VII SA/Wa 16/07

VII SA/Wa 16/07 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2007-03-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-01-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Ewa Machlejd /przewodniczący/
Jolanta Augustyniak-Pęczkowska /sprawozdawca/
Leszek Kamiński
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd, , Sędzia WSA Leszek Kamiński, Asesor WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska (spr.), , Protokolant Mariusz Gąsiński-Goc, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 marca 2007 r. sprawy ze skargi J. J. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2006 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki ogrodzenia. skargę oddala
Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w W., decyzją z dnia [...] stycznia 2006r. , Nr [...] – na podstawie art. 49b ust. 1 oraz art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 07 lipca 1994r. Prawo budowlane ( t.j. Dz.U. Nr 207, poz. 2016 z 2003r., ze zm.) oraz art. 104 kpa – nakazał A. i J. J. rozbiórkę ogrodzenia na odcinku [...] oraz [...] części działki nr ew. [...] obr. [...] położonej w Z. przy ul. K., wybudowanego bez wymaganego prawem zgłoszenia.
W uzasadnieniu organ wskazał, że w wyniku kontroli przeprowadzonej w dniu 04 sierpnia 2000r. ustalono, że A. i J. J. prowadzą roboty budowlane przy budowie ogrodzenia przy ul. K., na terenie publicznym, tj. terenie tzw. bazaru. Organ powiatowy postanowieniem z dnia [...] sierpnia 2000r. (nr [...]) wstrzymał ww. roboty budowlane, a następnie decyzją z dnia [...] września 2000r. (Nr [...]) nakazał rozbiórkę przedmiotowego ogrodzenia w części dotyczącej terenu publicznego. Po rozpatrzeniu odwołania od ww. decyzji [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] listopada 2004r. uchylił zaskarżoną decyzję nr [...] i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.
W toku ponownego rozpoznania sprawy, w dniu 05 października 2005r. przeprowadzono kontrolę spornego ogrodzenia, podczas której J. J. oświadczył, że wzniósł je w 2000r, a nastepnie w 2001r. dokonał rozbiórki ogrodzenia na działce nr ew. [...] i wybudował nowy fragment ogrodzenia w linii granicznej między działką nr ew. [...]a działką nr ew. [...].
Mając na uwadze treść art. 30 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 07 lipca 1994r. Prawo budowlane ( Dz.U. Nr 89, poz. 414 ze zm.) oraz art. 49 b wyżej cytowanej ustawy, organ powiatowy ustalił (pismo Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2005r.), że przedmiotowe ogrodzenie od strony południowej znajduje się z bezpośrednim sąsiedztwie miejsca publicznego oraz torów kolejowych. Na odcinkach oznaczonych na załączniku graficznym [...] oraz [...], ogrodzenie usytuowane jest poza wyznaczoną w planie nieprzekraczalną linią zabudowy zwartej, w strefie usługowo – handlowej U – 3, objętej zakazem grodzenia działek od frontu oraz wokół zabudowy. W związku z powyższym wybudowanie ogrodzenia na wyżej wskazanych odcinkach, nie jest zgodne z ustaleniami obowiązującego obecnie, jak i w sierpniu 2000r. Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Centrum Miasta [...] ( uchwała Rady Miasta [...] Nr [...] z dnia [...] czerwca 1998r.).
Organ ustalił również, że przedmiotowe ogrodzenie jest samodzielnym obiektem budowlanym, bowiem działka, która została ogrodzona jest działką niezabudowaną.
Po rozpatrzeniu odwołania J. J., [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] października 2006r., Nr [...] – na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 83 ust. 2 ww. ustawy Prawo budowlane, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że inwestor realizując sporne ogrodzenie bez wymaganego prawem zgłoszenia naruszył art. 3 pkt 9 Prawa budowlanego. W przedmiotowej sprawie legalizacja samowoli budowlanej w oparciu o art. 49 b ust. 2 na odcinkach [...] oraz [...]nie była możliwa, bowiem – jak ustalił to organ I instancji – budowa ogrodzenia nie była zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Z.. W powyższej sytuacji organ zobligowany był do wydania decyzji o rozbiórce stosowanie do treści art. 49b ust. 1 ustawy Prawo budowlane.
