VII SA/Wa 1782/18

VII SA/Wa 1782/18 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2019-03-07
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2018-07-31
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Bogusław Cieśla /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 2346/19 - Wyrok NSA z 2022-10-18
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 1332
art. 28 w związku z art 34
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik, Sędziowie sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), sędzia WSA Tomasz Stawecki, Protokolant spec. Dorota Wasiłek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2019 r. sprawy ze skargi E M na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2018 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę
Uzasadnienie
Postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie zainicjowane zostało wnioskiem [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę.
Prezydent [...] decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] r., na podstawie art. 28, 33 ust. 1, 34 ust. 4 i 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013r., poz. 1409 ze zm.) zatwierdził projekt budowlany i udzielił ww. spółce pozwolenie na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z usługami w parterze, infrastrukturą techniczną podziemną, naziemną, garażem podziemnym oraz dwoma zjazdami z ul. [...] na terenie działek nr [...] i [...] (inwestycja zasadnicza) oraz działek nr [...],[...][...],[...][...],[...] (zjazdy) z obrębu [...]w [...].
Odwołanie od decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2015 r. wnieśli K i J S oraz E K.
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2015 r. nr [...] , uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej działek nr ew. [...],[...],[...]z obrębu [...] i w tym zakresie umorzył postępowanie I instancji, w pozostałej zaś części utrzymał w mocy ww. decyzję Prezydenta [...].
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Wojewody [...] złożyła EK (obecnie E M).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 13 marca 2017 r., sygn. VII SA/Wa 575/16, uchylił decyzję Wojewody [...] z [...] grudnia 2015 r. w części utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta [...] z [...] lipca 2015 r.
W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że organy obu instancji nie przywiązały należytej wagi do faktu, że część budynku ma zostać posadowiona bez zachowania odległości przewidzianej w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t. jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 1422, zwanym dalej "rozporządzeniem"), od granicy sąsiedniej działki stanowiącej własność E K,
Jest to prawnie dopuszczalne, ale wyłącznie w sytuacji, gdy ustalenie odległości od granicy z sąsiednią nieruchomością miałoby dotyczyć podziemnej części budynku, a także budowli podziemnej spełniającej funkcje użytkowe budynku, znajdujących się całkowicie poniżej poziomu otaczającego terenu - § 12 ust. 7 rozporządzenia.
Podnoszony w tym aspekcie zarzut skarżącej nie był należycie zbadany przez organ II instancji. Nie wyjaśniono dopuszczalności odstąpienia od wymogu zachowania stosownych odległości budynku od granicy z nieruchomością sąsiednią.
Zgodnie z § 12 ust. 7 rozporządzenia, nie bada się odległości od granicy z nieruchomością sąsiednią tylko wówczas, gdy dotyczy to części podziemnej budynku lub podziemnej budowli spełniającej funkcje użytkowe budynku – jeżeli znajdują się one całkowicie poniżej poziomu otaczającego terenu. Organ II instancji powinien był ustalić, czy rzeczywiście garaż podziemny znajduje się – i to całkowicie – poniżej otaczającego go terenu. Czy przedmiotem oceny w zakresie posadowienia jest podziemna część budynku, podziemna budowla czy może kondygnacja podziemna. Ta ostatnia nie wymaga bowiem całkowitego zagłębienia, wystarczy zagłębienie do połowy jej wysokości w świetle poniżej poziomu otaczającego terenu (§ 3 pkt. 17 rozporządzenia), ale nie jest podziemną częścią budynku lub podziemną budowlą i nie ma do niej zastosowania § 12 ust. 7, ale ust. 5 rozporządzenia.
Z mapy sytuacyjno - wysokościowej terenu (k. 105 B projektu budowlanego tom I) wynika, że teren inwestycyjny i działka nr [...] , stanowiąca własność E K, mają zbliżony poziom gruntu wynoszący od 29, 87 i 29,9 do 30 m n.p.w.
Z dokumentu projektu pt. "Detal posadowienia przy budynku na działce sąsiedniej (przekrój)" – k. 145 – poziom gruntu w stosunku do stropu garażu podziemnego jest obniżony o 1, 24 m (od poziomu 0, 00), zaś w ostrej granicy znajduje się "palisada betonowa", również ponad grunt wystająca.
