VII SA/Wa 1761/25

VII SA/Wa 1761/25 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2026-02-25
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-07-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Grzegorz Rudnicki
Michał Podsiadło /przewodniczący sprawozdawca/
Wojciech Białogłowski
Symbol z opisem
6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Dyrektor Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad
Treść wyniku
Stwierdzono nieważność zaskarżonego postanowienia
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2000
art. 59 par. 2, art. 156
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Michał Podsiadło (sprawozdawca) Sędziowie: sędzia WSA Grzegorz Rudnicki asesor WSA Wojciech Białogłowski po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 25 lutego 2026 r. sprawy ze skargi G. R. na postanowienie Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad z dnia 6 czerwca 2025 r. znak: ZN.WOD.4351.53.2025.1.AB w przedmiocie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy I. stwierdza nieważność zaskarżonego postanowienia; II. zasądza od Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na rzecz G. R. kwotę 100 (sto) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
1. Zaskarżonym postanowieniem znak: ZN.WOD.4351.53.2025.l.AB z 6 czerwca 2025 r., Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad utrzymał w mocy swoje postanowienie z 14 kwietnia 2025 r. znak ZN.WOD.4351.101.2024.l.RJ w przedmiocie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy.
2. Rozstrzygnięcie to zostało wydane w następujących okolicznościach.
2.1. Do Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad (dalej: GDDKiA, organ) wpłynęło wystąpienie o uzgodnienie projektu decyzji w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy w postępowaniu prowadzonym na wniosek G. R. (dalej: skarżącej, inwestorki). Postanowieniem z 4 listopada 2024 r., GDDKiA uzgodnił przedłożony projekt decyzji. Skarżąca wystąpiła do GDDKiA z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. postanowieniem, składając równocześnie podanie o przywrócenie terminu do jego wniesienia.
2.2. Postanowieniem z 14 kwietnia 2025 r., wydanym z powołaniem się na "art. 59 § 1 i § oraz art. 127 § 3" ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz.572; dalej: k.p.a.), GDDKiA odmówił przywrócenia skarżącej terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Postanowienie to zawiera pouczenie o tym, że nie przysługuje na nie zażalenie, jednakże strona niezadowolona z postanowienia może na podstawie art. 127 § 3 w związku z art. 144 k.p.a. zwrócić się do GDDKiA z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia. Jeżeli strona postępowania nie chce zwrócić się z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy, na niniejsze postanowienie strona może wnieść skargę do sądu administracyjnego za pośrednictwem GDDKiA, w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia.
2.3. Pismem z 30 kwietnia 2025 r. skarżąca wystąpiła do GDDKiA z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy dotyczącej przywrócenia terminu.
2.4. Zaskarżonym postanowieniem z 6 czerwca 2025 r., GDDKiA utrzymał w mocy swoje postanowienie z 14 kwietnia 2025 r. w przedmiocie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, powołując się na art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3, art. 144 oraz art. 59 § 1 i § 2 k.p.a.
3. Inwestorka wystąpiła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie ze skargą na ww. postanowienie GDDKiA, domagając się jego uchylenia i przekazania sprawy temu organowi do ponownego rozpoznania. Zarzuciła wydanie zaskarżonego postanowienia z naruszeniem art. 8 k.p.a., art. 33 k.p.a. i art. 58 § 1 k.p.a.
4. W odpowiedzi na skargę GDDKiA wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym akcie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
5. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W świetle art. 145 § 1 p.p.s.a. dla kierunku rozstrzygnięcia zasadnicze znaczenie ma to, czy zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo czy doszło do uchybienia uzasadniającego stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu.
5.1. Kontrola sądowa przeprowadzona w oparciu o powyższe kryteria wykazała, że zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa uzasadniającym stwierdzenie jego nieważności.
6. Zgodnie z art. 59 § 1 k.p.a., o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania lub zażalenia postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia. Stosownie zaś do art. 127 § 3 k.p.a., od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze nie służy odwołanie, jednakże strona niezadowolona z decyzji może zwrócić się do tego organu z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy; do wniosku tego stosuje się odpowiednio przepisy dotyczące odwołań od decyzji. Z art. 144 k.p.a. wynika natomiast, że do zażaleń mają odpowiednie zastosowanie przepisy dotyczące odwołań.
6.1. Z przytoczonych przepisów wynika jednoznacznie, że w przypadku, w którym strona domaga się przywrócenia terminu do złożenia środka odwoławczego (takiego jak odwołanie, zażalenie albo – z mocy art. 127 § 3 k.p.a. zdanie drugie – wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy), organem właściwym do rozpoznania tego wniosku jest organ odwoławczy, a rozstrzygnięcie tego organu jest ostateczne. W realiach niniejszej sprawy, GDDKiA był niewątpliwie właściwy do rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu do złożenia środka odwoławczego od rozstrzygnięcia wydanego przez GDDKiA w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. Niemniej jednak nie był uprawniony do wydania zaskarżonego postanowienia.
6.2. Jak bowiem wynika z art. 59 § 2 k.p.a., rozstrzygnięcie w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia środka odwoławczego jest ostateczne. W świetle art. 16 § 1 k.p.a. postanowienie ostateczne to takie, od którego nie służy środek odwoławczy (czyli zażalenie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy). W realiach niniejszej sprawy oznacza to, że GDDKiA orzekł ostatecznie co do przywrócenia terminu swoim postanowieniem z 14 kwietnia 2025 r. Oznacza to, że postanowienie takie wydawane jest zawsze w postępowaniu jednoinstancyjnym, które kończy postępowanie administracyjne, ponieważ jest ono ostateczne. Na postanowienie to nie przysługuje więc żaden środek odwoławczy, co oznacza, że nie ma do niego zastosowania przepis art. 127 § 3 k.p.a. Postanowienie takie, jako kończące postępowanie, podlega zaskarżeniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego, stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. (wyroki NSA z 19 stycznia 2015 r., sygn. akt I OSK 1110/13, LEX nr 1769157; 24 stycznia 2006 r., sygn. akt II OSK 50/05, LEX nr 220815 oraz WSA w Warszawie z: 19 grudnia 2016 r., sygn. akt II SA/Wa 385/16; 28 stycznia 2002 r., sygn. akt I SA/Wa 1543/00, LEX nr 82671 i wyrok WSA w Szczecinie z 22 października 2015 r., sygn. akt II SA/Sz 691/15, Lex nr 1936524).
6.3. Skoro w przedmiocie przywrócenia terminu organ się już wypowiedział ostatecznie, to nie miał podstaw do wydania zaskarżonego postanowienia. Wniesiony przez skarżącą środek odwoławczy od postanowienia z 14 kwietnia 2025 r. powinien zatem zostać rozpoznany z uwzględnieniem art. 134 k.p.a. jako niedopuszczalny. To zaś oznacza, że zaskarżone postanowienie z 6 czerwca 2025 r. zostało wydane bez podstawy prawnej, albowiem organ ten rozpoznał środek zaskarżenia od postanowienia, od którego przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego nie przewidują możliwości wniesienia takiego środka (zob. wyroki WSA w Warszawie z 16 maja 2025 r. sygn. akt IV SA/Wa 463/25, wyrok WSA w Rzeszowie z 3 września 2014 r. sygn. akt II SA/Rz 395/14). Jak natomiast wynika z art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 126 k.p.a., wydanie postanowienia bez podstawy prawnej pociąga za sobą wadę nieważności, której Sąd nie może zignorować. Z art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. wynika bowiem, że Sąd uwzględniając skargę na postanowienie stwierdza nieważność postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W realiach niniejszej sprawy taka przesłanka niewątpliwie wystąpiła, co uzasadniało rozstrzygnięcie zawarte w wyroku Sądu. Z uwagi na uwzględnienie skargi, Sąd zasądził na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania od organu (zasądzona kwota stanowi równowartość uiszczonego przez skarżącą wpisu sądowego od skargi).
7. Na zakończenie Sąd zauważa, że skarżąca została błędnie pouczona w postanowieniu z 14 kwietnia 2025 r. o prawie złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Skarżąca zastosowała się do tego pouczenia, wobec tego należy przypomnieć o treści art. 112 k.p.a., który przewiduje, że błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania lub skutków zrzeczenia się odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego nie może szkodzić stronie, która zastosowała się do tego pouczenia. Skarżąca może zatem domagać się przywrócenia terminu do wniesienia do sądu administracyjnego skargi na postanowienie z 14 kwietnia 2025 r. – na zasadach określonych w art. 86-88 p.p.s.a.
Z tych przyczyn Sąd orzekł, jak w sentencji.