VII SA/Wa 1701/25

VII SA/Wa 1701/25 - Postanowienie WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2026-01-22
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-07-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Tomasz Janeczko /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6361 Rejestr  zabytków
Skarżony organ
Prezydent Miasta
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Tomasz Janeczko po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. M. ul. P. [...] w W. na czynność Prezydenta W. w przedmiocie włączenia karty ewidencji zabytku – budynku położonego w ul. P. W. do ewidencji zabytków postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżącemu W. M. ul. P. [...] W. reprezentowanej przez r. pr. P. C. kwotę 200 złotych (słownie: dwieście złotych) tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi.
Uzasadnienie
W dniu 24 lipca 2012 r. Prezydent m. st. Warszawy wydał Zarządzenie nr 2998/2012 w sprawie założenia ewidencji zabytków Miasta Stołecznego Warszawy. Do ww. ewidencji została włączona m.in karta adresowa budynku mieszczącego się w W. przy ul. [...] nr [...].
Pismem z [...] marca 2025 r. Wspólnota Mieszkaniowa przy ul. [...] w W. (dalej: "strona", "skarżąca") wniosła do Prezydenta m. st. Warszawy wezwanie do zaprzestania naruszenia prawa wraz z wnioskiem o wykreślenie ww. nieruchomości z Gminnej Ewidencji Zabytków.
W odpowiedzi na powyższy wniosek Prezydent m. st. Warszawy w piśmie z [...] kwietnia 2025 r., wyjaśnił, że ujęcie ww. budynku w ewidencji było działaniem zgodnym z prawem i zasadnym od strony merytorycznej. Ww. pismo doręczono skarżącej [...] maja 2025 r.
Pismem z dnia [...] czerwca 2025 r. (data nadania [...] czerwca 2025 r.) skarżąca, reprezentowania przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła skargę na czynność Prezydenta m. st. Warszawy polegającą na włączeniu do Gminnej Ewidencji Zabytków karty ewidencyjnej ww. budynku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skargę należało odrzucić.
Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie skarżąca uczyniła czynność Prezydenta m. st. Warszawy z 24 lipca 2012 r. włączenia na mocy Zarządzenia nr 2998/2012 w sprawie założenia ewidencji zabytków Miasta Stołecznego Warszawy do gminnej ewidencji zabytków karty ewidencyjnej budynku mieszczącego się w W. przy ul. [...] nr [...].
Wskazać w pierwszej kolejności należy, że zaskarżona czynność polegająca na włączeniu karty ewidencyjnej do gminnej ewidencji zabytków miała miejsce w 2012 r. Zatem zaskarżenie powyższej czynności winno odbyć się na zasadach wynikających z przepisów art. 52 i art. 53 p.p.p.a., w brzmieniu obowiązującym przed wejściem w życie z dniem 1 czerwca 2017 r. ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2017 r., poz. 935), która w przepisie przejściowym art. 17 ust. 2 stanowi, że przepisy art. 52 i art. 53 ustawy zmienianej w art. 9, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą oraz przepisy ustaw zmienianych w art. 2, art. 6, art. 7 i art. 11, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się do aktów i czynności organów administracji publicznej dokonanych po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy.
Zgodnie zaś z art. 52 § 1 p.p.s.a., w brzmieniu mającym zastosowanie w niniejszej sprawie, czyli sprzed nowelizacji, skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2). W myśl art. 52 § 3 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę.
Zgodnie natomiast z art. 53 § 2 p.p.s.a., w brzmieniu sprzed nowelizacji, w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie - w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa.
Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazania wymaga, że chronologia czynności podejmowanych była następująca: pismem z 23 marca 2025 r. skarżąca wystąpiła do organu z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa polegającego na włączeniu wskazanego obiektu do gminnej ewidencji zabytków. Odpowiedzi na powyższy wniosek Prezydent m. st. Warszawy udzielił przy piśmie z [...] kwietnia 2025 r., które strona skarżąca odebrała [...] maja 2025 r.
Zatem 30 dniowy termin do wniesienia skargi określony w art. 53 § 2 p.p.s.a., w brzmieniu sprzed nowelizacji, upływał [...] czerwca 2025 r. Tymczasem skarga została nadana w urzędzie pocztowym [...] czerwca 2025 r., a więc z uchybieniem 30 dniowego terminu od otrzymania odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (pismo z [...] kwietnia 2025 r.).
Na marginesie Sąd zauważa, że na gruncie niniejszej sprawy Sąd nie badał okoliczności mogących wskazywać na brak winy skarżącej w uchybieniu terminu do wniesienia skargi, określonych w art. 52 § 3 p.p.s.a. w brzmieniu sprzed nowelizacji. Zaznaczyć należy, że ewentualny brak winy w uchybieniu terminu określony w tym przepisie odnosi się do terminu 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Na taką interpretację wskazuje użycie w tym przepisie zwrotu "tego terminu" czyli odnoszącego się do ww. terminu 14 dni określonego w tym przepisie, a nie do terminu 30/60 dni określonego w art. 53 § 2 p.p.s.a. w brzmieniu sprzed nowelizacji. Strona w niniejszej sprawie uchybiła temu drugiemu terminowi, do którego nie odnosi się określenie "Sąd, po wniesieniu skargi, może uznać, że uchybienie tego terminu nastąpiło bez winy skarżącego i rozpoznać skargę".
Reasumując uznać należy, że wniesiona w niniejszej sprawie skarga na czynność włączenia karty ewidencyjnej spornego budynku do gminnej ewidencji zabytków jest złożona z uchybieniem terminu do wniesienia skargi i jako taka podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 52 § 3 p.p.s.a. w brzmieniu sprzed nowelizacji. Wpis został zwrócony w oparciu o art. 232 § 2 p.p.s.a.