1 specustawy elementy, m.in. załączono do niego mapę w skali 1:500, na której przedstawiono proponowany przebieg drogi, z zaznaczeniem terenu niezbędnego dla obiektów budowlanych, oraz istniejące uzbrojenie terenu. Ponadto w myśl art. 11d ust. 1 pkt 2 i 4 specustawy drogowej, we wniosku zawarto analizę powiązania projektowanej drogi z innymi drogami publicznymi oraz określono zmiany w dotychczasowej infrastrukturze zagospodarowania terenu. Zgodnie z art. 11d ust. 1 pkt 5 specustawy drogowej, do wniosku inwestor dołączył projekt budowlany wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami oraz innymi dokumentami wymaganymi przepisami szczególnymi. Przedmiotowy projekt budowlany został wykonany i sprawdzony przez osoby spełniające warunki, o których mowa w art. 12 ust. 7 ustawy Prawo budowlane (w brzmieniu obowiązującym w dniu wszczęcia postępowania – zgodnie z treścią art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz innych niektórych ustaw – Dz.U. z 2020 r., poz. 471). Zgodnie z art. 20 ust. 4 tej ustawy, do projektu budowlanego dołączono oświadczenie projektantów i sprawdzających o sporządzeniu projektu zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej. Do wniosku inwestor dołączył również wymagane opinie, o których mowa w art. 11b ust. 1 oraz art. 11d ust. 1 pkt 8 specustawy drogowej, jak i wymagane przepisami decyzje administracyjne, bądź oświadczenie o niewydaniu opinii w terminie, co należało potraktować jako brak zastrzeżeń do wniosku, jak i wymagane przepisami odrębnymi akty administracyjne.
Sąd podziela ocenę organu odwoławczego, że decyzja Wojewody Kujawsko-Pomorskiego z 3 października 2019 r. (z zastrzeżeniem zmian dokonanych w zaskarżonej decyzji) czyni zadość wymogom zawartym w art. 11f ust. 1 specustawy drogowej. Jak również określa termin wydania nieruchomości opróżnienia lokali oraz innych pomieszczeń, o których mowa w art. 16 ust. 2 specustawy drogowej.
Stwierdzić także należy, że zaskarżona decyzja organu odwoławczego została doręczona zgodnie z art. 11f ust. 3 i 6 specustawy drogowej.
W ocenie Sądu, nie jest zasadny zarzut skargi w zakresie naruszenia przez organ art. 11f ust. 1 pkt 4 specustawy drogowej, w zw. z art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego.
Zgodnie z treścią art. 11f ust. 1 pkt 4 specustawy drogowej decyzja o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zawiera w szczególności wymagania dotyczące ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich.
Uzasadniony interes osób trzecich, o którym mowa w powyższym przepisie odnosi się do interesu prawnego strony, nie zaś do jej interesu faktycznego. W przypadku realizacji celów publicznych niemal zawsze dochodzi do nieuchronnej kolizji interesu publicznego i interesów indywidualnych. (por. wyrok NSA z 11 czerwca 2022 r., II OSK 536/21). Dlatego też dokonując oceny, czy zaskarżona decyzja w sposób prawidłowy zapewnia poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich, należy mieć na względzie, że inwestor realizujący inwestycje drogową działa w interesie publicznym, który ma prymat nad interesem prawnym jednostki, o ile nie narusza jego interesu prawnego w sposób niezgodny z prawem. Obowiązek uwzględnienia uzasadnionych interesów osób trzecich należy interpretować w taki sposób, że chodzi tu o interesy obiektywnie uzasadnione.
W niniejszej sprawie oceniając kwestię ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich, zwrócić należy uwagę, że inwestor - w reakcji na wystąpienie skarżącego w toku postępowania odwoławczego - pismem z 30 lipca 2021 r., wystąpił o zmianę przebiegu linii rozgraniczającej w zakresie działki nr [...], z obrębu [...], powiat g., a w konsekwencji zmianę projektu podziału tej działki. Na odcinku od km 14+290 do 14+380 projektowana droga rowerowa została przysunięta do krawędzi jezdni drogi wojewódzkiej o ok. 5 m, co w konsekwencji doprowadzi do zmniejszenia zajętości nieruchomości nr [...](skutkuje to ograniczeniem przejęcia gruntu skarżącego o 65%). Jednocześnie, na odcinku od km 14+385 do 14+470 (w lokalizacji budynku mieszkalnego), droga rowerowa ma zostać przybliżona do krawędzi jezdni drogi wojewódzkiej o szerokość ścieku korytkowego i obrzeża betonowego, tj. ok. 50 cm. W odniesieniu do przydomowej oczyszczalni ścieków zlokalizowanej ok. km 14+455 drogi wojewódzkiej - została przesunięta granica podziału nieruchomości w taki sposób, aby nie ingerować w istniejący drenaż. Inwestor uwzględnił zatem częściowo zastrzeżenia skarżącego dotyczące przebiegu inwestycji na jego działce. W konsekwencji powyższych okoliczności, organ odwoławczy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 K.p.a., dokonał zmiany decyzji organu pierwszej instancji w ww. zakresie.
Jak już wskazano powyżej, o naruszeniu interesu osób trzecich, o którym mowa w art. 11f ust. 4 specustawy drogowej, można mówić jedynie wówczas, gdy został naruszony w tym względzie konkretny przepis prawa. W niniejszej sprawie wbrew stanowisku skarżącego, nie można uznać, że przepisem tym jest art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Wyszczególnione w tym przepisie odległości, w jakich obiekty budowlane przy drogach powinny być usytuowane w odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni nie miały bowiem zastosowania. Powołany przepis nie normuje zasad sytuowania dróg publicznych względem istniejących już obiektów budowlanych, a jedynie nowo powstałych. Pogląd taki, w dotychczasowym orzecznictwie sądowoadministracyjnym, który Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą skargę podzielił, nie budzi wątpliwości (por. wyroki NSA z: 18 maja 2020 r., II OSK 2584/19; 29 października 2019 r., II OSK 2090/19; 18 października 2017 r., II OSK 2149/17; 20 stycznia 2011 r., II OSK 2416/10).
Ponownie podkreślić należy, że organ nie może oceniać racjonalności, czy też słuszności przyjętych we wniosku inwestora rozwiązań projektowych, ponieważ postępowanie w sprawie zezwolenia na realizację danej inwestycji drogowej toczy się na wniosek zarządcy drogi, którym to wnioskiem organ administracji jest związany. Organ nie może również dokonywać, jakichkolwiek zmian np. w zakresie lokalizacji, przebiegu oraz planowanych parametrów technicznych konkretnej inwestycji. To bowiem inwestor dokonuje wyboru najkorzystniejszych w jego ocenie rozwiązań odnoszących się do planowanego przez niego przedsięwzięcia drogowego. Rolą orzekającego w sprawie organu jest natomiast sprawdzenie kompletności wniosku w świetle wymogów ustawowych oraz czy koncepcja składającego wniosek mieści się w granicach wyznaczonych przez prawo. Tym samym, jak słusznie podniósł organ, w przypadku spełnienia przez wnioskodawcę wymagań o których mowa w art. 11b w zw. z art. 11d specustawy drogowej właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej.
W konsekwencji zarzut naruszenia art. 11f ust. 1 pkt 4 specustawy drogowej, w zw. z art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego nie mógł zostać uwzględniony.
Za bezpodstawny Sąd uznać należy powołany w skardze zarzut naruszenia art. 11f ust. 1 pkt 4 specustawy drogowej w zw. z art. 140 K.c., w zw. z art. 2, art. 7, art. 21 ust. 1 i 2, art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1 i art. 64 ust. 3 Konstytucji RP.
