VII SA/Wa 1726/22

VII SA/Wa 1726/22 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2022-12-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-08-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Anna Milicka-Stojek /sprawozdawca/
Artur Kuś
Paweł Groński /przewodniczący/
Symbol z opisem
6155 Uzgodnienia w sprawach z zakresu zagospodarowania przestrzennego
Hasła tematyczne
Wodne prawo
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 741
art. 53 ust. 4 pkt 11 lit. a art. 64 ust. 1
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym -  t.j.
Dz.U. 2021 poz 624
art. 390 ust. 1 pkt 1 lit. a i b
Ustawa z dnia 20 lipca 2017 r. Prawo wodne - t.j.
Dz.U. 2021 poz 735
art. 106
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2022 poz 329
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Groński Sędziowie: sędzia WSA Artur Kuś asesor WSA Anna Milicka-Stojek (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 grudnia 2022 r sprawy ze skargi K. I. na postanowienie Prezesa Wód Polskich z dnia 29 czerwca 2022 r. znak: 32/KPO/2022 w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę
Uzasadnienie
Prezes Wód Polskich (dalej jako "organ" lub "PWP") postanowieniem z 29 czerwca 2022 r. nr 32/KPO/2022 utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w G. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie (dalej jako "RZGW") z [...] lipca 2021 r. znak [...] odmawiającą uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dotyczącej przedsięwzięć wymagających uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, dla inwestycji polegającej na rozbiórce istniejącego budynku jednorodzinnego i budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego na dz. nr [...], obręb [...], przy ul. [...] w G.
Decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym:
Prezydent Miasta G. przy piśmie z 9 lipca 2021 r. (data wpływu do adresata w dniu 19 lipca 2021 r.), powołując się na art. 53 ust. 4 pkt 11 lit. a w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (wówczas Dz.U. z 2021 r. poz. 741 ze zm.), powoływanej dalej jako "u.p.z.p.", przedłożył RZGW projekt decyzji o warunkach zabudowy ustalającej warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbiórce istniejącego budynku jednorodzinnego i budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego.
RZGW postanowieniem z [...] lipca 2021 r. odmówił uzgodnienia projektu ww. decyzji i wskazał, że teren planowanej inwestycji zlokalizowany jest w obszarze szczególnego zagrożenia powodzią od rzeki S. ([...]) o średnim prawdopodobieństwie wystąpienia powodzi raz na 100 lat (1%) oraz o wysokim prawdopodobieństwie - raz na 10 lat (10%). Głębokość zalania wodą powodziową 1% i 10% mieści się w przedziale głębokości zalania od 0 do 0,5 m. Rzędna wody o prawdopodobieństwie wystąpienia 1% wynosi od 6,33 do 6,41 m n.p.m. W związku z planowaną realizacją inwestycji na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, zgodnie z art. 390 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. - Prawo wodne (Dz.U. z 2021 r. poz. 624), powoływanej dalej jako "P.w.", wymagane jest uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego. W przedłożonym projekcie decyzji została zawarta taka informacja. RZGW nie wyraził jednak zgody na budowę nowego budynku mieszkalnego na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, gdzie głębokość zalania wodą powodziową może sięgać ok. 0,5 m.
W zażaleniu na powyższe postanowienie K. I. (dalej jako "skarżący") wniósł o stwierdzenie jego nieważności i umorzenie postępowania, ewentualnie o jego uchylenie i rozstrzygnięcie sprawy co do istoty lub o jego uchylenie i przekazanie RZGW do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie:
1. art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2021 r. poz. 735), powoływanej dalej jako "K.p.a.", i art. 53 ust. 4 pkt 11 lit. b w zw. z art. 53 ust. 5d u.p.z.p. oraz art. 166 ust. 3 w zw. z ust. 5 P.w., zgodnie z którym uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy w odniesieniu do obszarów, o których mowa w art. 169 ust. 2 pkt 2 P.w, w zakresie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dokonuje się w drodze decyzji, o której mowa w art. 166 ust. 5 P.w., skutkujące wydaniem postanowienia bez podstawy prawnej, a więc zaistnieniem przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., natomiast z ostrożności procesowej również:
2. art. 28 w zw. art. 10 K.p.a. przez nieustalenie stron postępowania, a w konsekwencji niepoinformowanie wszystkich stron o przebiegu postępowania, jak i o treści wydanego orzeczenia; art. 11 K.p.a. przez niewskazanie działań podjętych celem ustalenia prawdopodobieństwa powodzi oraz niewskazanie przesłanek, którymi organ kierował się uznając, że uzgodnienie projektu decyzji skutkowałoby naruszeniem ochrony przeciwpowodziowej lub zwiększeniem ryzyka powodziowego; art. 77 § 1 w zw. z art. 80 K.p.a. przez brak zebrania wyczerpującego materiału dowodowego oraz oparcie postanowienia wyłącznie na mapach zagrożenia powodziowego, bez ustalenia czy zagrożenie to jest realne i czy uzasadnia odmowę uzgodnienia projektu decyzji; art. 166 ust. 10 pkt 3 P.w. przez odmowę uzgodnienia projektu decyzji, mimo braku przesłanek opisanych w naruszonym przepisie; art. 166 ust 3 P.w. przez niezbadanie prawdopodobieństwa wystąpienia powodzi, poziomu zagrożenia powodziowego, proponowanej zabudowy i zagospodarowania terenu położonego na obszarze objętym wnioskiem, a także jego aktualnego zagospodarowania i dotychczasowego przeznaczenia.
PWP postanowieniem z 29 czerwca 2022 r. utrzymał w mocy postanowienie z [...] lipca 2021 r. i wskazał, że zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 11 lit. a w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., decyzje o warunkach zabudowy wydaje się po uzyskaniu uzgodnienia z ministrem właściwym do spraw gospodarki wodnej albo dyrektorem Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w odniesieniu do przedsięwzięć wymagających uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, do wydania którego organem właściwym jest minister właściwy do spraw gospodarki wodnej albo Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie. Uzgodnienie to, zgodnie z art. 53 ust. 5 u.p.z.p., dokonuje się w trybie art. 106 K.p.a., z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. W niniejszej sprawie zażalenie złożył inwestor, zaś zajmując stanowisko w sprawie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy w odniesieniu do przedsięwzięć wymagających uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, RZGW dochował terminu, o którym mowa w art. 53 ust. 5 u.p.z.p., a więc nie nastąpiło tzw. milczące załatwienie sprawy. Z projektu decyzji o warunkach zabudowy wynika przy tym, że realizacja określonych w nim działań wymaga uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, a zatem konieczne było przedmiotowe uzgodnienie. Dokonując analizy zaskarżonego postanowienia PWP podzielił stanowisko RZGW wyrażone w jego sentencji, jednak nie podzielił argumentacji przedstawionej w jego uzasadnieniu. Wskazał, że organ uzgadniający projekt decyzji o warunkach zabudowy dla przedsięwzięć wymagających uzyskania pozwolenia wodnoprawnego wskazuje, m.in. czy na podstawie przedłożonych informacji istnieje obowiązek uzyskania ww. pozwolenia (a jeżeli tak, to czy w projekcie dokumentu zawarte są odpowiednie zapisy) oraz powinien poinformować inwestora, zgodnie z posiadaną wiedzą, o kwestiach, które mogą mieć wpływ na realizację zamierzenia w kontekście uzyskania pozwolenia wodnoprawnego. Organ uzgadniający niejednokrotnie nie może jednak na etapie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy stwierdzić, czy będzie możliwe uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego na planowane działania, ani też czy inwestycja będzie mogła być realizowana z innych względów, ponieważ stopień szczegółowości planowanych działań przedstawiony w projektach decyzji o warunkach zabudowy jest zbyt ogólny. Niedopuszczalnym jest natomiast przeniesienie odpowiedzialności na organ uzgadniający projekt decyzji o