VII SA/WA 1573/21

VII SA/Wa 1573/21 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2021-11-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-08-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Bogusław Cieśla /sprawozdawca/
Grzegorz Antas /przewodniczący/
Wojciech Sawczuk
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 1481/22 - Wyrok NSA z 2024-03-05
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 735
art. 156,  art. 157
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2019 poz 1186
art. 35, 80, 81, 82
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Antas, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Sędzia WSA Wojciech Sawczuk, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 23 listopada 2021 r. sprawy ze skargi A. N. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2021 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę
Uzasadnienie
Wojewoda Pomorski decyzją z dnia 4 czerwca 2020 r., na podstawie art. 157 § 1 i 2, art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego, po rozpatrzeniu wniosku A. N. o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] nr 984/2012 z dnia 13 grudnia 2012r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej G. Sp. z o. o. pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej nr U1/15, U1/16, U1/18 i U1/19, wraz z infrastrukturą techniczną na działce nr [...] (po podziale działki nr [...] i [...]) w miejscowości P., gmina [...], która decyzją Starosty [...] nr 984-1/2012 z dnia 17 stycznia 2013r. została przeniesiona na G. Sp. z o.o. - odmówił stwierdzenia nieważności ww. decyzji.
W uzasadnieniu organ wskazał, że 22 marca 2016r. do Wojewody Pomorskiego został przekazany wniosek A. N. z żądaniem stwierdzenia nieważności wskazanej decyzji pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej. Wojewoda Pomorski, na podstawie art. 62 k.p.a., wnioski H. B. i A. N. rozpatrywał w jednym postępowaniu administracyjnym. Postanowieniem z dnia 6 kwietnia 2016r. wszczął postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] nr 984/2012 z dnia 13 grudnia 2012r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej G.Sp. z o. o. pozwolenia na budowę elektrowni wiatrowej nr U1/15, U1/16, U1/18 i U1/19, wraz z infrastrukturą techniczną na działce nr [...] w miejscowości P.. gmina [...], która została przeniesiona na G.Sp. z o.o.
Następnie Wojewoda Pomorski decyzją z dnia 6.06.2016r. umorzył postępowanie w przedmiotowej sprawie.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 29.12.2016r. uchylił decyzję Wojewody Pomorskiego i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji uznając, że A.N. posiada interes prawny w kwestionowaniu spornej decyzji.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 15.01.2020r., sygn. akt II OSK 888/18 uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 grudnia 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 490/17 oraz oddalił skargę G.Sp. z o. o. na ww. decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego.
A. N. podnosił w swoim wniosku, że decyzja Starosty [...] z dnia 13 grudnia 2012r. nr 984/2012, powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego, gdyż Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 8 maja 2013r., sygn. akt II SA/Gd 197/13, stwierdził nieważność miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, na podstawie którego została wydana sporna decyzja oraz ze względu na degradację środowiska naturalnego.
Organ ustalił, że działka, na której zrealizowano inwestycję, objęta była ustaleniami Uchwały nr XXXVIII/384/2006 Rady Gminy [...] z dnia 29 września 2006r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla lokalizacji Parku Wiatrowego Nr 1 w miejscowościach D. w gminie [...]. Tereny przeznaczone pod lokalizację elektrowni wiatrowych oznaczono symbolem EWi/R.
Skarżący domagając się stwierdzenia nieważność decyzji, powołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 2012r., sygn. akt II OSK 400/11, z którego wynikało, że stwierdzenie nieważności uchwały rady gminy w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w oparciu o postanowienia którego została wydana decyzja o pozwoleniu na budowę, stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności tej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jako wydanej bez podstawy prawnej. Skarżący twierdził, że wybudowanie elektrowni wiatrowej spowoduje nieodwracalne negatywne konsekwencje dla społeczności lokalnej, obszarów przyrody chronionej i znaczący spadek wartości okolicznych nieruchomości.
Jednak zdaniem organu nie każde wyeliminowanie z obrotu prawnego planu miejscowego musi powodować stwierdzenie nieważności decyzji o pozwoleniu na budowę (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 października 2016r., sygn. akt II OSK 163/15).
Wojewoda [...] przeanalizował wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 8 maja 20l3r., sygn. akt II SA/Gd 197/13, w którym stwierdzono nieważność Uchwały nr XXXVIII/384/2006 Rady Gminy [...] z dnia 29 września 2006r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla lokalizacji Parku Wiatrowego Nr 1 w miejscowościach D. w gminie [...]. W wyroku tym Sąd uznał, że sporządzenie zaskarżonego planu miejscowego w skali 1:5000, stanowiło naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego i z tego powodu, zgodnie z art. 28 ust. 1 w zw. z art. 16 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stwierdził jego nieważność w całości. Załącznik graficzny planu miejscowego, powinien być sporządzony w skali 1:1000, zaś w szczególnie uzasadnionych przypadkach mapa planu może być sporządzona w skali 1:2000 lub 1:500. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznał również za zasadny zarzut dotyczący naruszenia art. 17 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. z art. 41 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, polegający na tym, że prognoza oddziaływania na środowisko nie oceniała oddziaływania na środowisko zaskarżonego planu oraz uchwalonego tego samego dnia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części terenów położonych w okolicy miejscowości M.w gminie [...].
Sąd nie stwierdził jednak, że nieuwzględnienie w prognozie oddziaływania na środowisko sąsiedniego planu miejscowego spowoduje, że oddziaływanie obu parków elektrowni wiatrowych razem wzięte (skumulowane) będzie takie, że wpłynęłoby na rezygnację z realizacji jednego z nich lub ograniczenie jego zakresu. Sąd nie dostrzegł niezgodnego z prawem naruszenia prawa własności działek znajdujących się na terenach oznaczonych symbolem EWi/R, poprzez ustalenie w planie, że będą mogły być wykorzystywane jako działki rolnicze i jako teren lokalizowania elektrowni wiatrowych. W ocenie Sądu brak było argumentów, które pozwalałyby przyjąć, że uchwalając zaskarżony plan miejscowy naruszono zasadę proporcjonalności, równości, bądź też zasadę równego traktowania. Gmina nie przekroczyła przysługującego jej władztwa planistycznego w zakresie wyznaczenia terenów przeznaczonych pod lokalizację elektrowni wiatrowych. Nie był też trafny argument skarżących, że ewentualne ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości, której są właścicielami, nie zostaną zrekompensowane odpowiednim odszkodowaniem. Z załącznika nr 2 do zaskarżonej uchwały wynikało, że rozpatrzono 87 uwag zgłoszonych przez różne osoby.
Biorąc pod uwagę treść wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 października 2016r., sygn. akt II OSK 163/15, nakazującego uwzględnić każdorazowo okoliczności uchylenia miejscowego planu zagospodarowania w stosunku do decyzji zezwalającej na budowę, której dotyczy wniosek o stwierdzenie nieważności, Wojewoda uznał, że o stwierdzeniu nieważności Uchwały nr XXXVIII/384/2006 Rady Gminy [...] z dnia 29 września 2006r. przesądził fakt sporządzenia go w niewłaściwej skali, nie zaś względy merytoryczne.
W planie miejscowym dopuszczono lokalizację elektrowni wiatrowych z uwzględnieniem ograniczeń zabudowy. W granicach obszaru objętego planem objęto szczególną ochroną przed zabudową elektrowniami wiatrowymi: a) oczka wodne i torfowiska, b) cieki wód powierzchniowych, c) tereny zadrzewień i zakrzaczeń w wieku powyżej 30 lat, d) ciągi zadrzewień śródpolnych, szpalery oraz pojedyncze okazy drzew w wieku powyżej 30 lat, e) lasy i grunty leśne, f) pastwiska i łąki stanowiące podmokłości, g) grunty rolne pochodzenia organicznego. W celu umożliwienia właściwej eksploatacji, zapewnienia warunków bezpieczeństwa oraz ochrony środowiska wyznaczono wokół projektowanych elektrowni wiatrowych strefy techniczne: a) linie rozgraniczające teren strefy technicznej ustala się w odległości 55 m od osi wieży poszczególnej elektrowni wiatrowej, b) teren strefy technicznej winien być wolny od obiektów i obszarów objętych ochroną, o których mowa w § 4 ust. 2 pkt 1), c) jako przeznaczenie podstawowe terenu strefy technicznej ustalono rolnicze wykorzystanie gruntów, d) w granicach strefy technicznej zakazano zabudowy nie związanej z budową i eksploatacją elektrowni wiatrowych, w tym również zabudowy związanej z produkcją rolniczą. W trakcie robót budowlanych i montażowych należało zabezpieczyć wierzchnią warstwę gleby, a po ich zakończeniu należało przywrócić pierwotny stan terenu, umożliwiający kontynuację jego użytkowania w dotychczasowy sposób. Dopuszczalny zasięg oddziaływania zespołu elektrowni wiatrowych na środowisko w zakresie hałasu winien być zgodny z obowiązującymi w tym zakresie przepisami, co należało udokumentować przed uzyskaniem pozwolenia na budowę.
Ustalono: obowiązek zabezpieczenia środowiska przed emisją szkodliwych fal elektromagnetycznych, porażeniem prądem i ładunkami elektrostatycznymi, konieczność zapewnienia skutecznej ochrony podłoża gruntowego i wód podziemnych przed zanieczyszczeniem zarówno w trakcie budowy jak też w czasie eksploatacji elektrowni wiatrowych, gospodarkę odpadową należało zaplanować i prowadzić w oparciu o gminny program, zgodnie z ustawą o odpadach. Lokalizacja elektrowni wiatrowych, o których mowa w § 5 ust. 2 pkt 4) planu, winna uwzględniać oddziaływanie przedsięwzięcia na krajobraz kulturowy, w tym w szczególności ochronę widokową eksponowanych w krajobrazie panoram historycznych miejscowości, co należało udokumentować przed uzyskaniem pozwolenia na budowę w postępowaniu w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, zgodnie z obowiązującymi w tym zakresie przepisami. W odniesieniu do terenów przeznaczanych pod budowę elektrowni wiatrowych plan miejscowy nałożył na inwestora obowiązki i ograniczenia w zabudowie. Konieczne było wyznaczenie strefy technicznej od osi obiektu (odległość 55m od osi), która miała pozostać wolna od zabudowań.