W postępowaniu o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej interes społeczny i gospodarczy ma prymat nad słusznym interesem strony, bowiem inwestycja w zakresie realizacji drogi publicznej ma na celu zaspokojenie określonych potrzeb społeczności lokalnej, co oznacza, że jest inwestycją celu publicznego. Natomiast ochronę prawa własności gwarantuje art. 64 ust. 2 Konstytucji RP stanowiąc, iż własność, inne prawa majątkowe oraz prawo dziedziczenia podlegają równej dla wszystkich ochronie prawnej. Prawo własności jest chronione konstytucyjnie (art. 21 ust. 1 Konstytucji RP), aczkolwiek nie jest prawem bezwzględnym. Doznaje w określonych sytuacjach ograniczeń. Dopuszcza je Konstytucja RP w art. 64 ust. 3 stanowiąc, że własność może być ograniczona, przy czym tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie w jakim nie narusza to istoty prawa własności, a więc z poszanowaniem zasady proporcjonalności, tj. zakazem nadmiernej w stosunku do chronionej wartości ingerencji w sferę praw i wolności jednostki. Ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw (art. 31 ust. 3 Konstytucji RP). Na mocy przepisów specustawy drogowej organy administracji zostały upoważnione do ingerencji w prawo własności innych podmiotów w celu przygotowania i realizacji inwestycji w zakresie dróg publicznych w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych, za słusznym odszkodowaniem. Oznacza to, że w specustawie drogowej ustawodawca dopuścił ograniczenie prawa własności z uwagi na budowę lub rozbudowę drogi publicznej, co miało miejsce w niniejszej sprawie. W sytuacjach kolizji interesu publicznego i indywidualnego, pomimo że prawo własności jest chronione przez Konstytucję RP (art. 21 ust. 1), prymat przyznany zostaje interesowi publicznemu. Ustawodawca znacznie zwiększa uprawnienia inwestora i zdecydowanie ogranicza uprawnienia właścicieli nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania inwestycji w zakresie określonym przepisami specustawy drogowej, dążąc do zrealizowania istotnych celów publicznych, wśród których znajduje się między innymi potrzeba modernizacji istniejących dróg publicznych. Powyższa regulacja, co należy wyraźnie zaznaczyć, mieści się w granicach ograniczeń w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw określonych w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP (por. wyrok NSA z 5 lutego 2020 r., II OSK 3586/19).
Niewątpliwie przedmiotowa inwestycja drogowa służy celowi publicznemu, tj. poprawie bezpieczeństwa mieszkańców okolicznych posesji zlokalizowanych wzdłuż drogi wojewódzkiej. Szybka i sprawna budowa, czy przebudowa dróg publicznych w Polsce, i w rezultacie poprawa infrastruktury drogowej, leży w interesie społecznym i gospodarczym, stanowiąc tym samym cel publiczny. Jak natomiast wynika z treści pisma z 26 listopada 2020 r. nie ma możliwości poprowadzenia drogi rowerowej w sposób zaproponowany przez skarżącego. Uzasadnione jest to przede wszystkim względami bezpieczeństwa użytkowników drogi. Nie ma bowiem możliwości przeprowadzenia drogi po drugiej stronie drogi wojewódzkiej, bądź jej przerwania na wysokości działki skarżącego, z uwagi, iż: ze względu na bezpieczeństwo nie dopuszcza się przekroczeń jezdni, gdzie widoczność jest znacznie ograniczona, jak to występuje w niniejszej sytuacji (ostry łuk); nie dopuszcza się stosowania przejazdów dla rowerzystów przez jezdnię drogi wojewódzkiej, natomiast brak jest zasadności zastosowania przejścia dla pieszych, ponieważ po żadnej ze stron jezdni nie projektuje się chodnika dla pieszych; brak pasa drogi wojewódzkiej po drugiej stronie jezdni nie dopuszcza możliwości zaprojektowania oraz wykonania drogi rowerowej po przeciwnej stronie nieruchomości skarżącego; ze względów bezpieczeństwa uczestników ruchu niedopuszczalne jest, aby w tak niebezpiecznym miejscu, jak ostry łuk, dopuścić niechronionych uczestników ruchu do wjeżdżania na jezdnię, czy do przekraczania jezdni, gdzie warunki widoczności nie byłyby zachowane. Ponadto w niniejszej sprawie nie dopuszczono przerwania ciągu drogi rowerowej także ze względu na zobowiązania beneficjenta projektu dofinansowanego ze środków unijnych zakresie osiągnięcia i zachowania podstawowych wskaźników rzeczowych, takich jak długość zaprojektowanej i wykonanej drogi rowerowej. Tym samym, skoro w niniejszej sprawie zostało wykazane, że przedmiotowa inwestycja drogowa służy celowi publicznemu przez poprawie bezpieczeństwa mieszkańców okolicznych posesji zlokalizowanych wzdłuż drogi wojewódzkiej, zarzuty co do naruszenia ww. przepisów uznać należy za niezasadne.