W skardze na powyższą decyzję J. J. wniósł o jej "odwołanie" podnosząc, że sporne ogrodzenie wzniósł za słowną zgodą Burmistrza Miasta [...]. Skarżący przyznał, że posiada akt własności działki, który nie w pełni zgodny jest z wielkością terenu o który toczy się spór, lecz szczegóły można określić przez orzeczenia właściwego Sądu. W ocenie skarżącego ponowna kontrola tego samego ogrodzenia po pięciu latach od jego wzniesienia pozwala stwarzać fakty nie mające właściwego odzwierciedlenia w tamtym okresie. Ponadto, opis granic spornego terenu nie jest w pełni jednoznaczny.
W odpowiedzi na skargę, [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje.
Zgodnie z dyspozycją art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269), sądowa kontrola działalności administracji publicznej sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu.
W ocenie Sądu, skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, bowiem kontrolowana decyzja odpowiada prawu.
Przedmiotem kontroli w rozstrzyganej sprawie jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w W. nakazującą rozbiórkę ogrodzenia na odcinku [...] . oraz [...] części działki nr ew. [...] obr. [...] położonej w Z. przy ul. K., wybudowanego bez wymaganego prawem zgłoszenia.
Na wstępie podkreślić należy, że reglamentacją prawa budowlanego objęte jest wznoszenie ogrodzeń w bezpośrednim sąsiedztwie miejsc publicznych, bowiem zgodnie z art. 30 ust. 1 pkt 3 zgłoszenia właściwemu organowi wymaga budowa ogrodzeń od strony dróg, ulic, placów, torów kolejowych i innych miejsc publicznych oraz ogrodzeń o wysokości powyżej 2,20m niezależnie od ich usytuowania.
Zatem, samowolą budowlaną w rozumieniu przepisów ww. ustawy jest wybudowanie, albo budowa obiektu lub jego części, nie tylko bez wymaganego pozwolenia na budowę, ale także bez wymaganego zgłoszenia.
Tak samo więc jak w przypadku budowy bez stosownego pozwolenia, budowa bez wymaganego zgłoszenia, powinna być oceniana przez organy pod kątem możliwości jej legalizacji.
W obowiązującej ustawie Prawo budowlane, w art. 49 b ust. 2 ustawodawca przewidział możliwość legalizacji takiej samowoli budowlanej, jednakże tylko w sytuacji, gdy budowa zgodna jest z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w szczególności z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, albo w przypadku jego braku, z ustaleniami ostatecznej w dniu wszczęcia postępowania, decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (...).
W przypadku nie spełnienia powyższych przesłanek organ zobligowany jest – na zasadzie art. 49 b ust. 1 ustawy Prawo budowlane – do nakazania rozbiórki takiego obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie lub wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia (...).
Jak wynika z akt niniejszej sprawy, w szczególności oświadczenia J. J. złożonego do protokołu kontrolnego z dnia 05 października 2005r., przedmiotowe ogrodzenie zostało wzniesione w 2000r., po czym w 2001r. na terenie działki o nr ew. [...]zostało rozebrane, a następnie skarżący wybudował nowy fragment ogrodzenia w linii granicznej między działką nr ew. [...] a działką nr ew. [...]
Natomiast z informacji przesłanej przez Burmistrza Miasta [...] w piśmie z dnia [...]grudnia 2005r wynika, że sporne ogrodzenie od strony południowej znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie miejsca publicznego oraz torów kolejowych. Na odcinkach [...] oraz [...] oznaczonych w załączniku graficznym ogrodzenie wybudowano poza wyznaczoną w planie nieprzekraczalną linią zabudowy zwartej, w strefie usługowo – handlowej U – 3, objętej zakazem grodzenia działek od frontu oraz wokół zabudowy, co oznacza, że przedmiotowe ogrodzenie w tej części nie odpowiada postanowieniom - obowiązującego w dacie jego budowy tj. w 2000 – 2001r. Miejscowego Planu Zagospodarowania przestrzennego Centrum Miasta [...], podjętego uchwałą Rady Miasta [...] Nr [...] w dniu [...] czerwca 1998r.
Z przedstawionych względów, podniesione w skardze zarzuty, nie zasługiwały na uwzględnienie, bowiem organ zasadnie przyjął, iż budowa przedmiotowego ogrodzenia bez wymaganego prawem zezwolenia, stanowiła samowolę budowlaną i jako taka - zgodnie z art. 49b ust. 1 ustawy Prawo budowlane - podlegała nakazowi częściowej rozbiórki, z uwagi na brak możliwości przeprowadzenia procedury legalizacyjnej.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w oparciu o art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji.