VII SA/Wa 1761/21

VII SA/Wa 1761/21 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2021-12-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-08-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Siwek /sprawozdawca/
Monika Kramek
Włodzimierz Kowalczyk /przewodniczący/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Hasła tematyczne
Egzekucyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II OSK 1005/22 - Wyrok NSA z 2023-09-25
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 1427
art. 1, art. 2, art. 3 § 1, art. 5 § 1 pkt 1, art. 33, art. 1a pkt 20, art. 59 § 1 pkt 4, art. 28a
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - t.j.
Dz.U. 2019 poz 1186
art. 51 ust. 5
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
Dz.U. 2020 poz 1526
art. 270, art. 271, art. 272
Ustawa z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych - t.j.
Dz.U. 2022 poz 329
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, Sędziowie sędzia WSA Monika Kramek, sędzia WSA Andrzej Siwek (spr.), po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi [...] Banku Spółdzielczego z siedzibą w [...] na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej jako "[...]WINB", "organ II instancji"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu zażalenia [...] Banku Spółdzielczego z siedzibą w [...] (dalej jako "skarżący", "Bank") na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] (dalej jako "PINB w [...]", "PINB", "organ I instancji" z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] oddalające w całości zarzuty wniesione w toku postępowania egzekucyjnego mającego na celu doprowadzenie do wykonania obowiązku wynikającego z decyzji PINB w [...] dnia [...] września 2019 r., nr [...], utrzymał w mocy powyższe postanowienie.
Postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Decyzją Starosty [...] z dnia [...] września 2007 r. nr [...] zatwierdzono projekt budowlany i udzielono [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] pozwolenia na budowę budynku centrum usługowo-handlowego na działkach nr ew. [...],[...],[...],[...],[...],[...],[...],[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] obr. [...] przy zbiegu ul. A., ul. P. i ul. S. w [...]. Decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r. nr [...] Starosta [...] wyraził zgodę na przeniesienie ww. decyzji z [...] Sp. z o.o. rzecz [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...].
PINB w [...] w dniu [...] stycznia 2019 r. wszczął z urzędu postępowania administracyjne w sprawie istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego centrum usługowo – handlowego, a następnie postanowieniem z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...], powołując się na art. 123 § 1 k.p.a. oraz art. 50 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r., poz. 741 ze zm., dalej jako "p.b."), wstrzymał [...] Sp. z o.o. prowadzenie robót budowlanych przy budowie "Centrum usługowo - handlowego" realizowanego na terenie działek nr ew. [...], [...], [...], [...], [...], [...],[...], [...], [...],[...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...] obr. [...] przy zbiegu ul. A., ul. P. i ul. S.. W [...]. PINB uznał, iż ww. odstępstwa mają charakter istotny i mieszczą się w katalogu odstępstw, o których mowa w art. 36a ust. 5 p.b., albowiem dotyczą charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego, wśród których ustawodawca wymienił: kubaturę, powierzchnię zabudowy, wysokość, długość, szerokość i liczbę kondygnacji. Na postanowienie to nie wpłynęło zażalenie.
Następnie PINB w [...] decyzją z dnia [...] stycznia 2019 r. nr [...], powołując się na art. 104 k.p.a. oraz art. 51 ust. 1 pkt 3 p.b., nałożył na [...] Sp. z o.o. obowiązek sporządzenia i przedłożenia, w terminie 3 miesięcy od dnia, kiedy decyzja stanie się ostateczna, czterech egzemplarzy projektu budowlanego zamiennego, uwzględniającego zmiany wynikające z robót budowlanych wykonanych przy budowie omawianego "Centrum usługowo - handlowego" oraz w razie potrzeby, określającego zakres wykonania czynności lub robót budowlanych w celu doprowadzenia wykonanych robót budowlanych do stanu zgodnego z prawem.
W związku z tym, że inwestor nie wykonał powyższego obowiązku, PINB w [...] decyzją z dnia [...] września 2019 r. nr [...], powołując się na art. 51 ust. 5 p.b., nakazał, w terminie 3 miesięcy, od dnia kiedy decyzja stanie się ostateczna, Gminie [...] w zakresie działek nr ew. [...],[...],[...], [...],[...] i [...] obr. [...] w [...] oraz [...] Sp. z o.o. w zakresie działki nr ew. [...] obr. [...] w [...] rozbiórkę konstrukcji żelbetowej budynku składającej się z dwóch kondygnacji podziemnych ze stropem na poziomie +/- 0.00, usytuowanej na terenie działek nr ew. [...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...] obr. [...] w [...] przy zbiegu ul. A., ul. P. i ul. S. wraz z zasypaniem wykopu szerokoprzestrzennego i uporządkowaniem terenu.
Pismem z dnia 24 września 2019 r. odwołanie od powyższej decyzji złożył Syndyk masy upadłości [...] Sp. z o.o. w upadłości z siedzibą w [...].
Ponadto pismem z dnia 8 października 2019 r. odwołanie złożył także inwestor – [...] Sp. z o.o. Postanowieniem z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] [...]WINB stwierdził uchybienie terminu do wniesienia odwołania przez inwestora. [...] p. z o.o. nie złożyła skargi na powyższą decyzję.
Po rozpoznaniu odwołania Syndyka masy upadłości [...] Sp. z o.o. w upadłości z siedzibą w [...], [...]WINB decyzją z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję PINB w [...] z dnia [...] września 2019 r.
Pismem z dnia 25 lutego 2020 r. skargę na powyższą decyzję wniósł syndyk masy upadłości [...] Sp. z o.o. w upadłości z siedzibą w [...]. Sprawa Została zarejestrowana pod sygn. akt VII SA/Wa 684/20.
[...]WINB upomnieniem z dnia [...] sierpnia 2020 r. znak: [...] wezwał [...] Bank Spółdzielczy z siedzibą w [...] (następcę prawnego [...] Sp. z o.o.) do wykonania obowiązku nałożonego w swojej decyzji z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w zakresie działki nr ewid. [...], obr. [...] w [...], wskazując, że ww. decyzja stała się wymagalna z dniem [...] lutego 2020 r. Poinformował również, iż w przypadku niewykonywania nałożonego obowiązku w terminie 7 dni od daty doręczenia upomnienia zostanie wszczęte wobec zobowiązanego postępowanie egzekucyjne w administracji.
W dniu 24 listopada 2020 r. upoważnieni pracownicy PINB w [...] przeprowadzili czynności kontrolne, podczas których stwierdzono, że obowiązek nałożony w/w decyzją nie został wykonany.
. W związku z tym, że strona zobowiązana nie przedłożyła żadnej informacji w sprawie realizacji nałożonego obowiązku, w dniu [...] lutego 2021 r. na podstawie ww. decyzji z dnia [...] września 2019 r. nr [...] wystawiono na [...] Bank Spółdzielczy tytuł wykonawczy nr [...] odnośnie nakazania w zakresie działki nr ew. [...] obr. [...] w [...] rozbiórkę konstrukcji żelbetowej budynku składającej się z dwóch kondygnacji podziemnych ze stropem na poziomie +/- 0.00, usytuowanej na terenie działek nr ew. [...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...] obr. [...] w [...] przy zbiegu ul. A., ul. P. i ul. S. wraz z zasypaniem wykopu szerokoprzestrzennego i uporządkowaniem terenu.
Pismem z dnia 8 marca 2021 r. [...] Bank Spółdzielczy z siedzibą w [...] wniósł zarzuty w sprawie prowadzonej egzekucji administracyjnej, powołując się na przesłankę z art. 33 § 2 pkt 3 oraz pkt 6 lit. c ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tj. Dz. U. z 2020 r., poz. 1427 ze zm., dalej jako u.p.e.a.), tj. błąd co do osoby zobowiązanego oraz niewymagalność egzekwowanego obowiązku z innej przyczyny.
Podnosząc zarzut błędu co do zobowiązanego, Bank wskazał, że wobec obowiązującej w prawie administracyjnym zasady nieprzenoszalności praw i obowiązków o charakterze administracyjnoprawnym, ustawodawca w razie zezwolenia na takie przeniesienie, wyraża to jasno w normie prawnej. Przepis art. 51 p.b. (na mocy którego wydano ww. decyzję PINB) nie przewiduje możliwości przejścia obowiązku określonego decyzją administracyjną, wydaną na jego podstawie, na podmiot trzeci. A zatem nie można twierdzić, że obowiązek określony decyzją PINB został przeniesiony na Bank na skutek nabycia przez bank prawa użytkowania wieczystego działki nr [...], której dotyczył obowiązek. Ponadto Bank podniósł, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie nieprawomocnym postanowieniem z dnia 2 marca 2021 r. sygn. akt VII SA/Wa 684/20 umorzył postępowanie sądowe w sprawie ze skargi syndyka masy upadłości [...] Sp. z o.o., na ww. decyzję PINB i decyzję [...]WINB z [...] listopada 2019 roku. W uzasadnieniu powyższego postanowienia Sąd stwierdził, że [...] sp. z o.o. została prawomocnie wykreślona z Krajowego Rejestru Sądowego. W związku z tym, wobec tego, że w przypadku wykreślenia spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z Krajowego Rejestru Sądowego nie ma innego podmiotu (następcy prawnego), który mógłby przejąć aktywa i pasywa spółki' Sąd uznał, że postępowanie jest bezprzedmiotowe.
Ponadto Bank wskazał, że nie był też adresatem ww. decyzji PINB, stanowiącej podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego. Jak wskazuje się w judykaturze, jeżeli pomiędzy treścią tytułu wykonawczego a treścią orzeczenia będącego podstawą jego wystawienia istnieje rozbieżność co do imienia oraz nazwiska osoby zobowiązanej, to taka sytuacja wypełnia przesłanki uznania, iż w sprawie wystąpił błąd co do osoby zobowiązanej, o którym mowa w art. 33 § 2 pkt 3 u.p.e.a.
Podnosząc natomiast zarzut braku wymagalności obowiązku Bank stwierdził, że Gmina [...] zawarła w dniu [...] grudnia 2020 r. umowę z firmą [...] s.c. na dokonanie rozbiórki naniesień na przedmiotowej nieruchomości. Zgodnie z wypowiedziami przedstawicieli firmy [...] prace nad rozbiórką i uporządkowaniem terenu miały się rozpocząć się na początku 2021 roku (od części projektowej rozbiórki), zaś roboty w terenie mają się rozpocząć najprawdopodobniej w marcu lub kwietniu 2021 roku. W związku z powyższym wobec prowadzenia robót rozbiórkowych przez wykonawcę działającego na zlecenie Gminy [...] nie ma obecnie możliwości udostępnienia części terenu innemu wykonawcy, z uwagi między innymi na rozmiar i skomplikowanie robót a także wymogi bezpieczeństwa i higieny pracy. Zgodnie z wyrażanym w orzecznictwie sądów poglądem, obowiązek jest niewykonalny z przyczyn faktycznych, jeżeli nie istnieją techniczne możliwości jego realizacji, tak jak ma to miejsce obecnie w niniejszej sprawie.
Bank podkreślił, że terenem całej nieruchomości objętej decyzją PINB włada obecnie Gmina [...], która dysponuje również kluczami do wejść na teren nieruchomości. Bank nie ma zatem również dostępu do terenu nieruchomości. Gmina [...] przedstawiła w grudniu 2020 roku wstępny kosztorys wykonania robót rozbiórkowych przygotowany przez firmę [...] na kwotę 10.546.835,44 zł. W ocenie Banku wartość robót rozbiórkowych była znacznie zawyżona. Z tego między innymi względu Bank nie mógł odnieść się pozytywnie do koncepcji uczestnictwa w planowanych przez Gminę [...] pracach. Ocena ta została potwierdzona późniejszymi informacjami medialnymi, z których wynikało, że Gmina ostatecznie zawarła umowę na dokonanie rozbiórki za wynagrodzeniem w wysokości około 100.000 zł.
Postanowieniem z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] [...]WINB, na podstawie art. 34 § 1 i 2 oraz § 5 pkt 1 u.p.e.a. oddalił wniesione zarzuty w całości.
Organ I instancji odnosząc się do zarzutu błędu co do zobowiązanego (art. 33 § 2 pkt 3 u.p.e.a), stwierdził, powołując się na wyrok NSA z dnia 16 stycznia 2019 r. sygn. akt II OSK 434/17 iż w przypadku decyzji nakazującej rozbiórkę w przypadku zmiany właściciela nieruchomości w dalszym ciągu istnieje przedmiot jak i podmiot, który może ten obowiązek wykonać. Nie budzi wątpliwości, iż za przyjęciem istnienia podmiotu przemawia regulacja zawarta w art. 52 p.b., zgodnie z którą inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany na swój koszt dokonać czynności nakazanych w decyzji, o której mowa w art. 48, art. 49b, art. 50a oraz art. 51. Wynikający z tej decyzji obowiązek rozbiórki obiektu budowlanego nie jest przy tym obowiązkiem o charakterze osobistym związanym wyłącznie z adresatem tej decyzji. Obowiązek ten może przechodzić na kolejnych właścicieli nieruchomości.
W świetle powyższego zmiana użytkownika wieczystego powoduje, już z mocy prawa, w myśl ww. art. 548 k.c., przeniesienie obowiązku rozbiórki na nowego użytkownika wieczystego nieruchomości. Zmianie uległ jedynie podmiot zobowiązany do jego wykonania. Ta okoliczność nie wymaga zmiany decyzji ostatecznej i przeniesienia na nowego właściciela obowiązku w drodze odrębnej decyzji administracyjnej. Dokonanie czynności cywilnoprawnej, polegającej na przeniesieniu użytkowania wieczystego nieruchomości, powoduje to, że nie poprzedni użytkownik wieczysty, ale nowy będzie zobowiązany do ponoszenia ciężarów publicznoprawnych związanych z użytkowaniem wieczystym tej nieruchomości. To uregulowanie dotyczy postępowania administracyjnego. Obowiązek rozbiórki przechodzi, z mocy prawa, z chwilą przejścia na nowego użytkownika wieczystego przedmiotowej nieruchomości.
Ponadto zbycie nieruchomości wraz z obiektem podlegającym rozbiórce nie wszczyna nowego postępowania w ramach nadzoru budowlanego wobec tej samej samowoli budowlanej, w stosunku do której zapadła już pozostająca w obiegu pranym ostateczna decyzja orzekająca rozbiórkę. W takiej bowiem sytuacji zgodnie z art. 26 u.p.e.a. organ egzekucyjny uprawniony jest do ustalenia aktualnego właściciela nieruchomości, w tym przypadku użytkownika wieczystego i wystawienia przeciwko niemu tytuł wykonawczego.
Odnosząc się natomiast do zarzutu braku wymagalności obowiązku (art. 33 § 2 pkt 6 lit. c u.p.e.a), PINB wskazał, że przytoczonych przez Bank faktów dotyczących zarzutu braku wymagalności obowiązku nałożonego decyzją nr [...] z [...] września 2019 r. nie można uznać za uzasadnienie tego zarzutu, gdyż są one tylko informacją o problemach z wykonaniem obowiązku nałożonego ostateczną decyzją. Ponadto z informacji posiadanych przez organ wynika, że rozbiórkę naniesień na działkach stanowiących własność Gminy [...] wykonuje firma [...] S.C., ta sama z którą Bank zawarł umowę na roboty rozbiórkowe, zatem nie ma żadnych przeszkód aby rozbiórka została wykonana.
Pismem z dnia 13 kwietnia 2021 r. skarżący złożył zażalenie na powyższe postanowienie, zarzucając naruszenie przepisu art. 33 § 2 punkt 3 oraz art. 33 § 2 punkt 6 lit c) u.p.e.a. przez przyjęcie, że w niniejszej sprawie nie zachodzi błąd co do zobowiązanego oraz brak wymagalności obowiązku.
Bank powtórzył dotychczas prezentowaną argumentację. Dodatkowo wskazał, że wskazany przez organ art. 52 p.b. nie stanowi przepisu proceduralnego i nie statuuje możliwości przeniesienia takiego obowiązku na kolejnego właściciela (użytkownika wieczystego) nieruchomości, czy to z mocy ustawy czy na podstawie decyzji "przenoszącej". Ust. 1 tego przepisu wyraźnie wskazuje, że to na etapie decyzji powinno nastąpi skonkretyzowanie osoby zobowiązanej do wykonania obowiązku. zgodnie z wyrażanym w doktrynie i orzecznictwie poglądem, nakaz rozbiórki obiektu budowlanego w pierwszym rzędzie powinien być zawsze skierowany do inwestora, zaś nałożenie go na inne podmioty (właściciela) uzasadnione jest ryzykiem niewykonania obowiązku przez inwestora, który utracił tytuł prawny do obiektu budowlanego, gdyż to uniemożliwia wykonanie tego obowiązku. Ustawodawca w odniesieniu do decyzji z zakresu prawa budowlanego podlegających przeniesieniu, to jest decyzji o pozwoleniu na budowę i o warunkach zabudowy, przewidział tryb przenoszenia decyzji, znajdujący umocowanie w wyraźnej normie prawnej. Gdyby zatem zamiarem ustawodawcy było umożliwienie przejścia decyzji wydanej na podstawie art. 51 p.b. na osobę trzecią, przewidziałby, tak jak ma to miejsce przy w/w decyzjach, tryb takiego przenoszenia.
Zdaniem skarżącego nie można również zgodzić się z twierdzeniem że, przeniesienie obowiązku rozbiórki następuje w trybie art. 548 k.c. ponieważ, tak jak wyżej wskazano, nie jest to obowiązek administracyjnoprawny związany z nieruchomością.
W ocenie Banku nie jest również zasadne twierdzenie, że zgodnie z art. 26 u.p.e.a. w razie zbycia nieruchomości organ egzekucyjny uprawniony jest do ustalenia aktualnego właściciela (użytkownika wieczystego) nieruchomości i wystawienia przeciwko niemu tytułu wykonawczego. Uprawnienie takie nie wynika z przepisu art. 26 u.p.e.a.. Przepis art. 28a u.p.e.a. regulujący kwestię przejścia obowiązku na następcę prawnego dotyczy zaś sytuacji "przejścia obowiązku objętego tytułem wykonawczym" w trakcie postępowania egzekucyjnego, a więc nie ma zastosowania do niniejszego postępowania. Ponadto zgodnie z art. 28a u.p.e.a. zastosowanie środków egzekucyjnych w stosunku do następcy prawnego może nastąpić po doręczeniu organowi egzekucyjnemu m.in. urzędowego dokumentu wykazującego przejście dochodzonego obowiązku na następcę prawnego. A zatem również w omawianym przepisie przewiduje się konieczność wykazania przejścia obowiązku w określonym trybie.
Skarżący wskazał także, że wbrew błędnemu stwierdzeniu organu I instancji, to Gmina [...] (a nie Bank) zawarła w dniu [...] grudnia 2020 r. umowę z firmą [...] S.C. na dokonanie rozbiórki naniesień na przedmiotowej nieruchomości. Wynika to jasno z przedstawionych w zarzutach pisma Gminy [...] z dnia [...] stycznia 2021 r i wydruku artykułu ze strony internetowej "Linii [...]" z dnia [...] grudnia 2020 r. Bank nigdy nie twierdził, że zlecił jakiekolwiek prace firmie [...] S.C. Organ I instancji nie odniósł się w ogóle do argumentów skarżącego.
W wyniku rozpatrzenia powyższego zażalenia, postanowieniem [...] czerwca 2021 r. nr [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego utrzymał w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] marca 2021 r. nr [...]
Organ II instancji powtórzył argumentację zawartą w postanowieniu I instancji. Podkreślił, że zarzut błędu co do osoby zobowiązanego należy uznać za niezasadny z uwagi na to, że [...] Bank Spółdzielczy z siedzibą w [...] jest następcą prawnym [...] sp. z o.o. - zobowiązanej uprzednio do wykonania dyspozycji egzekwowanej decyzji Nr [...]. W dniu [...] marca 2020 r. syndyk masy upadłościowej [...] sp. z o. o. zbył prawo użytkowania wieczystego działki nr ew. [...] objętej zaskarżoną decyzją oraz prawa własności nakładów na planowany budynek handlowo - usługowy na tej działce na rzecz [...] Banku Spółdzielczego z siedzibą w [...]. Tym samym Bank stał się podmiotem zobowiązanym do wykonania obowiązku nałożonego decyzją PINB w [...] Nr [...] dnia [...] września .2019 r. Wszczęcie postępowania egzekucyjnego względem tego podmiotu nastąpiło z chwilą doręczenia mu tytułu wykonawczego Nr [...] z dnia [...] lutego 2021 r.
Ponadto zdaniem [...]WINB wskazanie przez podmiot zobowiązany w piśmie z dnia 20 maja 2021 r. na to, że nie istnieją techniczne możliwości wykonania egzekwowanego obowiązku ze względu na to, że jego wykonania w swojej części podjęła się Gmina [...] nie przesądza o niewykonalności obowiązku.