W kwestii wskazywanych przez skarżącego utrudnień w użytkowaniu działki, tj. iż w wyniku wywłaszczenia części jego nieruchomości nie będzie mógł składować kiszonek, jak również wzrost hałasu związanego z inwestycją, wyjaśnić trzeba, że nie mogą one być przedmiotem oceny w postępowaniu dotyczącym decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej. Jak wskazano powyżej, w postępowaniu zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej zarówno wojewoda, jak i Minister Rozwoju i Technologii, dokonują oceny zgodności z prawem wniosku inwestora. Z samej istoty tego przedsięwzięcia, będącego inwestycją liniową, wynika ingerencja w prawa przysługujące innym podmiotom w stosunku do nieruchomości objętych projektowaną inwestycją. Z omawianej ingerencji wynikać mogą z kolei inne utrudnienia dla podmiotów dotychczas wykorzystujących daną nieruchomość lub planujących jej wykorzystywanie w określony sposób. Nie oznacza to jednak, że taka decyzja o zezwoleniu na realizacje inwestycji drogowej jest wadliwa.
Podstawą do podważenia zaskarżonej decyzji nie mogły stanowić także okoliczności wskazane przez skarżącego, iż organ winien dokonać rozważań czy realizacja przedmiotowej inwestycji będzie skutkować uszkodzeniem lub zniszczeniem znajdującego się na działce nr [...]budynku mieszkalnego. W orzecznictwie wielokrotnie już wywodzono, że to projektant odpowiada za opracowanie projektu inwestycji w sposób zapewniający bezpieczeństwo użytkowania, a nie organ udzielający zezwolenia na realizację inwestycji drogowej. W wypadku więc spełnienia przez wnioskodawcę wymagań określonych w art. 11b w zw. z art. 11d specustawy drogowej właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o zezwoleniu na realizację inwestycji drogowej - art. 11a specustawy drogowej (por. wyroki WSA w Warszawie z: 28 maja 2020 r., VII SA/Wa 238/20; 25 października 2018 r., VII SA/Wa 287/18; 12 kwietnia 2018 r., VII SA/Wa 2920/17). Zgodnie natomiast z oświadczeniem projektanta z 29 lipca 2021 r. przedmiotowa inwestycja została wykonana zgodnie z obowiązującymi przepisami, normami i aktualną wiedzą techniczną. Nadesłana przez skarżącego przy piśmie procesowym ocena stanu technicznego budynku w żaden sposób nie podważa natomiast możliwości realizacji inwestycji w pobliżu domu skarżącego. Zwrócić należy uwagę, że w jej treści wskazano wprawdzie, że bliska lokalizacja budynku mieszkalnego w stosunku do prac przy inwestycji może spowodować powiększenie istniejących już pęknięć na stropach i ścianach budynków jednakże jednocześnie podano, iż podejmując działania związane z budową ścieżki w granicy budynku mieszkalnego należy zastosować najmniej inwazyjny sposób prac ziemnych. Dokonujący oceny zwrócił uwagę, na konieczność dołożenie starań aby w trakcie wykonywania prac budowlanych przy budowie ścieżki rowerowej nie uszkodzić budynku. Nie podważył zatem samej możliwości realizacji inwestycji przy budynku mieszkalnym skarżącego, w tym nie potwierdził argumentacji skarżącego podniesionej w skardze co do zaistnienia zagrożenie w postaci katastrofy budowlanej związanej z zawaleniem się domu mieszkalnego w sytuacji rozpoczęcia prac budowlanych. Tym bardziej, że prace budowlane mają być prowadzone w większej odległości niż wskazuje to skarżący.
Podkreślić w tym miejscu należy, że w przypadku gdy przez realizację przedmiotowej inwestycji drogowej skarżący dozna szkody to może skorzystać ze stosownego powództwa cywilnego i przedstawić dowody na okoliczność jej powstania i wielkości. Argumentacja tego rodzaju w postępowaniu dotyczącym zezwolenia na realizację inwestycji drogowej ma jednak charakter interesu faktycznego, a więc nie może stanowić prawnej przeszkody dla wydania decyzji administracyjnej.
Zdaniem Sądu, podjęte rozstrzygnięcie, które pozostaje w granicach zaskarżenia, nie uchybia wskazanym w skargach przepisom procesowym, albowiem zaskarżona decyzja została wydana zgodnie z przepisami procesowymi kształtującymi sposób prowadzenia postępowania administracyjnego przez organ właściwy do wydania decyzji zezwalającej na realizację inwestycji drogowej, o którym mowa w art. 11a ust. 1 specustawy drogowej. Poddane sądowej kontroli rozstrzygnięcie Ministra stanowi wynik prawidłowej wykładni oraz prawidłowego zastosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego stosowanych w postępowaniu z uwagi na regulację przewidzianą w art. 11c specustawy drogowej. Organy obu instancji, w ocenie Sądu, działały w sprawie na podstawie prawa i w działaniach tych brak było elementów uzasadniających przypisanie organom uchybienia kodeksowym zasadom ogólnym. Organ przed wydaniem zaskarżonej decyzji wywiązał się z obowiązku podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i dokonania prawidłowej oceny zgromadzonych dowodów (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a.). Uwzględnił także okoliczność, iż inwestor – w wyniku uwzględnienia części uwag skarżącego - pismem z 30 lipca 2021 r., wystąpił o zmianę przebiegu linii rozgraniczających działki nr [...]. Fakt, że na skutek przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego organ odwoławczy wyciągnął wnioski niezgodne z oczekiwaniami skarżącego, który dążył do podważenia udzielonego inwestorowi pozwolenia na realizację inwestycji drogowej w zakresie właściwym jego interesowi prawnemu, nie może świadczyć o naruszeniu przepisów obowiązującego prawa. Tym samym zarzut zawarty w skardze w zakresie naruszenia art. 11c specustawy drogowej w zw. z art. 7 K.p.a. w zw. z art. 77 § 1 K.p.a. uznać należy za niezasadny.
Końcowo odnosząc się do wniosków dowodowych zawartych w skardze, wyjaśnić należy, że to inwestor decyduje o przebiegu inwestycji i przyjętych rozwiązaniach, jak również wskazuje teren niezbędny do realizacji inwestycji. Posiada także prawo dokonywania korekty lokalizacji inwestycji, zwłaszcza na etapie jej projektowania. Tym samym dokumenty powoływane w skardze nie mogą mieć wpływu na zasadność stanowiska zawartego w zaskarżonej decyzji.
Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), orzekł, jak w sentencji.