VII SA/Wa 1732/10

VII SA/Wa 1732/10 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2010-12-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2010-09-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Bogusław Cieśla /przewodniczący/
Jolanta Augustyniak-Pęczkowska
Krystyna Tomaszewska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6205 Nadzór sanitarny
Sygn. powiązane
II OSK 890/11 - Wyrok NSA z 2012-09-27
Skarżony organ
Lekarz Weterynarii
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), Protokolant Ref. staż. Jakub Szczepkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2010 r. sprawy ze skargi N. C. Sp. z o.o. w [...] na decyzję Głównego Lekarza Weterynarii z dnia [...] sierpnia 2010 r. znak [...] w przedmiocie nakazu zniszczenia przesyłki filetów skargę oddala
Uzasadnienie
Graniczny Lekarz Weterynarii w [...] decyzją nr [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 ze. zm.) zwanej dalej kpa. oraz art. 13 ust.1 w zw. z art. 34 ust. 2 pkt 2 oraz art. 44 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2003 r. o weterynaryjnej kontroli granicznej (Dz.U. z 2003 nr 165 poz. 1590 ze zm.) i pkt 1, 5 i 7 rozdziału IX Załącznika II rozporządzenia (WE) nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych (Dz.U. L 139 z 30.4.2004 ze zm.) oraz pkt 1 lit b) rozdziału VIII sekcji VIII Załącznika nr I rozporządzenia (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego (Dz.U. L 139 z 30.4.2004 zwe zm.) i pkt 1 rozdziału III Załącznika nr III rozporządzenia (WE) nr 854/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczególne przepisy dotyczące organizacji urzędowych kontroli w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi (Dz.U. L 139 z 30.4.2004 ze. zm.) nakazał zniszczenie należącej do N. spółka z o.o. przesyłki mrożonych filetów z mintaja (kontenery [...]).
W uzasadnieniu organ podniósł, że w dniu [...] maja 2010 r. M. spółka z o.o. w [...] dokonała działając na rzecz [...] spółka z o.o. zgłoszenia przesyłki mrożonych filetów z mintaja, nr [...] obejmującej kontenery [...], pochodzącej z [...]. Podczas kontroli granicznej przedmiotowej przesyłki ujawniono po otwarciu kontenera [...], iż doszło do rozmrożenia części przesyłki, co objawiało się obecnością wycieków na części kartonów, rozmrożeniem filetów, ubytkami glazur i nieprzyjemną wonią.
W toku dalszego postępowania Graniczny Lekarz Weterynarii w [...] wezwał stronę do przedstawienia wykazu temperatur w kontenerach, w których przewożona
była przesyłka. W odpowiedzi uzyskano wydruki wykazów temperaturowych. W związku z wnioskiem strony dokonano ponownego otwarcia kontenerów w obecności przedstawicieli ubezpieczyciela wskazanego przez stronę.
W wyniku oględzin stwierdzono, że część przesyłki znajdująca się w kontenerze [...] podlega daleko zaawansowanym procesom gnilnym, co bezpośrednio wiąże się z brakiem utrzymania normatywnej temperatury -18°C. Dalszych ustaleń w zakresie przyczyn ujawnionego stanu rzeczy organ nie prowadził, gdyż nie miały one jego zdaniem istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie.
Organ wskazał, że w myśl pkt 1 rozdziału IX Załącznika II do rozporządzenia WE 852/2004 nie może być zaakceptowany żaden surowiec w sektorze spożywczym, jeżeli istnieje ryzyko zanieczyszczenia pasożytami czy mikroorganizmami lub gdy surowiec jest zepsuty. Jednocześnie pkt 5 i 7 rozdziału IX Załącznika II do wyżej przywołanego rozporządzenia nakazują właściwe przechowywanie surowców. W tym stanie rzeczy należy uznać, że doszło do przerwania łańcucha chłodniczego, w wyniku czego produkt nie tylko utracił swoje właściwości spożywcze, ale również stał się potencjalnie niebezpieczny w wypadku dopuszczenia go do obrotu i spożycia przez ludzi. Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającym szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego (Załącznik III, Sekcja VIII, rozdział VIII pkt 1 lit. b) podczas transportu mrożone produkty rybołówstwa należy utrzymywać w równej temperaturze nie wyższej niż -18°C dla wszystkich części produktu.
Jednocześnie zgodnie z pkt 1 rozdziału III Załącznika III rozporządzenia (WE) nr 854/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającym szczególne przepisy dotyczące organizacji urzędowych kontroli w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi (Dz.U. L 139 z 30.4.2004 z zm.) uznaje się za nienadające się spożycia przez ludzi produkty rybołówstwa względem, których kontrola organoleptyczna wykazała brak zgodności z prawodawstwem wspólnotowym.
Główny Lekarz Weterynarii decyzją znak: [...] z dnia [...] sierpnia 2010 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa., po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez N. sp. z o.o., od decyzji Granicznego Lekarza Weterynarii w [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ podniósł, że postanowienia dyrektywy Rady 97/78/WE zostały transponowane do polskiego porządku prawnego w ustawie z dnia 27 sierpnia 2003 r. o weterynaryjnej kontroli granicznej. Organ przywołując treść art.17 ust. 2 lit. b dyrektywy 97/78/WE wskazał, że postanowienia ww. przepisu transponowano do art. 34 ust. 2 pkt 2 ustawy o weterynaryjnej kontroli granicznej.
W ocenie Głównego Lekarza Weterynarii przepisy dyrektywy i implementującej ją ustawy nie pozostają w sprzeczności. Zarówno ustawa, jak i dyrektywa, nie dopuszcza możliwości podziału przesyłki, czy też produktów poddawanych weterynaryjnej kontroli granicznej. Żaden z ww. aktów prawnych nie daje możliwości odesłania części produktów i zniszczenie pozostałej części, na co skarżący wskazuje w odwołaniu. Zarówno przepisy dyrektywy, jak i ustawy, w sposób spójny określają sposób postępowania z przesyłką produktów, która nie spełnia wymogów przywozowych lub w stosunku do której kontrola wykaże nieprawidłowości.
Zdaniem organu, wskazaniem co do sposobu interpretowania intencji prawodawcy może być rozporządzenie Komisji (WE) nr 136/2004 z dnia 22 stycznia 2004 r. ustanawiające procedurę kontroli weterynaryjnej we wspólnotowych punktach kontroli granicznej, dotyczącą produktów przywożonych z państw (Dz. Urz. UEL21 z 28.1.2004, str. 11-23), w którego załączniku III określono wzór Wspólnotowego Świadectwa Weterynaryjnego dla wwozu i przywozu CVED. W dokumencie tym nie przewidziano także możliwości wydania decyzji o podziale przesyłki produktów na część dopuszczoną do obrotu i część podlegającą zniszczeniu.
W odniesieniu do zarzutu strony dotyczącego naruszenia art. 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 7 k.p.a., polegającego na braku dokonania przez organ pierwszej instancji istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy ustaleń faktycznych, dotyczących stanu produktów znajdujących się w pozostałych dwóch kontenerach ([...]), organ wskazał, że z protokołu nr [...] granicznej kontroli weterynaryjnej sporządzonego w dniu [...] czerwca 2010 r. wynika, że kontenery te były poddane kontroli tożsamości w dniu [...] maja 2010 r. Przeprowadzona kontrola tożsamości nie wykazała nieprawidłowości w przedmiotowych kontenerach, natomiast wykazała rozmrożenie towaru w kontenerze [...]. Tym samym, organ nie dopatrzył w działaniu Granicznego Lekarza Weterynarii w [...] naruszenia ww. przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego jak również przepisu art. 9 kpa., podnosząc, że pismem z dnia [...] maja 2010 r. organ I instancji
wezwał pełnomocnika strony do złożenia wyjaśnień w sprawie oraz poinformował o przysługujących uprawnieniach i obowiązkach związanych z przesyłką.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła Spółka N. sp. z o.o. wnosząc o uchylenie zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji organu i instancji.
Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie :
1. naruszenie przepisu postępowania, które ma wpływ na treść zaskarżonej decyzji,
a mianowicie art. 34 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2003 r. o
weterynaryjnej kontroli granicznej (Dz. U. z 2003 r. Nr 165, poz. 1590 ze zm.),
polegające na:
a) przyjęciu, iż przepis art 34 ust. 2 pkt 2 ww. ustawy nie pozostaje w sprzeczności z
art. 17 ust. 2 lit. b dyrektywy Rady 97/78/WE z dnia 18 grudnia 1997 r.
ustanawiającej zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej produktów
wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich (Dz. Urz. UE seria L 98.24.9 ze
zm.) i w sposób prawidłowy implementuje w porządku prawnym treść art. 17 ust.
2 lit. b ww. dyrektywy;
b) powołany przepis nie daje możliwości zniszczenia tylko części przesyłki a nie
całości, która nie spełnia wymogów przywozowych lub w stosunku do której
kontrola wykaże nieprawidłowości;
c) uznaniu, iż w sytuacji stwierdzenia niespełniania wymogów przywozowych oraz
nieprawidłowości w odniesieniu do produktów zawartych w jednym z trzech
kontenerów składających się na przesyłkę (czyli do części przesyłki) graniczny
lekarz weterynarii jest obowiązany wydać decyzję o zniszczeniu (całej) przesyłki
w okolicznościach opisanych w ust. 2 pkt 2 art. 34 ww. ustawy;
d) uznaniu, iż Graniczny Lekarz Weterynarii prawidłowo zastosował sankcję w
postaci wydania decyzji o zniszczeniu (całej) przesyłki w sytuacji, gdy ustalono
istnienie nieprawidłowości jedynie w odniesieniu do części przesyłki - znajdującej
się w jednym z trzech kontenerów ([...]);
2. naruszenie przepisu art. 17 ust. 2 lit. b dyrektywy Rady 97/78/WE z dnia 18
grudnia 1997 r. ustanawiającej zasady regulujące organizację kontroli
weterynaryjnej produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich (Dz.
Urz. UE seria L 98.24.9 ze zm.), które ma wpływ na treść zaskarżonej decyzji, a
polega na:
a) nieuwzględnieniu treści postanowień ww. dyrektywy przy dokonywaniu wykładni
art. 34 ust. 2 pkt 2 ustawy o weterynaryjnej kontroli granicznej w sytuacji
oczywiście wadliwej implementacji postanowienia art. 17 ust. 2 Dyrektywy w art.
34 ust. 2 ustawy o weterynaryjnej kontroli granicznej, polegającej na użyciu w
przepisie art. 34 ust. 2 pojęcia "przesyłka" zamiast pojęcia "produkt", którym
posłużono się w art. 17 ust. 2 Dyrektywy;
b) przyjęciu, że powołany przepis nie daje możliwości zniszczenia tylko części
przesyłki, która nie spełnia wymogów przywozowych lub w stosunku do której
kontrola wykaże nieprawidłowości;
3. naruszenie przepisu art. 2 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 136/2004 z dnia
22 stycznia 2004 r. ustanawiającego procedurę kontroli weterynaryjnej we
wspólnotowych punktach kontroli granicznej dotyczącą produktów przywożonych
z państw trzecich (Dz. Urz. UE L z 2004.21.11) w zw. z załącznikiem III do tego
rozporządzenia, które to naruszenie ma wpływ na treść zaskarżonej decyzji a
polegające na uwzględnieniu przy wykładni art. 34 ust. 2 pkt 2 ustawy o
weterynaryjnej kontroli granicznej i art. 17 ust. 2 lit. b Dyrektywy konstrukcji wzoru
Wspólnotowego świadectwa weterynaryjnego dla wwozu i przywozu (CVED);
4. naruszenie przepisów art. 14 ust. 1, 6, 7 i 8 rozporządzenia (WE) nr 178/2002
Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiające
ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołujące Europejski Urząd
ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiające procedury w zakresie
bezpieczeństwa żywności (Dz. Urz .UE L 2002.31.1), które to naruszenie ma
wpływ na treść zaskarżonej decyzji a polegające na nieuwzględnieniu przez
Głównego Lekarza Weterynarii ww. przepisów, z których wynika dopuszczalność
zniszczenia części przesyłki, jeżeli tylko część przesyłki zawiera niebezpieczne
środki spożywcze;
5. naruszenie przepisu postępowania, które ma wpływ na treść zaskarżonej decyzji,
a mianowicie art. 104 § 1 i 2 k.p.a., polegające na przyjęciu braku możliwości
wydania decyzji o nakazaniu zniszczenia tylko części przesyłki, a dopuszczenia
jej do obrotu w odniesieniu do produktów znajdujących się w kontenerach, co
do których nie stwierdzono nieprawidłowości.
W odpowiedzi na skargę Główny Lekarz Weterynarii wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zw. dalej p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Rozpoznając sprawę w świetle powołanych powyżej kryteriów, stwierdzić należy, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
W przedmiotowej sprawie kontroli Sądu poddana została decyzja Głównego Lekarza Weterynarii którą organ utrzymał w mocy decyzję Granicznego Lekarza Weterynarii w [...] z dnia [...] czerwca 2010 r. nakazującą zniszczenie w zakładzie kategorii II przesyłki mrożonych filetów z mintaja, pochodzącej z [...] ( znajdującej się w kontenerach [...]).
Na wstępie wskazać należy, że zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej produktów wprowadzanych do Wspólnoty z państw trzecich zawarte w postanowieniach dyrektywy Rady 97/78/WE z dnia 18 grudnia 1997 r. (Dz. Urz. UE L 24 z 30.1.1998, str. 9-30) zostały transponowane do polskiego porządku prawnego w ustawie z dnia 27 sierpnia 2003 r. o weterynaryjnej kontroli granicznej (Dz. U. z 2003 r. Nr 165, poz. 1590 z późn. zm.).
Podstawę materialnoprawną wydanej przez organ decyzji stanowił przepis art. 34 ust. 2 pkt 2 ustawy o weterynaryjnej kontroli granicznej, zgodnie z którym jeżeli weterynaryjna kontrola graniczna wykaże, ze przesyłka produktów nie spełnia wymagań przywozowych lub taka kontrola wykaże nieprawidłowości, po złożeniu wyjaśnień przez osobę odpowiedzialną za przesyłkę, graniczny lekarz weterynarii wydaje decyzję zniszczenia przesyłki, jeżeli jej odesłanie jest niemożliwe lub upłynął termin, o którym mowa w pkt 1, albo osoba odpowiedzialna za przesyłkę wyraziła na
to zgodę. Cytowany przepis transponował przepis art. 17 ust. 2 lit. b dyrektywy 97/78/WE.
W niniejszej sprawie organ dokonał kontroli granicznej przesyłki mrożonych filetów z mintaja nr [...] obejmującej kontenery [...] w wyniku której stwierdził, po otwarciu kontenera [...], iż doszło do rozmrożenia części przesyłki. Objawiało się to uszkodzeniem kartonów, obecnością wycieków na części kartonów, rozmrożeniem filetów, ubytkami glazur i nieprzyjemną wonią. Podczas ponownego otwarcia kontenerów w obecności przedstawicieli ubezpieczyciela wskazanego przez stronę stwierdzono, że część przesyłki znajdującej się w kontenerze [...] podlega daleko zaawansowanym procesom gnilnym, co bezpośrednio związane jest z brakiem utrzymania normatywnej temperatury - 18 °C. Organ wskazał, że prawdopodobną przyczyną takiego stanu rzeczy jest okoliczność wad w uszczelnieniu kontenera (uszczelki drzwi) oraz nieprawidłowy sposób załadowania kartonów z produktem wewnątrz kontenera. Na powyższe wskazuje utrzymywanie zróżnicowanej temperatury wewnątrz kontenera, właściwa temperatura zadana w części tylnej, gdzie znajdują się czujniki kontrolne i temperatura wyższa w przedniej części kontenera, przy drzwiach. W bezpośrednim sąsiedztwie kartonów zawierających rozmrożony produkt stwierdzono temperaturę -0,19 °C, a kartony z rozmrożonym produktem były w temperaturze otoczenia.
Wskazać należy, iż pkt 5 i 7 rozdziału IX Załącznika II do rozporządzenia WE nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych (Dz .U. L 139 z 30 kwietnia 2004 r. z późn. zm.) nakazuje właściwe przechowywania surowców, w tym przeciwdziałanie niekontrolowanemu rozmrażaniu. Zgodnie z rozporządzeniem (WE) nr 853/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającym szczególne przepisy dotyczące higieny w odniesieniu do żywności pochodzenia zwierzęcego (Załącznik III, Sekcja VIII, rozdział VIII pkt 1 lit. b) podczas transportu mrożone produkty rybołówstwa należy utrzymywać w równej temperaturze nie wyższej niż -18°C dla wszystkich części produktu.
Stosownie zaś do treści pkt 1 rozdziału IX Załącznika II ww. rozporządzenia rozporządzenia WE nr 852/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie higieny środków spożywczych nie może zostać zaakceptowany żaden surowiec w sektorze spożywczym, jeżeli istnieje ryzyko zanieczyszczenia
pasożytami czy mikroorganizmami lub gdy surowiec jest zepsuty. Jednocześnie zgodnie z pkt 1 rozdziału III Załącznika III rozporządzenia (WE) nr 854/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczególne przepisy dotyczące organizacji urzędowych kontroli w odniesieniu do produktów pochodzenia zwierzęcego przeznaczonych do spożycia przez ludzi (Dz.U. L 139 z 30.4.2004 z późn. zm.), uznaje się za nienadające się spożycia przez ludzi produkty rybołówstwa względem, których kontrola organoleptyczna wykazała brak zgodności z prawodawstwem wspólnotowym. W niniejszej sprawie przeprowadzone badania organoleptyczne produktu wykazały daleko posunięty proces gnilny budzący uzasadnione obawy, co do stanu mikrobiologicznego produktu.
Wobec ustalenia, że doszło do przerwania łańcucha chłodniczego, w wyniku czego produkt nie tylko utracił swoje właściwości spożywcze, ale również stał się potencjalnie niebezpieczny w wypadku dopuszczenia go do obrotu i spożycia przez ludzi, słusznie organ nakazał zniszczenie przedmiotowej przesyłki. Stwierdzenie, iż przedmiotowa przesyłka nie spełnia wymogów przywozowych oraz jest niezgodna z prawodawstwem wspólnotowym upoważniało bowiem organ do uznania, iż zachodzą okoliczności uzasadniające wydanie zaskarżonej decyzji.
Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia przez organ art. 34 ust.2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2003 r. o weterynaryjnej kontroli granicznej poprzez przyjęcie, iż przepis ten nie pozostaje w sprzeczności z art. 17 ust. 2 lit. b dyrektywy Rady nr 97/78/WE z dnia 18 grudnia 1997 r. ustanawiającej zasady regulujące organizację kontroli weterynaryjnej produktów wprowadzonych do Wspólnoty państw trzecich wskazać należy, iż dyrektywa jest aktem wtórnego prawa wspólnotowego. Zgodnie z art. 288 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskich ( Dz. U. 2009 r. Nr 203, poz. 1569 ), dyrektywy są wiążące dla państw członkowskich co do zamierzonego celu (skutku). Implementacja dyrektywy nie zawsze musi polegać na dosłownym i formalnym przeniesieniu jej postanowień do wyraźnych i specyficznych przepisów krajowych. Państwa członkowskie mają swobodę w wyborze formy i metod osiągnięcia rezultatu zakładanego przez dyrektywę. Z treści art. 17 ust. 2 lit. b dyrektywy 97/98/WE wynika, że gdy kontrole określone w dyrektywie wykażą właściwym władzom, że produkt nie spełnia warunków przywożonych lub gdy kontrole te wykażą niezgodności, właściwe władze, w porozumieniu z osobą odpowiedzialną za przesyłką lub jej przedstawicielem, zadecydują o zniszczeniu produktów, jeżeli odesłanie przesyłki jest niemożliwe lub okres 60 dni przewidziany