[...] Bank Spółdzielczey z siedzibą w [...] złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższe postanowienie. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia w całości i umorzenie postępowania egzekucyjnego w całości, ewentualnie uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia w całości, zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych oraz wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia,
Postawił zarzuty:
1. naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy to jest naruszenie przepisu art. 33 § 2 punkt 3 u.p.e.a. przez przyjęcie, że w niniejszej sprawie nie zachodzi błąd co do zobowiązanego,
2. naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy to jest naruszenie przepisu art. 33 § 2 punkt 6 lit c) u.p.e.a. przez przyjęcie, że w niniejszej sprawie nie zachodzi brak wymagalności obowiązku,
3. naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy to jest przepisu art. 34 § 4 punkt 3 a) u.p.e.a. przez przyjęcie, że w niniejszej sprawie nie zachodzi podstawa do umorzenia postępowania egzekucyjnego w całości,
4. naruszenia przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest przepisu art. 34 § 4 punkt 2 u.p.e.a. przez przyjęcie, że w niniejszej sprawie nie zachodzi podstawa zawieszenia postępowania egzekucyjnego w całości,
Skarżący powtórzył argumentację zawartą w zażaleniu. Dodatkowo podniósł, że organ II instancji nie odniósł się do podniesionej przez skarżącego okoliczności, iż WSA w Warszawie nieprawomocnym postanowieniem z dnia [...] marca 2021 roku umorzył postępowanie sądowe w sprawie ze skargi syndyka masy upadłości [...] sp. z o.o., na Decyzję PINB i decyzję [...]WINB z dnia [...] listopada 2019 roku.
W odpowiedzi na skargę organ wnosił o jej oddalenie, podtrzymując argumenty przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, (t.j. Dz. U z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; zwana dalej p.p.s.a.).
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wydając zaskarżone postanowienie nie naruszył przepisów prawa.
Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...], które utrzymało w mocy postanowienie PINB w [...] z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] oddalające w całości zarzuty zgłoszone w sprawie prowadzonej egzekucji administracyjnej na podstawie tytułu wykonawczego nr [...] z dnia [...] lutego 2021., dotyczącego obowiązku określonego w decyzji PINB w [...] decyzją z dnia [...] września 2019 r. nr [...] nakazującego w zakresie działki nr ew. [...] obr. [...] w [...] rozbiórkę konstrukcji żelbetowej budynku składającej się z dwóch kondygnacji podziemnych ze stropem na poziomie +/- 0.00, usytuowanej na terenie działek nr ew. [...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...] obr. [...] w [...] przy zbiegu ul. A., ul. P. i ul. S. wraz z zasypaniem wykopu szerokoprzestrzennego i uporządkowaniem terenu.
Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w trybie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ("u.p.e.a."). Ustawa ta zgodnie z art. 1 określa: 1) sposób postępowania wierzycieli w przypadkach uchylania się zobowiązanych od wykonania ciążących na nich obowiązków, o których mowa w art. 2, 2) prowadzone przez organy egzekucyjne postępowanie i stosowane przez nie środki przymusu służące doprowadzeniu do wykonania lub zabezpieczenia wykonania obowiązków, o których mowa w art. 2.
Egzekucję administracyjną stosuje się do obowiązków określonych w art. 2 (w tym obowiązków o charakterze niepieniężnym pozostających we właściwości organów administracji publicznej), gdy wynikają one z decyzji lub postanowień właściwych organów, albo - w zakresie administracji rządowej i jednostek samorządu terytorialnego - bezpośrednio z przepisu prawa, chyba że przepis szczególny zastrzega dla tych obowiązków tryb egzekucji sądowej (art. 3 § 1 u.p.e.a.). Zgodnie z art. 5 § 1 pkt 1 ustawy, uprawnionym do żądania wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązków określonych w art. 2 jest w odniesieniu do obowiązków wynikających z decyzji lub postanowień organów administracji rządowej i organów jednostek samorządu terytorialnego - właściwy do orzekania organ I instancji.
Na wstępie rozważań należy wskazać, że zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym są środkiem prawnym o jednolitym charakterze. Zobowiązany, wnosząc zarzut, kwestionuje możliwość prowadzenia egzekucji, podważając prawidłowość tytułu wykonawczego. Zarzuty te można składać tylko z przyczyn enumeratywnie wymienionych w art. 33 u.p.e.a. Podniesione w nich okoliczności zakreślają granice sprawy rozpoznawanej przez organ egzekucyjny właściwy do rozpoznania tego środka prawnego.
Podstawę zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej stanowi, zgodnie z art. 33 § 2 pkt 1 - 6 u.p.e.a.:
1) nieistnienie obowiązku;
2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z:
a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4,
b) dokumentu, o którym mowa w art. 3 a § 1,
c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu;
3) błąd co do zobowiązanego;
4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane;
5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części;
6) brak wymagalności obowiązku w przypadku:
a) odroczenia terminu wykonania obowiązku,
b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej,
c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b..
Podkreślenia wymaga, że zarzuty (tak samo jak inne środki odwoławcze przysługujące w ramach postępowania egzekucyjnego) nie mogą być wykorzystywane do weryfikacji decyzji administracyjnej (podatkowej) stanowiącej podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego. Zmiana lub uchylenie takiej decyzji może nastąpić wyłącznie w ramach jednego z trybów szczególnych unormowanych w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego lub Ordynacji podatkowej. Ponadto należy zaznaczyć, że wniesienie zarzutu nie uprawnia organu egzekucyjnego do weryfikacji innych niż decyzja administracyjna (podatkowa) orzeczeń lub rozstrzygnięć, na których podstawie wystawiono tytuł wykonawczy.