Ustalenie czy garaż podziemny będzie wyniesiony ponad obecny poziom gruntu, biorąc pod uwagę niezachowanie odległości, o których mowa w § 12 ust. 5 rozporządzenia, ma istotne znaczenie nie tylko dla oceny, czy jest to prawnie dopuszczalne, ale też (w przypadku pozytywnej odpowiedzi ) w jaki sposób takie posadowienie wpłynie na nieruchomość skarżącej nr ewid. [...].
Wojewoda [...] powinien ustalić, czy inwestor zamierza wynieść poziom gruntu od strony działki nr [...] w taki sposób, aby odpowiadał on poziomowi stropu garażowego, a także w jaki sposób może to oddziaływać na nieruchomość skarżącej w zakresie ewentualnego zacienienia, zmiany stosunków wodnych, napływu wód opadowych itp.
W szczególności sprawdzeniu podlegać powinno to, czy obiekt w granicy z nieruchomością skarżącej, nazywany przez inwestora "murem oporowym", stanowi budowlę w rozumieniu art. 3 pkt. 3 Pr. bud.
Wojewoda naruszył przepisy k.p.a. poprzez brak ustaleń, pozwalających za odpowiednie zakwalifikowanie tzw. garażu podziemnego i muru oporowego i ich wpływu w rozumieniu art. 5 ust. 1 pkt. 8 i 9 Pr. bud. na uzasadnione interesy skarżącej.
W następstwie powyższego wyroku, Wojewoda [...] decyzją z [...] listopada 2017 r. nr [...] uchylił decyzję Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2015 r. w części dotyczącej działek o nr. ew. [...],[...],[...],[...],[...] i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji.
Sprzeciw od powyższej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, złożyła [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] .
Po rozpoznaniu sprzeciwu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 28 lutego 2018 r. sygn. akt VII SA/Wa 72/18 - uchylił zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu wyroku Sąd podzielił argumentację skarżącej, że organ II instancji bezpodstawnie uchylił rozstrzygnięcie Prezydenta [...] z [...] lipca 2015 r., unikając merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy i w sposób nieuzasadniony odwlekając zakończenie postępowania.
W ocenie Sądu uzupełniające postępowanie dowodowe przeprowadzone przez Wojewodę, zrealizowało w sposób wystarczający zalecenia Sądu zawarte w wyroku z dnia 13 marca 2017 r. VII SA/Wa 575/16 i pozwalało na wydanie decyzji merytorycznej.
Dokonując ponownej oceny odwołania po uwzględnieniu przez Sąd sprzeciwu, Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...] , na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję Prezydenta [...] nr [...]z dnia [...] lipca 2015 r.
W uzasadnieniu decyzji Wojewoda wskazał, że inwestor wypełnił wszystkie obowiązki nałożone na niego przepisami art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego.
Planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, przepisami o konieczności zapewnienia odpowiedniej ilości miejsc parkingowych, a projektowane budynki nie przekraczają dopuszczalnych norm w zakresie wysokości na terenie ograniczonym ze względu na bliskość portu lotniczego. Projekt budowlany został sporządzony zgodnie z wymogami rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2012r., poz. 462) oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2013r., poz.1409).
W odniesieniu do przyczyn, które spowodowały wydanie przez WSA w Warszawie wyroku uchylającego z dnia 13 marca 2017 r., VII SA/Wa 575/16 - organ podniósł, że celem realizacji zaleceń sądu wezwał inwestora do złożenia wyjaśnień czy projektowany garaż podziemny będzie wyniesiony ponad obecny poziom gruntu, oraz czy obiekt w granicy z działką ew. nr [...], stanowi budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego.
W odpowiedzi inwestor, pismem z dnia 31 sierpnia 2017 r. wskazał, że żaden element konstrukcyjny projektowanego garażu podziemnego nie znajduje się ponad poziomem projektowanego terenu. W ocenie organu jest to zgodne ze stanem faktycznym i prawnym, pomimo, że inwestor planuje podwyższenie gruntu na działce pod planowaną inwestycję.
W tym zakresie, Wojewoda wskazał na uzasadnienie wyroku NSA z dnia 28 kwietnia 2017 r., sygn. akt II OSK 2184/15, w którym wyrażono pogląd, że budowlą podziemną o której mowa w § 12 ust. 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, co do której nie ustala się odległości do nieruchomości sąsiedniej, jest każda budowla znajdująca się całkowicie pod ziemią, niezależnie od tego, że poziom terenu został podwyższony poprzez nawiezienie ziemi.
Organ wskazał także, że tylko część garażu o wysokości 1,24 m wystawałaby ponad dotychczasowy poziom gruntu (gdyby nie został on podwyższony), a zatem zgodnie z § 3 pkt 17 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, garaż będzie stanowił budowlę podziemną. Uwzględniając bowiem obecnie istniejący poziom gruntu, wciąż większa część budowli (1,82 m) znajdowałaby się poniżej jego poziomu.
W odniesieniu do ogrodzenia od strony działki skarżącej, to w ocenie organu nie stanowi ono budowli, albowiem nie pełni roli muru oporowego, tj. nie zabezpiecza przed osuwaniem się ziemi, ani zalewaniem działki sąsiedniej. Organ wskazał, że garaż podziemny znajdujący się w sąsiedztwie ogrodzenia nie zawiera takich elementów, które mogłyby się osuwać, co oznacza, że mur oporowy nie miałby uzasadnienia.
Wojewoda zaznaczył, że nie ma kompetencji do weryfikowania rozwiązań projektowych przyjętych przez projektanta, a jego zadaniem jest jedynie sprawdzenie dokumentacji pod względem zgodności z przepisami prawa. W tym zakresie organ nie doszukał się niezgodności z obowiązującymi przepisami.
Od powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosła E M. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:
- art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - poprzez niezastosowanie się do oceny prawnej i wskazań wyrażonych w wyroku WSA w Warszawie z dnia 13 marca 2017 r., sygn. VII SA/Wa 575/16;
- art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego poprzez nieprzeprowadzenie postępowania w sposób rzetelny i wyczerpujący;
- art. 7, 77 § 1 i 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego i § 60 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych - poprzez brak uwzględnienia uzasadnionego interesu skarżącej;
- art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego w zw. z § 12 ust. 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych - poprzez nieuwzględnienie obowiązku zachowania odpowiedniej odległości od granicy działki w stosunku do muru oporowego, będącego budowlą w rozumieniu przepisów Prawa budowlanego.
W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że w jej ocenie organ II instancji nie wykonał zaleceń Sądu wynikających z wyroku z dnia 13 marca 2017 r., sygn. VII SA/Wa 575/16. Nie uzupełnił materiału dowodowego w sposób wskazany przez Sąd i nie wyjaśnił wszystkich okoliczności istotnych dla sprawy.
W szczególności organ nie ustalił jak wygląda ukształtowanie terenu oraz jak przebiega linia poziomu gruntu na terenie planowanej inwestycji i działkach sąsiednich, opierając się w tym zakresie wyłącznie na oświadczeniach inwestora.
Skarżąca podnosiła, że organ mylnie zinterpretował przepisy rozporządzenia. Utożsamił bowiem "część budynku" z kondygnacją podziemną, które to pojęcia nie są tożsame zakresowo. Nie można mówić, że dana budowla jest budowlą podziemną, o której mowa w przepisach rozporządzenia, jeżeli została jedynie symboliczna przykryta cienką warstwą ziemi.
Zarzuciła również, że organ nie ustosunkował się do zaleceń Sądu w przedmiocie ustalenia, czy projektowana inwestycja nie wpłynie negatywnie na nasłonecznienie sąsiedniej nieruchomości.
Zgromadzony przez Wojewodę materiał dowodowy nie był wystarczający do stwierdzenia, jaka jest rola ogrodzenia na granicy działki inwestora i czy w rzeczywistości nie jest ono murem oporowym.
Wobec powyższego skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organu II instancji, ewentualnie uchylenie poprzedzającej ją decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2015 r.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasową argumentację i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził co następuje.
Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz.1302 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.").
Kontrola zaskarżonej decyzji w zakresie wynikającym z przepisów Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uzasadnia oddalenie skargi.
Zgodnie z treścią art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza:
1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko;
2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;
3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7;
4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7;
Zgodnie zaś z treścią art. 35 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Ewentualna odmowa wydania pozwolenia na budowę może nastąpić jedynie w przypadku, gdy inwestor nie dostarczył niezbędnej dokumentacji, została ona sporządzona wadliwie, lub też zachodzi merytoryczna przesłanka do wydania decyzji odmownej.