warunkach zabudowy określenia, czy uzyskane zostanie pozwolenie wodnoprawne w toku procesu inwestycyjnego. W toku postępowania o wydanie pozwolenia wodnoprawnego planowane działania podlegają bowiem analizie dokonywanej przez właściwy organ, w oparciu o wskazane w ustawie - Prawo wodne załączniki (w tym operat wodnoprawny) i na tej podstawie w odniesieniu do art. 396 P.w. określa się, czy inwestycja może być realizowana. PWP podkreślił, że ewentualne pozytywne uzgodnienie projektu decyzji w myśl art. 53 ust. 4 pkt 11 lit. a u.p.z.p. przez właściwy organ, nie może stanowić gwarancji, że pozwolenie wodnoprawne zostanie wydane zgodnie z oczekiwaniem wnioskodawcy, bowiem jest ono udzielane w innym postępowaniu administracyjnym. Co więcej, zgodnie z art. 60 ust. 1 w zw. z art. 53 ust. 4 u.p.z.p., aby organ uzgadniający mógł podjąć pozytywne rozstrzygnięcie, czyli uzgodnić przedstawiony projekt decyzji o warunkach zabudowy, decyzja ta musi zawierać rozwiązania zgodne ze stosownymi przepisami. W przedmiotowym projekcie wskazano, że dla nowych obiektów budowalnych znajdujących się na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią oraz przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, konieczne jest uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego na podstawie art. 390 ust. 1 pkt 1 lit. a i b P.w. (pkt 8 punktator 2). Powyższy zapis, który przywołuje jedynie przepisy ustawy - Prawo wodne, budzi wątpliwości, czy w analizowanej sprawie w ogóle ma zastosowanie. Powyższe związane jest m.in. z faktem, że zacytowany przepis odnosi się również do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, podczas gdy z analizy zakresu planowanych prac nie wynika, by planowane działanie wpisywało się w katalog zamierzeń określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839 ze zm.). Ponadto w projekcie decyzji o warunkach zabudowy podniesiono, że wody opadowe należy zagospodarować w systemach powierzchniowych tworzących systemy małej retencji miejskiej (pkt 4 podpunkt 3). Mając na uwadze wskazany sposób zagospodarowania wód opadowych i roztopowych nie można wykluczyć, że będzie istniała również konieczność uzyskania pozwoleń wodnoprawnych, o których mowa w art. 389 P.w., a co zostało pomięte w projekcie decyzji o warunkach zabudowy. Reasumując PWP wskazał, że w przedłożonym projekcie informacja o konieczności uzyskania pozwoleń wodnoprawnych nie została wskazana w sposób wyczerpujący, dlatego też brak jest możliwości jego uzgodnienia na gruncie art. 53 ust. 4 pkt 11 lit. a w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. W toku postępowania uzgadniającego organ nie może bowiem wezwać wnioskodawcy o przedstawienie dodatkowych materiałów w ww. zakresie, ponieważ uzgodnieniu podlega projekt decyzji o warunkach zabudowy, w kształcie przedłożonym przez organ prowadzący postępowanie główne. Za chybiony organ uznał zarzut dotyczący naruszenia art. 6 K.p.a. i art. 53 ust. 4 pkt 11 lit. b w zw. z art. 53 ust. 5d u.p.z.p. oraz art. 166 ust. 3 w zw. z ust. 5 P.w. i wskazał, że zdarzają się sytuacje, w których ustawodawca zobowiązał RZGW do prowadzenia de facto dwóch postępowań uzgadniających ten sam projekt decyzji o warunkach zabudowy, z których jedno prowadzone jest w związku z art. 53 ust. 4 pkt 11 lit. a i art. 53 ust. 5 u.p.z.p. (w toku którego wydawane jest postanowienie) oraz drugie w związku z art. 53 ust. 4 pkt 11 lit. b i art. 53 ust. 5d u.p.z.p. (które kończy się wydaniem decyzji). W takich przypadkach właściwy organ analizuje projekt dokumentu w różnych aspektach określonych w ustawie o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. kolejno w odniesieniu do przedsięwzięć wymagających uzyskania pozwolenia wodnoprawnego oraz w odniesieniu do obszarów szczególnego zagrożenia powodzią). Odnosząc się natomiast do zarzutu dotyczącego pominięcia stron postępowania organ wskazał, że w świetle art. 53 ust. 5 zd. 1 u.p.z.p., zarzut naruszenia art. 28 w zw. z art. 10 K.p.a. jest niezasadny. Z kolei przywołane przez skarżącego art. 11, art. 77 w zw. z art. 80 K.p.a., jak również art. 166 ust. 10 pkt 3 oraz art. 166 ust. 3 P.w., w kontekście zakresu, w ramach którego prowadzone jest postępowanie uzgadniające, tj. w odniesieniu do przedsięwzięć wymagających uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, nie mają w tej sprawie zastosowania. W tej sytuacji PWP uznał, że choć zaskarżone postanowienie zostało wydane z naruszeniem przepisów postępowania, to konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy nie miał wpływu na jej rozstrzygnięcie. Z uwagi na powyższe nie zachodzą przesłanki do przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia.
W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze na powyższe postanowienie, skarżący wniósł o jego uchylenie zarzucając organowi naruszenie:
1. art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 106 § 4 K.p.a. przez nieprzeprowadzenie postępowania wyjaśniającego i brak zebrania wyczerpującego materiału dowodowego oraz dokonanie oceny materiału dowodowego wyłącznie przy ograniczeniu się do projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, bez ustalenia czy zastosowanie znajdzie powołany w projekcie decyzji art. 390 ust. 1 pkt. 1 lit. a i lit. b P.w., czy też art. 389 ust. 4 P.w. i czy brak powołania w projekcie tego przepisu uzasadnia odmowę uzgodnienia projektu decyzji,
2. art. 126 i art. 107 § 3 K.p.a. przez niewskazanie w postanowieniu okoliczności faktycznych i podstaw prawnych, z których PWP wywiódł, że:
• wydanie przez RZGW postanowienia nastąpiło z naruszeniem przepisów prawa (nie wskazano jakich), które to naruszenie miało nie mieć wpływu na wynik sprawy,
• wątpliwym była konieczność uzyskania przez inwestora pozwolenia wodnoprawnego na mocy art. 390 ust. 1 pkt 1 lit. a i lit. b P.w. powołana w projekcie decyzji o warunkach zabudowy, mimo że twierdzenie to jest sprzeczne z ustaleniami RZGW,
• konieczne miało być uzyskanie przez inwestora pozwolenia wodnoprawnego na mocy art. 389 P.w., bez wskazania jednak, z którego przepisu obowiązek ten miałby wynikać,
• brak jest podstaw do uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, które to naruszenia skutkują brakiem możliwości wydania przez organ ustalający warunki zabudowy projektu decyzji zgodnego z "oczekiwaniami" PWP, który nie wskazał na podstawę odmowy uzgodnienia projektu decyzji, jak i zakres koniecznych zmian lub uzupełnień;
3. art. 53 ust. 4 pkt 11 lit. a w zw. z art. 53 ust. 5 u.p.z.p. przez odmowę uzgodnienia projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, mimo że brak jest przesłanek uzasadniających tę odmowę, a podstawy odmowy wskazane przez PWP nie zostały dostatecznie wyjaśnione i wykazane, mimo takiego obowiązku.
W uzasadnieniu skargi wskazano, że choć PWP potwierdził wydanie postanowienia przez RZGW z naruszeniem prawa, to jednak nie stwierdził jakichkolwiek podstaw do jego uchylenia. W tej sytuacji utrzymanie w mocy postanowienia wydanego z naruszeniem przepisów postępowania, które to naruszenie, w ocenie skarżącego, miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, stanowi o braku poprawności zaskarżonego postanowienia. Organ nie wyjaśnił również precyzyjnie, na jakiej podstawie ustalił, jakoby wątpliwym była konieczność uzyskania przez inwestora pozwolenia wodnoprawnego na mocy art. 390 ust. 1 pkt 1 lit. a i lit. b P.w., powołana w projekcie decyzji o warunkach zabudowy, mimo że twierdzenie to jest sprzeczne z ustaleniami RZGW oraz jakoby konieczne miało być uzyskanie przez inwestora pozwolenia wodnoprawnego na mocy art. 389 P.w., bez wskazania jednak, z którego dokładnie przepisu obowiązek ten miałby wynikać. Niezależnie od powyższego, organ nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego, którego wnioski uzasadniałyby odmowę uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy. W całości natomiast oparł się na materiale dowodowym zgromadzonym przez RZGW, mimo istotnych okoliczności sprawy podnoszonych przez skarżącego. Organ nie poczynił jakichkolwiek czynności wyjaśniających, zmierzających do ustalenia, czy zaistnieje konieczność uzyskania ww. pozwolenia wodnoprawnego, mimo dość jednoznacznego określenia w projekcie decyzji o warunkach zabudowy, w jaki sposób realizowana ma być planowana retencja wód opadowych. Na koniec skarżący odniósł się do ustaleń RZGW odnośnie do usytuowania przedmiotowej działki na terenie szczególnego zagrożenia powodzią i wskazał, że powyższego nie można wywodzić na podstawie samej mapy zagrożenia powodziowego. Podniósł, że nieruchomość jest od dawna zabudowana, zaś od ponad 40 lat nie została dotknięta przez zalania powodziowe, mimo że w ostatnich latach zalania te, również w rejonie dzielnicy W. oraz z powodu wylania rzeki Strzyży, miały miejsce, ale o ile w ogóle były jakieś zalania w okolicy przedmiotowej nieruchomości, to jedynie w zakresie zalewania części parku oddzielonego od nieruchomości murem oporowym oraz wyniesioną rzeźbą terenu działki. Podjęte w sprawie działania organu należy zatem uznać za nieprawidłowe i naruszające wskazywane w skardze przepisy.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem kontroli Sądu jest postanowienie Prezesa Wód Polskich z 29 czerwca 2022 r. utrzymujące w mocy postanowienie RZGW, wydane z uwagi na dyspozycję art. 53 ust. 4 pkt 11 lit. a w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., o odmowie uzgodnienia na rzecz skarżącego projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbiórce istniejącego budynku jednorodzinnego i budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego wolnostojącego, w zakresie dotyczącym przedsięwzięć wymagających uzyskania pozwolenia wodnoprawnego.
Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie decydujące jest to, że do RZGW wpłynął wniosek o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy, który nie zawierał informacji koniecznych do przeprowadzenia przez ten organ analizy, jakiego pozwolenia wodnoprawnego wymagać będzie realizacja przedmiotowej inwestycji. Prawidłowo PWP stwierdził zatem, że projekt ten jest niekompletny, jak też nie zawiera dokładnych informacji w zakresie infrastruktury technicznej. Tymczasem z art. 54 pkt 2 lit. c w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. wynika, że w decyzji o warunkach zabudowy należy wskazać na warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności w zakresie: obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji.
Organy obu instancji nie mogły natomiast zweryfikować wskazywanych w projekcie decyzji o warunkach zabudowy informacji co do zakresu uzyskania pozwolenia wodnoprawnego, czy w ogóle w przedmiotowym przypadku konieczne jest uzyskanie takiego pozwolenia, a jeśli tak, to na jakiej podstawie prawnej. Prawidłowo PWP stwierdził bowiem, że przedłożony projekt decyzji o warunkach zabudowy zawiera bardzo ogólne zapisy, które nie pozwalają na ustalenie, jakie pozwolenia wodnoprawne są oczekiwane. W pkt 8 (ostatnim punktatorze) powołano się bowiem jedynie na art. 390 ust. 1 pkt 1 lit. a i lit. b P.w. i wskazano, że dla nowych obiektów budowalnych znajdujących się na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią oraz przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, konieczne jest uzyskanie pozwolenia wodnoprawnego. Jak słusznie jednak zauważył organ, ww. przepis odnosi się również do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, podczas gdy z analizy zakresu planowanych prac nie wynika, by planowane działanie wpisywało się w katalog zamierzeń określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Co więcej, w projekcie decyzji o warunkach zabudowy nie określono precyzyjnie sposobu odprowadzania wód opadowych i roztopowych, ogólnie wskazując jedynie, że wody opadowe należy zagospodarować w systemach powierzchniowych tworzących systemy małej retencji miejskiej (pkt 4 podpunkt 3). Brak doprecyzowania powyższych zapisów nie pozwalał jednocześnie na ustalenie, czy w niniejszym przypadku będzie również konieczności uzyskania pozwoleń wodnoprawnych, o których mowa w art. 389 P.w., a jeśli tak, to których. W konsekwencji niezasadny jest zarzut skargi dotyczący niewskazania przez organ, którego dokładnie punktu ww. art. 389 P.w. dotyczy powyższe uchybienie.
W tym miejscu podkreślić należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jednolicie podkreśla się, że dla wyniku rozstrzygnięcia, jakie może zapaść w postępowaniu uzgodnieniowym dotyczącym decyzji o warunkach zabudowy, istotne znaczenie ma poprawność sporządzenia jej projektu. Możliwa jest bowiem sytuacja, że brak uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy jest wynikiem braków, czy nieprawidłowości tkwiących w samym projekcie decyzji o warunkach zabudowy, a nie wynika z rodzaju i charakteru planowanej inwestycji (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 lutego 2020 r. sygn. akt II OSK 3562/19; z 18 czerwca 2019 r. sygn. akt II OSK 1477/18; z 11 grudnia 2015 r. sygn. akt II OSK 957/14; z 21 października 2015 r. sygn. akt II OSK 3204/14; https://cbois.nsa.gov.pl).
Taka zaś sytuacja ma miejsce w niniejszej sprawie. Przy tym fakt niekompletności przekazanego do uzgodnienia projektu decyzji nie jest kwestionowany przez skarżącego. Przeciwnie, z tego faktu wywodzi on swoje zarzuty, w szczególności zarzut niedokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i nieprzeprowadzenie przez organ dodatkowego postępowania dowodowego, które pozwoliłoby wyjaśnić kwestionowane przez organ nieścisłości w decyzji o warunkach zabudowy. Skarżący pomija jednak, że organy, tj. RZGW i PWP, występowały w niniejszej sprawie wyłącznie jako organy uzgadniające inwestycję wymagającą uzyskania pozwolenia wodnoprawnego i tylko w tym zakresie mogły orzekać. Brak odpowiednich informacji w przedstawionym projekcie decyzji uniemożliwił im dokonanie jednak odpowiedniej analizy. Z powyższych względów Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów skargi dotyczących naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 106 § 4 K.p.a. oraz art. 390 ust. 1 pkt 1 lit. a i lit. b P.w. oraz art. 389 ust. 4 P.w.
Sąd nie podziela również zarzutu dotyczącego wadliwego utrzymania przez PWP postanowienia RZGW, mimo uznania, że uzasadnienie tego postanowienia jest niezgodne z prawem (przy jednoczesnym niewskazaniu przepisów, które organ pierwszej instancji naruszył). Zauważyć należy, że z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wprost wynika, że choć PWP podzielił pogląd RZGW odnośnie do braku podstaw do pozytywnego uzgodnienia przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy, to jednak uzasadnienie tego postanowienie nie zawiera wszystkich elementów, o których mowa w art. 107 § 3 K.p.a. W konsekwencji postanowienie organu pierwszej instancji PWP utrzymał w mocy, naprawiając jednocześnie powyższą wadę i wyjaśniając w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, dlaczego uzgodnienie ww. projektu decyzji w obecnym stanie faktycznym nie mogło mieć miejsca. Powyższe uchybienie RZGW nie miało wpływu na wynik sprawy w stopniu skutkującym jego uchyleniem, bowiem w dalszym ciągu projekt decyzji o warunkach zabudowy obarczony jest wadami, które uniemożliwiają jego uzgodnienie w zakresie, o którym mowa w art. 53 ust. 4 pkt 11 lit. a w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p.
W odniesieniu do pozostałych zarzutów skargi, a odnoszących się do wadliwego uznania przez RZGW, że przedmiotowa nieruchomość znajduje się na obszarze szczególnego zagrożenia powodzią, zauważyć należy, że z uwagi na podstawę odmowy uzgodnienia w niniejszej sprawie, prawidłowo wskazaną przez organy, są one niezrozumiałe i pozostają bez związku z zaskarżonym postanowieniem. Sądowi z urzędu jest znane, że identyczne w swojej treści zarzuty skarżący sformułował w stosunku do decyzji utrzymującej w mocy decyzję odmawiającą uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy w zakresie zabudowy i zagospodarowania terenu położonego na obszarach szczególnego zagrożenia powodzią. Podkreślić jednak należy, że z uwagi na zakres i przedmiot niniejszego uzgodnienia zarzuty te pozostają bez związku z prowadzonym obecnie postępowaniem, dotyczącym uzgodnienia projektu decyzji w odniesieniu do przedsięwzięć wymagających uzyskania pozwolenia wodnoprawnego.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), orzekł jak w sentencji.
Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 3 w zw. z art. 120 ww. ustawy, które to przepisy pozwalają na rozpoznanie sprawy we wskazanym trybie, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.