W niniejszej sprawie skarżący po pierwsze zarzucił organowi egzekucyjnemu naruszenie art. 33 § 2 pkt 3 u.p.e.a. z uwagi na błąd co do zobowiązanego.
Zgodnie z art. 1a pkt 20 u.p.e.a. przez zobowiązanego rozumie się osobę prawną albo jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej albo osobę fizyczną, która nie wykonała w terminie obowiązku o charakterze pieniężnym lub obowiązku o charakterze niepieniężnym.
Przez błąd co do zobowiązanego rozumie się sytuacje dwojakiego rodzaju. Po pierwsze, chodzi o sytuację, w której organ egzekucyjny lub egzekutor podjęli czynności egzekucyjne wobec osoby, którą błędnie uznali za zobowiązanego, w związku z czym doręczyli jej tytuł wykonawczy oraz pouczyli o prawie zgłoszenia zarzutów. Ponieważ w konsekwencji zobowiązany został pozbawiony możliwości obrony swych interesów, należy odstąpić od czynności egzekucyjnych wobec osoby błędnie uznanej za zobowiązanego i podjąć je wobec zobowiązanego. Po drugie, chodzi o wskazanie w tytule wykonawczym osoby, na której nie ciąży obowiązek. Stwierdzenie tej sytuacji następuje przez porównanie danych osoby wskazanej w tytule wykonawczym z danymi adresata orzeczenia lub innego dokumentu, stanowiącego podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego. Różnica w tym zakresie może być zarówno wynikiem popełnienia przez wierzyciela błędu przy sporządzaniu tytułu wykonawczego, jak również skutkiem przejścia obowiązku na inny podmiot przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego. W tym drugim przypadku wierzyciel może wystawić tytuł wykonawczy na nowego zobowiązanego, a zobowiązany, wnosząc zarzut, może kwestionować twierdzenie wierzyciela o przejściu obowiązku na tę, a nie inną osobę. Stwierdzenie braku podstaw do wskazania w tytule wykonawczym danego podmiotu jako zobowiązanego prowadzi do umorzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie art. 59 § 1 pkt 4 u.p.e.a. (por. P. Przybysz, Postępowanie egzekucyjne w administracji, Komentarz, wyd. IX, art. 33, LEX).
W niniejszej sprawie bezsporne jest, że PINB w [...] decyzją z dnia [...] września 2019 r. nr [...], powołując się na art. 51 ust. 5 p.b., nakazał, w terminie 3 miesięcy, od dnia kiedy decyzja stanie się ostateczna, Gminie [...] w zakresie działek nr ew. [...],[...],[...], [...],[...] i [...] obr. [...] w [...] oraz [...] Sp. z o.o. w zakresie działki nr ew. [...] obr. [...] w [...] rozbiórkę konstrukcji żelbetowej budynku składającej się z dwóch kondygnacji podziemnych ze stropem na poziomie +/- 0.00, usytuowanej na terenie działek nr ew. [...],[...],[...],[...],[...],[...] i [...] obr. [...] w [...] przy zbiegu ul. A., ul. P. i ul. S. wraz z zasypaniem wykopu szerokoprzestrzennego i uporządkowaniem terenu.
Po rozpoznaniu odwołania Syndyka masy upadłości [...] Sp. z o.o. w upadłości z siedzibą w [...], [...]WINB decyzją z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję PINB w [...] z dnia [...] września 2019 r.
W dniu [...] marca 2020r. nastąpiło przeniesienie użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej ujętej w księdze wieczystej [...], działka nr ew. [...] obr. [...] w [...], na [...] Bank Spółdzielczy z siedzibą w [...], w drodze umowy przeniesienia prawa użytkowania wieczystego, zawartej pomiędzy [...] sp. z o.o. w upadłości z siedzibą w [...]oraz Bankiem, przed notariuszem D. K. w [...] nr rep. [...].
[...]WINB upomnieniem z dnia [...] sierpnia 2020 r. znak: [...] wezwał [...] Bank Spółdzielczy z siedzibą w [...] (następcę prawnego [...] Sp. z o.o.) do wykonania obowiązku nałożonego w swojej decyzji z dnia [...] września 2019 r. nr [...] w zakresie działki nr ewid. [...], obr. [...] w [...].
. W związku z tym, że strona zobowiązana nie przedłożyła żadnej informacji w sprawie realizacji nałożonego obowiązku, w dniu [...] lutego 2021 r. na podstawie ww. decyzji z dnia [...] września 2019 r. nr [...] wystawiono na [...] Bank Spółdzielczy tytuł wykonawczy nr [...] odnośnie nakazania w zakresie działki nr ew. [...] obr. [...] w [...] rozbiórkę przedmiotowej konstrukcji żelbetowej budynku.
Podkreślić należy, że w realiach przedmiotowej sprawy, po wydaniu decyzji nakazującej na [...] Sp. z o.o. rozbiórkę omawianego obiektu, doszło do zmian w stanie faktycznym. Zmiana ta dotyczyła podmiotu. który posiadał tytuł prawny oraz był posiadaczem części omawianej konstrukcji budynku położonego na działce nr ew. [...] obr. [...] w [...].. [...] sp. z o.o. w upadłości z siedzibą w [...] przeniosła na rzecz [...] Banku Spółdzielczego prawo użytkowania wieczystego nieruchomości gruntowej – działki nr [...] 0 obszarze 2.186 m2.
Z powyższego wynika, , że z dniem [...] marca 2020 r. [...] Sp. z o.o. w upadłości utraciła na rzecz skarżącego Banku tytuł prawny oraz władztwo nad konstrukcją budynku położonego na działce nr ew. [...] obr. [...] w [...], którego dotyczy postępowanie egzekucyjne. Zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym, obowiązek rozbiórki obiektu budowlanego jako dotyczący zbywalnych praw przechodzi na następców prawnych pierwotnego adresata, to jest aktualnego właściciela lub użytkownika wieczystego.
Podkreślić należy, że powyższa okoliczność nie uchyla jednak automatycznie zarówno samej ostatecznej decyzji w przedmiocie nałożonego obowiązku, nie skutkuje również umorzeniem prowadzonego administracyjnego postępowania egzekucyjnego, jak zdaje się oczekiwać skarżący. W postępowaniu egzekucyjnym chodzi bowiem o wykonanie obowiązku wynikającego z decyzji, a nie o wykonanie decyzji w stosunku do osoby w niej wymienionej.
Niewątpliwie, obowiązki wynikające z decyzji z dnia [...] września 2019 r. mają charakter rzeczowy, a więc odnoszą się bezpośrednio i są związane z wymienioną w niej nieruchomością. Konsekwentnie, obowiązki powyższe wiążą każdoczesnego zarządcę (właściciela) obiektu budowlanego, co powoduje, że zmiana zarządcy nie powoduje bezprzedmiotowości decyzji, a co za tym idzie, konieczności przeprowadzenia ponownego postępowania administracyjnego. Konsekwentnie więc obowiązek wynikający z powołanej powyżej decyzji PINB w [...] przeszedł z [...] sp. z o.o. w upadłości z siedzibą w [...] na [...] Bank Spółdzielczy. Słusznie zatem wobec Banku wszczęto postępowanie egzekucyjne w sprawie, wystawiając wobec niego ww. tytuł wykonawczy,
W tym miejscu wskazać należy, że zgodnie z powoływanym przez skarżącego jaki i organ art. 28a u.p.e.a., w przypadku przejścia obowiązku objętego tytułem wykonawczym na następcę prawnego zobowiązanego, postępowanie egzekucyjne jest kontynuowane, a dokonane czynności egzekucyjne pozostają w mocy. Zastosowanie dalszych środków egzekucyjnych może nastąpić po wystawieniu przez wierzyciela nowego tytułu wykonawczego i skierowaniu go do organu egzekucyjnego wraz z urzędowym dokumentem wykazującym przejście dochodzonego obowiązku na następcę prawnego. Jednakże omawiany przepis nie miał zastosowania w niniejszej sprawie, albowiem tytuł wykonawczy został wydany na prawidłowo ustalonego zobowiązanego , tj. Bank.
Odnosząc się do zarzutów skargi, wskazać należy, że świetle powyższego brak jest także konieczności wydawania przez PINB w [...] kolejnej decyzji o rozbiórce omawianego obiektu, wydanej na podstawie art. 51 p.b.. Nie wynika to w żaden sposób z przepisów Prawa budowlanego, a organy prawidłowo ustaliły, kto jest zobowiązanym w niniejszej sprawie.
Ustosunkowując się do rozstrzygnięć zapadłych w postępowaniu sądowoadministracyjnym toczącym się wobec decyzji nakazujących rozbiórkę omawianego obiektu, stwierdzić należy, że pismem z dnia 25 lutego 2020 r. skargę na powyższą decyzję [...]WINB z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję PINB w [...] z dnia [...] września 2019 r. wniósł syndyk masy upadłości [...] Sp. z o.o. w upadłości z siedzibą w [...]. Sprawa została zarejestrowana pod sygn. akt VII SA/Wa 684/20.
W dniu 2 lipca 2020 r. do Sądu wpłynął wniosek Banku o dopuszczenie do udziału w postępowania w charakterze uczestnika. Bank wskazał, że w dniu [...] marca 2020 r nastąpiło przeniesienie użytkowania wieczystego działku nr ewid. [...] obręb [...] w [...] w drodze umowy przeniesienia prawa użytkowania wieczystego, zawartej między [...] Sp. z o.o. w upadłości a Bankiem. WSA w Warszawie postanowieniem z dnia 30 lipca 2020 r. dopuścił Bank do udziału w niniejszym postępowaniu sądowo-administracyjnym w charakterze uczestnika.
WSA w Warszawie postanowieniem z dnia 2 marca 2021 r. umorzył postępowanie sądowe ze skargi Syndyka na decyzję [...]WINB z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...]. Sąd wskazał, że w niniejszej sprawie wyniknęła bezprzedmiotowość postępowania z przyczyn podmiotowych. Przestała bowiem istnieć skarżąca spółka [...] sp. z o.o. w upadłości z siedzibą w [...]. W art. 270 i 271 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1526, dalej: "k.s.h.") wskazane są przyczyny rozwiązywania spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Zdarzenia tam wymienione powodują wszczęcie postępowania likwidacyjnego, które, w przypadku jego zakończenia skutkują, zgodnie z art. 272 k.s.h. wykreśleniem spółki z rejestru. Chwilą rozwiązania spółki jest nie moment zaistnienia przyczyny, ale wykreślenie z rejestru jako następstwo postępowania likwidacyjnego lub upadłościowego. Byt prawny spółki ustaje więc z chwilą jej wykreślenia z Krajowego Rejestru Sądowego (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 października 2011 r. sygn. akt I FSK 1502/10). W rozpoznawanej sprawie, skarżąca spółka została wykreślona z Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego w dniu [...] grudnia 2020 r., a zatem z tym dniem ostatecznie ustał jej byt prawny.
Jednakże NSA postanowieniem z dnia 30 lipca 2021 r. sygn. akt II OZ 470/21 NSA uchylił postanowienie WSA w Warszawie z dnia 2 marca 2021 r.. NSA wskazał, że skutek zawarcia w dniu [...] marca 2020 r. pomiędzy Syndykiem a Bankiem umowy przeniesienia prawa użytkowania wieczystego działki nr ew. [...] w [...] nastąpiło przejęcie przez Bank pełni praw spółki [...] – na rzecz której skargę wniósł Syndyk – w zakresie wyznaczającym interes prawny do zaskarżenia decyzji [...]WINB z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...]. Bank jako aktualny użytkownik wieczysty ww. działki wszedł bezpośrednio w wynikające z zaskarżonej decyzji prawa i obowiązki [...] sp. z o.o., na rzecz której działał Syndyk jako skarżący. Przejęcie tych uprawnień oznacza w konsekwencji także, że w dalszym postępowaniu sądowym to ten nowy podmiot musiałby być traktowany jako wnoszący skargę a orzeczenia Sądu winny być skierowane do tego następcy, z takim zastrzeżeniem, że zadeklarowałby on chęć popierania wniesionej skargi. W opisanej sytuacji procesowej, wobec złożenia przez Bank wniosku o dopuszczenie do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika, zasadne było dokonanie przez Sąd weryfikacji, w jakim charakterze powinien w tym postępowaniu występować Bank. W ocenie NSA sąd pierwszej instancji wadliwie orzekł o dopuszczeniu Banku do udziału w postępowaniu w charakterze uczestnika postępowania (postanowieniem z dnia 30 lipca 2020 r.), gdyż w istocie Bank posiada interes prawny uzasadniający jego udział w postępowaniu jako strony skarżącej – w miejsce syndyka. Wprawdzie Sąd nie skierował do Banku zapytania, czy – jako skarżący – popiera skargę wniesioną przez syndyka, jednak na obecnym etapie postępowania uchybienie to nie stoi na przeszkodzie dokonaniu opisanej zmiany w określeniu strony skarżącej. W szeregu pism procesowych Bank nie tylko popierał wniesioną skargę oraz wszelkie zawarte w niej wnioski i twierdzenia, w tym wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, ale także uzupełniał uzasadnienie podniesionych tam argumentów i zarzutów oraz rozszerzył wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji organu pierwszej instancji, obejmując nim także zaskarżoną decyzję. W wystarczający sposób Bank potwierdził zatem wolę realizowania swojego interesu prawnego w tym postępowaniu i popierania wniesionej skargi jako skarżący.
Mając na uwadze wytyczne zawarte w postanowieniu NSA z dnia 30 lipca 2021 r. sygn. akt II OZ 470/21, Przewodniczący Wydziału VII WSA w Warszawie zarządzeniem z dnia 23 sierpnia 2021 r. zmienił stronę skarżącą w sprawie (obecnie o sygn. akt VII SA/Wa 1689/21) na [...] Bank Spółdzielczy z siedzibą w [...].
W ocenie Sądu powyższe orzeczenie NSA potwierdza jedynie prawidłowość uznania Banku za podmiot zobowiązany w omawianym postępowaniu egzekucyjnym.
Ponadto niezasadny jest także zarzut naruszenie art. 33 § 2 pkt 6 lit. c) u.p.e.a. z uwagi na brak wymagalności obowiązku. Co do kwestii "niewykonalności" egzekwowanego obowiązku o charakterze niepieniężnym, wskazać należy, że w orzecznictwie sądów przyjmuje się, że owa niewykonalność musi mieć charakter obiektywny. Obowiązek taki musi być niemożliwy do wykonania nawet przy uwzględnieniu aktualnych osiągnięć wiedzy i techniki. O niewykonalności obowiązku nałożonego decyzją ostateczną można bowiem mówić, gdy niewykonalność jest następstwem przeszkód o charakterze nieusuwalnym. Trwała niewykonalność obowiązku zachodzi wówczas, gdy czynności składające się na treść tych obowiązków zawartych w decyzji są niewykonalne z przyczyn technicznych lub prawnych tkwiących w ich naturze (por. wyrok WSA w Warszawie z 19 lutego 2020 r., VII SA/Wa 2074/19; wyrok WSA w Gliwicach z 27 maja 20220 r., II SA/Gl 232/20; www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem Sądu wskazane przez Bank okoliczności wskazują jedynie na trudności organizacyjne związane z tym, że obok skarżącego drugim podmiotem zobowiązanym decyzją z dnia [...] września 2019 r. do rozbiórki konstrukcji żelbetowej przedmiotowego budynku jest Gmina [...], która taką rozbiórkę rozpoczęła. Jednakże skarżący nie wykazał, że taka rozbiórka, przy współpracy obydwu podmiotów zobowiązanych, jest niewykonalna z przyczyn technicznych. Natomiast wskazywana przez Bank konieczność dostosowania nawzajem harmonogramu i sposobu wykonywania omawianych prac jest możliwa do zrealizowania. Podkreślić należy, że z treści pism znajdujących się w aktach sprawy o sygn. akt VII SA/Wa 1689/21 wynika determinacja Gminy [...] do zakończenia rozbiórki całości omawianej konstrukcji.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.