Kognicja organu w procedurze wydawania pozwolenia na budowę jest ograniczona do badania zgodności przyjętych rozwiązań projektowych z prawem i to w zakresie określonym w ustawie. Organ przede wszystkim dokonuje sprawdzenia zgodności projektu budowlanego (a więc projektu zagospodarowania działki i projektu architektoniczno - budowlanego) z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Projekt zagospodarowania działki lub terenu podlega sprawdzeniu pod kątem zgodności z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi określonymi w rozporządzeniu w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Do obowiązków organu należy również sprawdzenie kompletności projektu budowlanego, w tym czy posiada on wszystkie wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia, a także sprawdzenie, czy projekt ten został sporządzony przez osobę posiadającą właściwe uprawnienia budowlane.
W tym kontekście nieuprawnione jest twierdzenie skarżącej, że Wojewoda oparł się wyłącznie na oświadczeniach strony, bowiem możliwe było skonfrontowanie tych twierdzeń z przedłożonym projektem budowlanym.
Zaskarżona decyzja jest prawidłowa zarówno pod względem oceny zgromadzonego materiału dowodowego jak i wykładni zastosowanych przepisów.
W odniesieniu do zarzutu skarżącej, że organ nie wykonał wskazań Sądu zawartych w uzasadnieniu wyroku z dnia 13 marca 2017 r., VII SA/Wa 575/16, należy uznać go za bezzasadny.
Bowiem w kolejnym wyroku z dnia 28 lutego 2018 r., sygn. akt VII SA/Wa 72/18, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że zgromadzony przez Wojewodę materiał uzupełniający jest wystarczający do wydania merytorycznej decyzji i nie wymaga dalszych czynności dowodowych.
Z przedłożonego projektu budowlanego wynikają istotne rozwiązania w kontekście zarzutów poruszanych przez skarżącą. Projekt przewiduje bowiem, że grunt na terenie prowadzonej inwestycji zostanie podwyższony. W ten sposób garaż podziemny zostanie w całości posadowiony pod powierzchnią gruntu.
Zgodnie z § 12 pkt 7 (obecnie § 12 pkt 9) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015r., poz.1422) odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną do podziemnej części budynku, a także budowli podziemnej spełniającej funkcje użytkowe budynku, znajdujących się całkowicie poniżej poziomu otaczającego terenu, nie ustala się.
W wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 kwietnia 2017 r., sygn. II OSK 2184/15, na który powołał się organ II instancji, Naczelny Sąd Administracyjny odniósł się do podobnej kwestii. W ówcześnie ocenianym stanie faktycznym skarżący zarzucił, że posadowienie budowli w podniesionym poziomie terenu jest obejściem prawa. NSA uznał, iż okoliczność, że teren został podwyższony przez nawiezienie ziemi nie zmienia faktu, że garaż znajduje się poniżej poziomu terenu.
Zaprezentowany przez organ w zaskarżonej decyzji pogląd należy uznać za słuszny.
Zgodnie z § 3 pkt 15 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o poziomie terenu - należy przez to rozumieć przyjętą w projekcie rzędną terenu w danym miejscu działki budowlanej.
Jak wynika z tego przepisu, poziom gruntu wyznaczany jest w projekcie budowlanym i nie musi zgadzać się z aktualnym poziomem terenu, nie musi być zgodny z rzędną terenu na działkach sąsiednich.
Projektowany garaż podziemny posadowiony jest całkowicie poniżej poziomu projektowanego terenu na działkach nr ew. [...] i [...], co wynika z dokumentacji.
Analiza rysunków projektu wykazuje, że garaż podziemny znajduje się całkowicie poniżej poziomu terenu projektowanego: rys. nr 10 str. 132 projektu – "Przekrój A-A", rys. nr 11 str. 133 projektu - "Przekrój B-B", rys. nr 12 str. 134 projektu - "Przekrój C-C", rys. nr 13 str. 135 projektu – "Przekrój D-D", str. 145 projektu – "Detal posadowienia przy budynku na działce sąsiedniej (przekrój)"
Na wyżej wymienionych rysunkach przedstawiono różne fragmenty projektowanego garażu podziemnego, na którym przewidziano różne warstwy i wykończenie.
Z przepisów prawa budowlanego nie wynika, że projektowany teren nie może ulec zmianie, wręcz przeciwnie to autor projektu ustala poziom projektowanego terenu, a w przypadku zmiany poziomu projektowanego terenu, nalży zapewnić rozwiązania, które uniemożliwią zalewanie sąsiednich nieruchomości, i takie rozwiązanie zostało zastosowane.
Odnosząc się do kwestii zacieniania budynku skarżącej na działce nr ew. [...], to projekt budowlany zawiera analizę przesłaniania i nasłonecznienia (str. 9 projektu) zgodnie, z którą "Odległość budynku mającego od innych obiektów umożliwia naturalne oświetlenie pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi, ponieważ między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż wysokość przesłaniania mierzona od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonych okien budynku przesłanianego do poziomu najwyższej zacieniającej krawędzi obiektu przesłaniającego lub jego przesłaniającej części zmniejszone nie więcej niż o połowę w zabudowie śródmiejskiej tj. 8,075 m".
Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że odległość projektowanego budynku od budynku skarżącej wynosi ok. 9 m.
Projekt nie przewiduje budowy muru oporowego wzdłuż granicy z działką nr ew. [...]. Zaprojektowane ogrodzenie nie stanowi i ani nie spełnia roli muru oporowego, służy wyłącznie wydzieleniu nieruchomości inwestycji i oddzieleniu od działki sąsiedniej nr ew. [...].
W projekcie uszczegółowiono opis ogrodzenia od strony działki skarżącej. Pomiędzy ogrodzeniem, a ścianą garażu podziemnego nie przewiduje się luźnych elementów, jak ziemia, piasek czy żwir, które mogą się osuwać. Przestrzeń tę wypełnia warstwa stabilizująca wykonana z tzw. chudego betonu oraz żelbetonowa podbudowa odwodnienia liniowego. Odwodnienie biegnie wzdłuż ogrodzenia i uniemożliwia zalewanie działek sąsiednich.
Wzdłuż granicy z działką nr ew. [...], przewidziano wykonanie ogrodzenia o łącznej wysokości 220cm, część z gabionów (kosze z siatki stalowej wypełnione łupkiem granitowym w kolorze grafitowym) o wys. 108cm z fundamentem żelbetowym. Powyżej gabionów zaprojektowano ogrodzenie sztachetowe wysokości 112cm - system Eurofence Arete Horizon Lite zgodnie z ustaleniami MPZP.
Biorąc to na uwagę, słusznie Wojewoda [...] stwierdził, ze przedmiotowe ogrodzenie nie jest konstrukcją oporową, stanowiącą obiekt budowlany zaliczany do budowli - art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego.
Natomiast projekt przewiduje mur oporowy od strony działki nr [...] , umiejscowiony w odległości 32,73 m od działki skarżącej. Zastosowano tu palisadę betonową ogrodową i zapewniono naturalne odprowadzenie wód opadowych na teren biologicznie czynny. Przewidziano również odwodnienie liniowe w miejscach zjazdów na teren działki, co zabezpieczy tereny dróg i ulic przez zalewaniem wodami opadowymi.
Inwestor wyjaśnił, że na stronie 105 B zamieszczono kopię załącznika graficznego do opinii ZUD nr [...] na której widoczne jest uzgodnienie przebiegu tras infrastruktury podziemnej dla planowanej inwestycji. Załącznik graficzny opinii ZUD (str. 105 B) nie stanowi projektu zagospodarowania działki, na którym wskazuje się projektowane rzędne terenu.
Rysunki detalu przekroju ogrodzenia wzdłuż granicy z działką skarżącej nr ew. [...] znajdują się na str. 135 projektu "Przekrój D-D".
Natomiast na str. 145 projektu znajduje się "Detal posadowienia przy budynku na działce sąsiedniej (przekrój)" - co odnosi się do granicy z działką nr ew. [...] (państwa S).
W tym kontekście przypomnieć należy, że organ nie jest kompetentny do badania merytorycznej strony dokumentacji, w szczególności takiej która wymaga wiedzy specjalistycznej, czy wykonania pomiarów i obliczeń. W prawie budowlanym, co podkreśla się w orzecznictwie (wyrok tut. Sądu z dnia 28 listopada 2018 r. VII SA/Wa 1547/18), obowiązuje zasada, zgodnie z którą odpowiedzialność za merytoryczną zawartość projektu architektoniczno-budowlanego ponoszą wyłącznie projektant oraz - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu - sprawdzający projekt, którzy mają obowiązek dołączyć do projektu budowlanego oświadczenie o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.
Mając na względzie powyższe, zarzuty skargi należało uznać za bezpodstawne, organ prawidłowo ustalił stan faktyczny, oraz zastosował właściwe przepisy prawa.
W związku z tym, na podstawie art. 151 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji.