VII SA/Wa 1665/20

VII SA/Wa 1665/20 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2021-02-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-09-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Grzegorz Antas /przewodniczący sprawozdawca/
Marta Kołtun-Kulik
Wojciech Sawczuk
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 2073/21 - Wyrok NSA z 2022-12-15
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 256
art. 156 § 1 pkt 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Dz.U. 2016 poz 124
§ 77, 78 i 79
Rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać  drogi publiczne i ich usytuowanie - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Grzegorz Antas (spr.), Sędziowie sędzia WSA Marta Kołtun - Kulik, sędzia WSA Wojciech Sawczuk, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 lutego 2021 r. sprawy ze skargi A. K., J.K. i P. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2020 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z [...] lipca 2020 r. znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.), dalej: k.p.a., w wyniku rozpatrzenia odwołania A. K., J. K. oraz P. K. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] lipca 2019 r. znak: [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] września 2016 r. nr [...].
W odniesieniu do ustaleń faktycznych i prawnych, które stały za wydanym rozstrzygnięciem, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: GINB) stwierdził, że Starosta [...] decyzją ostateczną z [...] września 2016 r. zatwierdził projekt budowlany i udzielił Gminie [...] pozwolenia na przebudowę drogi gminnej nr [...] oraz budowę chodnika i zatoki autobusowej w miejscowości [...], gm. [...], na działkach o nr ew. [...], [...], [...], obr. [...], gm. [...].
Wnioskiem z [...] lutego 2019 r. A. K., J. K. oraz P. K. wystąpili o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Starosty [...] z [...] września 2016 r. jako wydanej z rażącym naruszeniem art. 4 pkt 8 i art. 29 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2018 r. poz. 2068 ze zm.), dalej: u.d.p. oraz § 3 pkt 12 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. z 2016 r. poz. 124), dalej: rozporządzenie MTiGM.
Wojewoda [...] pismem z [...] kwietnia 2019 r. zawiadomił strony o wszczęciu postępowania, a następnie po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego decyzją z [...] lipca 2019 r. na podstawie art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 oraz art. 105 § 1 k.p.a. orzekł o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] września 2016 r. w części dotyczącej odcinka drogi graniczącego z działkami nr ew. [...],[...] i [...] w miejscowości [...] gm. [...], umarzając postępowanie w pozostałej części. Wojewoda [...] nie stwierdził, by decyzja Starosty [...] w kontrolowanym zakresie była obarczona przesłankami określonymi w art. 156 § 1 k.p.a., w tym rażąco naruszała przepisy obowiązujące w dacie jej wydania, tj. ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2016 r. poz. 23 ze zm.), dalej: p.b. oraz aktów wykonawczych. Organ zauważył, że wnioskodawcy są właścicielami i współwłaścicielami działek przylegających do pasa drogowego przebudowywanej drogi: P. K. jest współwłaścicielem działki nr ew. [...] oraz właścicielem wraz z A. K. działki nr ew. [...] i [...], natomiast J. K. jest właścicielem działki nr ew. [...]. Wyjaśnił, że akt wynika z projektu budowlanego zjazdy z drogi gminnej na działki wnioskodawców mają nawierzchnię twardą o szerokości odpowiednio: 4,00 m do działki nr ew. [...] i 3,50 m do działki nr ew. [...], przy czym ocenie podlega ich szerokość w pasie drogowym. [...] na przecięciu krawędzi zjazdu z drogi zaprojektowano o promieniu 3 m. Powyższe wskazuje, że parametry zjazdów spełniają wymagania określone dla zjazdów indywidualnych. Kwestia obowiązku zarządcy drogi budowy w ramach inwestycji zjazdów do działek nie jest regulowana przepisami p.b., reguluje ją u.d.p., zgodnie z którą inwestor ma obowiązek odtworzyć zjazdy istniejące legalnie. Z przedłożonych projektów, jak zauważył Wojewoda, wynika, że projektant przed przystąpieniem do wykonania projektu dokonał szczegółowej inwentaryzacji i zaprojektował wymianę nawierzchni na istniejących zjazdach. Na podstawie porównania stanu istniejącego, wykazanego na przedłożonej mapie do celów projektowych stwierdził, że zjazdy do działek wnioskodawców pozostały w dotychczasowych gabarytach, które nie naruszają w sposób rażący warunków technicznych, jednocześnie inwestor nie miał obowiązku ustalać przyszłych zamiarów inwestycyjnych związanych z planowaną działalnością właścicieli przyległych do drogi działek. Położenie działki bezpośrednio przy drodze oznacza, że działka ma dostęp do drogi publicznej w rozumieniu art. 5 p.b. Zjazd istniejący może być w miarę potrzeby przebudowany do parametrów zjazdu publicznego przez właściciela działki, za zgodą zarządcy drogi. Organ przyjął w tym warunkach, że kwestionowana decyzja nie naruszyła zasad określonych w art. 5 p.b., a przyjęte rozwiązania projektowe nie naruszyły w sposób rażący warunków technicznych. Nie zostały naruszone też w sposób rażący warunki techniczne w związku z korektą przebiegu osi drogi i przesunięciem krawędzi drogi o mniej niż 1 m (zgodnie z projektem), jak też usytuowaniem projektowanej zatoki autobusowej naprzeciwko nieruchomości wnioskodawców po drugiej strome drogi. Zgodnie z przepisami u.d.p. zachowanie odległości obiektów budowlanych od krawędzi drogi obowiązuje przy sytuowaniu obiektów budowlanych na nieruchomościach położonych bezpośrednio przy drodze. Nie mają natomiast zastosowania przy lokalizacji drogi. Przesunięcie krawędzi jezdni nie będzie więc wymagało rozbiórki istniejącego ogrodzenia. Będzie niewątpliwie miało znaczenie przy lokalizowaniu nowych obiektów. Odległość wymagana dla wskazanej kategorii drogi wynosi - 6 m od krawędzi jezdni (art. 43 ust. 1 u.d.p.). Odległość ta jednak może być za zgodą zarządcy drogi zmniejszona zgodnie z art. 43 ust. 2 u.d.p. Nie zasługiwał tym samym, w ocenie organu, na uwzględnienie zarzut, że decyzja naruszyła prawa własności właścicieli wskazanych wyżej nieruchomości. Zatoka autobusowa przeznaczona jest dla jednego kierunku ruchu i jest usytuowana na pasie przeciwnym, spełniając wymagania § 119 pkt 9 rozporządzenia MTiGM. Nie można uznać, że uniemożliwia korzystanie ze zjazdów do działek nr ew.[ i [...].
Odwołanie od powyższej decyzji Wojewody [...] z [...] lipca 2019 r. złożyli J. K., A. K. oraz P.K., wnosząc o zmianę zaskarżonej decyzji i stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z [...] września 2016 r. Decyzji organu I instancji zarzucili: 1) naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy: a) art. 7 i art. 77 k.p.a. przez brak wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego i przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów przez uznanie, że przebudowa drogi gminnej nr [...] dokonana została w sposób prawidłowy bez uszczerbku dla odwołujących i zgodnie z zasadami sztuki budowlanej, bez rażącego naruszenia przepisów prawa; b) art. 8 i art. 10 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. przez brak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej w szczególności co do okoliczności podnoszonych przez odwołujących w zakresie braku możliwości korzystania ze zjazdu na ich posesję po dokonanej przebudowie drogi oraz braku uznania ich przez organ za stronę postępowania; 2) naruszenie przepisów prawa materialnego: a) § 55 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia MTiGM przez uznanie, że zjazd do posesji odwołujących nie jest zjazdem publicznym, podczas gdy na nieruchomości jest prowadzona działalność gospodarcza; b) § 55 ust. 1 pkt 3 w zw. z § 78 i 79 rozporządzenia MTiGM przez uznanie, że zjazd do posesji odwołujących odpowiada przepisom, podczas gdy parametry zjazdu odwołujących są poniżej wymagań określonych przepisami; c) § 77 rozporządzenia MTiGM przez brak jego zastosowania i brak rozpatrzenia przez organ, jakie pojazdy korzystają ze zjazdu na posesje odwołujących i w jaki sposób jest on wykorzystywany, a w konsekwencji uniemożliwienie stronie normalnego korzystania ze zjazdu w sposób do tego przeznaczony; 3) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który mógł mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia polegający na uznaniu, że: a) brak uznania odwołujących jako stron postępowania na etapie wydawania decyzji przez Starostę [...], a tym samym brak możliwości wzięcia udziału w postępowaniu oraz obrony swoich interesów nie stanowi rażącego naruszenia przepisów będącego podstawą stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej; b) przez uznanie w zaskarżonej decyzji, że nie doszło do rażącego naruszenia prawa warunkującego stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, pomimo że strony mają znacznie utrudniony dostęp do nieruchomości stanowiącej ich własność, zaś korzystanie ze zjazdu na ich posesję po dokonanej przebudowie jest praktycznie niemożliwe, a ponadto dokonywanie inwestycji na nieruchomości w przyszłości wiązało się będzie z trudnościami, gdyż zbliżenie krawędzi drogi do nieruchomości odwołujących spowodowało, że brak jest aktualnie możliwości czynienia inwestycji na nieruchomości, co było możliwe przed dokonaną przebudową, co stanowi ograniczenie prawa własności odwołujących; c) przez uznanie, że brak jest interesu prawnego w rozpoznaniu sprawy co do działki nr ew. [...], podczas gdy brak dostępu do drogi publicznej działki sąsiedniej automatycznie uniemożliwia dostęp do działki nr ew. [...].
We wskazanej wyżej decyzji z [...] lipca 2020 r. utrzymującej w mocy decyzję Wojewody [...] z [...] lipca 2019r. r. GINB stwierdził, że sporna inwestycja polegała na przebudowie drogi gminnej nr [...] oraz budowie chodnika i zatoki autobusowej w miejscowości [...], gm. [...], na działkach nr ew. [...], [...], [...], obr. [...], gm. [...]. Odcinek projektowanej przebudowy drogi graniczy bezpośrednio z działkami nr ew. [...], [...] i [...], do których zostały zaprojektowane trzy zjazdy indywidualne (Projekt budowlany. Opis techniczny, Elementy projektowane; Projekt zagospodarowania terenu, rys. nr 2, ark. nr 1). Dokonując merytorycznej oceny decyzji Starosty [...] z [...] września 2016 r. w kontekście art. 32 ust. 4 pkt 2 i art. 33 ust. 2 pkt 2 p.b., organ odwoławczy wskazał, że z akt Starosty [...] wynika, iż wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę dla Gminy [...] oraz oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane podpisała zgodnie z posiadanym upoważnieniem E. M. Sekretarz Gminy [...]. Nieruchomość inwestycyjna (działka drogowa nr ew. [...]) objęta jest zakresem obowiązywania uchwały Rady Gminy [...] z [...] października 2004 r. nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] (Dz. Urz. [...] [...]. z 2005 r. Nr [...], poz. 827), dalej: m.p.z.p. i położona jest na obszarze oznaczonym symbolem B - 1L - droga gminna relacji [...]. [...] - lokalna (§ 22 ust. 1, § 9 m.p.z.p.). Analiza akt sprawy wykazała, że rozwiązania projektowe spornej inwestycji nie naruszają rażąco ustaleń ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...], w szczególności co do przeznaczenia terenu inwestycji. GINB zauważył, że jednym z wymogów m.p.z.p. jest minimalna szerokość jezdni wynosząca 5,5 m (§ 22 ust. 1 pkt 1 lit. a m.p.z.p.), natomiast projektowana szerokość jezdni (w kontrolowanej części) wynosi 5 m, co stanowi naruszenie wymogu wynikającego z m.p.z.p. (Projekt budowlany. Projekt zagospodarowania terenu, rys. nr 2, ark. nr 1). Powyższe naruszenie nie ma jednak charakteru rażącego. Przedmiotowa inwestycja mieści się w liniach rozgraniczających drogę określonych w planie miejscowym, co powoduje, że nie została zaprojektowana z naruszeniem § 22 ust. 1 pkt 1 tego m.p.z.p. GINB, mając na uwadze twierdzenia odwołania dotyczące braku zaprojektowania zjazdu publicznego na posesje odwołujących, wskazał, że z art. 29 ust. 2 u.d.p. nie wynika obowiązek zmiany przez zarządcę drogi parametrów istniejącego zjazdu indywidualnego na zjazd publiczny, ani też obowiązek budowy przez zarządcę drogi dodatkowych zjazdów. Z analizy akt sprawy nie wynika przy tym, aby na nieruchomościach odwołujących były zjazdy publicznie. Ze znajdującego się w projekcie budowlanym na str. 27 wykazu zjazdów dla inwestycji pt. "Przebudowa drogi gminnej nr [...] oraz budowa chodnika i zatoki autobusowej w miejscowości [...] gm. [...]" będącego w istocie inwentaryzacją wynika, że w odcinku przebudowywanej drogi 0+020,20P (tj. przy działce nr ew. [...]) istniał zjazd indywidualny o długości 3,00 m, szerokości 4,20 m i powierzchni 16,00 m², w odcinku przebudowywanej drogi 0+053,43P (tj. przy działce nr ew. [...]) istniał zjazd indywidualny o długości 1,20 m, szerokości 4,00 m i powierzchni 6,00 m², natomiast w odcinku przebudowywanej drogi 0+087,38P (tj. przy działce nr ew. [...]) istniał zjazd indywidualny o długości 1,25 m, szerokości 3,50 m i powierzchni 6,00 m². Z uwagi na powyższe nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia § 55 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia MTiGM, który według odwołujących miał zostać naruszony przez uznanie, iż zjazd do posesji nie jest zjazdem publicznym, podczas gdy na nieruchomości jest prowadzona działalność gospodarcza. Skoro istniejące zjazdy nie były zjazdami publicznymi to w ramach projektowanej przebudowy drogi inwestor nie miał obowiązku zmiany charakteru istniejących zjazdów. W uzasadnieniu decyzji GINB wskazał również, że nie znajdują potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym twierdzenia odwołania, iż w wyniku przebudowy drogi gminnej zjazd na posesję wnioskodawców "utracił parametry jakie powinien spełniać". Z porównania znajdującego się w projekcie budowlanym na str. 27 wykazu zjazdów dla inwestycji pt. "Przebudowa drogi gminnej nr [...]L oraz budowa chodnika i zatoki autobusowej w miejscowości [...] gm. [...]" z projektem zagospodarowania terenu oraz rysunkiem nr 6. Rysunek zjazdu indywidualnego wynika bowiem, że szerokość jezdni zjazdu po przebudowie będzie taka sama jak przed przebudową. Odnosząc się do zarzutu, że strony mają znacznie utrudniony dostęp do nieruchomości stanowiącej ich własność, zaś korzystanie ze zjazdu na ich posesję po dokonanej przebudowie jest praktycznie niemożliwe, a ponadto dokonywanie inwestycji na nieruchomości w przyszłości wiązało się będzie z trudnościami, GINB podkreślił, że parametry zjazdów po przebudowie nie są mniejsze, brak jest zatem podstaw do twierdzenia, że korzystanie ze zjazdu jest praktycznie niemożliwe. Odnosząc się do zarzutu odwołania, że przesunięcie zatoki drogi o kilka metrów spowodowałoby, że właściciele sąsiadujących posesji nie doznaliby jakichkolwiek ograniczeń, GINB wskazał, że to inwestor decyduje o położeniu inwestycji, a organ nie jest uprawniony do ingerencji w tym zakresie. Organy administracji architektoniczno-budowlanej w toku postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę badają inwestycję w zakresie określonym w art. 35 ust. 1 p.b. i po stwierdzeniu, że inwestycja jest zgodna z tymi wymogami mają obowiązek wydania decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego. W tym kontekście organ zauważył, że z projektu zagospodarowania terenu wynika, iż sporna zatoka autobusowa została zaprojektowana w granicach pasa drogowego działki drogowej nr ew. [...], w odległości ok. 7,00 m od działek nr ew. [...] i [...]. Z dokumentacji projektowej wynika także, że szerokość spornej zatoki autobusowej wynosi 3,0 m a długość 56 m (Projekt Budowlany, Opis techniczny, IV. Elementy projektowane, s. 8). Z rysunku nr 9, Konstrukcja zatoki autobusowej, wynikają ponadto następujące parametry projektowanej zatoki: - skos wjazdowy: 1:8, - skos wyjazdowy: 1:4, -wielkości promieni wyokrąglających krawędzie jezdni R=30,00 m. Powyższe parametry projektowanej zatoki autobusowej nie naruszają rażąco § 119 ust. 8 rozporządzenia MTiGM. W ocenie GINB bezzasadne są w kontekście całości sprawy zarzuty dotyczące naruszenia przez organ I instancji przepisów postępowania. Fakt, że strony nie zgadzają się z przyjętym przez organ sposobem rozstrzygnięcia sprawy nie oznacza, iż rozstrzygnięcie zapadło w oparciu o wadliwie ustalony stan faktyczny. Bez znaczenia dla sprawy, jak zauważył GINB, pozostaje podnoszony zarzut dotyczący pominięcia odwołujących w postępowaniu zakończonym kontrolowaną decyzją Starosty [...] z [...] września 2016 r., ewentualny brak udziału strony w postępowaniu bez własnej winy, może stanowić bowiem przesłankę do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., nie stanowiąc rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję GINB z [...] lipca 2020 r. złożyli A. K., J.K. oraz P.K., zaskarżając ją w całości i wnosząc o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z [...] września 2016 r. w części dotyczącej odcinka drogi graniczącego z działkami nr ew. [...], [...], [...] i [...] w miejscowości [...] lub ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpoznania.
Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucili:
1) naruszenie art. 7 i art. 77 k.p.a. przez niepodjęcie wszystkich niezbędnych czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, a także nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego oraz brak ustalenia jakiego rodzaju uchybienia zachodzą w przebudowanej drodze, co uniemożliwia właścicielom nieruchomości sąsiednich wyjazd z posesji, a nadto przekroczenie zasady swobodnej oceny dowodów przez uznanie, że przebudowa drogi gminnej nr [...] dokonana została w sposób prawidłowy bez uszczerbku dla odwołujących i zgodnie z zasadami sztuki budowlanej, bez rażącego naruszenia przepisów prawa;
2) naruszenie art. 10 w zw. z art. 80 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. przez brak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazania faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, w szczególności co do okoliczności podnoszonych przez odwołujących w zakresie braku możliwości korzystania ze zjazdu na ich posesję po dokonanej przebudowie drogi oraz braku uznania ich przez organ za stronę postępowania, a nadto przez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny dowodów poprzez nierozpatrzenie całokształtu materiału dowodowego, oparcie się organu jedynie na dowolnie wybranych okolicznościach i pominięcie okoliczności mających istotne znaczenie w niniejszej sprawie;
3) naruszenie art. 11 k.p.a. z uwagi na brak wyjaśnienia zasadności przesłanek stanowiących podstawę decyzji;
4) naruszenie art. 7a i art. 7b k.p.a. przez brak rozstrzygnięcia wątpliwości na korzyść strony, której w związku z przebudową drogi ograniczono prawa do swobodnego korzystania z nieruchomości stanowiącej jej własność;
5) naruszenie art. 8 i art. 9 k.p.a. przez naruszenie zasady zaufania do organów prowadzących postępowanie polegające na braku przeprowadzenia konsultacji co do sposobu przebudowy drogi z mieszkańcami i właścicielami nieruchomości będących w zasięgu działania inwestycji, naruszeniu prawa strony do działania w sprawie;
6) naruszenie art. 21 Konstytucji przez naruszenie prawa własności odwołujących, przejawiające się w szczególności ograniczeniem jej prawa do swobodnego korzystania z nieruchomości;
7) naruszenie § 55 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia MTiGM przez uznanie, że zjazd do posesji skarżących nie jest zjazdem publicznym, podczas gdy na nieruchomości jest prowadzona działalność gospodarcza;
8) naruszenie § 55 ust. 1 pkt 3 w zw. z § 78 i 79 rozporządzenia MTiGM przez uznanie, że zjazd do posesji skarżących odpowiada przepisom, podczas gdy parametry zjazdu skarżących są poniżej wymagań określonych przepisami;
9) naruszenie § 77 rozporządzenia MTiGM przez brak jego zastosowania i brak rozpatrzenia przez organ, jakie pojazdy korzystają ze zjazdu na posesje skarżących i w jaki sposób jest on wykorzystywany, a w konsekwencji uniemożliwienie stronie normalnego korzystania ze zjazdu w sposób do tego przeznaczony;
10) naruszenie art. 33 ust. 2 pkt 2 p.b. poprzez uznanie, że brak dołączonego do wniosku o pozwolenie na budowę pełnomocnictwa nie stanowi rażącego naruszenia prawa, podczas gdy jest to naruszenie warunków formalnych wniosku, który winien zostać zwrócony jako niespełniający wymogów wskazanych przepisami;
11) błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, który mógł mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia:
- polegający na braku uznania skarżących jako stron postępowania na etapie wydawania decyzji przez Starostę [...], a tym samym brak możliwości wzięcia udziału w postępowaniu oraz obrony swoich interesów nie stanowi rażącego naruszenia przepisów będącego podstawą stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej;
- wynikający z uznania w zaskarżonej decyzji, że nie doszło do rażącego naruszenia prawa warunkującego stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, pomimo że strony mają znacznie utrudniony dostęp do nieruchomości stanowiącej ich własność, zaś korzystanie ze zjazdu na ich posesję po dokonanej przebudowie jest praktycznie niemożliwe, a ponadto dokonywanie inwestycji na nieruchomości w przyszłości wiązało się będzie z trudnościami, gdyż zbliżenie krawędzi drogi do nieruchomości odwołujących spowodowało, że brak jest aktualnie możliwości czynienia inwestycji na nieruchomości, co było możliwe przed dokonaną przebudową, co stanowi ograniczenie prawa własności skarżących;
- wynikający z uznania, że brak jest interesu prawnego w rozpoznaniu sprawy co do działki nr ew. [...], podczas gdy brak dostępu do drogi publicznej działki sąsiedniej automatycznie uniemożliwia dostęp do działki nr [...];
- wynikający z uznania, że zaprojektowanie jedni węższej niż przewiduje to m.p.z.p. nie stanowi rażącego naruszenia prawa.
Powyższe zarzuty skarżący rozwinęli w obszernym uzasadnieniu skargi.
W odpowiedzi na skargę GINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w treści zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.
Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji z [...] lipca 2020 r. przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł doprowadziła do uznania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ decyzja GINB nie narusza prawa w stopniu nakazującym jej uchylenie albo też stwierdzenie jej nieważności.
Odnośnie do trybu postępowania, który stanowił podstawę prawną rozpatrzenia wniosku skarżących zaskarżoną decyzją GINB Wojewódzki Sąd Administracyjny zobowiązany jest wyjaśnić, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest przesądzenie, czy dana decyzja jest obarczona wadliwością kwalifikowaną w rozumieniu art. 156 § 1 k.p.a. O dopuszczalności stwierdzenia nieważności decyzji może przesądzić wyłącznie fakt wystąpienia jednej z wad określonych w ww. przepisie. Powyższe powoduje, że we wskazanym trybie nie prowadzi się postępowania mającego zastąpić i naprawić pierwotne działanie organu, którego decyzja jest badana, bądź też poddać weryfikacji wszelkie błędy tak postępowania zwykłego, jak i wydanej w nim decyzji, do czego odnosi się zasadnicza argumentacja formułowana przez skarżących. Z tym wnioskiem koresponduje równoczesne uznanie, że naruszenie przez organ przepisów prawa materialnego i procesowego przy załatwianiu sprawy może prowadzić do stwierdzenia nieważności decyzji, jeżeli ma charakter rażący, przy czym rozumienie tego pojęcia na gruncie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. nakłada na organ nadzoru wymóg wykazania, że naruszenie prawa, do którego doszło, pozostaje oczywiste, a więc polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną, dotyczy przepisu, który nie wymaga dla ustalenia jego znaczenia stosowania złożonych dyrektyw interpretacyjnych, a ponadto naruszenie to wywiera skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności (por. wyrok NSA z 22 września 2020 r. sygn. II OSK 2068/18; wyrok NSA z 17 grudnia 2019 r. sygn. II OSK 3270/18). Ze wskazanymi warunkami zespolone jest także wymaganie, zgodnie z którym podstawą do ustalenia prawidłowości zastosowania normy prawa materialnego jest stan faktyczny ustalony przy wydaniu decyzji objętej żądaniem stwierdzenia nieważności (por. wyrok NSA z 23 czerwca 2020 r. sygn. II OSK 3393/19).
Jakkolwiek w złożonej skardze skarżący zaskarżonej decyzji GINB z [...] lipca 2020 r. utrzymującej w mocy decyzję Wojewody [...] odmawiającą stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] września 2016 r. przypisali cały szereg uchybień i wadliwości, które powinny prowadzić, ich zdaniem, do podważenia rozstrzygnięcia organu nadzoru, to stanowiska takiego Wojewódzki Sąd Administracyjny podzielić nie mógł. Wniosek, że decyzji z [...] września 2016 r. w części, w jakiej rozstrzyga ona o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę obejmującego odcinek drogi graniczący z działkami nr ew. [...], [...] i [...] nie obarcza żadna z wad kwalifikowanych, w szczególności nie została ona wydana z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.), odpowiada bowiem prawu. Organ zasadnie ograniczył w ten sposób rozpatrzenie sprawy, mając na uwadze, że skarżący pozostają (współ)właścicielami działek nr ew. [...], [...] i [...], co stanowi źródło ich interesu prawnego, a równocześnie kwestią sporną wnioskodawcy uczynili prawidłowość zrealizowania wymagania, o którym mowa w art. 29 ust. 2 u.d.p. Niezrozumiałe jest czynienie organowi zarzutu polegającego na niedostrzeżeniu "interesu prawnego w rozpoznaniu sprawy co do działki nr ew. 166/2", albowiem rozgraniczenia wymaga kwestia badania przez organ nadzoru interesu prawnego określonej osoby w domaganiu się przez nią weryfikacji decyzji w trybie stwierdzenia nieważności decyzji od sprawy, którą decyzja ta rozstrzyga. GINB przesądził, że skarżący A. K. oraz P.K. mają legitymację do złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z uwagi na to, że oboje są współwłaścicielami działki nr ew. [...], której dostęp do drogi publicznej przez zjazd podlegał zmianie wskutek jego przebudowy, wobec czego pominięcie okoliczności, że brak dostępu do drogi publicznej działki nr ew. [...] automatycznie uniemożliwiać ma dostęp do działki nr ew. [...] nie ma jakiegokolwiek znaczenia dla kwestii wyznaczenia interesu prawnego, jeżeli nie budzi wątpliwości, że A. K. oraz P. K. są równocześnie współwłaścicielami tejże działki (nr ew. [...]). Granicami rozpoznania sprawy objęta została kwestia zgodności odtworzenia zjazdu zlokalizowanego na odcinku przebudowywanej drogi w pikietażu 0+087,38P, zapewniającego skomunikowanie również działki nr ew. [...], co oznacza, że podnoszone przez skarżących zastrzeżenia nie zostały przez GINB w toku postępowania pominięte. Zostały one uznane przez organ za nieuzasadnione z uwagi na niemożność postawienia Staroście [...] zarzutu naruszenia prawa, co jednakże pozostaje bez związku z akcentowaną kwestią interesu prawnego.
Zdaniem Sądu, w toku zainicjowanego przez skarżących postępowania nadzwyczajnego organ nadzoru właściwie rozważył wszystkie okoliczności sprawy, które mogłyby oddziaływać na legalność podjętej przez Starostę [...] decyzji z [...] września 2016 r. W uzasadnieniu decyzji GINB określił przedmiot wniosku inwestora zatwierdzonego ww. decyzją oraz szczegółowo przeanalizował warunki realizacji inwestycji w części sąsiadującej z działkami należącymi do skarżących, przedstawiając najistotniejsze ustalenia, które prowadziły do wniosku, że zatwierdzenie projektu budowlanego przez organ administracji architektoniczno-budowlanej odpowiadało wszystkim wymogom określonym w art. 35 ust. 1 p.b. Każdy z tych elementów, który miał wpływ na ocenę dopuszczalności uwzględnienia przez Starostę [...] wniosku Gminy [...], został przeanalizowany przez GINB. Analiza ta, zdaniem Sądu, w całości jest trafna, albowiem organ nadzoru stwierdzonym przez siebie wadliwościom w toku postępowania zakończonego decyzją z [...] września 2016 r. nadał właściwe znaczenie, uznając, że ich postać nie odpowiada przytoczonemu wyżej sposobowi rozumienia rażącego naruszenia prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Równocześnie, zasadnie sprzeciwił się możliwości stawiania organowi zarzutu dopuszczenia się rażącego naruszenia prawa z przyczyn szczegółowo powołanych przez skarżących.
GINB nie miał podstaw, by za rażące naruszenie prawa uznać niedołączenie do złożonego przez inwestora oświadczenia o prawie dysponowania nieruchomością na cele budowlane pełnomocnictwa dla sekretarz Gminy [...], która to oświadczenie podpisała, do reprezentowania Gminy, jeżeli nie budzi wątpliwości, że E. M. tego rodzaju upoważnieniem dysponowała. Wskazanie w skardze, że powyższy brak obciążający oświadczenie ma charakter braku formalnego, którego stwierdzenie powinno aktualizować obowiązek Starosty [...] wezwania inwestora do jego uzupełnienia (art. 64 § 2 k.p.a.) jest poprawne, niemniej pomija to, że GINB w kontrolowanym postępowaniu nie występował jako organ rozpatrujący ponownie sprawę zatwierdzenia projektu budowlanego. Ocena GINB była nakierowana na ustalenie, czy badanej decyzji nie obciążają wady kwalifikowane, co trafnie z tak wyznaczonego zakresu wadliwości kazało wyłączyć powołane uchybienie o znaczeniu formalnym a nie materialnym. Przywołana przez skarżących figura "zwykłego Kowalskiego", którego wniosek nie zostałby rozpatrzony, w całości pozostaje nieadekwatna, tak jak i powołanie się w tym zakresie na zasadę równego traktowania. Zasadnie GINB odstąpił od przypisania rażącego naruszenia prawa również okoliczności polegającej na zatwierdzeniu przez Starostę projektu budowlanego obejmującego wykonanie jezdni o szerokości 5,0 m. Uwzględnieniu powinien podlegać niewielki stopień odstępstwa od postanowień zamieszczonych w § 21 ust. 1 pkt 1 m.p.z.p., gminny charakter inwestycji pozwalający przyjąć, że takie parametry drogi odpowiadają aktualnym potrzebom komunikacyjnym (natężeniu ruchu), jak też taki wniosek mogły uzasadniać skutki, które decyzja taka wywołuje, odnoszone do stwierdzenia, że warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne pozwalają na drodze jednojezdniowej o jednym pasie ruchu klasy L ograniczyć szerokość jezdni do przyjętej w decyzji wartości (§ 15 ust. 1 pkt 5 i ust. 4 rozporządzenia MTiGM).
W ocenie Sądu, organ nie zaniechał w sprawie dokładnego i wszechstronnego wyjaśnienia wszystkich zastrzeżeń zgłoszonych w sprawie przez skarżących. Nie mogły one jednakże oddziaływać na kierunek podjętego rozstrzygnięcia, albowiem oparte zostały one na nadaniu mylnego znaczenia powołanym w skardze przepisom. Nie budzi wątpliwości, że w myśl art. 29 ust. 2 u.d.p. zarządca drogi w przypadku budowy lub przebudowy drogi zobowiązany jest zbudować lub przebudować zjazdy dotychczas istniejące i ten obowiązek nie może zostać wyłączony. W rozpatrywanym przypadku istniejące 2 zjazdy publiczne i 32 indywidualne o nawierzchni gruntowej objęte kwestionowaną decyzją zostały przez zarządcę drogi przebudowane w ramach realizacji spornej inwestycji. GINB w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy przyjął, że w omawianym zakresie Starosta [...] nie uchybił art. 29 ust. 2 u.d.p. w odniesieniu do zjazdów łączących drogę gminną nr [...] z działkami skarżących nr ew. [...], [...] i [...], jeżeli ustalił, że zatwierdzone projektem budowlanym rozwiązania techniczno-budowlane przewidywały, że parametry istniejących dotychczas trzech zjazdów indywidualnych na te nieruchomości zostały odtworzone. W skardze zostało sformułowane twierdzenie, że zjazd na działkę nr ew. [...] "utracił parametry, jakie winien spełniać", niemniej nie został on rozwinięty poprzez wskazanie konkretnych parametrów zjazdu, do których skarga nawiązuje.
Sąd przyjmuje, że zjazd jako połączenie drogi publicznej z nieruchomością położoną przy drodze, stanowiące bezpośrednie miejsce dostępu do drogi publicznej, powinien umożliwiać rzeczywiste, faktyczne skomunikowanie przyległej do drogi działki. Dostęp ten zapewnia się przez uwzględnienie w projekcie drogi przy określonej nieruchomości zjazdu rozumianego jako techniczny element budowli drogowej posiadający parametry wymienione w § 78-79 rozporządzenia MTiGM. W kontrolowanym przypadku działki nr ew. [...], [...] i [...] posiadały zjazdy indywidualne, co nakierowywało uwagę organu na wymagania wynikające z § 79 rozporządzenia MTiGM, którego naruszenia w sposób rażący GINB w sprawie jednakże nie stwierdził. Nawiązując do § 55 ust. 1 pkt 3, § 77 i § 78 rozporządzenia MTiGM skarżący postawili GINB zarzut naruszenia ww. przepisów wskutek nieuznania przy wydaniu zaskarżonej decyzji, że sporna nieruchomość, na której prowadzona jest działalność gospodarcza, połączona jest z drogą zjazdem publicznym, a w konsekwencji pominięcie, że istniejące parametry zjazdu są "poniżej wymagań", w tym również nierozważenie sposobu w jaki jest on wykorzystywany (m.in. korzystanie z pojazdów z dużym tonażem). Tak formułowany zarzut jest jednakże w całości nieuprawniony. Definicja zjazdu publicznego wskazuje, że jest to zjazd "co najmniej do jednego obiektu, w którym prowadzona jest działalność gospodarcza lub działalność o charakterze publicznym", niemniej jednak ustawodawca dookreślił w niej również, że jest to zjazd wskazanego rodzaju "określony przez zarządcę drogi". Skarżący pominęli, że to zarządca drogi określa charakter zjazdu, a nie wola właściciela nieruchomości obsługiwanej przez zjazd przejawiająca się w sposobie jej wykorzystania. Okoliczność, że istniejący zjazd indywidualny ma parametry odpowiadające parametrom technicznym, jakie powinien mieć zjazd publiczny, nie oznacza, że automatycznie jest zjazdem publicznym. Zjazdem publicznym nie staje się również zjazd indywidualny w sytuacji, gdy zaczyna on łączyć z drogą nieruchomość, na której prowadzona jest działalność gospodarcza, przez co, jak zasadnie wskazał GINB, podczas przebudowy drogi zarządca nie był zobowiązany do wykonania w miejscu poprzedniego zjazdu indywidualnego nowego zjazdu o parametrach zjazdu publicznego z uwagi na prowadzoną przez część skarżących działalność gospodarczą.
Zasady kontroli legalności decyzji badanej w trybie stwierdzenia nieważności oparte są na uwzględnieniu treści rozwiązań projektowych wynikających z zatwierdzonej dokumentacji architektoniczno-budowlanej, a nie stanu ich realizacji na terenie inwestycyjnym objętym pozwoleniem na budowę, wynikającego z faktycznie wykonanych robót budowlanych. Z tego względu organ nadzoru zobowiązany był pominąć w sprawie okoliczność odnoszącą się do akcentowanych przez skarżących trudności w korzystaniu ze zjazdu przez pojazdy inne niż samochody osobowe, gdyż brak jest podstaw w świetle zgromadzonego materiału dowodowego do stwierdzenia powiązania zachodzącego pomiędzy tą sytuacją a dokumentacją projektową, które mogłoby zatwierdzeniu tejże dokumentacji przypisać skutek prowadzący do stwierdzenia nieważności decyzji z [...] września 2016 r. Oparcie się przez GINB na założeniu, że sposób wykonania zaprojektowanych robót budowlanych, czy też konkretne uwarunkowania związane ze sposobem zagospodarowania przez właściciela nieruchomości terenu znajdującego się na styku z pasem drogowym (m.in. sposobu usytuowania ogrodzenia/bramy wjazdowej) nie mogą rzutować na prawidłowość wydawanego przez organ pozwolenia na budowę, zdaniem Sądu, nie uchybia prawu. Ocena skarżących, że inwestycja zamiast "ulepszyć" drogę spowodowała, że w rzeczywistości doszło do jej pogorszenia pod względem funkcjonalnym, w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności pozwolenia na budowę ze względu na dyspozycję art. 156 § 1 k.p.a. ma ograniczoną moc oddziaływania, jeżeli – tak jak w badanym przypadku – rozwiązaniom technicznym wynikającym z zatwierdzonego projektu budowlanego, zdaniem GINB, nie można przypisać rażącego naruszenia prawa.
Inwestycja Gminy [...], co nie budzi wątpliwości, była realizowana w całości na działce drogowej, a zatem gruncie komunalnym. Fakt zbliżenia przebudowywanej drogi do granicy przyległych do pasa drogowego działek należących do skarżących z uwagi na korektę osi jezdni nie może być traktowany jako bezprawny. Skarżący nie sprecyzowali, bez zachowania jakich "norm odległościowych wynikających z prawa budowlanego" zostały zrealizowane sporne roboty budowlane, co uniemożliwia ocenę przez Sąd tak formułowanego zarzutu. Podnoszony z kolei zarzut uniemożliwienia korzystania przez właściciela z prawa własności "w sposób pełny" jest nieuprawniony, tak jak wiązanie z działaniem Starosty [...] dopuszczenia się przez organ niedozwolonej ingerencji w prawo własności motywowane twierdzeniem, że w przyszłości strona nie będzie miała możliwości swobodnego poczynienia na swojej nieruchomości inwestycji budowlanej. Obowiązek respektowania przez inwestora wymaganych przez art. 43 ust. 1 u.d.p. odległości sytuowania obiektów budowlanych od zewnętrznej krawędzi jezdni ma charakter normatywny i trudno czynić Staroście [...] jakikolwiek zarzut z faktu zatwierdzenia projektu budowlanego we wnioskowanym przez Gminę kształcie w kontekście tego, że sporna przebudowa drogi rodzić będzie w przyszłości prawem przewidziane konsekwencje dla właścicieli nieruchomości do niej przylegających, gdyby planowali sami w zbliżeniu z nią realizować określone przedsięwzięcia budowlane.
