VII SA/Wa 1620/20

VII SA/Wa 1620/20 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2021-02-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-09-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Siwek
Mirosław Montowski
Tomasz Janeczko /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II OSK 1614/21 - Wyrok NSA z 2024-03-26
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 2096
art. 145 par.. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Janeczko (spr.), Sędziowie sędzia WSA Mirosław Montowski, sędzia WSA Andrzej Siwek, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 lutego 2021 r. sprawy ze skargi T J na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2020 r. znak: [...] w przedmiocie umorzenia postępowania wznowieniowego oddala skargę
Uzasadnienie
[...] z dnia [...] lipca 2020 r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "organ odwoławczy", "GINB"), na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej: "k.p.a."), uchylił decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2020 r., znak: [...], w przedmiocie odmowy uchylenia dotychczasowej decyzji ostatecznej i umorzył postępowanie organu I instancji w całości.
Powyższa decyzja, zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2019 r., znak: [...] , [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "[...]WINB", "organ I instancji"), utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta [...] (dalej: "PINB Miasta [...] ", "PINB") z dnia [...] lutego 2019 r., znak: [...], nakazującą T J ( dalej : "skarżąca"), właścicielce lokalu nr [...] w budynku mieszkalnym wielorodzinnym, usytuowanym przy ul. [...] w [...], w terminie do dnia [...] maja 2019 r., usunięcie nieprawidłowości stwierdzonych w tym lokalu poprzez montaż nawietrzaków - 3 szt., na jego pierwszym poziomie.
Pismem z dnia 3 maja 2019 r., uzupełnionym pismem z dnia 7 lipca 2019 r., skarżąca wniosła o wznowienie postępowania zakończonego ww. decyzją organu wojewódzkiego w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a.
Postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2019 r., znak: [...][...] WINB wznowił postępowanie zakończone własną decyzją ostateczną z dnia [...] kwietnia 2019 r. Również postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2019 r. organ wojewódzki zawiesił, na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., postępowanie wznowieniowe w sprawie zakończonej własnym rozstrzygnięciem ostatecznym z dnia [...] kwietnia 2019 r., do czasu rozpatrzenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie skargi wniesionej przez skarżącą na ww. decyzję ostateczną. W wyniku rozpatrzenia zażalenia skarżącej na powyższe postanowienie organu wojewódzkiego, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: GINB) rozstrzygnięciem z dnia [...] października 2019 r. utrzymał je w mocy.
W związku z prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 5 listopada 2019 r., sygn. akt II SA/Lu 351/19, oddalającym skargę na decyzję [...] WINB z dnia [...] kwietnia 2019 r., postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2020 r., na podstawie art. 97 § 2 k.p.a., organ wojewódzki podjął, z urzędu zawieszone, postępowanie wznowieniowe w sprawie zakończonej ostateczną decyzją [...]WINB z dnia [...] kwietnia 2019 r.
Decyzją z dnia [...] maja 2020 r. organ I instancji, na podstawie art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a., odmówił uchylenia dotychczasowej decyzji odmawiające uchylenia dotychczasowej decyzji ostatecznej [...] WINB z dnia [...] kwietnia 2019 r.
Odwołanie od powyższej decyzji [...]WINB, wniosła skarżąca.
Po rozpatrzeniu odwołania GINB skarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2020 r., uchylił ww. decyzję i umorzył postępowanie organu I instancji w całości.
Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, organ odwoławczy wyjaśnił, że wznowienie postępowania administracyjnego jest jednym z trybów nadzwyczajnych, umożliwiającym wzruszenie decyzji ostatecznej, a więc takiej decyzji, która na mocy art. 16 § 1 k.p.a. jest objęta zasadą trwałości decyzji. Z tego też względu wznowienie postępowania, obwarowane jest szczególnymi wymogami formalnymi. Organ odwoławczy wyjaśnił także, że wznowienie postępowania administracyjnego, inaczej niż postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji, znajduje zastosowanie, gdy wada tkwi nie w samym rozstrzygnięciu, lecz w postępowaniu administracyjnym, które owo rozstrzygnięcie poprzedzało. Wady powodujące wznowienie postępowania mają charakter wad proceduralnych. GINB wyjaśnił, że postępowanie wznowieniowe składa się w istocie z dwóch etapów.
Pierwszym z nich jest tzw. etap wstępny (wyjaśniający), w trakcie którego organ bada wyłącznie kwestię formalnej dopuszczalności wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją administracyjną. Na tym etapie ocenie winno podlegać tylko to czy zachowano termin, o którym mowa w art. 148 § 1 k.p.a. do wniesienia żądania i czy wnoszący żądanie wskazał przesłankę wznowienia określoną przepisem art. 145 § 1 k.p.a. Organ odwoławczy wskazał, że argumentacja wniosku oraz kolejnych pism skarżącej, sprowadzała się do powtarzania tez podnoszonych wielokrotnie w toku różnych postępowań przed organami nadzoru budowlanego o wadliwie przeprowadzonym postępowaniu dowodowym, o błędnym ustaleniu marki pieca znajdującego się w jej łazience, o niewskazaniu prawidłowego typu kuchenki w kuchni, o wadliwości ustaleń faktycznych powziętych przez terenowe organy nadzoru budowlanego oraz o złej woli tych organów. W piśmie z dnia 24 kwietnia 2018 r., skarżąca już kwestionowała ustalenia organu powiatowego w zakresie przedmiotowej sprawy. Kwestia nieprzekazywania przez organ powiatowy całości materiału dowodowego do organu wojewódzkiego, stanowi w ocenie skarżącej o sfałszowaniu dokumentów i dowodów w sprawie.
Organ odwoławczy powołując się na poglądy orzecznictwa wskazał, że sfałszowanie dowodu o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a musi być potwierdzone orzeczeniem sądu lub innego właściwego organu. Organ wskazał, że w analizowanej sprawie, skarżąca do wniosku o wznowienie postępowania, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., nie przedłożyła żadnego orzeczenia stwierdzającego, że dowody, na podstawie których ustalono okoliczności istotne dla wydania decyzji [...] WINB z dnia [...] kwietnia 2019 r, okazały się fałszywe.
Mając na uwadze powyższe, organ odwoławczy uznał, że wniosek skarżącej z dnia 3 maja 2019 r. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją [...] WINB z dnia [...] kwietnia 2019 r., był niedopuszczalny z uwagi na jego braki formalne, wymagane dla wszczęcia tego szczególnego rodzaju postępowania nadzwyczajnego. GINB wskazał, że wniosek został złożony po terminie określonym w art. 148 § 1 k.p.a. Okoliczności, na które powołuje się we wniosku skarżąca były jej znane już od dnia 24 kwietnia 2018 r., natomiast o treści protokołów oględzin, które obecnie kwestionuje, wiedziała już od chwili przeprowadzenia tych czynności, tj. odpowiednio od dnia 8 stycznia 2019 r. oraz od dnia 29 stycznia 2019 r. Skarżąca brała bowiem w nich udział, co potwierdziła własnoręcznym podpisem na tych protokołach, tym samym przyjmując ich treść bez zastrzeżeń.
Reasumując, organ odwoławczy wskazał, że skoro podanie skarżącej, nie spełniało wymogów formalnych do zainicjowania postępowania wznowieniowego, to wydana w tej sprawie decyzja [...]WINB z dnia [...] kwietnia 2019 r. podlega uchyleniu w całości, a wszczęte postępowanie, jako bezprzedmiotowe - umorzeniu także w całości.
Dodatkowo GINB wskazał, że w analizowanej sprawie nie dostrzegł jakichkolwiek okoliczności pozwalających na wznowienie postępowania, mimo braku orzeczenia właściwego sądu lub organu o fałszywości dowodu bądź istotnej okoliczności w sprawie (art. 145 § 2 i 3 k.p.a.).
Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w Warszawie T J. Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie następujących przepisów:
a) art. 105 § 1 k.p.a. poprzez jego zastosowanie i umorzenie postępowania administracyjnego na skutek błędnego uznania, iż brak było podstaw do merytorycznego rozpoznania sprawy z uwagi na braki formalne wniosku wymagane do wszczęcia postępowania w przedmiocie wznowienia: spóźniony wniosek zaś okoliczności, na które powołuje się skarżąca były znane jej wcześniej,
b) art. 148 § 2 k.p.a. poprzez błędne uznanie, że uchybiono terminowi do wniesienia podania o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją, podczas gdy skarżąca złożyła przedmiotowe podanie w ustawowym terminie,
c) art. 139 k.p.a., poprzez wydanie przez organ II instancji decyzji na niekorzyść strony odwołującej się,
d) art. 66 ust. 1 pkt 3 w związku z art. 3 pkt 1 oraz art. 61 pkt 1 ustawy Prawo budowlane poprzez przyjęcie, iż jednostkowe mieszkanie stanowiące własność skarżącej wypełnia przesłanki obiektu budowlanego określonego postanowieniami art. 3 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, decyzja w stosunku do której prowadzone jest postępowanie wznowieniowe dotknięta jest wadą nieważności w myśl postanowień art. 156 §1 pkt 2 k.p.a.,
e) art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. na skutek braku wyczerpującej analizy materiału dowodowego i wydanie rozstrzygnięcia sprzecznego z wynikami przeprowadzonego postępowania dowodowego.
Powołując się na powyższe zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji. Podniesione w skardze zarzuty, skarżąca rozwinęła w jej uzasadnieniu.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.
Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu, nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej "p.p.s.a."). Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o powyższe kryteria, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ kwestionowana decyzja odpowiada prawu.
W rozpoznawanej sprawie, przedmiotem kontroli Sądu, była decyzja z dnia [...] lipca 2020 r., którą Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił zaskarżoną decyzję [...]WINB i umorzył postępowanie organu I instancji w całości.
Podstawę materialno-prawną wydanej w niniejszej sprawie decyzji stanowił art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. Przepis ten przewiduje jedno z rozstrzygnięć jakie może podjąć organ odwoławczy, a mianowicie uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania I instancji. Powyższy przepis, nie określa przesłanek wydania decyzji o uchyleniu zaskarżonej decyzji i umorzeniu postępowania w pierwszej instancji. W doktrynie i orzecznictwie, przyjmuje się jednak powszechnie, że taką decyzję organ odwoławczy może wydać tylko wówczas, gdy postępowanie pierwszoinstancyjne stało się bezprzedmiotowe (Zarys procesu, 1989, s. 167; B. Adamiak [w:] Komentarz, 1996, s. 590), przy czym chodzi tu o tzw. obiektywną bezprzedmiotowość postępowania pierwszoinstancyjnego, o której mowa w art. 105 § 1 k.p.a.
Zgodnie z dyspozycją art. 105 § 1 k.p.a. gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. W orzecznictwie dominuje pogląd, że postępowanie administracyjne staje się bezprzedmiotowe, jeżeli w jego toku wystąpi brak chociażby jednego z podstawowych elementów stosunku administracyjnoprawnego (podmiotu, przedmiotu, podstawy prawnej) będącego przedmiotem postępowania (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 kwietnia 2018 I OSK 2579/17, z dnia 6 lutego 2018 II FSK 2113/16, z dnia 28 lutego 2018 r. II GSK 1567/16, z dnia 11 października 2017 I OSK 893/17). Jak zasadnie wskazuje Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 kwietnia 2019 II OSK 1242/17, bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego, o której mowa w art. 105 § 1 k.p.a., to brak przedmiotu postępowania. Tym przedmiotem jest zaś konkretna sprawa, w której organ administracji państwowej jest władny i jednocześnie zobowiązany rozstrzygnąć na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. Sprawa administracyjna jest więc konsekwencją istnienia stosunku administracyjnego - takiej sytuacji prawnej, w której strona ma prawo żądać od organu administracyjnego skonkretyzowania jej indywidualnych uprawnień wynikających z prawa materialnego.
W ocenie sądu rozpoznającego niniejszą sprawę taka właśnie bezprzedmiotowość dotyczy postepowania w I instancji i w tym zakresie Sąd w pełni podziela w tym zakresie argumentację organu odwoławczego.
Tytułem przypomnienia Sąd wskazuje, że postępowanie wznowieniowe jest postępowaniem nadzwyczajnym stwarzającym możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzja ostateczną i stanowi wyjątek od przyjętej przez ustawodawcę w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania jest dwuetapowe. Podanie o wznowienie postępowania wszczyna postępowanie wstępne, w toku którego organ sprawdza, czy spełnia ono wymagania formalne, tj. czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia postępowania, czy pochodzi od strony postępowania (z wyjątkiem, gdy żądanie wznowienia oparto na przesłance z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.), czy został zachowany termin do złożenia podania określony w art. 148 k.p.a. Dopiero pozytywne ustalenia w tym zakresie, uzasadniają wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania, które stanowi podstawę do przeprowadzenia postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy.
Zgodnie z brzmieniem art. 148 § 1 k.p.a. podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej postawę do wznowienia postępowania. Stosownie natomiast do art. 148 § 2 k.p.a. termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji.
Po wznowieniu postępowania rozpoczyna się drugi etap postępowania, zwany też właściwym lub rozpoznawczym. Na tym etapie bada się istnienie podstaw wznowienia, a w razie ich stwierdzenia przeprowadza się postępowanie wyjaśniające w celu rozstrzygnięcia istoty sprawy. Po przeprowadzeniu postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy organ administracji publicznej wydaje jedno z rozstrzygnięć wymienionych w art. 151 k.p.a. W przeciwnym wypadku, organ odmawia wznowienia postępowania w oparciu o art. 149 § 3 k.p.a.
Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, należy przypomnieć, że skarżąca w swoim piśmie z dnia 7 lipca 2019 r., będącym uzupełnieniem wniosku o wznowienie postępowania z dnia [...] maja 2019 r. ( zatytułowanego jako "zażalenie") jako podstawę wniosku, wskazała art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a.
Zgodnie z tym przepisem, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Określona w tym przepisie podstawa wznowienia postępowania, wymaga istnienia związku przyczynowego między dowodami, które okazały się fałszywe, a istotnymi dla sprawy okolicznościami faktycznymi. Z uwagi na szerokie pojęcie dowodu, wynikające z art. 75 § 1 k.p.a., fałsz dowodu może się przejawiać nie tylko w fałszywych dokumentach, zeznaniach świadków i opiniach biegłych, lecz także w fałszu innych dowodów.
Można podsumować, że wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a., ograniczone jest łącznym wystąpieniem następujących warunków: po pierwsze, w postępowaniu dowodowym prowadzonym w danej sprawie administracyjnej wystąpił fałszywy dowód, po drugie, sfałszowanie dowodu musi być stwierdzone prawomocnym orzeczeniem sądu lub innego organu, po trzecie, fałszywy dowód był podstawą ustalenia okoliczności faktycznych istotnych dla sprawy.
W odniesieniu do tej przesłanki, stosownie do treści art. 145 § 2 k.p.a., postępowanie może być wznowione również przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu orzeczeniem sądu lub innego organu. Warunkiem jednak wznowienia, jest oczywistość sfałszowania dowodu. Fałszerstwo dowodu musi być bezsporne, pewne, nie może budzić jakichkolwiek wątpliwości. Ponadto musi zostać spełniony kolejny warunek, a mianowicie wznowienie musi być niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. Do zastosowania tego przepisu, konieczne jest łączne wystąpienie obu wyżej wymienionych przesłanek (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2018 r., sygn. akt II OSK 348/18, LEX nr 2611657, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 listopada 2013 r., sygn. akt II OSK 1214/12,LEX nr 1559343 ).
Żadne z wyżej wskazanych okoliczności, nie występują w rozpoznawanej sprawie. Nie zostały one również nawet w najmniejszym stopniu wykazane we wniosku o wznowienie postepowania.
Jak słusznie wskazał bowiem organ odwoławczy, argumentacja wniosku oraz kolejnych pism skarżącej sprowadza się do powtarzania tez podnoszonych wielokrotnie w toku różnych postępowań przed organami nadzoru budowlanego o wadliwie przeprowadzonym postępowaniu dowodowym, o błędnym ustaleniu marki pieca znajdującego się w jej łazience, o niewskazaniu prawidłowego typu kuchenki w kuchni, o wadliwości ustaleń faktycznych powziętych przez terenowe organy nadzoru budowlanego oraz o złej woli tych organów. Jak wynika natomiast z pisma z dnia 7 lipca 2019 r., kwestia nieprzekazywania przez organ powiatowy całości materiału dowodowego do organu wojewódzkiego, stanowi w ocenie skarżącej o sfałszowaniu dokumentów i dowodów w sprawie. Pomijając już okoliczność, że [...]WINB, zapoznał się ze wszystkimi przekazanymi mu materiałami, to z treści wniosku, wynika w sposób oczywisty brak jakichkolwiek elementów przesłanki wznowienia postępowania określonej w art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a. Skarżąca nie przedstawiła bowiem żadnego orzeczenia stwierdzającego, że dowody, na podstawie których ustalono okoliczności istotne dla wydania decyzji [...] WINB z dnia [...] kwietnia 2019 r, okazały się fałszywe. Treść wniosku o wznowienie oraz kolejnych pism, świadczą o niezrozumieniu przez skarżącą wskazanej przez nią podstawy wznowienia.
Ponadto należy przypomnieć, że wniosek skarżącej o wznowienie postępowania, zakończonego decyzją [...]WINB z dnia [...] kwietnia 2019 r., złożony został w dniu 3 maja 2019 r., a zatem po terminie określonym w art. 148 § 1 k.p.a. Należy z pełni podzielić stanowisko organu odwoławczego, że okoliczności, na które powołuje się we wniosku skarżąca były jej znane już od dnia 24 kwietnia 2018 r., natomiast o treści protokołów oględzin, które obecnie kwestionuje, wiedziała już od chwili przeprowadzenia tych czynności, tj. odpowiednio od dnia 8 stycznia 2019 r. oraz od dnia 29 stycznia 2019 r. Skarżąca brała bowiem w nich udział, co potwierdziła własnoręcznym podpisem na tych protokołach, tym samym przyjmując ich treść bez zastrzeżeń. Z uwagi na to, że podanie skarżącej nie spełniało wymogów formalnych do zainicjowania postępowania wznowieniowego, organ odwoławczy zasadnie zdaniem Sądu uchylił w całości decyzję [...]WINB z dnia [...] kwietnia 2019 r. i umorzył również w całości wszczęte postępowanie, jako bezprzedmiotowe.
Zarzuty podniesione w skardze są całkowicie bezzasadne. Nie zawiera ona jakichkolwiek merytorycznych argumentów, które mogłyby być podniesione w postępowaniu wznowieniowym. W postepowaniu wznowieniowym z uwagi na jego nadzwyczajny charakter, nie mogły być podniesione zarzuty związane ze zwykłym postępowaniem, w tym wskazany z skardze zarzut naruszenia art. 66 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 3 pkt 1 oraz art. 61 pkt 1 Prawa budowlanego. Ponadto zarzuty te nie były przedmiotem kontroli Sądu z uwagi na formalny charakter końcowego rozstrzygnięcia. Uzasadnienie skargi w przeważającej części, stanowi streszczenie przebiegu postępowania administracyjnego oraz przytoczenie treści przepisów. Jej końcowa argumentacja w tym także dotycząca naruszenia przepisów regulujących postępowanie dowodowe, związana jest wyłącznie z decyzją [...]WINB objętą wnioskiem o wznowienie oraz poprzedzającą ja decyzją PINB. Wskazać także należy na całkowicie bezzasadne podniesienie w skardze jednej z podstaw stwierdzenia nieważności decyzji, określonej art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. ( decyzja wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa ). Przypomnieć bowiem należy, że niniejsza sprawa rozpoznawana jest w postępowaniu wznowieniowym a zatem nie mogła być w nim podnoszona jedna z przesłanek stwierdzenia nieważności z uwagi na obowiązującą w postępowaniu administracyjnym zasadę niekonkurencyjności nadzwyczajnych trybów weryfikacji decyzji. Uruchomienie trybu wznowieniowego i trybu stwierdzenia nieważności decyzji powoduje bowiem odmienne następstwa dla weryfikowanej decyzji i sprawy administracyjnej. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną, jeżeli postępowanie, w którym ona zapadła, było dotknięte co najmniej jedną z kwalifikowanych wadliwości procesowych wyliczonych wyczerpująco w art. 145 § 1 k.p.a. Stwierdzenie nieważności jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość eliminacji z obrotu prawnego decyzji dotkniętych wadami materialnoprawnymi, a zatem wadami wyliczonymi w art. 156 § 1 k.p.a. Stwierdzenie nieważności decyzji oznacza, iż weryfikowana decyzja jest dotknięta ciężką wadliwością od chwili jej wydania (skutek ex tunc) - por. J. Borkowski (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, C.H. Beck, Warszawa 1996, s. 699.
W świetle powyższych wywodów, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie stwierdził, aby zaskarżona decyzja wydana została z naruszeniem prawa, a zatem stosownie do art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.