Spośród działek A. N. położonych najbliżej działki inwestycyjnej są dziatki nr [...] i [...] znajdujące się w odległość od ok. 150m do ok. 550m od miejsca lokalizacji wiatraków, na działkach nr [...] i [...] - wydzielonych z działki nr [...]. Zdaniem organu sporna inwestycja nie niesie ze sobą ograniczeń wynikających z § 12 (odległość inwestycji względem działek budowlanych) i § 13 (przesłanianie obiektów) rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Nie wpływa również na warunki ochrony przeciwpożarowej, dostępu do drogi publicznej oraz dostępu szeroko rozumianych mediów.
W ocenie organu stwierdzenie nieważności ww. planu miejscowego ze względów formalnych, nie mogło przesądzić o stwierdzeniu nieważności decyzji Starosty [...] z dnia 13 grudnia 2012r. nr 984/2012, wobec braku przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia 21 maja 2021 r., DOA.7110.215.2020.SPA, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735) po rozpatrzeniu odwołania A. N. od decyzji Wojewody Pomorskiego z 4 czerwca 2020 r., odmawiającej stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z 13 grudnia 2012 r., nr 984/2012 - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że przedmiotem kwestionowanej decyzji była budowa czterech elektrowni wiatrowych, każda o mocy 2,3 MW SIEMENS SWT-2.3- 93 o wysokości wieży w głowicy 101,5 m i średnicy wirnika 93 m wraz z infrastrukturą towarzyszącą, ich maksymalna wysokość ponad poziom terenu ze śmigłami wynosi 148 m. Elektrowniom wiatrowym zostały nadane numery porządkowe U1/15 (poprzednie oznaczenie EW-136), U1/16 (poprzednie oznaczenie EW-54), U1/18 (poprzednie oznaczenie EW-55) U1/19 (poprzednie oznaczenie EW- 138).
Sporne elektrownie wiatrowe wchodzą w skład inwestycji "Park Elektrowni Wiatrowych Pomorze" – [...] przewidującej budowę 30 elektrowni wiatrowych wraz z infrastrukturą techniczną zlokalizowaną na terenie obrębu [...] i [...] w gminie [...].
Zgodnie z brzmieniem art. 32 ust. 4 pkt 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r., Nr 243 poz. 1623 według stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania kontrolowanej decyzji), pozwolenie na budowę mogło być wydane wyłącznie temu, kto złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Stosownie zaś do art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego, powyższy dokument inwestor winien dołączyć do wniosku o pozwolenie na budowę.
Inwestor – G. Sp. z o.o., złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością inwestycyjną (tj. działką nr ewid. [...]) na cele budowlane.
Kontrolowana decyzja Starosty [...] z 13 grudnia 2012 r., nie narusza w sposób rażący art. 32 ust. 4 pkt 2 w zw. z art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego.
Zgodnie z dyspozycją art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.
Działka na której zaplanowano inwestycję w dniu wydania kontrolowanej decyzji Starosty [...], objęta była zakresem obowiązywania uchwały Nr XXXVIII/384/2006 Rady Gminy [...] z 29 września 2006 r., w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części terenów położonych w okolicy miejscowości D., P. w gminie [...] (Dz. Urz. Woj. Pomorskiego z 2007 r. nr 49, poz. 728).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z 8 maja 2013 r. sygn. akt II SA/Gd 197/13 stwierdził nieważność ww. uchwały. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 27 października 2015 r., sygn. akt II OSK 2071/13 oddalił skargę kasacyjną od ww. wyroku.
W odniesieniu do skutków stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla ważności pozwolenia na budowę, w orzecznictwie sądowo-administracyjnym prezentowane jest stanowisko, że nie można stosować sankcji nieważności do decyzji wydanej na podstawie aktu prawa miejscowego, którego nieważność stwierdził sąd w późniejszej dacie, albowiem brak podstawy prawnej odnosić można tylko do naruszenia prawa obowiązującego w dniu wydania przez organ decyzji (wyrok WSA w Warszawie z 22 czerwca 2012 r., sygn. akt VII SA/Wa 278/12, wyrok NSA z 29 czerwca 2012, sygn. akt lI OSK 613/11, wyrok WSA w Krakowie z 29 sierpnia 2009 r., sygn. akt II SA/Kr 1020/09).
Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 4 lipca 2017 r., sygn. akt II OSK 1850/16, wskazał że stwierdzenie nieważności planu miejscowego, zgodnie z którym wydano decyzję o pozwoleniu na budowę, nie jest podstawą do stwierdzenia nieważności decyzji (także NSA w wyroku z 24 listopada 2016 r., sygn. akt II OSK 1490/15, wyroku z 27 października 2016 r., sygn. akt II OSK 163/15).
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podzielił pogląd, zgodnie z którym stwierdzenie nieważności uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie wpływa w sposób bezpośredni na ważność decyzji o pozwoleniu na budowę i dokonał oceny zgodności kontrolowanej decyzji z przepisami uchwały Rady Gminy [...] z 29 września 2006 r., nr XXXVIIl/384/2006.
Wskazał, że turbiny wiatrowe oznaczone symbolami U1/15, U1/16, U1/18, U1/19 zostały usytuowane na działce nr ewid. [...] w miejscowości P. gm. [...], położonej na obszarze oznaczonym w ww. miejscowym planie symbolem EWi/R.
Stosownie do § 5 ust. 1 pkt 1, 3 ww. miejscowego planu, w granicach terenów wydzielonych liniami rozgraniczającymi, oznaczonych na rysunku planu symbolem EWi/R ustala się przeznaczenie terenu: tereny rolne przeznaczone pod lokalizację elektrowni wiatrowych, dopuszcza się lokalizację elektrowni wiatrowych, z uwzględnieniem ograniczeń zabudowy, o których mowa w § 4 ust. 2 pkt 1.
Zgodnie z § 5 ust. 2 pkt 6 lit. b, e, f, g - plan ustala następujące warunki zabudowy i zagospodarowania terenu przeznaczonego pod lokalizację elektrowni wiatrowej: powierzchnia terenu przeznaczonego na cele budowlane (pod budowę fundamentu elektrowni wiatrowej): 900 m2; konstrukcja obiektu: konstrukcja wieżowa z turbinami wiatrowymi; maksymalna wysokość obiektu (wysokość ponad poziom terenu skrajnego punktu wirnika/skrzydła elektrowni wiatrowej w pozycji pionowej): 160 m; konstrukcja wieży: stalowa rurowa pełnościenna. W myśl § 5 ust. 3 pkt 3 lit. a ww. planu miejscowego, minimalna szerokość pasa drogowego dróg eksploatacyjnych: 4,0 m.
Zdaniem organu, inwestycja nie narusza rażąco ustaleń wynikających z ww. planu miejscowego. W szczególności wymagań, co do przeznaczenia terenu działki inwestycyjnej, całkowitej wysokości elektrowni wiatrowej (projektowana - 148 m ponad poziom terenu skrajnego punktu wirnika/skrzydła elektrowni wiatrowej w pozycji pionowej), co do powierzchni terenu przeznaczonego na cele budowlane - pod budowę fundamentu elektrowni wiatrowej (projektowana powierzchnia zabudowy elektrowni wiatrowych - 1286,2 m2 przypadająca na 4 elektrownie wiatrowe, czyli po ok. 321 m2 na każdą elektrownie), co do konstrukcji obiektu (projektowana - wieża stalowa pełnościenna z turbiną) oraz co do minimalnej szerokości pasa drogowego dróg eksploatacyjnych (projektowana szerokość drogi dojazdowej - 5 m).
Wójt Gminy [...] decyzją z 3 października 2011 r., Nr 13/2008, ustalił na rzecz G. Sp. z o.o., środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie zespołu elektrowni wiatrowych U1 [...], gm. [...].
Analiza akt nie wykazała, by inwestycja naruszała rażąco ustalenia wynikające z decyzji Wójta Gminy [...] z 3 października 2011 r., Nr 13/2008, co do maksymalnej mocy pojedynczej turbiny wiatrowej (dopuszczalna - do 2,3 MW; projektowane - 2,3 MW), co do wysokości turbiny (wymagana - 101,5 m; projektowane - 101,5 m), co do całkowitej wysokości elektrowni wiatrowej (wymagana - do 148 m; projektowana - 148 m), co do średnicy wirnika (wymagana - do 93 m, projektowane - 93 m), co do ilości i długości śmigieł (wymagane - 3 śmigła - każde o długości 45 m, projektowane - 3 śmigła każde o długości 45 m), co do wymiaru fundamentu (wymagane - max. 26 x 26 x 3,5 m; projektowane - 20 x 20 x 3,5 m), co do wydzielenia terenu na fundament pod siłownię (wymagane - wydzielone ok. 676 m2 terenu; projektowana - powierzchnia zabudowy elektrowni wiatrowej 1286,2 m2 przypadająca na 4 elektrownie wiatrowe czyli po ok. 321 m2 na każdą), co do wykonania utwardzonych dróg dojazdowych na czas budowy o szerokości 5 m oraz placów montażowych).
Kontrolowana decyzja Starosty [...] z 13 grudnia 2012 r., nr 984/2012, nie narusza rażąco art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego.
Odnosząc się do zarzutu dotyczącego braku prawidłowego, kompleksowego zbadania zgodności spornej inwestycji z wymogami ochrony środowiska w związku z tym, że "realizowane na terenie miejscowości D. inwestycje kreować będą skumulowane oddziaływanie wzajemne z pozostałymi elektrowniami wiatrowymi już istniejącymi i będącymi w stanie budowy (zespół elektrowni wiatrowych [...] sztuk 18)" organ wskazał, że kwestia oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko została poddana ocenie w decyzji Wójta Gminy [...] z 3 października 2011 r., Nr 13/2008.
Zgodnie z art. 86 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U z 2008 r., nr 199 poz. 1227 z późn. zm.) decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże m. in. organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Organy administracji architektoniczno-budowlanej nie są właściwe do oceny prawidłowości decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Inwestor uzyskał niezbędne, wymagane przez prawo opinie, uzgodnienia i pozwolenia. Prezes Urzędu Lotnictwa Cywilnego pismem z 12 lipca 2012 r., nie wniósł sprzeciwu wobec proponowanej lokalizacji spornej inwestycji polegającej na budowie parku elektrowni wiatrowych Pomorze [...] i [...]. Szef Służby Ruchu Lotniczego Sił Zbrojnych RP pismem z 27 czerwca 2012 r., zaakceptował planowaną lokalizację elektrowni wiatrowych. Starosta [...] decyzją z 4 maja 2009 r., zezwolił na wyłączenie z produkcji rolnej m.in. część działki nr ewid. [...].
Sporna inwestycja nie narusza rażąco warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75 poz. 690 - wg stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanej decyzji).
Odnosząc się do zarzutu dotyczącego naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego w zw. z art. 97 ust. 1 pkt 4 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. polegającego na tym, że organ nie zawiesił postępowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę pomimo wniesienia skargi do WSA w Gdańsku na uchwałę Rady Gminy [...] z 29 września 2006 r., nr XXXVI II/384/2006 - Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, stwierdził że tak długo, jak nie doszło do uprawomocnienia się orzeczenia stwierdzającego nieważność planu miejscowego, należało przyjmować, że plan ten nadal obowiązuje. Tym samym nie można stwierdzić, aby wystąpiło zagadnienie wstępne uzasadniające zawieszenie postępowania. Skoro w dacie wydania kontrolowanej decyzji o pozwoleniu na budowę uchwała Rady Gminy [...] z 29 września 2006 r. nr XXXVIII/384/2006, pozostawała w obrocie prawnym, to brak było podstaw do zawieszenia postępowania z uwagi na toczące się postępowanie sądowe w sprawie ze skargi na ten miejscowy plan.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 15 ust. 3 w zw. z art. 4 ust. 1 w zw. z art. 5 ustawy z 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. z 2016, poz. 961) w zakresie braku zachowania minimalnych odległości od zabudowy mieszkalnej, organ wyjaśnił, że wskazane przepisy nie mają zastosowania w niniejszym postępowaniu. Powołana ustawa weszła w życiem z dniem 16 lipca 2016 r., czyli blisko cztery lata po wydaniu kontrolowanej decyzji Starosty [...] z 13 grudnia 2012 r. Organy administracji publicznej badają prawidłowość decyzji w trybie art. 156 k.p.a. w oparciu o stan prawny i faktyczny istniejący w dacie wydania kwestionowanej decyzji.
Przepisy obowiązujące w dacie wydania spornej decyzji nie przewidywały w jakiej odległości należy sytuować elektrownie wiatrowe od budynków mieszkalnych. Podnoszona przez skarżącego okoliczność, że stanowiące jego współwłasność działki o nr [...] oraz nr [...] znajdują się w odległości mniejszej niż 1480 m od projektowanej elektrowni wiatrowej, stanowiła podstawę do uznania, że przysługuje mu interes prawny w kwestionowaniu decyzji o pozwoleniu na budowę, nie mogła natomiast stanowić podstawy do stwierdzenia jej nieważności.
Obwieszczenie Starosty [...] o wydaniu decyzji Starosty [...] z 13 grudnia 2012 r, Nr 984/2012, zostało umieszczone na tablicy ogłoszeń Starostwa Powiatowego w [...] w dniu 13 grudnia 2012 r. Ewentualny brak udziału strony w postępowaniu bez własnej winy, może stanowić przesłankę do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., a nie do stwierdzenia, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. ( wyrok NSA z 3 lutego 2011 r., sygn. akt II OSK 184/10).
Decyzja Starosty [...] z 13 grudnia 2012 r., nie jest obarczona żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., tj. nie została wydana z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa, nie dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną lub sprawy załatwionej milcząco, nie została skierowana do osoby niebędącej strona w sprawie, nie była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność nie miała charakteru trwałego, w razie jej wykonania nie wywołałaby czynu zagrożonego karą, nie zawiera wady powodującej jej nieważność z mocy prawa.
A. N. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z 21.05.2021 r.
Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie:
I. przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 32 ust. 4 pkt 1, art. 33 ust. 2 pkt 3 i art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, poprzez uznanie, że decyzja Starosty [...] z 13.12.2012 r. nie narusza w sposób rażący tych przepisów.
II. przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 97 § 1 pkt 4 k p a, poprzez niezawieszenie postępowania w sprawie pozwolenia budowlanego, w sytuacji gdy prowadzone było postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji uchwały Rady Gminy [...] nr XXXVIII/384/2006 stanowiące zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a.,
III. art. 153 p.p.s.a. poprzez pominięcie zaleceń i poglądów Sądu zawartych w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 października 2015 r., sygn. akt II OSK 2071/13, które to uchybienie miało wpływ na wynik postępowania,
IV. art. 7 i art. 77 § 1 k. p. a. zobowiązujących do ustalenia prawdy obiektywnej oraz do rozstrzygnięcia sprawy w oparciu o kompletny materiał dowodowy.
Skarżący domagał się uchylenia decyzji organu II instancji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
W uzasadnieniu skargi podnosił, że Uchwała Rady Gminy [...] nr XXXVIII/384/2006 została unieważniona wyrokiem WSA w Gdańsku z 8.05.2013 r. sygn. akt II SA/Gd 197/13, którego prawidłowość podtrzymał wyrok NSA z dnia 27 października 2015 r., sygn. akt II OSK 2071/13.
Zgodnie z tezą wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 25.05.2012 r., sygn. akt II OSK 400/11: "Stwierdzenie nieważności uchwały rady gminy w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w oparciu o postanowienia, której została wydana decyzja o pozwoleniu na budowę, stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności tej decyzji na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jako wydanej bez podstawy prawnej ".
Stwierdzenie nieważności planu, tak jak w zaistniałej sprawie rodziło skutki ex tunc, czyli z mocą wsteczną. Plan był nieważny i nie mógł stanowić podstawy oceny zgodności projektu budowlanego. Brak było możliwości ustalenia zgodności projektu budowlanego co do wysokości elektrowni wiatrowych i innych parametrów. Decyzje Starosty [...] dotknięte były rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane.
Nadto do wydania pozwoleń na budowę elektrowni wiatrowych w miejscowości D., doszło pomimo nie zachowania minimalnej ustawowej odległości, od nieruchomości sąsiednich, określonej w art. 4 ust. 1 ustawy z 20.05.2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych. Nieruchomości skarżącego – działki nr [...] oraz [...] w obrębie [...] znajdują się w odległości ok. 150 do 500 m. od wiatraków, a więc znacznie mniejszej od wymaganej.
Przyczyną unieważnienia planu była niewłaściwa skala mapy oraz naruszenie art. 17 pkt 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w zw. art. 41 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska, gdyż sporządzona prognoza oddziaływania na środowisko "nie ocenia oddziaływania zaskarżonego planu na środowisko oraz uchwalonego tego samego dnia MPZP dla wiatraków w sąsiednich miejscowościach S.."
Nie powołano ekspertów z dziedziny ochrony środowiska, którzy by zbadali czy dopuszczalne jest lokowanie tak dużej ilości wiatraków na terenach zamieszkałych przez ludzi.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przedmiotem kontroli jest badanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik.
Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.
W niniejszej sprawie takie naruszenia i wady nie wystąpiły, dlatego skarga została oddalona.
Zaskarżona decyzja wydana została w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji, które jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego i którego przesłanki zastosowania zostały enumeratywnie wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. Tryb ten jest wyjątkiem od wyrażonej w art. 16 k.p.a. zasady trwałości decyzji. Organ orzekający w tym trybie posiada jedynie uprawnienia kasacyjne tzn. rozstrzyga wyłącznie w kwestii istnienia bądź nieistnienia w dacie wydania kontrolowanej decyzji, przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. Nie rozstrzyga o istocie sprawy, która była przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym.
Aby móc stwierdzić nieważność decyzji, organ musiałby bezspornie ustalić zaistnienie jednej z przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., m. in. czy wydana została z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.).
W orzecznictwie i doktrynie ugruntowane jest stanowisko, że o uznaniu naruszenia prawa za rażące decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter naruszonego przepisu oraz skutki gospodarcze i społeczne, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który nie wymaga wykładni prawa. Natomiast skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszająca prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności – skutki gospodarcze lun społeczne naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie takiej decyzji jako aktu organu praworządnego państwa.
Organy administracji publicznej badają prawidłowość decyzji – w trybie art. 156 k.p.a. w oparciu o zamknięty materiał dowodowy, tj. materiał dowodowy jakim dysponował organ administracji architektoniczno-budowlanej w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Podstawą zaskarżonego rozstrzygnięcia było ustalenie, że decyzja Starosty [...] z 13 grudnia 2012r. nr 984/2012 nie narusza rażąco przepisów obowiązujących w dacie jej wydania, w tym przepisów ustawy Prawo budowlane oraz aktów wykonawczych. Nie jest również obarczona żadną z pozostałych wad, wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a.
Tymczasem główny zarzut wobec decyzji o pozwoleniu na budowę spornej elektrowni wiatrowej, sformułowany przez skarżącego we wniosku o stwierdzenie nieważności, wskazywał na wydanie pozwolenia na budowę dla inwestycji położonej na obszarze, objętym ustaleniami uchwały Rady Gminy [...] z dnia 29 września 2006 r. nr XXXVIII/384/2006, w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla lokalizacji Parku Wiatrowego Nr 1 w miejscowościach D. w gminie [...], w sytuacji gdy powyższy akt prawa miejscowego został wyeliminowany z obrotu prawnego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku.
Bezsporne było, że działka inwestycyjna nr [...] w miejscowości P., położona była na obszarze objętym zakresem obowiązywania uchwały Rady Gminy [...] z dnia 29 września 2006 r. nr XXXVIII/384/2006. Nieważność tego aktu prawa miejscowego została stwierdzona wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 8 maja 2013 r., sygn. II SA/Gd 197/13, natomiast skarga kasacyjna Rady Gminy [...] od wyroku sądu I instancji, została oddalona przez Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 27 października 2015 r., sygn. akt II OSK 2071/13.
Zgodnie z art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, według stanu na dzień wydania kontrolowanej decyzji, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę Starosta [...] musiał sprawdzić zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko.
Wbrew zarzutowi skarżącego, kwestionowana decyzja Starosty [...] nr 984/2012 z dnia 13 grudnia 2012r. nie narusza w sposób rażący przepisu art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. W judykaturze sądów administracyjnych ugruntowane jest bowiem stanowisko, które Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela, że stwierdzenie nieważności planu miejscowego, zgodnie z którym wydano decyzję o pozwoleniu na budowę, nie jest podstawą do stwierdzenia nieważności tej decyzji, tylko może być podstawą do jej wzruszenia. Nie jest to bowiem przyczyna nieważności decyzji określona w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., jak i w przepisach szczególnych, w tym art. 147 § 2 p.p.s.a. Ponadto, skoro art. 147 § 2 p.p.s.a. stanowi tylko o wzruszeniu rozstrzygnięć w sprawach indywidualnych, to w przypadku, gdy chodzi o decyzje administracyjne, należy przez to rozumieć sankcje wzruszalności, a nie nieważności takiej decyzji (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 7 marca 2019 r, sygn. akt II OSK 989/17; z dnia 4 lipca 2017 r., sygn. akt II OSK 1850/16; z dnia 24 listopada 2016 r., sygn. akt II OSK 1490/15; z dnia 27 października 2016 r., sygn. akt II OSK 163/15; z dnia 24 kwietnia 2014 r., sygn. akt II OSK 2868/12).
Stwierdzenie nieważności planu miejscowego, na podstawie którego wydano decyzję o pozwoleniu na budowę nie powoduje automatycznego wpływu na ważność decyzji wydanej na jego podstawie. Organ może i powinien w takiej sytuacji dokonać oceny, w jaki sposób unieważnienie planu miejscowego wpływa na ważność decyzji wydanej na jego podstawie. W postępowaniu tym konieczne jest dokonanie analizy powodów dla których sąd administracyjny wyeliminował z obrotu prawnego uchwałę o miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego.
W niniejszej sprawie nie miała bezpośredniego zastosowania uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 2012 r. sygn. akt I OPS 2/12. Wynika z niej bowiem, że stwierdzenie nieważności decyzji, w oparciu o którą wydano inną, przedmiotowo zależną decyzję, może stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji zależnej na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, a nie do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 k.p.a. Powyższa uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego nie dotyczy więc wpływu stwierdzenia nieważności uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na uprzednio wydaną przez właściwy organ decyzję zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę.
Kierując się powyższym Sąd zauważa, że słusznie organy orzekające oceniły, iż uchwała nr XXXVIII/384/2006 Rady Gminy [...] z dnia 29 września 2006r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla lokalizacji Parku Wiatrowego Nr 1 w miejscowościach D.w gminie [...], została uznana za nieważną głównie z powodu naruszenia art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.), przejawiającego się w sporządzeniu planu w skali 1:5000 oraz z powodu tego, że prognoza oddziaływania na środowisko nie oceniała oddziaływania zaskarżonego planu oraz uchwalonego tego samego dnia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części terenów położonych w okolicy miejscowości M. na środowisko. Sąd ten nie stwierdził jednak, że nieuwzględnienie w prognozie oddziaływania na środowisko sąsiedniego planu miejscowego spowoduje, że oddziaływanie obu parków elektrowni wiatrowych razem wzięte (skumulowane) będzie powodować rezygnację z realizacji jednego z nich lub ograniczenie jego zakresu. Sąd nie dostrzegł niezgodnego z prawem naruszenia prawa własności działek znajdujących się na terenach oznaczonych symbolem EWi/R, poprzez ustalenie w planie, że będą mogły być wykorzystywane jako działki rolnicze i jako teren lokalizowania elektrowni wiatrowych. Stwierdził też brak argumentów skargi, które pozwalałyby przyjąć, że plan miejscowy narusza zasadę proporcjonalności, równości, bądź też zasadę równego traktowania. Gmina nie przekroczyła przysługującego jej władztwa planistycznego w zakresie wyznaczenia terenów przeznaczonych pod lokalizację elektrowni wiatrowych. Uznał, że ewentualne ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości, skarżących ówcześnie, mogą zostać zrekompensowane odpowiednim odszkodowaniem.