Zdaniem Sądu, podjęte rozstrzygnięcie nie uchybia wskazanym w skardze przepisom procesowym, albowiem decyzja GINB została wydana zgodnie z przepisami procesowymi kształtującymi sposób prowadzenia postępowania nadzwyczajnego w trybie stwierdzenia nieważności (art. 156-158 k.p.a.). Poddane sądowej kontroli rozstrzygnięcie stanowi wynik prawidłowej wykładni oraz prawidłowego zastosowania przepisów k.p.a. Organy obu instancji, w ocenie Sądu, działały w sprawie na podstawie prawa i w działaniach tych brak było elementów uzasadniających przypisanie organom uchybienia wskazanym przez skarżących kodeksowym zasadom ogólnym. Organ przed wydaniem zaskarżonej decyzji wywiązał się z obowiązku podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i dokonania prawidłowej oceny zgromadzonych dowodów (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.). Twierdzenie, że rozstrzygnięcie zapadło w oparciu o "dowolnie wybrane okoliczności" pozostaje w całości nieuprawnione. Fakt, że na skutek przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego organ odwoławczy wyciągnął wnioski niezgodne z oczekiwaniami odwołujących, nie może świadczyć o naruszeniu przepisów obowiązującego prawa. Postawiony w skardze zarzut naruszenia art. 7a § 1 k.p.a. jest oczywiście nieuprawniony, uwzględniając, że rozstrzyganie wątpliwości co do treści normy prawnej na korzyść strony w świetle wskazanego przepisu obejmuje wyłącznie postępowania administracyjne, których przedmiotem jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia. Takiego charakteru nie sposób przypisać sprawie, w której została wydana zaskarżona decyzja GINB, abstrahując w tym miejscu już od kwestii tego, że skarżący, powołując powyższy przepis, pominęli wskazanie, której normy prawnej, w ich ocenie, powinien on dotyczyć. Podobną uwagę odnieść trzeba również do zarzutu naruszenia art. 7b k.p.a., albowiem poddając ocenie postępowanie zakończone zaskarżoną decyzją, Sąd nie dostrzega podstaw uchybienia zasadzie współdziałania, jeżeliby chcieć nadawać tejże zasadzie, co może budzić wątpliwości, szerokie znaczenie i odnosić jej treść również do relacji zachodzącej pomiędzy organem I instancji i organem odwoławczym rozpatrującym sprawę w toku instancji. W uzasadnieniu swojej decyzji GINB ujawnił przesłanki podjętego rozstrzygnięcia, odniósł się również do zarzutów formułowanych przez skarżących. Wbrew odmiennej ocenie, to odniesienie się spełnia w wystarczającym stopniu wymagania wynikające z art. 107 § 3 k.p.a., wobec czego wskazany przepis nie może być uznany w sprawie za naruszony w stopniu wpływającym na jej wynik.
Pozbawiony skuteczności jest postawiony w skardze zarzut odnoszony do niebrania przez skarżących udziału bez swojej winy w postępowaniu zakończonym decyzją Starosty [...] i korespondujący z nim zarzut naruszenia art. 8 i art. 9 k.p.a. wskutek uchybienia zasadzie zaufania do organów prowadzących postępowanie, wynikający z braku przeprowadzenia konsultacji co do sposobu przebudowy drogi ze skarżącymi jako właścicielami nieruchomości będących w zasięgu działania inwestycji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji GINB w pełni prawidłowo odniósł się do tego zagadnienia i jego znaczenia dla sprawy rozpoznawanej w trybie określonym przepisami art. 156-158 k.p.a., co było wynikiem zaaprobowania stanowiska, jakie w tym zakresie wcześniej przedstawił z kolei Wojewoda [...]w decyzji z [...] lipca 2019 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny, wobec nieprzekonania skarżących, że wyrażony w zaskarżonej decyzji pogląd interpretacyjny odpowiada prawu, zauważa zatem, że zasada niekonkurencyjności trybów nadzwyczajnych nie może budzić żadnych wątpliwości. Uniemożliwia ona zainicjowanie przez skarżących postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji i zarzucania wydania jej z rażącym naruszeniem prawa w oparciu o wadliwość, którą ustawodawca, tak jak okoliczność wymienioną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., uznał za uchybienie procesowe stanowiące przyczynę wznowienia, mogące podlegać rozważeniu we wznowionym postępowaniu. Obowiązująca w postępowaniu administracyjnym zasada niekonkurencyjności trybów nadzwyczajnych oznacza, że każdy z trybów ma na celu usunięcie tylko określonego rodzaju wadliwości decyzji i nie mogą być one na wniosek strony stosowane zamiennie (por. wyrok NSA z 10 czerwca 2016 r. sygn. II OSK 1668/15; wyrok NSA z 28 maja 2015 r. sygn. II OSK 899/15). Obowiązywanie tejże zasady ma charakter bezwzględny, przez co naruszenie wyłączności stosowania określonego trybu nadzwyczajnego weryfikacji decyzji stanowi rażące naruszenie prawa będące podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji pomijającej wprowadzoną przez ustawodawcę zasadę (por. B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 2019, s. 804; R. Stankiewicz [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, red. R. Hauser, M. Wierzbowski, Warszawa 2019, s. 1118). W tych warunkach GINB zasadnie sprzeciwił się odstąpieniu od niej, co niesłusznie skarżący poczytali za błąd.
Kierując się przedstawionymi wnioskami, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.