na jej odesłanie upłynął, lub osoba odpowiedzialna za przesyłkę wydała natychmiastową zgodę. Postanowienia ww. przepisu transponowano w art. 34 ust. 2 pkt 2 ustawy o weterynaryjnej kontroli granicznej do polskiego systemu prawnego. Zgodnie z art. 34 ust. 2 pkt 2 ww. ustawy, jeżeli weterynaryjna kontrola graniczna wykaże, że przesyłka produktów nie spełnia wymagań przywozowych lub taka kontrola wykaże nieprawidłowości, po złożeniu wyjaśnień przez osobę odpowiedzialną za przesyłkę, graniczny lekarz weterynarii wydaje decyzję w sprawie zniszczenia przesyłki, jeżeli jej odesłanie jest niemożliwe albo upłynął termin 60 dni na odesłanie przesyłki, albo osoba odpowiedzialna za przesyłkę wyraziła na to zgodę. Co do zasady postępowanie z produktem, o którym mowa w art. 17 ust. 2 lit. b dyrektywy 97/78/WE oraz z przesyłką produktów, o której mowa w art. 34 ust. 2 pkt 2 ustawy o weterynaryjnej kontroli granicznej jest zbieżne. W przedmiotowym przypadku niezależne od zarzutu Skarżącego ani ustawa ani dyrektywa, nie dopuszcza możliwości podziału przesyłki lub produktów poddawanych weterynaryjnej kontroli granicznej.
W art. 2 ust. 1 pkt 11 ustawy o weterynaryjnej kontroli granicznej zawarto definicję legalną pojęcia " przesyłka produktów". Pod pojęciem tym należy rozumieć określoną liczbę lub ilość produktów tego samego rodzaju, objętych tym samym świadectwem weterynaryjnym lub innym dokumentem, transportowanych jednym środkiem transportu oraz pochodzących z jednego państwa trzeciego lub jego części. Z dokumentu CVED towarzyszącego przedmiotowej przesyłce mrożonych filetów z mintaja wynika, iż były one transportowane jednym środkiem transportu, jakim jest statek ( pkt 11 dokumentu CVED) oraz towarzyszyło jej jedno świadectwo zdrowia, które obejmowało swym zakresem trzy kontenery o numerach [...]. Przesyłka mrożonych filetów z mintaja pochodząca z [...] spełnia więc przesłanki określone w ustawie o weterynaryjnej kontroli granicznej, odnoszące się do przesyłki produktów. Wskazać zatem należy, że skoro mrożone filety z mintaja stanową jedną przesyłkę produktów, przewożoną w trzech kontenerach, to stwierdzone nieprawidłowości dotyczą całej przesyłki, a nie tylko jednego kontenera, w związku z czym rozstrzygnięcie nakazujące zniszczenie musiało dotyczyć całej przesyłki.
W kwestii naruszenia przez organ przepisu art. 17 ust. 2 lit. b dyrektywy Rady 97/78/WE poprzez nieuwzględnienie jego treści przy dokonywaniu wykładni art. 34 ust. 2 okt 2 ustawy o weterynaryjnej kontroli granicznej wskazać należy, ze dyrektywy
Rady 97/78/WE zostały transponowane do polskiego porządku prawnego w ustawie o weterynaryjnej kontroli granicznej. Przy czym państwa członkowskie mają swobodę w wyborze formy i metod osiągnięcia rezultatu zakładanego przez dyrektywę. W polskim ustawodawstwie skutek taki został osiągnięty w formie przewidzianej przez ustawę o weterynaryjnej kontroli granicznej.
W odniesieniu do kwestii naruszenia przepisu art. 2 ust. 1 w zw. z załącznikiem III rozporządzenia Komisji (WE) nr 136/2004 z dnia 22 stycznia 2004 r. ustanawiającego procedurę kontroli weterynaryjnej we wspólnotowych punktach kontroli granicznej, dotyczącą produktów przywożonych z państw ( Dz. Urz. UE L 21 z 28.1.2004, str. 11 -23) poprzez wzięcie jego treści pod uwagę przy wykładni art. 34 ust. 2 pkt 2 ustawy weterynaryjnej kontroli granicznej, należy wskazać, iż przywołany przez Skarżącego art. 2 odnosi się jedynie do obowiązku powiadomienia przez osobę odpowiedzialną za ładunek o przybyciu produktów do punktu weterynaryjnej kontroli granicznej, przy użyciu wspólnotowego świadectwa weterynaryjnego dla wwozu i przewozu (CVED), określonego w załączniku III. Natomiast rozporządzenie 136/2004 oprócz ww. kwestii, określa procedurę, według której należy postępować po przeprowadzeniu kontroli weterynaryjnej przesyłki produktów, w tym określa, jakie części dokumentu CVED wypełnia urzędowy lekarz weterynarii oraz sposób dalszego postępowania z tym dokumentem. Nieuzasadnione jest więc twierdzenie Skarżącego, jakoby uwzględnienie tezy wykładni z art. 34 ust. 2 pkt 2 ustawy o weterynaryjnej kontroli granicznej norm wynikających z rozporządzenia 136/2004, było naruszeniem prawa, skoro normy te mają wpływ na sposób przeprowadzenia weterynaryjnej kontroli granicznej przesyłek produktów oraz maja wpływ na wydaną po jej przeprowadzeniu decyzję.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez Głównego Lekarza Weterynarii przepisu art. 14 ust. 1, 6, 7 i 8 rozporządzenia (WE) Nr 178/2002 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 28 stycznia 2002 r. ustanawiającego ogólne zasady i wymagania prawa żywnościowego, powołującego Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności oraz ustanawiającego procedury w zakresie bezpieczeństwa żywności ( Dz. Urz. EL Nr 2002 .31.1), poprzez nieuwzględnienie ich przy wydawaniu decyzji administracyjnej, wskazać należy że przywołany przez Skarżącego przepis dotyczy ogólnych wymogów prawa żywnościowego w zakresie bezpieczeństwa żywności. Z ust. 6 art. 14 rozporządzenia 178/2002 wynika, iż jeżeli niebezpieczny środek spożywczy stanowi część partii, transzy lub dostawy żywności
należącej do tej samej klasy lub kategorii, należy założyć, że całość żywności w tej partii, transzy lub dostawie jest również niebezpieczna, chyba że po dokonaniu szczegółowej oceny brak jest dowodów, iż reszta partii, transzy lub dostawy jest niebezpieczna. Jednak ustawodawca w tymże przepisie posługuje się ogólnymi sformułowaniami dotyczącymi partii, transzy lub dostawy żywności nie odnosząc ich w żaden sposób do przesyłki produktów pochodzenia zwierzęcego poddawanych weterynaryjnej kontroli granicznej. Przywołany przez Skarżącego przepis odnosi się bardzo ogólnie do możliwości uznania, że reszta partii, transzy lub dostawy nie jest niebezpieczna, z czego nie wynika jednak możliwość podzielenia przesyłki towarów i wydania na tej podstawie decyzji dopuszczającej jej część do obrotu.
Stwierdzić zatem należy, że zarówno przepisy dyrektywy, jak i ustawy, w sposób spójny określają sposób postępowania z przesyłką produktów, która nie spełnia wymogów przywozowych lub w stosunku do której kontrola wykaże nieprawidłowości.
Prawidłowe ustalenia organu, co do konieczności wydania nakazu zniszczenia przesyłki w sytuacji stwierdzenia, iż nie spełnia ona wymogów przewozowych powodują że rozpoznana skarga nie podważyła ani legalności ani słuszności wydanych przez organy orzeczeń.
W tym stanie rzeczy, skoro podniesione we wniesionej skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).