Dlatego zasadnie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uznał, że stwierdzenie nieważności uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie wpłynęło w sposób bezpośredni na ważność decyzji o pozwoleniu na budowę i dokonał oceny zgodności kontrolowanej decyzji z przepisami uchwały Rady Gminy [...] z 29 września 2006 r., nr XXXVIIl/384/2006.
Zdaniem Sądu, GINB dokonał prawidłowej oceny inwestycji, stwierdzając że zgodnie z § 5 ust. 1 pkt 1, 3 ww. miejscowego planu, w granicach terenów wydzielonych liniami rozgraniczającymi, oznaczonych na rysunku planu symbolem EWi/R ustalono przeznaczenie terenu: rolne oraz pod lokalizację elektrowni wiatrowych, z uwzględnieniem ograniczeń zabudowy, o których mowa w § 4 ust. 2 pkt 1.
Inwestycja nie narusza rażąco ustaleń wynikających z ww. planu miejscowego. W szczególności, co do przeznaczenia terenu działki inwestycyjnej, całkowitej wysokości elektrowni wiatrowej (projektowana - 148 m ponad poziom terenu skrajnego punktu wirnika/skrzydła elektrowni wiatrowej w pozycji pionowej), co do powierzchni terenu przeznaczonego na cele budowlane - pod budowę fundamentu elektrowni wiatrowej (projektowana powierzchnia zabudowy elektrowni wiatrowych - 1286,2 m2 przypadająca na 4 elektrownie wiatrowe, czyli po ok. 321 m2 na każdą elektrownie), co do konstrukcji obiektu (projektowana - wieża stalowa pełnościenna z turbiną) oraz co do minimalnej szerokości pasa drogowego dróg eksploatacyjnych (projektowana szerokość drogi dojazdowej - 5 m).
Wójt Gminy [...] decyzją z 3 października 2011 r., Nr 13/2008, ustalił na rzecz G. Sp. z o.o., środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie zespołu elektrowni wiatrowych U1 [...], gm. [...]. Inwestycja nie narusza rażąco ustaleń wynikające z ww. decyzji Wójta Gminy [...] z 3 października 2011 r.,
Odnosząc się do zarzutu braku zgodności inwestycji z wymogami ochrony środowiska organ zasadnie wskazał, że kwestia oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko została poddana ocenie w decyzji Wójta Gminy [...] z 3 października 2011 r., Nr 13/2008. Zgodnie z art. 86 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U z 2008 r., nr 199 poz. 1227 z późn. zm.) decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach wiąże m. in. organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę. Organy administracji architektoniczno-budowlanej nie są właściwe do oceny prawidłowości decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Sporna inwestycja nie narusza rażąco warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002 r., Nr 75 poz. 690 - wg stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanej decyzji).
Odnosząc się do zarzutu niezawieszenia postępowania w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę pomimo wniesienia skargi do WSA w Gdańsku na uchwałę Rady Gminy [...] z 29 września 2006 r., nr XXXVI II/384/2006 - Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, prawidłowo stwierdził, że skoro w dacie wydania kontrolowanej decyzji o pozwoleniu na budowę ww. uchwała Rady Gminy [...] pozostawała w obrocie prawnym, to brak było podstaw do zawieszenia postępowania z uwagi na toczące się postępowanie sądowe w sprawie ze skargi na ten miejscowy plan.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów ustawy z 20 maja 2016 r. o inwestycjach w zakresie elektrowni wiatrowych (Dz. U. z 2016, poz. 961) poprzez niezachowanie minimalnych odległości od zabudowy mieszkalnej, organ prawidłowo wyjaśnił, że wskazane przepisy nie mają zastosowania w niniejszym postępowaniu, bowiem powołana ustawa weszła w życiem z dniem 16 lipca 2016 r., czyli blisko cztery lata po wydaniu decyzji Starosty [...] z 13 grudnia 2012 r. Organ musiał zbadać prawidłowość decyzji w trybie art. 156 § 1 k.p.a. w oparciu o stan prawny i faktyczny istniejący w dacie jej wydania. Przepisy obowiązujące w dacie wydania kwestionowanej decyzji nie przewidywały odległości w jakiej należy sytuować elektrownie wiatrowe od budynków mieszkalnych.
Nadto słuszne było stwierdzenie organu, że ewentualny brak udziału strony w postępowaniu bez własnej winy, mógłby stanowić przesłankę do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., a nie do stwierdzenia, że decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
Bezpodstawny był również zarzut naruszenia art. 153 p.p.s.a., poprzez pominięcie oceny prawnej Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonej w wyroku z dnia 27 października 2015 r. sygn. akt II OSK 2071/13. Zgodnie bowiem z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przepis ten ma charakter proceduralny, ponieważ wynikają z niego wskazania dla organów i sądów, co do ponownego rozpoznawania danej sprawy. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, procedując w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji, nie był bezpośrednio związany oceną prawną Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie, której przedmiotem był miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Natomiast związanie to istniało w znaczeniu wynikającym z art. 170 p.p.s.a. i niewątpliwie nie zostało przez organ naruszone.
Z podanych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.