VII SA/Wa 1597/20

VII SA/Wa 1597/20 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2021-01-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-09-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Izabela Ostrowska
Jolanta Augustyniak-Pęczkowska
Paweł Groński /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6205 Nadzór sanitarny
Hasła tematyczne
Kara administracyjna
Sygn. powiązane
II GSK 1622/21 - Wyrok NSA z 2021-10-28
Skarżony organ
Inspektor Sanitarny
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 1985 nr 12 poz 49
art. 5  ust. 1 pkt 4,  art. 10  ust. 1 pkt 3
Ustawa z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej.
Dz.U. 2008 nr 234 poz 1570
art. 48a ust.1 pkt 1, ust. 3 pkt 1, ust 4
Ustawa z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi
Dz.U. 2020 poz 792
par. 2 ust. 2 pkt 2, par. 4 ust. 1
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 2 maja 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z  wystąpieniem stanu epidemii
Dz.U. 2020 poz 256
art. 7, 77, 78 par 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Groński (spr.), Sędziowie sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, sędzia WSA Izabela Ostrowska, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 12 stycznia 2021 r. sprawy ze skargi A. S. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] z dnia [...] lipca 2020 r. znak [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie obowiązku kwarantanny I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. zasądza od [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w [...] na rzecz A. S. kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Decyzją z [..]lipca 2020 r. Nr [..] [..] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny (dalej: "[...]PWIS") utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [..] z dnia [..]maja 2020 r. Nr [..] wymierzającą A. S. karę pieniężną w wysokości [..] zł za naruszenie w dniu [..] maja 2020 r. obowiązku kwarantanny. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 138 § 1 pkt. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256, późn. zm., dalej: "k.p.a."), , art.5 ust. 1 pkt 4 w zw. z art.10 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. 2019 r. poz. 59, z późn. zm.), art. 46 b) pkt 5, art. 48 a) ust. 1 pkt 1, ust. 3 pkt 1 i ust. 4 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. z 2019 r. poz. 1239, z późn. zm. ,dalej: "ustawa z dnia 5 grudnia 2008 r.") oraz § 2 ust. 2 pkt 2 i § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 2 maja 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. z 2020 r., poz.792).
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że w dniu [..] maja 2020 r. o godzinie 16:10 A. S. nie przebywał na obowiązkowej kwarantannie w lokalu mieszczącym się pod adresem: [..], [..]. Zostało to ustalone przez funkcjonariusza Policji podczas kontroli i udokumentowane w notatce urzędowej dot. naruszeń nakazów, zakazów lub ograniczeń związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19.
Dalej organ wyjaśnił, że A. S.przekroczył granicę państwową i w związku z tym podlegał obowiązkowej 14-dniowej kwarantannie w okresie od dnia [..] do [..] maja 2020 r. Obowiązek ten wynikał z § 2 ust. 2 pkt 2 i § 4 ust. 1 ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia [..] maja 2020 r., który nakazywał odbyć, po przekroczeniu granicy państwowej, obowiązkową kwarantannę trwającą 14 dni licząc od dnia następującego po przekroczeniu tej granicy, wraz z osobami wspólnie zamieszkującymi lub gospodarującymi, o której mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 34 ust. 5 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. W oparciu o notatkę urzędową funkcjonariusza Policji, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w[..] stwierdził naruszenie ww. aktu prawnego.
Organ wyjaśnił, że wszczęcie postępowania w takim przypadku odbywa się po przekazaniu przez Policję notatki potwierdzającej naruszenie określonego nakazu/zakazu/ograniczenia ujętego w rozporządzeniu wydawanym na podstawie art. 46a ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. Zaakcentował, że ani ustawa z dnia 5 grudnia 2008 r., ani ustawa o Państwowej Inspekcji Sanitarnej nie przyznają państwowemu inspektorowi sanitarnemu uprawnień właściwych dla organów porządkowych. Państwowa Inspekcja Sanitarna nie posiada uprawnień policyjnych, w szczególności prawa kontrolowania osób poruszających się w przestrzeni publicznej, czy przebywających na kwarantannie. Jak to literalnie wynika z art. 48a ust. 3 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r., właściwy państwowy inspektor sanitarny uprawniony jest jedynie do wymierzenia kary w drodze decyzji administracyjnej.
