VII SA/Wa 1751/04

VII SA/Wa 1751/04 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-08-17
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-12-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Bogusław Cieśla
Halina Kuśmirek /przewodniczący/
Leszek Kamiński /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kuśmirek, , Sędzia WSA Leszek Kamiński (spr.), Asesor WSA Bogusław Cieśla, Protokolant Marzena Godlewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 sierpnia 2005 r. sprawy ze skargi G.Ś. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] października 2004 r. nr 73/2004 w przedmiocie sprzeciwu w sprawie budowy ogrodzenia I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...]września 2004 r. o wniesieniu sprzeciwu. II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącego G. Ś. kwotę 500 zł (pięćset złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
G. Ś. pismem z dnia [...] sierpnia 2004r. zgłosił do Starosty [...] zamiar budowy ogrodzenia na działkach nr [...], [...] położonych w miejscowości P. gm. G..
Decyzją z dnia [...] września 2004 r. Nr [...]. Starosta [...] wniósł sprzeciw w sprawie budowy tego ogrodzenia motywując, że planowane roboty wpływają na zmianę sposobu zagospodarowania terenu oraz, że wnioskodawca nie dostarczył żądanej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Od decyzji tej odwołanie wniósł G. Ś. wykazując, iż budowa ogrodzenia nie wymaga takiej decyzji, organ zaś w postanowieniu nakładającym obowiązek jej dostarczenia wyznaczył nierealnie krótki termin.
Po rozpatrzeniu odwołania od powyższej decyzji, Wojewoda [...]decyzją z dnia [...] października 2004 r. utrzymał ją w mocy. W uzasadnieniu decyzji organ wywiódł, że z przepisu art. 59 ust. l ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ( Dz. U. Nr 80, poz. 7171 z późn. zm.) wynika, że zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonania innych robót budowlanych wymaga ustalenia - w drodze decyzji, warunków zabudowy. Zgodnie z art. 59 ust.2 ww. ustawy przepis ten stosuje się również do zmiany zagospodarowania terenu, która nie wymaga pozwolenia na budowę. W ocenie organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie nastąpi zmiana zagospodarowania terenu poprzez wybudowanie ogrodzenia, a zatem pomimo, iż z art. 29 ust. 1 pkt 23 Prawa budowlanego wynika, że pozwolenie na budowę nie jest w tym przypadku wymagane, to jednak decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu powinna poprzedzić zgłoszenie.
G. Ś. złożył skargę na tę decyzję ponawiając argumenty przytaczane we wcześniejszych pismach, organ zaś w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko zajęte w decyzjach.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.
Skargę należało uwzględnić, gdyż jest zasadna a nadto istnieją inne przyczyny uzasadniające uchylenie zaskarżonej decyzji.
Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że Sąd, rozpoznając skargę, ocenia czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 § 1 ww. ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.
Przyznać należy rację argumentom skarżącego, że decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu nie jest wymagana, gdy zgłoszone zamierzenie budowlane nie wymaga wydania pozwolenia, niezależnie od tego czy zamierzona inwestycja będzie wpływała na zagospodarowanie przestrzeni. W tym zakresie organy obu instancji wadliwie ustaliły treść normy prawnej mającej zastosowanie w sprawie. Art. 59 ust 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717 z późn. zm.) ustala zasadę, że "Zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy." Jednakże przepis ten zawiera odesłanie do odpowiedniego stosowania art. 50 ust. 2. Ten zaś z kolei stanowi, że "Nie wymagają wydania decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego roboty budowlane niewymagające pozwolenia na budowę." (Przepis ten ma zatem zastosowanie również do decyzji o warunkach zabudowy).
Art. 29 zawiera obszerny (i coraz bardzie przez ustawodawcę poszerzany) katalog rodzajów budów i robót budowlanych objętych uproszczonym trybem zgody władzy budowlanej na wykonanie inwestycji. W pełni koresponduje to z zasadą wyrażoną w art. 4 Prawa budowlanego, iż "Każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami." Większość z tych prostych form budowlanych chociaż wpływa na zagospodarowanie przestrzeni to jednak nie zmienia sposobu jej zagospodarowania. Zmiana taka nastąpiłaby, gdyby zamierzenie opisane w art. 29 Prawa budowlanego prowadziło do zmiany dotychczasowych funkcji przestrzeni czy też zmieniało dotychczasowe przeznaczenie terenu.
Dokonane w tym zakresie przez organy administracyjne analizy, aczkolwiek chybione, nie miały jednak większego znaczenia do sposobu rozstrzygnięcia sprawy skoro sprzeciw (decyzja z dnia [...] września 2004 r.) doręczony został wnioskodawcy po upływie 30 dni od daty złożenia zgłoszenia w Starostwie Powiatowym. Sąd bowiem na podstawie akt sprawy stwierdził, że decyzja o zgłoszeniu sprzeciwu z dnia [...] września 2004 r. doręczona została wnioskodawcy w dniu [...] września 2004 r. a więc po upływie 30 dni od daty zgłoszenia.
Upływ zaś 30-dniowego terminu określonego w art. 30 ust. 2 Prawa budowlanego skutkuje nabyciem uprawnienia do realizacji inwestycji przez osobę zgłaszającą zamiar inwestycyjny. Zgłaszający, od następnego dnia, po upływie tego terminu jest uprawniony, z mocy samego prawa, do rozpoczęcia robót objętych zgłoszeniem, organ zaś - jeżeli do końca 30-dniowego terminu nie doręczy zgłaszającemu sprzeciwu - traci z tą chwilą kompetencję do działania w sprawie. Takie jednolite stanowisko prezentuje orzecznictwo sądowe. Niedoręczony przed upływem 30-go dnia od zgłoszenia sprzeciw, nie może wywrzeć zamierzonego przez organ skutku, a zgłoszony zamiar inwestycyjny może być realizowany.
Uzasadnia to w konsekwencji uchylenie zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.) uchylił zarówno decyzję organu II instancji jak i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji.