VII SA/Wa 1722/08

VII SA/Wa 1722/08 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2009-01-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2008-10-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Ewa Machlejd /przewodniczący sprawozdawca/
Krystyna Tomaszewska
Paweł Groński
Symbol z opisem
6017 Samodzielne funkcje techniczne w budownictwie
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Rada Izby Architektów
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2006 nr 156 poz 1118
art. 14,  art. 16
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd (spr.), , Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Asesor WSA Paweł Groński, Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2009 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Izby Architektów z dnia [...] września 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania uprawnień budowlanych bez przeprowadzenia egzaminu I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Izby Architektów na rzecz skarżącego A. S. kwotę 460 zł (czterysta złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Okręgowa Komisja Kwalifikacyjna [...] Okręgowej Izby Architektów decyzją z dnia [...] czerwca 2008 r., znak: [...], działając na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 i ust 2, art. 13 ust.1 pkt 1 i art.14 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jednolity: Dz. U. z 2006 r. Nr 156, poz. 1118 ze zm.), art. 11 i 24 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów (Dz. U. z 2001 r. Nr 5, poz. 42 ze zm.), art. 104 i 107 § 1 i 3 k.p.a. oraz § 7 ust. 6 pkt 1 i 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. roku w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. z 2006 r. Nr 83, poz. 578), odmówiła A. S. – bez przeprowadzenia egzaminu nadania uprawnień budowlanych w specjalności architektonicznej do projektowania bez ograniczeń.
W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ wskazał, iż A. S. w dniu 3 marca 2008 r. złożył wniosek o nadanie mu uprawnień budowlanych do projektowania bez ograniczeń w specjalności architektonicznej załączając książkę praktyki zawodowej zarejestrowaną pod numerem [...] w dniu [...] marca 1999 r. Analizując przedstawioną książkę komisja egzaminacyjna powołana przez Okręgową Komisję Kwalifikacyjną [...] Okręgowej Izby Architektów stwierdziła, iż cała długość praktyki projektowej na podstawie wpisów w książce praktyki wynosi 26 miesięcy, natomiast zawarte w niej wpisy w okresie :
– od 1.09.2004 do 6.01.2005 (str. 15 do 28 - poz. 3, 4, 5, 6, 7 i 8) = 128 dni;
– od 3.02. do 14.04.2005 (str. 31 do 36 - poz. 10,11,12 i 13) = 72 dni;
– od 1.06. do 28.07.2005 (str. 37 do 39 - poz. 14 i 15) = 58 dni;
– od 1.09. do 29.09.2005 (str.41 do 42 - poz. 17) = 29 dni;
– od 1.11. do 12.12.2005 (str. 44 do45-poz. 19) = 42dni;
– od 2.01. do 5.02.2006 (str. 46 do 47 - poz. 20) = 35 dni;
– od 11.04. do 17.10.2006 (str.48 do 59 - poz. 21, 22, 23, 24, 25, 26 i 27) = 190 dni;
– od 13.02. do 15.04.2007 (str. 60 do 62 - poz. 28 i 29) = 63 dni;
– od 5.11. do 12.11.2007 (str. 63 do 64 - poz. brak) = 8 dni;
– od 22.01. do 4.02.2008 (str. 64 do 65 - poz. brak) = 14 dni;
stanowiące łącznie 639 dni czyli 21 miesięcy, dokumentują pracę w charakterze asystenta projektanta wyłącznie przy projektach katalogowych (gotowych) domów jednorodzinnych.
Okręgowa Komisja Kwalifikacyjna uznała, że okres praktyki obejmujący wskazany wyżej zakres nie może być wliczony do praktyki zawodowej, bowiem praca wnioskodawcy ograniczała się do jednego zagadnienia (typowe budownictwo jednorodzinne), niezapewniającego praktykantowi udziału w pracach nad pełnym opracowaniem projektu architektoniczno-budowlanego, zatem nie spełnia wymogów praktyki zawodowej, o której mowa w przepisie art. 12. ust. 2 ustawy Prawo Budowlane. Nie jest to bowiem praktyka dostosowana do rodzaju i stopnia skomplikowania działalności, jak również innych wymagań związanych z funkcją, którą wnioskodawca zamierza wykonywać po uzyskaniu uprawnień budowlanych w specjalności architektonicznej bez ograniczeń.
W związku z powyższym Komisja egzaminacyjna postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2008 r. nałożyła na wnioskodawcę obowiązek uzupełnienia braków między innymi w zakresie wyjaśnienia, czy projekty gotowe wpisane do książki praktyki w w/w okresach posiadają konkretną lokalizację i inwestora, czego wymaga § 4 ust. 3 pkt.1 Rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. z 2006 r. nr 83 poz. 578).
Po ponownym zweryfikowaniu uzupełnionej książki praktyki Komisja egzaminacyjna postanowiła uznać jako praktykę projektową jedynie wpisy, w których występuje zarówno lokalizacja, jak i inwestor, gdyż świadczy to o tym, że praktykant brał udział w adaptacji projektu gotowego sporządzając projekt zagospodarowania. Natomiast fakt sprzedaży projektu gotowego konkretnej osobie nie jest dowodem na uczestnictwo wnioskodawcy w sporządzaniu projektu budowlanego, w szczególności w pracach projektowych związanych z dostosowaniem projektu gotowego do ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy oraz do warunków otoczenia, o czym mówi § 4 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. U. z 2003 r. nr120, poz. 1133).
Reasumując Komisja egzaminacyjna na podstawie uzupełnionych wpisów w książce praktyki stwierdziła, że
– praktyka wykonawcza wnioskodawcy uznana przez Komisję jako odbyta prawidłowo wynosi 12 miesięcy i jest wystarczająca,
– praktyka projektowa, którą Komisja uznaje wynosi 150 dni (czyli 5 miesięcy) zawiera wpisy w książce praktyki zawodowej w okresie :
– od 06.01 do 02.02.2005 r. (str. 29 do 30 - poz. 9) = 28 dni,
– od 01.08 do 01.09.2005 r. (str. 39 do 41 - poz. 16) = 32 dni,
– od 30.09 do 09.11.2005 r. (str. 42 do43 -poz. 18) = 41 dni,
– od 01.03 do 11.04.2006 r. (str. 47 do 48 - poz. 20) = 42 dni,
– od 16.04 do 22.04.2007 r.(str. 62 do 63-poz.30) = 7dni
i jest niewystarczająca wobec wymaganych przepisami 24 miesięcy tej praktyki.
Odwołanie od powyższej decyzji Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej [...] Okręgowej Izby Architektów z dnia [...] czerwca 2008 r. złożył A. S. zarzucając naruszenie:
1. § 7 ust. 6 pkt 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie przez uznanie, że Okręgowa Komisja Kwalifikacyjna w ramach tego przepisu może analizować przebieg praktyki zawodowej osoby ubiegającej się o uprawnienia budowlane pod kątem merytorycznym podczas gdy przepis ten umożliwia komisji jedynie sprawdzenie spełnienia wymogów formalnych praktyki zawodowej a ocena teoretycznej i praktycznej znajomości zawodu następuje dopiero w czasie przeprowadzenia egzaminu.
2. art. 14 ust. 3.1 pkt b) oraz art. 14 ust. 4 Ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawa
Budowlanego przez błędne przyjęcie, że do uzyskania uprawnienia budowlanego w specjalności architektonicznej konieczne jest odbycie dwuletniej praktyki przy sporządzaniu projektów, w których występuje zarówno lokalizacja, jak i inwestor i tym samym nie jest odbyciem praktyki zawodowej uczestniczenie w pracach projektowych przy sporządzaniu projektów gotowych, podczas gdy z przytoczonych przepisów wynika, że w czasie odbywania praktyki wystarczy uczestniczyć w pracach projektowych przy sporządzaniu projektów, przy czym ustawa nie definiuje o jakie projekty chodzi, jak również nie nakłada obowiązku uczestniczenia w pracach projektowych związanych z dostosowaniem projektu gotowego do ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy.
W uzasadnieniu swojego odwołania strona wskazała, że Okręgowa Komisja Kwalifikacyjna jako podstawę prawną decyzji wskazała między innymi przepis § 7 ust. 6 pkt 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (zwanym dalej Rozporządzeniem).
Zgodnie z tym przepisem Izba wydaje decyzję o odmowie nadania uprawnień budowlanych bez przeprowadzania egzaminu w przypadku:
1. bezskutecznego upływu terminu do usunięcia braków w dokumentacji oraz
2. jeżeli wykształcenie lub praktyka zawodowa osoby ubiegającej się o uprawnienia
budowlane nie odpowiada wymaganiom, o których mowa w § 3 rozporządzenia.
Żaden ze wskazanych przypadków nie zachodzi w niniejszej sprawie.
Strona skarżąca uzupełniła braki w dokumentacji dołączonej do wniosku w zakreślonym terminie. Ponadto praktyka zawodowa osoby ubiegającej się o uprawnienia odpowiada wymaganiom, o których mowa w § 3 Rozporządzenia. Postanowienie to nakazuje jedynie, aby praktyka zawodowa odbywana była po uzyskaniu dyplomu ukończenia wyższej uczelni pod kierownictwem osoby posiadającej uprawnienia budowlane bez ograniczeń we właściwej specjalności i będącym czynnym członkiem samorządu zawodowego.
Stawianie przez Komisję kwalifikacyjną innych wymogów dotyczących praktyki niż te określone w rozporządzeniu, nie znajduje podstawy prawnej. Ustawodawca nie widział bowiem możliwości uznania administracyjnego w zakresie oceny merytorycznej przebiegu praktyki zawodowej. Obowiązujące przepisy kładą jedynie nacisk na to co powinno znajdować się w zaświadczeniu. Natomiast sprawą organu nie jest dokonywanie oceny merytorycznej przebiegu praktyki skoro odbywała się ona pod kierunkiem osoby nadzorującej praktykę. Oceny teoretycznej i praktycznej znajomości zawodu komisja może dokonać dopiero w czasie przeprowadzania egzaminu, a nie na etapie dopuszczenia do egzaminu. W przeciwnym razie mielibyśmy do czynienia z ograniczeniem, uprawnienia architekta do przystąpienia i złożenia egzaminu.
Skarżący wskazał także, że przepisy prawa nie wymagają aby projekty wykonywane w ramach praktyki zawodowej posiadały konkretną lokalizację i wskazywały inwestora. Przepis § 4 ust. 3 pkt. 1 Rozporządzenia należy rozumieć wyłącznie w kategoriach obowiązków dokumentacji obiektów budowlanych w przypadku gdy architekt - praktykant uczestniczył w sporządzaniu projektu na potrzeby konkretnej inwestycji, która ma być realizowana.
Po rozpatrzeniu odwołania zapadła zaskarżona w niniejszym postępowaniu sądowym decyzja Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Izby Architektów z dnia [...] września 2008 r., znak: [...], mocą której organ utrzymał decyzję Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej [...] Okręgowej Izby Architektów z dnia [...] czerwca 2008 r. w całości.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, że po rozpatrzeniu całości akt sprawy nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania z powodów następujących:
1. § 7 ust 6 pkt I i 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z 28 kwietnia 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie (Dz. U. Nr 83 poz. 578 z późn. zmianami) w istocie jest przepisem proceduralnym i nakazuje organowi kwalifikować praktykę zawodową w oparciu o wymogi wyspecjalizowane w § 3 tegoż rozporządzenia.
Przywołane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przepisy § 4 ust. 3 pkt 1 cytowanego rozporządzenia nakazują praktykantowi w sposób niebudzącą wątpliwości określać lokalizację i nazwę inwestora przy podawaniu w książce praktyk wykonanych projektów. Tego skarżący mimo postanowienia z dnia [...] kwietnia 2008 r. nie wykazał. Organ I instancji miał więc prawo, a także i obowiązek podjąć zaskarżoną decyzję.
2. Faktycznie przepisy art. 14 Prawa budowlanego określają, jakie wymogi winien spełniać ubiegający się o uprawnienia budowlane, ale jednocześnie ustawodawca w art. 16 upoważnia właściwy organ do precyzyjnego określania w rozporządzeniu m. in. rodzaju i zakresu przygotowywania zawodowego do wykonywania samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie.
Takie rozporządzenie zostało wydane i jest nim omówione w punkcie
1 rozporządzenie Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006 r.
Zdaniem organu niedostrzeganie przez odwołującego się ustaleń tego rozporządzenia świadczy chyba o wybiórczym i instrumentalnym traktowaniu prawa.
Skargę na powyższą decyzję Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Izby Architektów z dnia [...] września 2008 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożył A. S.
Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił jej naruszenie przepisu:
– art. 107 § 3 k.p.a. z uwagi na brak uzasadnienia faktycznego oraz niewyjaśnienie podstawy prawnej przez co organ administracji nie rozstrzygnął zarzutów stawianych decyzji Okręgowej Komisji Kwalifikacyjnej z dnia [...] czerwca 2008 r.;
– § 7 ust. 6 pkt. 1 i 2 Rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z
dnia 28 kwietnia 2006 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w
budownictwie przez uznanie, że Okręgowa Komisja Kwalifikacyjna w ramach tego
przepisu może analizować przebieg praktyki zawodowej osoby ubiegającej się o
uprawnienia budowlane pod kątem merytorycznym podczas gdy przepis ten umożliwia komisji jedynie sprawdzenie spełnienia wymogów formalnych praktyki zawodowej, a ocena teoretycznej i praktycznej znajomości zawodu następuje dopiero w czasie przeprowadzenia egzaminu.
– art. 14 ust. 3.1 pkt b) oraz art. 14 ust. 4 Ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo Budowlanego przez błędne przyjęcie, że do uzyskania uprawnienia budowlanego w specjalności architektonicznej konieczne jest odbycie dwuletniej praktyki przy sporządzaniu projektów, w których występuje zarówno lokalizacja, jak i inwestor i tym samym nie jest odbyciem praktyki zawodowej uczestniczenie w pracach projektowych przy sporządzaniu projektów gotowych, podczas gdy z przytoczonych przepisów wynika, że w czasie odbywania praktyki wystarczy uczestniczyć w pracach projektowych przy sporządzaniu projektów, przy czym ustawa nie definiuje o jakie projekty chodzi, jak również nie nakłada obowiązku uczestniczenia w pracach projektowych związanych z dostosowaniem projektu gotowego do ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy.
W uzasadnieniu swojej skargi A. S. podniósł zarzuty tożsame z zarzutami zawartymi w odwołaniu od decyzji organu I instancji.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Ponadto organ wskazał, iż decyzje administracyjne obu instancji są kompatybilne i nawzajem się uzupełniają co do motywów działania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga jest zasadna.
Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania.
Zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wyrażoną w art. 7 k.p.a. organy administracji publicznej mają obowiązek podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Oznacza to, że organ administracji publicznej prowadzący postępowanie ma obowiązek zebrania i rozpatrzenia dostępnego materiału dowodowego, tak aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, iż jest on "w szczególności (...) obowiązany dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnego przypadku na podstawie analizy całego materiału dowodowego, a stanowisko wyrażone w decyzji uzasadnić w sposób wymagany przez przepisy k.p.a." (zob. wyrok NSA z 26 maja 1981 r., SA 810/81, ONSA 1981, nr 1, poz. 45). Należy zauważyć, iż na podstawie art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej, zobowiązany jest rozstrzygnąć sprawę w oparciu o całokształt materiału dowodowego. Jest on więc zobowiązany rozpatrzyć wszystkie dowody zgromadzone i odzwierciedlone w aktach sprawy oraz powinien dowody te rozpatrzyć w ich wzajemnej łączności. "Rozpatrując materiał dowodowy organ administracji publicznej nie może pominąć jakiegokolwiek przeprowadzonego dowodu ani też uwzględnić dowodu, którego nie ma w aktach sprawy" (zob. wyrok NSA z 28 grudnia 2000 r., I SA 762/00, LEX nr 77604). Wyczerpujące rozpatrzenie materiału dowodowego polega zaś na takim ustosunkowaniu się do każdego ze zgromadzonych w sprawie dowodów z uwzględnieniem wzajemnych powiązań między nimi, aby uzyskać jednoznaczność ustaleń faktycznych i prawnych.
Rządząca postępowaniem administracyjnym zasada oficjalności (art. 7 i art. 77 k.p.a.) wymaga, aby w toku postępowania organy administracji publicznej podejmowały wszelkie niezbędne kroki do wyjaśnienia i załatwienia sprawy i dopuszczały jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem, a więc by z urzędu przeprowadzały dowody służące ustaleniu stanu faktycznego sprawy (zob. wyrok NSA z 29 listopada 2000 r., V SA948/00 LEX nr 50114).
Natomiast zgodnie z art. 107 k.p.a. decyzja wydana przez organ administracji publicznej powinna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne. W myśl postanowień powołanego przepisu, uzasadnienie faktyczne powinno w szczególności zawierać, wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.
Zgodnie z przepisem art. 8 k.p.a., organy administracji publicznej obowiązane są prowadzić postępowanie w taki sposób, aby pogłębiać zaufanie obywateli do organów Państwa oraz świadomość i kulturę prawną obywateli. Zasada ta nie może być rozumiana jedynie jako postulat określonego zachowania, lecz stanowi ona obowiązującą normę prawa, z której wynikają konkretne dyrektywy wiążące organy administracji publicznej w toku podejmowanych przez nie czynności procesowych (por. wyrok NSA z dnia 8 grudnia 1992 r., sygn. akt SA/Lu 694/92 Wspólnota 1993/44, str. 18).
Zgodnie z wyrażoną w art. 15 i 138 k.p.a. zasadą dwuinstancyjności organ odwoławczy obowiązany jest - w przypadku wniesienia przez stronę odwołania -ponownie rozpoznać i rozstrzygnąć sprawę. W wyroku z dnia 22 marca 1996 r., sygn. akt SA/Wr 1996/95 (ONSA 1997, Nr 1, poz. 35) NSA podkreślił, że istota administracyjnego toku instancji polega na dwukrotnym rozstrzygnięciu tej samej sprawy a nie ocenie zasadności rozstrzygnięcia organu I instancji. W tej sytuacji organ winien nie tylko odnieść się do zarzutów zawartych w odwołaniu ale zbadać ponownie sprawę z ich uwzględnieniem.
Odnosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, stwierdzić należy, iż organ odwoławczy naruszył powyższe zasady postępowania administracyjnego.
Obowiązkiem organu odwoławczego, w niniejszej sprawie, było m.in. ustosunkowanie się do zarzutów zawartych w odwołaniu, które dotyczyły, jak trafnie wskazał organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, naruszenia przez Komisję przepisów prawa materialnego, poprzez błędną ich interpretację.
Wskazać należy, iż uzasadnienie zaskarżonej decyzji w żaden sposób nie odnosi się do podnoszonych w odwołaniu zarzutów. Uzasadnienie jest niezwykle lakoniczne, samo sformułowanie o "wybiórczym i instrumentalnym traktowaniu prawa", nie spełnia wymogów określonych w powyższych zasadach prawa procesowego. Sąd sprawuje kontrolę zgodności z prawem zaskarżonych decyzji i nie może zastępować organu w działaniach, do których ten jest ustawowo zobowiązany i uzasadniać za organ podjętych rozstrzygnięć. Sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, stanowiącego przedmiot postępowania administracyjnego. Sąd administracyjny dokonuje jedynie kontroli zgodności z prawem zaskarżonego aktu organu administracji. Obowiązkiem organu było zatem tym bardziej ustosunkować się do wszystkich kwestii podnoszonych przez skarżącego w sposób umożliwiający ocenę, zarówno przez skarżącego jak i w konsekwencji przez Sąd, prawidłowości dokonanej wykładni.
Wskazać również należy, iż nie można zgodzić się z twierdzeniami organu zawartymi w odpowiedzi na skargę, iż decyzje obu instancji są kompatybilne i wzajemnie się uzupełniają. Po pierwsze twierdzenia takie zawarte dopiero w odpowiedzi na skargę nie mogą stanowić uzupełnienia uzasadnienia decyzji. W tym zakresie Sąd, w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, w pełni podzielił stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawarte w wyroku z dnia 5 kwietnia 2006r. w sprawie V SA/Wa 2905/05, zgodnie z którym próba uzasadnienia wydanej decyzji w piśmie procesowym, jakim jest odpowiedź na skargę, złożonym po zakończeniu postępowania administracyjnego, nie może zastąpić uzasadnienia rozstrzygnięcia określonego w art. 107 § 3 k.p.a. Pismo procesowe nie może "uzupełniać" zaskarżonej decyzji przez zamieszczenie w nim rozważań i ocen, które winny zostać zawarte w uzasadnieniu faktycznym i prawnym tej decyzji. W odpowiedzi na skargę organ orzekający winien odnieść się do podniesionych w niej zarzutów, a nie dokonywać brakujących ustaleń (LEX nr 209713).
Niezależnie od zarzutów skargi wskazać należy, iż uzasadnienie decyzji zarówno organu I, jak i II instancji nie wskazuje jednoznacznie przyczyn odmowy nadania uprawnień budowlanych bez przeprowadzenia egzaminu. Organ I instancji jako podstawę prawną rozstrzygnięcia wskazał § 7 ust. 6 pkt. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 kwietnia 2006r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie. Przepis ten nakazuje organowi wydanie decyzji o odmowie nadania uprawnień budowlanych bez przeprowadzenia egzaminu jeżeli:
1) bezskutecznie upłynie termin, o którym mowa w ust. 4 (30 dni na uzupełnienie braków w dokumentach dołączonych do wniosku);
2) wykształcenie lub praktyka zawodowa osoby ubiegającej się o
uprawnienia budowlane nie odpowiada wymaganiom, o których mowa w § 3.
Wprawdzie wystąpienie którejkolwiek z tych przesłanek (rozłącznie) winno skutkować wydaniem decyzji odmownej jednakże nie może ujść uwadze, że każda z tych przesłanek ma inny charakter. Punkt 1 cytowanego przepisu wskazuje bowiem na formalne przyczyny odmowy nadania uprawnień i w takiej sytuacji organ nie bada
merytorycznie czy wnioskodawca spełnia warunki do posiadania uprawnień, zaś punkt 2 uprawnia organ do dokonania merytorycznej weryfikacji wniosku albowiem organ - na podstawie złożonych dokumentów musi ocenić czy kandydat spełnia warunki o których mowa w § 3. Wprawdzie zarówno decyzja wydana w oparciu o punkt 1 jak i punkt 2 cyt. § nie ma charakteru uznaniowego jednakże, z punktu widzenia wnioskodawcy ubiegającego się o nadanie uprawnień nie jest bez znaczenia czy odmowa nadania następuje z przyczyn formalnych (pkt. 1) czy też merytorycznych (pkt.2).
Stwierdzić należy, iż uzasadnienia rozstrzygnięć jednoznacznie nie wskazują jakie były faktycznie przyczyny odmowy nadania uprawnień. Decyzja organu I instancji przywołuje w komparycji na pkt. 1 i 2 lecz jej uzasadnienie wskazywałoby, iż podstawą rozstrzygnięcia jest faktycznie pkt. 2 §7 ust. 6. Organ wskazał bowiem na przyczyny uznania jedynie 150 dni praktyki projektowej to jest wpisów, w których występuje zarówno inwestor jak i lokalizacja obiektu i nie uznania okresów pracy wyłącznie przy projektach katalogowych.
Uzasadnienie decyzji organu II instancji wskazuje natomiast na obowiązki praktykanta wymienione w § 4 ust. 1 pkt.1, które zdaniem organu, nie zostały wykonane mimo postanowienia z dnia [...] kwietnia 2008 r. To natomiast wskazywałoby, że jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ przyjął punkt 1 omawianego §. Jak trafnie zauważył skarżący, uzasadnienie winno jednoznacznie wskazywać motywy podjętej decyzji. Podzielić należy pogląd reprezentowany przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 grudnia 1995r. (SA/Lu 2479/94, LEX nr 27106), w świetle którego "Jednym z istotnych czynników wpływających na umocnienie praworządności w administracji jest obowiązek organów administracyjnych należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, którymi kierowały się te organy w toku załatwiania spraw. Motywy te powinny znaleźć swój wyraz także w uzasadnieniu faktycznym i prawnym decyzji, bowiem strony mają prawo znać argumenty i przesłanki podejmowanych decyzji. Bez zachowania tego elementu decyzji, strony nie mają możliwości obrony swoich słusznych interesów oraz prowadzenia polemiki z organem - zarówno w odwołaniu, jak też w skardze do Sądu. Niezależnie od powyższego, uzasadnienie stanowi jeden z warunków "sine qua non" skutecznej kontroli decyzji administracyjnych przez NSA. Prawidłowe uzasadnienie decyzji ma -zdaniem sądu - nie tylko znaczenie prawne, ale i wychowawcze, bowiem pogłębia zaufanie uczestników postępowania do organów administracyjnych.
Uzasadnienie prawne decyzji nie może polegać tylko na powołaniu, przez organ wydający ową decyzję, artykułu czy paragrafu przepisu prawa, lecz powinno zawierać umotywowaną ocenę stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa, oraz wskazać, jaki zachodzi związek między tą oceną a treścią rozstrzygnięcia".
Stwierdzenie naruszenia wyżej wskazanych zasad prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, skutkuje uchyleniem zaskarżonej decyzji Krajowej Komisji Kwalifikacyjnej Izby Architektów z dnia [...] września 2008 r.
Ponownie rozpatrując sprawę organ będzie mieć na uwadze powyższe rozważania Sądu, obowiązany będzie do ponownego rozpatrzenia sprawy, to jest do oceny materiału dowodowego, jak również do odniesienia się do zarzutów podnoszonych w odwołaniu od decyzji organu I instancji, uzasadniając zaś swoje rozstrzygnięcie organ zobowiązany będzie do sporządzenia go zgodnie z wymogami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a.
Ujawnienie naruszenia zasad prawa procesowego zwalnia Sąd od merytorycznego odniesienia się do zarzutów przedstawionych w skardze, zarzuty te, które są zarzutami tożsamymi jak w odwołaniu, będą wzięte pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy przez organ.
Mając powyższe na względzie, Wojewódzki Sąd Administracyjny, orzekł jak w sentencji w trybie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, art. 152 i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).