W odwołaniu od decyzji organu I instancji A. S. wniósł o:
- dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków tj. A. S., zam. [..], [..], G. W., zam. [..] na okoliczność ustalenia i potwierdzenia obecności skarżącego w dniu [..] maja 2020 r. o godz. 16:10 w miejscu odbywania przez niego kwarantanny;
- wstrzymanie natychmiastowej wykonalności przedmiotowej decyzji z uwagi na uzasadnioną wątpliwość ustalonego stanu faktycznego, na podstawie którego zostało wydane rozstrzygnięcie o wymierzeniu kary pieniężnej;
- uchylenie decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy przez organ odwoławczy lub uchylenie decyzji i umorzenie postępowania I instancyjnego w całości;
względnie:
- uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
Skarżący wskazał, że w dniu [..] maja 2020 r. o godz. 16:10 znajdował się w miejscu odbywania kwarantanny. Funkcjonariusz Policji sprawdzał obecność skarżącego za pomocą połączenia telefonicznego z zastrzeżonego numeru. W chwili wykonania tego połączenia A. S. znajdował się w toalecie, zaś jego telefon znajdował się poza nią, stąd niemożliwym było odebranie przez niego przychodzącego połączenia. Skarżący natychmiast po opuszczeniu toalety starał się oddzwonić pod numer, z którego wykonano połączenie przychodzące, lecz niestety nie było to możliwe z uwagi na zastrzeżenie numeru, co uniemożliwiło oddzwonienie. W ocenie skarżącego funkcjonariusz Policji powinien spróbować wykonać ponowne połączenie celem rzetelnej weryfikacji tego, czy dana osoba znajduje się w miejscu wskazanym do odbycia kwarantanny, czy też nie. Ponadto obecność A. S. w miejscu odbywania kwarantanny we wskazanym czasie mogą potwierdzić świadkowie w osobach: A. S. i G. W., którzy w tym okresie także odbywali kwarantannę w tym samym budynku, co skarżący, lecz w innych pomieszczeniach, nie mniej jednak z uwagi na rozmieszczenie tych pomieszczeń mieli doskonały podgląd na to, że A. S. nie opuszczał swojego pomieszczenia przez cały okres trwania kwarantanny. Stąd wniosek o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z przesłuchania ww. świadków w ocenie skarżącego jest w pełni uzasadniony i konieczny celem ustalenia prawidłowego stanu faktycznego. Ponadto A. S.oświadczył, że mając świadomość możliwego zagrożenia dla zdrowia, cały okres kwarantanny, tj. [..]maja 2020 r. przebywał w miejscu wskazanym do jej odbywania i ani razu nie opuścił samowolnie tego miejsca.
[...]PWIS wyjaśnił zakres działania Państwowej Inspekcji Sanitarnej w dziedzinie zapobiegania i zwalczania chorób, wskazując, że Minister Zdrowia z dniem [..] marca 2020 r. wprowadził na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej stan epidemii, zaś w art. 46a ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. wskazano upoważnienie dla Rady Ministrów, do określenia w drodze rozporządzenia stosowanych rozwiązań w tym m.in. wynikający z art. 46b pkt 5 z dnia 5 grudnia 2008 r. nakaz obowiązku poddania się kwarantannie. Tego rodzaju specjalne rozwiązania zostały zawarte w treści rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 2 maja 2020 r., którego treść § 2 ust. 2 pkt 2 i § 4 ust. 1 [...]PWIS dodatkowo zacytował.
[...]PWIS stwierdził, że A. S. podlegał obowiązkowej 14-dniowej kwarantannie w okresie [..] maja 2020 r. Z notatki urzędowej, sporządzonej przez funkcjonariusza Policji w dniu [..] maja 2020 r., o godz. 16:10, wynika, że A. S. niezaprzeczalnie naruszył obowiązek odbywania 14-dniowej kwarantanny. [...]PWIS zauważył, że skarżący sam oświadczył, że przebywał pod adresem [..] i przyszedł wraz z synem O. S. odwiedzić kuzyna G. W. objętego również kwarantanną domową. Po zwróceniu uwagi wraz z synem udał się w kierunku miejsca zamieszkania - odbywania kwarantanny domowej.
W ocenie organu odwoławczego powyższe działanie strony stanowiło naruszenie art. 34 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r., zgodnie z którym zakazuje się opuszczania miejsca kwarantanny chyba, że odpowiednio dana osoba wymaga hospitalizacji albo organ inspekcji sanitarnej postanowi inaczej. Żadna z ww. przesłanek zwolnienia z kwarantanny nie wystąpiła w przedmiotowej sprawie. Z notatki jasno wynika, że A. S. nie przebywał pod adresem [..]wyznaczonym do odbywania 14-dniowej kwarantanny. Jak sam oświadczył przebywał w tym czasie pod zupełnie innym adresem: tj. [..]. Jednocześnie z wyjaśnień zawartych w odwołaniu strony wynika, że skarżący był w pełni świadomy konieczności przebywania w kwarantannie, zlekceważył jednak ten obowiązek i samowolnie opuścił miejsce jej odbywania. Odzwierciedla to brak dostatecznej staranności strony w przestrzeganiu przepisów ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia [..] maja 2020 r. Świadome przebywanie osoby poza miejscem odbywania kwarantanny stanowi lekceważenie wprowadzonych zakazów i ograniczeń wydanych w związku z epidemią, niweczy tym samym wysiłki całego państwa, a w szczególności pozostałych obywateli narażających zdrowie i życie w celu opanowania rozprzestrzeniania się epidemii. Zachowanie A. S. mogło doprowadzić do zagrożenia zdrowia i życia osób postronnych wskutek niekontrolowanego rozprzestrzeniania się wirusa, a w konsekwencji stwarzało zagrożenie, że cel z powodu którego wprowadzono ww. regulacje nie zostanie osiągnięty. Z tego powodu za zbędne uznał [...]PWIS dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków.
Dalej MPWIS wyjaśnił, że nałożenie kary pieniężnej było wynikiem współpracy organów opartej o porozumienie Głównego Inspektora Sanitarnego z Komendantem Głównym Policji. Zgodnie z tymi ustaleniami, decyzje administracyjne wydawane są po przeanalizowaniu notatki służbowej Policjanta, który stwierdza naruszenie przepisów. Podkreślił, że procedura ta jest wiążąca, ponieważ zgodnie z art. 8a ust. 3 pkt 3 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, Główny Inspektor Sanitarny może wydawać organom Państwowej Inspekcji Sanitarnej zalecenia i wytyczne określające sposób postępowania w trakcie realizacji zadań.
[...]PWIS stwierdził, że nie może tylko i wyłącznie na podstawie oświadczenia strony podważyć służbowej notatki policyjnej sporządzonej przez funkcjonariusza Policji, który wykonuje zawód zaufania publicznego. Powołał się na treść ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2020 r. poz. 360) oraz "Zasady etyki zawodowej policjanta". W oparciu o te przepisy ocenił, że sporządzona przez funkcjonariusza Policji notatka urzędowa stanowi wystarczające potwierdzenie jednoznacznego naruszenia obowiązku przebywania przez A. S. pod wskazanym adresem na kwarantannie.
[...]PWIS ocenił, że wymiar kary w wysokości [..] zł, jest zgodny z art. 48a ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r., a kwota ta jest jedyną właściwą ze względu na stwarzanie zagrożenia zdrowia i życia osób postronnych wskutek możliwości niekontrolowanego rozprzestrzeniania się wirusa SARS-CoV-2 (COVID-19) i jest uzasadniona. Zaakcentował nieodpowiedzialność i lekkomyślność zachowania strony narażającej pozostałych obywateli na utratę zdrowia, a nawet życia.
W końcowej części uzasadnienia decyzji [...]PWIS wskazał, że strona może wystąpić do Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] o zastosowanie jednej z ulg przewidzianych w art. 67a § 1 ustawy Ordynacja Podatkowa.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w [..] na powyższą decyzję wniósł A. S..
Zaskarżonej decyzji zarzucił:
- naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, w postaci obrazy art. 7 k.p.a. w zw. z art. 75 § 1 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a., art. 78 § 1 k.p.a., poprzez niezebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i nieustalenie wszystkich okoliczności faktycznych, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie w szczególności z przesłuchania wskazanych przez skarżącego świadków,
a w konsekwencji:
- błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na treść zawartego w niej rozstrzygnięcia, polegający na wadliwym ustaleniu, że skarżący w dniu[..] maja 2020 r. naruszył obowiązek kwarantanny o godz. 16:10, co faktycznie nie miało miejsca bowiem znajdował się on w miejscu jej odbywania.
W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania wg norm przepisanych. Jednocześnie skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu skargi skarżący stwierdził, że w dniu [..] maja 2020 r. o godz. 16:10 znajdował się on w miejscu odbywania kwarantanny. Powtórzył, że funkcjonariusz Policji obecność skarżącego sprawdzał za pomocą połączenia telefonicznego z zastrzeżonego numeru, a on znajdował się wówczas w toalecie i nie mógł później oddzwonić. Ponownie wskazał, że funkcjonariusz Policji powinien spróbować wykonać ponowne połączenie celem rzetelnej weryfikacji czy osoba znajduje się w miejscu kwarantanny. Po raz kolejny wskazał również, że jego obecność w miejscu obywania kwarantanny mogą potwierdzić świadkowie: A. S. i G. W., w związku z czym powinni oni być przesłuchani.
Skarżący stwierdził, że notatka policjanta to za mało, by ustalić, że dana osoba rzeczywiście łamała zalecenia sanitarne. Policja nie ma uprawnień do działania w ramach procedur administracyjnych. Nie ma także prawa przekazywać sanepidowi danych osobowych obywateli. Sprawy administracyjne rozstrzyga się w oparciu o dowody. Takim dowodem nie jest służbowa notatka policyjna, bo nie jest dokumentem urzędowym w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego. Nie jest sporządzana "w przepisanej formie", jak wymaga przepis, a jej autorem nie jest "organ państwowy". Poszczególni funkcjonariusze Policji nie są "organami" - organem jest Komendant Główny Policji, komendanci wojewódzcy, powiatowi, komendanci komisariatu.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w [..] zważył, co następuje:
Skarga jest zasadna, choć nie wszystkie zarzuty w niej zawarte zasługują na uwzględnienie. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a.
W niniejszej sprawie zasadność skargi wynika z dwóch podstawowych powodów, a mianowicie niezastosowania przez organy odpowiednich przepisów, obowiązujących w dacie wydania decyzji, a po drugie z powodu niewystarczającego zweryfikowania zebranego materiału dowodowego.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji jest art. 48 a) ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. w związku z § 2 ust. 2 pkt 2 i § 4 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 2 maja 2020 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii. Zgodnie z ww. art. 48a. ust. 1 pkt 1 kto w stanie zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii nie stosuje się do ustanowionych na podstawie art. 46 lub art. 46b nakazów, zakazów lub ograniczeń, o których mowa w art. 46 ust. 4 pkt 1 lub w art. 46b pkt 5 i 9-12, podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 zł do 30 000 zł. Nakazem ustanowionym na podstawie art. 46b ustawy był obowiązek poddania się kwarantannie domowej. Zgodnie z § 2 ust. 2 pkt 2 i § 4 ust. 1 ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 2 maja 2020 r. osoba przekraczająca granicę państwową była obowiązana odbyć, po przekroczeniu granicy państwowej, obowiązkową kwarantannę, o której mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 34 ust. 5 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, trwającą 14 dni licząc od dnia następującego po przekroczeniu tej granicy, wraz z osobami wspólnie zamieszkującymi lub gospodarującymi. Obowiązek ten był równoważny z obowiązkiem wynikającym z art. 34 ust. 2 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (§ 4 ust. 1 rozporządzenia). W rezultacie organu obu instancji zastosowały przepis, który odnosi się do naruszania obowiązku poddania się kwarantannie w stanie zagrożenia epidemicznego lub stanu epidemii. Przy czym należy podkreślić, że wskazany przepis zawarty jest w ustawie o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi. Ustawa ta określa m. in. zasady i tryb zapobiegania oraz zwalczania zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, w tym zasady i tryb rozpoznawania i monitorowania sytuacji epidemiologicznej oraz podejmowania działań przeciwepidemicznych i zapobiegawczych w celu unieszkodliwienia źródeł zakażenia, przecięcia dróg szerzenia się zakażeń i chorób zakaźnych oraz uodpornienia osób podatnych na zakażenie. Jej przepisy regulują zatem zapobieganie i zwalczanie wszystkich zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, a nie tylko wirusa SARS-CoV-2 (COVID-19). Również upoważnienie ustawowe dla Rady Ministrów, zawarte w art. 46a ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r., dotyczy ewentualnego wystąpienia stanu jakiejkolwiek epidemii lub stanu zagrożenia epidemicznego (o charakterze i w rozmiarach przekraczających możliwości działania właściwych organów administracji rządowej i organów jednostek samorządu terytorialnego), a nie jedynie związanego z epidemią COVID-19. Analogicznie należy traktować potencjalne ograniczenia, nakazy i zakazy na zagrożonym obszarze, określone w rozporządzeniu wydanym w oparciu o delegacje z art. 46b ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. Wprawdzie w § 1 rozporządzenia z dnia 2 maja 2020 r. mowa jest o epidemii wywołanej zakażeniami wirusem SARS-CoV-2 na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, nie zmienia to jednak zasadniczego charakteru powołanych przepisów, które mają charakter generalny i abstrakcyjny, a nie konkretny, dotyczący wyłącznie epidemii spowodowanej wirusem SARS-CoV-2. Ma to o tyle istotne znaczenie, że zarówno w dacie wydania decyzji organu I instancji (13 maja 2020 r.), jak też zaskarżonej decyzji (16 lipca 2020 r.) obowiązywał art. 15zzzn ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 poz. 1842, dalej: "ustawa covidowa"). Zgodnie z ust. 1 powołanego artykułu ustawy covidowej: w razie stwierdzenia naruszenia obowiązku hospitalizacji, kwarantanny lub izolacji w związku z zapobieganiem, przeciwdziałaniem lub zwalczaniem COVID-19, nałożonego przez właściwy organ lub wynikającego z przepisów prawa, państwowy powiatowy inspektor sanitarny nakłada na osobę naruszającą taki obowiązek, w drodze decyzji, administracyjną karę pieniężną w kwocie do 30 000 zł. Treść tego przepisu zbliżona jest wprawdzie do art. 48 a) ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. Zasadnicza różnica polega jednak na braku określenia dolnej granicy kary w przepisie ustawy covidowej. Ustawodawca określił jedynie jej maksymalną granicę na 30 000 zł. W związku z powyższym, stosując art. 15zzzn ustawy covidowej, organ ma większą swobodę w ustalaniu wysokości kary m. in. za naruszenie obowiązku kwarantanny i może wymierzyć (np. w przypadku naruszeń mniejszej wagi, ze względu na warunki osobiste sprawcy itd.) karę niższą niż 5 000 zł, która jest przewidziana jako dolna granica w art. 48 a) ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. W tej sytuacji zasadniczą kwestią pozostaje rozstrzygnięcie, który przepis powinien znaleźć zastosowanie w rozpatrywanej sprawie, tj. art. 48 a) ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r., czy też art. 15zzzn ustawy covidowej. Odpowiedź na to pytanie znajduje się w art. 1 ustawy covidowej, w którym ustawodawca wskazał zakres przedmiotowy regulacji. Zgodnie z art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy covidowej określa ona zasady i tryb zapobiegania oraz zwalczania zakażenia wirusem SARS-CoV-2 i rozprzestrzeniania się choroby zakaźnej u ludzi, wywołanej tym wirusem, w tym zasady i tryb podejmowania działań przeciwepidemicznych i zapobiegawczych w celu unieszkodliwienia źródeł zakażenia i przecięcia dróg szerzenia się tej choroby zakaźnej. Stosownie zaś do art. 1 ust. 2 ustawy covidowej w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie stosuje się ustawę z dnia 5 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi.
W świetle powyższego należy stwierdzić, że tzw. ustawa covidowa stanowi lex specjalis względem ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r., a jej zastosowanie ma pierwszeństwo przed przepisami ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. w sprawach dotyczących zapobiegania oraz zwalczania zakażenia wirusem SARS-CoV-2. Przepisy ustawy z dnia 5 grudnia 2008 r. mają zastosowanie wyłącznie w zakresie nieuregulowanym w ustawie covidowej. Skoro zatem w art. 15zzzn ustawy covidowej uregulowano wprost kary za naruszenie obowiązku kwarantanny związanej ze stanem epidemii wywołanego właśnie wirusem SARS-CoV-2, to ten przepis powinny w pierwszej kolejności stosować organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej. Jest to o tyle istotne, że – jak już wyżej wskazano – powołany przepis szczególny umożliwia organom większą swobodę orzeczniczą w zakresie ustalania wysokości kary, zaś dla adresata decyzji może okazać się względniejszy.
Sąd natomiast nie zgodził się z zarzutami skarżącego dotyczącymi dopuszczalności prowadzenia postępowania dowodowego w oparciu o notatkę policyjną. Warto zauważyć, że – w przeciwieństwie do niektórych innych postępowań prowadzonych w sprawie naruszeń zakazów i obostrzeń związanych ze zwalczaniem COVID-19 – w przypadku naruszenia obowiązku kwarantanny organ może wykorzystać informacje przekazane przez funkcjonariusza Policji. Wynika to wprost z powołanego wyżej art. 15 zzzn ust 2 ustawy covidowej. Zgodnie z tym przepisem stwierdzenie naruszenia obowiązku hospitalizacji, kwarantanny lub izolacji w związku z zapobieganiem, przeciwdziałaniem lub zwalczaniem COVID-19, nałożonego przez właściwy organ lub wynikającego z przepisów prawa może nastąpić w szczególności na podstawie ustaleń Policji, innych służb państwowych lub innych uprawnionych podmiotów. W przypadku tego rodzaju postępowań ustawodawca przewidział zatem wprost możliwość gromadzenia materiału dowodowego w oparciu ustalenia Policji, które mogą mieć formę notatki służbowej. W rezultacie dowód ten (pomimo, że zawiera dane osobowe naruszającego nakaz), nie jest sprzeczny z prawem w rozumieniu art. 75 k.p.a. i może zostać dopuszczony do materiału dowodowego sprawy.
Nie można również zgodzić się z twierdzeniem skarżącego, że notatka policyjna nie może zostać uznana za dowód, gdyż nie jest dokumentem urzędowym. W istocie notatka ta nie jest dokumentem urzędowym w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego, gdyż nie jest sporządzana w przepisanej formie, jak wymaga przepis, a jej autorem nie jest organ państwowy. Niemniej art. 75 k.p.a. stanowi, że jako dowód należy dopuścić wszystko, co może się przyczynić do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. W szczególności takim dowodem mogą być m. in. dokumenty urzędowe. Nie ulega wątpliwości, że dokument jako dowód w postępowaniu administracyjnym został wskazany przykładowo, a katalog środków dowodowych jest otwarty. Jedynymi granicami wykorzystania określonego środka dowodowego są granice zgodności z prawem. Skoro natomiast – jak wskazano wyżej – notatka służba funkcjonariusza Policji nie stanowi dowodu sprzecznego z prawem, nie ma przeszkód, aby była ona wykorzystana przez organ do prowadzonego postępowania administracyjnego.
Czym innym natomiast jest rzetelne prowadzenie postępowania dowodowego w celu dojścia do obiektywnej prawdy materialnej, a zatem ustalenia, jakie w istocie okoliczności faktyczne wystąpiły w sprawie. Tym wymaganiom [...]PWIS w postępowaniu odwoławczym nie sprostał.
Z notatki policyjnej wynika, że skarżący w dniu [..] maja 2020 r. o godzinie 16.10 nie przebywał pod adresem [..], czym naruszył obowiązek kwarantanny. Według tej notatki przebywał pod adresem [..]. Ponadto oświadczył, że pod wskazany adres udał się z synem -O. S.odwiedzić kuzyna -G. W., objętego również kwarantanną domową. Z notatki wynika również, że po zwróceniu mu uwagi skarżący udał się z synem w kierunku miejsca zamieszkania-odbywania kwarantanny.
Skarżący z kolei wskazał, iż w dniu [..] maja 2020 r. o godz. 16:10 znajdował się on w miejscu odbywania kwarantanny, lecz nie mógł odebrać telefonu od policjanta, gdyż znajdował się w toalecie. Później z kolei nie mógł oddzwonić, gdyż funkcjonariusz Policji dzwonił z numeru zastrzeżonego. Kategorycznie stwierdził natomiast, że nie opuszczał miejsca odbywania kwarantanny, co mogą potwierdzić świadkowie: A. S. i G. W..
W świetle powyższego, przy tak rozbieżnych wersjach wydarzeń, konieczne jest dokonanie ich konfrontacji i weryfikacji w celu uzyskania obiektywnego stanu faktycznego sprawy. Nie umniejszając w żadnym stopniu wagi dowodowej notatki sporządzonej przez funkcjonariusza Policji, należy zauważyć, że z racji jej charakteru treść jest (i co do zasady najczęściej bywa) lakoniczna, pozbawiona wielu szczegółów. Nie wynika z niej chociażby, czy policjant wykonywał wcześniej połączenie telefoniczne do strony i w jaki sposób ustalił jej nieobecność w miejscu odbywania kwarantanny. Porozumienie między Głównym Inspektorem Sanitarnym, a Komendantem Głównym Policji, zgodnie z którym, decyzje w przedmiocie kary mają być wydawane po zapoznaniu się z notatką służbową policjanta, nie może zastępować powszechnie obowiązujących przepisów w postaci chociażby art. 7 i 77 k.p.a. Często zaś notatka policyjna nie będzie mogła stanowić jedynego dowodu i zastępować całego postępowania wyjaśniającego, choć oczywiście może być jego istotną częścią.
Decyzja organu I instancji została wydana w dniu [..] maja 2020 r., dwa dni po wystąpieniu zdarzenia ([..] maja 2020 r.), opisanego w notatce służbowej, zaś skarżący przebywał na kwarantannie do dnia [..]maja 2020 r. W tej sytuacji, organ, który powołał się na treść art. 10 § 2 k.p.a., miał znacznie ograniczone możliwości przeprowadzenia postępowania dowodowego przed wydaniem decyzji w I instancji. Jednakże w innej sytuacji znajdował się [...]PWIS, który prowadził postępowanie odwoławcze po wydaniu decyzji organu I instancji, opatrzonej rygorem natychmiastowej wykonalności, i nie był ograniczony ani czasem, ani możliwościami dowodowymi. Skoro skarżący kategorycznie nie zgadza się z ustaleniami wskazującymi na opuszczenie przez niego miejsca odbywania kwarantanny, to jest uprawniony do zgłaszania wniosków dowodowych zgodnie z art. 78 k.p.a. Obowiązkiem organu jest zaś dokonanie weryfikacji materiału dowodowego i dopuszczenie kolejnych dowodów, o ile jest to zgodne z prawem i zmierza do wyjaśnienia sprawy. W niniejszej sprawie brak jest przeszkód chociażby do przesłuchania świadków - A. S. i G. W., skoro taki wniosek sformułował skarżący. Nie ma również przeszkód, aby zastosować w sprawie art. 86 k.p.a., zgodnie z którym jeżeli po wyczerpaniu środków dowodowych lub z powodu ich braku pozostały niewyjaśnione fakty istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, organ administracji publicznej dla ich wyjaśnienia może przesłuchać stronę. Należy przy tym zaznaczyć, że przesłuchanie odbywa się z zastosowaniem rygoru odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań. Strona zatem musi mieć świadomość, że ewentualne złożenie fałszywych zeznań może narazić ją na ewentualne prawno-karne konsekwencje.
Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w [..], prowadząc na nowo postępowanie, zobowiązany będzie w pierwszej kolejności do weryfikacji zgromadzonego materiału dowodowego, przy wykorzystaniu dopuszczalnych środków dowodowych, a następnie do zastosowania w podstawie materialnoprawnej decyzji art. art. 15 zzzn ustawy covidowej. W przypadku ponownego stwierdzenia naruszenia obowiązku kwarantanny organ będzie miał na względzie brak dolnej granicy wysokości kary, tj. będzie mógł ewentualnie orzec jej wysokość niższą niż 5000 zł przy rozważeniu wszystkich okoliczności warunkujących wymiar kary.
Z powyższych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w [..], na podstawie art. 145 § 1 pkt. 1 lit "c" i art. 200 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.