VII SA/Wa 1712/15

VII SA/Wa 1712/15 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2016-08-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2015-08-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Tadeusz Nowak /przewodniczący sprawozdawca/
Tomasz Stawecki
Włodzimierz Kowalczyk
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 2685/16 - Wyrok NSA z 2018-11-08
II OZ 573/16 - Postanowienie NSA z 2016-06-07
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2013 poz 1409
art. 28 art. 35
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), Sędziowie sędzia WSA Włodzimierz Kowalczyk, sędzia WSA Tomasz Stawecki, Protokolant ref. staż. Agata Abramowicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 31 sierpnia 2016 r. sprawy ze skargi J. K., I. K., T. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] czerwca 2015 r. Nr [...] Wojewoda [...], na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), zwanej dalej k.p.a. po rozpoznaniu odwołania J. K. oraz T. K. utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] listopada 2014 r., Nr [...]. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą [...] SA [...] pozwolenia na budowę napowietrznej linii 110 kV na działce nr ew. [...] w miejscowości [...], powiat [...], w ramach inwestycji przebudowa napowietrznej linii 110 kV [...]-[...] na terenie gm. [...].
Projektowana inwestycja objęta decyzją Starosty [...] z dnia [...] listopada 2014 r" Nr [...], polega na budowie napowietrznej linii 110 kV na działce nr ew. [...] w miejscowości [...], powiat [...], w ramach inwestycji przebudowa napowietrznej linii 110 kV [...]-[...] na terenie gm. [...]. Starosta [...] orzekał na podstawie art. 28. art. 33 ust. I. art. 34 ust. 4. art.35 ust.4. art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 199-1 r. - Prawi) Budowlane (Dz. U. 2013. poz. 1409)
Z części opisowej do projektu zagospodarowania terenu (pkt. 5.1. Przedmiot i cel inwestycji, str. 8 projektu budowlanego) wynika, że przedłożony projekt budowlany obejmuje: wykonanie fundamentu dla słupa nr 45, ustawienie słupa rurowego nr 45. wykonanie uziemienia słupa nr 45. montaż łańcuchów izolatorowych na słupie nr 45, zawieszenie przewodów fazowych i przewodu odgromowego na słupie nr 45, wykonanie oznakowania linii na słupie nr 45.
W ocenie Wojewody [...] przedłożona do zatwierdzenia dokumentacja projektowa zgodna jest z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] maja 2004 r.. Nr [...] (Dziennik Urz. Woj. [...] z 2004 r" Nr [...], poz. [...]) a Inwestor wypełnił wszystkie obowiązki nałożone przepisem art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane i złożył prawidłowo wypełnione oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Organ odwoławczy wskazał, że w toku postępowania odwoławczego Wojewoda [...] postanowieniem z dnia [...] lutego 2015 r., Nr [...], zlecił organowi I instancji przeprowadzanie dodatkowego postępowania dowodowego mającego na celu wskazanie, czy działka inwestycyjna nr ew. [...], położona jest na terenie obowiązywania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz ocenę zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W odpowiedzi na ww. postanowienie Starosta [...] w piśmie z dnia [...] marca 2015 r. wskazał, że "Projekt budowlany przebudowy linii 110 kV [...] - [...] jest zgodny z MPZP miasta [...]".
W ocenie Wojewody [...] projekt zagospodarowania działki (rys. 2.7. Projekt zagospodarowania terenu, str. nr 12 projektu budowlanego) zgodny jest również z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi. Weryfikacja akt sprawy wykazała, że do wniosku załączony został kompletny i wykonany przez uprawnione osoby projekt budowlany Przebudowa napowietrznej linii 110 kV [...] [...], działka nr ew. [...], autorstwa inż. P. D., posiadającego uprawnienia budowlane nr E - [...] do projektowania i kierowania robotami budowlanymi w specjalności instalacyjnej bez ograniczeń w zakresie sieci, instalacji i urządzeń elektrycznych i elektroenergetycznych, wpisanego na listę członków [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa pod numerem: [...], oraz sprawdzony przez mgr inż. G. Ł., posiadającego uprawnienia budowlane nr [...]do projektowania i kierowania robotami budowlanymi w specjalności instalacyjnej bez ograniczeń w zakresie sieci, instalacji i urządzeń elektrycznych i elektroenergetycznych, wpisanego na listę członków [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa pod numerem: [...]. Projektant i sprawdzający, zgodnie z art. 20 ust. 4 ustawy Prawo budowlane, oświadczyli, że projekt został wykonany zgodnie z obowiązującym przepisami oraz zasadami wiedzy technicznej.
Przedłożony projekt budowlany posiada informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia. Do dokumentacji załączono m.in. decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] października 2012 r., znak: [...] o środowiskowych uwarunkowaniach stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na przebudowie napowietrznej linii 110 kV [...]-[...] w wariancie [...].
Odnosząc się do zarzutów odwołania organ odwoławczy wyjaśnił, ze z dokumentacji sprawy wynika, że w oświadczeniu o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane Inwestor wskazał, że jego prawo do dysponowania nieruchomością nr ew. [...] w miejscowości [...] wynika z ostatecznej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] września 2014 r., Nr [...] , znak: [...], utrzymującej w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r., znak: [...], orzekającą o ograniczeniu sposobu korzystania z ww. nieruchomości poprzez udzielenie spółce [...] S.A. z siedzibą w [...], Oddział [...] - [...], zezwolenia na założenie przeprowadzenie napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV [...] - [...], w tym posadowienie słupa na ww. działce i podwieszenie przewodów linii elektroenergetycznej. Z akt sprawy wynika, ze decyzja Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r.. znak: [...]. orzekająca o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości położonej w [...], obręb [...], działka nr ew. [...], wydana została na podstawie art. 124 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2014 r., poz. 518). zgodnie z którym "Starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, może ograniczyć, w drodze decyzji, sposób korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń, jeżeli właściciel lub użytkownik wieczysty nieruchomości nie wyraża na to zgody. Ograniczenie to następuje zgodnie z planem miejscowym, a w przypadku braku planu, zgodnie z decyzją o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego". Decyzja ta stanowi podstawę nadania Inwestorowi prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Z dokumentacji sprawy wynika również, że Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] września 2014 r.. Nr [...] , znak: [...], utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r., znak: [...]. Decyzja Wojewody [...] jest ostateczna w administracyjnym toku instancji.
Decyzję Wojewody [...] zaskarżyli J. K., I. K. i T. K. którzy zarzucając jej przekroczenie podstawowych zasad uwzględniania interesu obu stron uczestniczących w postępowaniu administracyjnym. W mojej ocenie nastąpiło naruszenie materialnego prawa przez niewłaściwe zastosowanie norm prawnych.
Podnieśli, że mimo licznych próśb dotyczących przeniesienia słupa z terenu mojej działki zlokalizowanego na wprost i w bardzo bliskiej odległości od okien domu, argument nie został zaakceptowany przez energetykę i starostę.
Skarżący wskazali, że w chwała rozpoczynania zabudowy domów przy ul. [...] w urzędzie była mowa ,że istniejąca linia będzie wyprowadzona poza osiedle ( koniec lat 90-tych),natomiast w 2004 roku Rada Miasta [...] zmieniła plany zagospodarowania miasta pozostawiając linię w gęsto zabudowanym osiedlu .O fakcie tym mieszkańcy osiedla dowiedzieli się gdy energetyka zwróciła się do nas z informacją o przebudowie tej linii ( grudzień 2012r).
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei art. 3 § 2 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm., zwana dalej p.p.s.a.) stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.
Sąd Administracyjny nie ocenia rozstrzygnięcia organu administracji pod kątem jego słuszności, czy też celowości, jak również nie rozpatruje sprawy kierując się zasadami współżycia społecznego. Rzeczą tutejszego Sądu, było zatem dokonanie oceny zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji z punktu widzenia zgodności z przepisami prawa materialnego i postępowania administracyjnego, oraz trafności ich wykładni, biorąc pod uwagę stan prawny istniejący w dacie wydania tej decyzji oraz stan faktyczny ustalony przez organy prowadzące postępowanie w sprawie, nie będąc przy tym związany granicami skargi (zawartymi w niej zarzutami, wnioskami oraz powołaną podstawą prawną).
W niniejszej sprawie przedmiotem dokonywanej przez Sąd kontroli jest prawidłowość orzeczenia Wojewody [...] utrzymującej w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] listopada 2014 r., Nr [...]. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą [...] SA [...] pozwolenia na budowę napowietrznej linii 110 kV na działce nr ew. [...] w miejscowości [...], powiat [...], w ramach inwestycji przebudowa napowietrznej linii 110 kV [...] - [...] na terenie gm. [...].
Sąd obligowany był ocenić, czy stan prawny oraz faktyczny rozpoznawanej sprawy ustalony przez organ I instancji , uprawniał Wojewodę [...] do wydania decyzji utrzymującej w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie.
Jak wynika z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 243, poz. 1623 ze zm.) roboty budowlane muszą być poprzedzone uzyskaniem decyzji ostatecznej o pozwoleniu na budowę a decyzja o pozwoleniu na budowę musi być zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzją o warunkach zabudowy w przypadku braku miejscowego planu.
Podnieść w tym miejscu należy, że stosownie do art. 4 Prawa budowlanego każdy ma prawo do zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na celu budowlane pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Norma ta kreuje więc wolność budowlaną jako zasadę prawa wypływającą z art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 2 Konstytucji RP, ustanawiających nakaz poszanowania wolności i własności. Zgodnie zaś z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Wobec zasady wolności budowlanej wspomniana ochrona interesów osób trzecich w procesie inwestycyjnym nie może prowadzić do sytuacji, w której osoby trzecie, a nie inwestor- właściciel nieruchomości, na której ma powstać obiekt budowlany, decydować będą o dopuszczalności jego wybudowania czy miejscu posadowienia (vide m.in. wyroki NSA z 14 listopada 2007 r. sygn. II OSK 1489/06 Lex 425367, WSA w Warszawie z 9 maja 2008 r. sygn. VII SA/Wa 223/08 lex 425367, WSA w Lublinie z 8 lipca 2008 r. sygn. II SA/Lu 211/08 lex 510195 i NSA z 2 marca 2010 r. II OSK 465/09 lex 577666).
W art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego nałożono na właściwy organ obowiązek sprawdzenia przed wydaniem powyższej decyzji:
1) zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska,
2) zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno - budowlanymi,
3) kompletności projektu budowlanego i posiadania wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7,
4) wykonania - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenia projektu przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu lub jego sporządzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.
W przypadku, gdy projektowana inwestycja mieści się w zakresie reguł projektowania i sytuowania budynków wyznaczonych przepisami prawa, w tym przepisami szczególnymi, nie można, zdaniem sądu, nawet z faktu dążenia do maksymalnego odpowiadającego inwestorowi wykorzystania powierzchni działki wyprowadzać wniosków zmierzających do ograniczenia prawa do swobodnego dysponowania nieruchomością, w tym jej zabudowy zgodnie z wolą inwestora.
Zdaniem Sądu w ramach swoich obowiązków, określonych w art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego, Wojewoda [...] jako organ odwoławczy prawidłowo ustalił, że przedłożony projekt budowlany jest kompletny, a zamierzenie inwestycyjne nie narusza szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Analiza akt sprawy pozwala stwierdzić, że zaskarżona decyzja została wydana po spełnieniu przez inwestora wymogów zawartych w przepisach art. 32-35 Prawa budowlanego oraz po zweryfikowaniu decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy. Należy również podzielić stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zgodnie z którym Inwestor wypełnił wszystkie obowiązki nałożone na niego, a zatwierdzony projekt czyni zadość wymogom określonych w przepisach prawa.
Przedłożona do zatwierdzenia dokumentacja projektowa zgodna jest z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] uchwalonego uchwałą Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] maja 2004 r.. Nr [...] (Dziennik Urz. Woj. [...] z 2004 r" Nr [...], poz. [...]). Inwestor złożył prawidłowo wypełnione oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane wynikające z decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r., znak: [...], orzekającą o ograniczeniu sposobu korzystania z ww. nieruchomości poprzez udzielenie spółce [...] S.A. z siedzibą w [...], Oddział [...]-[...], zezwolenia na założenie przeprowadzenie napowietrznej linii elektroenergetycznej 110 kV [...] - [...], w tym posadowienie słupa na ww. działce i podwieszenie przewodów linii elektroenergetycznej.
Potwierdzić należy stanowisko Wojewody [...], że podnoszone przez Skarżących zarzuty nie mogą być uwzględnione bowiem zakwestionowana przez Skarżących została zaprojektowana zgodnie z obowiązującymi przepisami.
Ponadto w ocenie Sądu wszystkie strony postępowania miały zapewniony czynny udział na wszystkich jego etapach, a samo postępowanie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy, zgodnie z obowiązującymi przepisami i z zachowaniem zasad postępowania, w tym z poszanowaniem art. 10, 40 i 61 k.p.a.
Oczywiście, że zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 6 Prawa budowlanego obiekt budowlany należy projektować i budować w sposób zapewniający ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich. Nie wszystkie jednakże interesy osób trzecich podlegają ochronie; chronione są wyłącznie interesy prawne, a nie są chronione interesy jedynie faktyczne. Wyznacznikiem zakresu, w jakim wydający decyzję organ ma obowiązek chronić uprawnienia osób trzecich, są przepisy prawa materialnego. Naruszenie interesu prawnego rozumiane jest jako naruszenie konkretnych norm prawa materialnego, obowiązujących w procesie inwestycyjnym (por. wyrok NSA z dnia 7 lipca 1999 r., sygn. akt IV SA 1492/98).
Kończąc powyższe rozważania Sąd zauważa, że planowana inwestycja może spowodować szereg utrudnień dla otoczenia w tym dla osób skarżących. W zasadzie każda inwestycja tego rodzaju powoduje uciążliwości i utrudnienia dla najbliższych sąsiadów. Jednakże, gdy w sprawie uzyskano wszelkie wymagane prawem uzgodnienia i opinie, to nie można stawiać skutecznego zarzutu, iż wydana decyzja o zatwierdzeniu projektu i udzieleniu pozwolenia budowlanego jest niezgodna z prawem.
W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), skargę jako bezzasadną oddalił.