VII SA/Wa 157/20

VII SA/Wa 157/20 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2020-10-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-01-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Bogusław Cieśla /przewodniczący sprawozdawca/
Izabela Ostrowska
Mirosław Montowski
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budżetowe prawo
Sygn. powiązane
II OSK 222/21 - Postanowienie NSA z 2023-08-23
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 1186
art. 48 ust. 1 i art. 83 ust. 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
Dz.U. 2018 poz 2096
art. 104
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), Sędziowie sędzia WSA Mirosław Montowski, sędzia WSA Izabela Ostrowska, Protokolant spec. ec. Joanna Piątek-Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2020 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. w [...] na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego ("WINB") nr [...] z [...] listopada 2019 r., utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] ("PINB") nr [...] z [...] lipca 2019 r., nakazującą [...] sp. z o. o. z siedzibą w [...] ("skarżąca") rozbiórkę wolnostojącego nośnika reklamowego o całkowitej wysokości 7,0 m, w postaci podświetlanej od góry lampami na wysięgnikach tablicy reklamowej o wymiarach 3,0 x 6,0 m mocowanej do słupa stalowego, utwierdzonego w fundamencie ustawionym na powierzchni gruntu, znajdującego się na działce nr ew. [...] w obrębie [...] przy ul. H. [...] w [...], opisanego w protokole oględzin z 24 maja 2019 r. w pkt. 1a.
Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym.
22 marca 2019 r. do PINB wpłynęło pismo Wydziału Ochrony Krajobrazu Miasta Biura Architektury i Planowania Przestrzennego Urzędu [...], w którym poinformowano, że na działce nr ew. [...] w obrębie [...] przy ul. [...] w [...] funkcjonują wielkoformatowe urządzenia reklamowe, których legalność budzi wątpliwości. W zasobach Wydziału nie odnaleziono żadnych danych dotyczących tych obiektów. Jednocześnie zwrócono się o podjęcie działań zgodnie z kompetencjami.
PINB pismem z 28 marca 2019 r. wezwał właścicielkę działki – [...] do złożenia wyjaśnień. 8 kwietnia 2019 r. jej pełnomocnik – [...] przedłożył do akt sprawy kopię aneksu z [...] października 2017 r. do umowy najmu terenu z dnia [...] lipca 2015 r., zawartej pomiędzy [...] prowadzącym działalność gospodarczą pod nazwą [...] a [...] Sp. z o.o. na potrzeby usytuowania nośników reklamowych. Ponadto oświadczył, że nośniki zostały zrealizowane pod koniec 2015 roku.
Pismem z 8 kwietnia 2019 r. PINB zawiadomił strony, że zostało wszczęte z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie nośników reklamowych znajdujących się na przedmiotowej działce. Jednocześnie organ poinformował o planowanych na 24 maja 2019 r. oględzinach.
W wyznaczonym terminie przeprowadzono oględziny z udziałem stron postępowania, w trakcie których stwierdzono, że na działce usytuowane są dwa nośniki reklamowe. Pierwszy nośnik reklamowy (opisany w protokole w pkt. 1a) składa się z podświetlanej od góry lampami na wysięgnikach tablicy reklamowej o wymiarach 6,0 x 3,0 m, mocowanej do słupa stalowego utwierdzonego w fundamencie ustawionym na powierzchni gruntu, a jego całkowita wysokość wynosi 7,0 m. Drugi nośnik reklamowy (opisany w protokole w pkt. 1b) składa się z podświetlanej od góry lampami na wysięgnikach tablicy reklamowej o wymiarach 6,0 x 3,0 m, mocowanej do słupa stalowego utwierdzonego w fundamencie ustawionym na powierzchni gruntu, a jego całkowita wysokość wynosi 7,0 m.
Wydział Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...] Urzędu [...] w odpowiedzi na pismo organu z 27 maja 2019 r. (udzielonej pismem z 21 czerwca 2019 r.) poinformował, że w archiwum Wydziału nie odnaleziono żadnej dokumentacji dotyczącej nośników reklamowych usytuowanych na przedmiotowej działce
Zawiadomieniem z 3 lipca 2019 r. PINB poinformował strony o toczącym się postępowaniu administracyjnym oraz o możliwości zapoznania z aktami sprawy.
Pismem z 12 lipca 2019 r. profesjonalny pełnomocnika skarżącej poinformował, że z uwagi na upływ prawie 5 lat od wybudowania spornego nośnika reklamowego oraz zmiany organizacyjne w spółce, którą reprezentuje, nie odnaleziono dokumentów dotyczących zgłoszenia zamiaru budowy nośnika. W związku z powyższym wniósł o ponowne wystąpienie do właściwych organów architektoniczno-budowlanych o udostępnienie takiej dokumentacji.
Następnie decyzją nr [...] z [...] lipca 2019 r., wydaną na podstawie art. 48 ust. 1 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 1186, "p.b.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., "k.p.a."), PINB nakazał skarżącej spółce rozbiórkę wolnostojącego nośnika reklamowego o całkowitej wysokości 7,0 m, w postaci podświetlanej od góry lampami na wysięgnikach tablicy reklamowej o wymiarach 3,0 x 6,0 m mocowanej do słupa stalowego, utwierdzonego w fundamencie ustawionym na powierzchni gruntu, znajdującego się na działce nr ew. [...] w obrębie [...] przy ul. [...] w [...], opisanego w protokole oględzin z 24 maja 2019 r. w pkt. 1a.
W uzasadnieniu organ wskazał, że przedmiotowy nośnik reklamowy to wolnostojące urządzenie reklamowe stanowiące budowlę, czyli techniczno-użytkową całość, o której mowa w art. 3 pkt 3 p.b., zgodnie z którym przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany nie będący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak (...) wolnostojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe (...). Przedmiotowy nośnik reklamowy posiada solidną konstrukcję stalową i skutecznie opiera się sile wiatru. Stopień zagłębienia w gruncie pozostaje bez znaczenia dla stwierdzenia trwałego związania nośnika z gruntem, bowiem w orzecznictwie sądowoadministracyjnym funkcjonuje pogląd, iż dla przyjęcia trwałego związania z gruntem nie ma znaczenia okoliczność posiadania przez obiekt fundamentów, czy wielkość zagłębienia w gruncie. Istotne jest, czy posadowienie | jest na tyle trwałe, że opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję, co sprowadza się do konieczności zapewnienia słupowi i tablicy stabilnej podstawy uniemożliwiającej łatwe jej przesunięcie, przeniesienie w inne miejsce czy zniszczenie przy silnych podmuchach wiatru. Przedmiotowy nośnik reklamowy posiada na tyle trwale posadowienie, że stanowi ono przeciwwagę dla czynników zewnętrznych, zapewniając urządzeniu stabilność i skuteczne oparcie dla siły wiatru.
Jednocześnie organ I instancji zwrócił uwagę, że realizacja nośnika, będącego przedmiotem postępowania, nie mieści się w pojęciu "instalowania tablic i urządzeń reklamowych", na które zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 p.b. nie jest wymagane pozwolenie na budowę. Instalacja może dotyczyć robót budowlanych, polegających na umocowaniu jakiegoś elementu do istniejącej konstrukcji, ustawienia niewielkich rozmiarów urządzenia na istniejącym obiekcie – robót o małym stopniu technicznego skomplikowania. W ustępie 1 art. 29 p.b. ustawodawca zwolnił z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę roboty budowlane stanowiące budowę obiektu budowlanego, zaś w ust. 2 jako zwolnione z tego obowiązku wymienione zostały roboty budowlane inne niż budowa obiektu budowlanego. W związku z powyższym zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 pozwolenia na budowę nie wymaga wykonywanie innych niż budowa robót budowlanych, polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych. Z definicji robót budowlanych zawartych w art. 3 pkt 7 p.b. wynika, że są to prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Zgodnie z art. 3 pkt 6 p.b. przez budowę należy natomiast rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę i nadbudowę obiektu budowlanego. Instalowanie urządzeń reklamowych w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 6 p.b. dotyczy zatem jedynie tych robót budowlanych, które nie są wykonywaniem obiektu budowlanego w określonym miejscu, a zatem budową w rozumieniu art. 3 pkt 6 p.b. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 11 września 2008 r., sygn. akt II OSK 982/07). Ponadto zgodnie z tym wyrokiem wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, w skład którego wchodzą części typowo budowlane, jak np. fundament, konstrukcja nośna, bez względu na to gdzie ten fundament oraz konstrukcja nośna zostały wykonane, przesądza o tym, że wykonywanie tego obiektu, jako całości w tym miejscu jest budową, w rozumieniu art. 3 pkt 6 p.b. Należy wskazać, że przedmiotowy nośnik reklamowy musiał być wykonany na miejscu w docelowej lokalizacji, po uprzednim przygotowaniu podłoża.
Taka kwalifikacja inwestycji pociąga za sobą obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę, o które inwestor nie wystąpił. Jednocześnie w archiwum Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...] nie odnaleziono dokumentów świadczących o legalności nośnika reklamowego będącego przedmiotem postępowania.
Wobec powyższego PINB stwierdził, że nośnik reklamowy został wybudowany w warunkach samowoli budowlanej, zatem zastosowanie w sprawie znajdzie art. 48 p.b., stosowany w przypadku budowy obiektów budowlanych bez wymaganego pozwolenia na budowę.
Zgodnie z art. 48 ust. 2 p.b. jeżeli budowa, o której mowa w ust. 1, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem, organ nadzoru budowlanego wstrzymuje postanowieniem prowadzenie robót budowlanych i przeprowadza postępowanie legalizacyjne.
Okoliczności stwierdzone podczas postępowania dowodowego wskazują na brak możliwości przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego w związku z faktem, że zrealizowana inwestycja jest sprzeczna z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego rejonu [...] (sprostowane postanowieniem PINB nr [...] z [...] września 2019 r.), przyjętego uchwałą nr [...] Rady [...] z dnia [...] października 2014 r. Zgodnie z § 7 pkt 2 zakazuje się realizacji reklam ze zmienną projekcją obrazu oraz reklam wolnostojących w granicach obszaru objętego planem. Organ I instancji podkreślił, że plan miejscowy został uchwalony w 2014 r., podczas gdy nośniki reklamowe, będące przedmiotem niniejszego postępowania, zostały zrealizowane w 2015 r.
Z uwagi na wybudowanie nośnika reklamowego bez wymaganego pozwolenia na budowę oraz niezgodność zrealizowanej inwestycji z obowiązującymi przepisami, zgodnie z art. 48 ust. 1 p.b. – organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę.
Po rozpatrzeniu odwołania skarżącej od wyżej opisanej decyzji [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją nr [...] z [...] listopada 2019 r. utrzymał rozstrzygnięcie PINB w mocy.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że z art. 29 p.b. wynika jednoznacznie, że ustawodawca w ust. 1 tego artykułu zwolnił z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę roboty budowlane stanowiące budowę obiektu budowlanego, a w ust. 2 roboty budowlane inne niż budowa obiektu budowlanego. Zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 p.b. pozwolenia na budowę, co do zasady, nie wymaga wykonywanie robót budowlanych polegających na instalowaniu tablic i urządzeń reklamowych.
Z definicji robót budowlanych, zawartej w art. 3 pkt 7 p.b., wynika, że są to prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Natomiast zgodnie z art. 3 pkt 6 p.b. przez budowę należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę i nadbudowę obiektu budowlanego.
Zdaniem WINB, instalowanie urządzeń reklamowych w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 6 p.b. dotyczy jedynie tych robót budowlanych, które nie są wykonywaniem obiektu budowlanego w określonym miejscu, a zatem budową w rozumieniu art. 3 pkt 6 p.b.
Opis omawianego nośnika reklamowego wskazuje, że jego wykonanie, jako całości w danym miejscu jest budową, w rozumieniu art. 3 pkt 6 p.b. Dlatego prawidłowa była kwalifikacja prawna przedmiotowego urządzenia reklamowego jako wykonanie obiektu budowlanego (budowli) w określonym miejscu, a tym samym budową w rozumieniu art. 3 pkt 6 p.b., wymagająca uzyskania pozwolenia na budowę.
W myśl art. 3 pkt 3 p.b. przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak wolnostojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe. Zgodnie z art. 3 pkt 1 p.b. obiektem budowlanym jest m.in. budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami.
Mając na uwadze definicję budowli określoną w treści przywołanego przepisu, organ odwoławczy stwierdził, iż urządzenie reklamowe, wolnostojące, trwale związane z gruntem (nawet w przypadku ustawienia fundamentu częściowo zagłębionego w gruncie) stanowi obiekt budowlany, o jakim mowa w art. 3 pkt 1 p.b.
Organ zwrócił przy tym uwagę na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 29 lipca 2010 r., sygn. akt II OSK 1234/09, w którym sąd orzekł, iż obiekt budowlany trwale związany z gruntem musi co do zasady posiadać prefabrykowany lub murowany fundament, albo odpowiednio przygotowane podłoże wymagające wykonania stosownych robót ziemnych. Należy przez to rozumieć mocne połączenie w takim stopniu, że odłączenie spowodowałoby zasadniczą zmianę w sensie technicznym uniemożliwiającą np. ponowne posadowienie danego obiektu w innym miejscu bez konieczności ponownego przygotowania podłoża. Sama tylko techniczna możliwość przeniesienia obiektu na inne miejsce nie ma zatem istotnego znaczenia.
Analogiczne interpretacje przepisów art. 3 pkt 3 w związku z art. 29 ust. 2 pkt 6 p.b. w nawiązaniu do pojęcia "trwałego związania z gruntem" przedstawiono m.in. w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 28 lutego 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 891/16.
W niniejszej sprawie, zdaniem WINB, wielkość przedmiotowego urządzenia reklamowego, jak i sposób osadzenia, świadczą o tym, że jest to wolnostojące trwale związane z gruntem urządzenie reklamowe, o którym mowa w art. 3 pkt 3 p.b. Tym samym do tego typu budowli nie może mieć zastosowania art. 29 ust. 2 pkt 6 p.b. Przedmiotowe urządzenie reklamowe niewątpliwie posiada trwałe związanie z gruntem, albowiem jego posadowienie na gruncie jest stabilne i odporne na działanie czynników atmosferycznych. W konsekwencji WINB podzielił pogląd organu I instancji, iż na wzniesienie przedmiotowego nośnika wymagane było pozwolenie na budowę.
Organ podkreślił, że zarówno w piśmie z 22 marca 2019 r. Wydziału Ochrony Krajobrazu Miasta Biura Architektury i Planowania Przestrzennego Urzędu [...], jak i z 21 czerwca 2019 r. Wydziału Architektury i Budownictwa Urzędu Dzielnicy [...] wskazano, że brak jest dokumentacji czy danych dotyczących przedmiotowych nośników reklamowych.
W tej sytuacji WINB stwierdził, że przedmiotowe urządzenie reklamowe zostało zrealizowane z naruszeniem art. 28 p.b, tj. inwestor przystąpił do wykonania prac bez uzyskania decyzji właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej, zatem zastosowanie znajdzie art. 48 p.b.
Jednocześnie organ uznał, że legalizacja przedmiotowej samowoli budowlanej jest niemożliwa, bowiem działka nr ew. [...] w obrębie [...] przy ul. [...] w [...] objęta jest ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...], przyjętego przez Radę Miasta [...] Uchwałą nr [...][...] października 2014 r. Zgodnie z brzmieniem § 7 pkt 2 tego planu zakazuje się realizacji reklam ze zmienną projekcją obrazu oraz reklam wolnostojących w granicach obszaru objętego planem.
Nadto WINB wskazał, że zarzut skarżącej dotyczący niezrealizowania wniosku dowodowego zawartego w piśmie pełnomocnika z 12 lipca 2019 r. pozostaje bez wpływu na treść rozstrzygnięcia, albowiem ponowne występowanie do tego samego organu jest bezcelowe i byłoby bezzasadnym przedłużaniem postępowania. Okoliczność dotycząca braku dokumentów dotyczących przedmiotowego nośnika reklamowego w archiwach organu architektoniczno-budowlanego została wyjaśniona w toku prowadzonego postępowania przed organem I instancji. Ponadto nic nie stało na przeszkodzie, aby strona wystąpiła z takim wnioskiem do właściwego organu, skoro podważa ustalenia organu poczynione na podstawie dotychczas zgormadzonego materiału dowodowego.
Organ odwoławczy nie podzielił też zarzutu skarżącej, dotyczącego wydania dwóch odrębnych decyzji w ramach jednego postępowania. Wskazał przy tym, że PINB zawiadomieniem z 8 kwietnia 2019 r. wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w przedmiocie legalności budowy nośników reklamowych na dz. o nr ew. [...] z obr. [...] przy ul. [...] w [...]. Tak więc postępowanie dotyczyło dwóch odrębnych obiektów znajdujących się na tej samej nieruchomości – tym samym wydanie dwóch decyzji (każdej w odniesieniu do innego obiektu) było prawidłowe. Organ podkreślił, że dopuszczalne jest prowadzenie jednego postępowania w dwóch lub więcej sprawach.
WINB stwierdził, że ustalenia PINB były prawidłowe, natomiast wnioskodawca nie załączył do wniosku żadnych dokumentów mogących wskazywać na uzasadnione wątpliwości co do dokonanych ustaleń. Organ odwoławczy podkreślił, że w oględzinach brał udział przedstawiciel skarżącej i nie kwestionował dokonanych ustaleń, podpisując sporządzony w trakcie oględzin protokół bez uwag. Ponadto 8 lipca 2019 r. w siedzibie PINB stawił się [...] (przedstawiciel skarżącej) i, jak wynika z protokołu przyjęcia interesanta, zapoznał się z aktami sprawy, wykonał fotokopie i nie wniósł żadnych uwag. Również w piśmie z 12 lipca 2019 r. pełnomocnik skarżącej nie kwestionował ustaleń w zakresie położenia przedmiotowego nośnika.
Skargę na powyższą decyzję wniosła [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...]. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów postępowania mające znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy tj. art. 10 § 1 oraz art. 79 § 1 i 2 w zw. z art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i 2, art. 80 oraz art. 81 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania dowodowego w sposób niepełny i niewnikliwy, brak ponownego wystąpienia do organów administracji architektonicznej o przesłanie dokumentacji zgłoszeń zgodnie z wnioskiem strony zawartym w piśmie z 12 lipca 2019r. oraz poprzez wydanie dwóch decyzji w jednej sprawie.
Podnosząc powyższe, skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej, a także o zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko prezentowane w zaskarżonym rozstrzygnięciu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni.
Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych, mających wpływ na wynik sprawy wad w postępowaniu administracyjnym (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, t.j. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., "p.p.s.a.").
Skarga nie jest zasadna, a zaskarżona decyzja odpowiada prawu.
Przedmiotem skargi jest decyzja WINB nr [...] z [...] listopada 2019 r., utrzymująca w mocy decyzję PINB nr [...] z [...] lipca 2019 r., nakazującą skarżącej rozbiórkę wolnostojącego nośnika reklamowego o wymiarach 3,0 x 6,0 m, opisanego w protokole kontroli z 24 maja 2019 r. w pkt. 1a (jednego z dwóch znajdujących się na tej samej działce).
Sąd ocenia jako prawidłowe i przyjmuje za własne ustalenia WINB co do statusu przedmiotowego nośnika reklamowego (budowa w rozumieniu art. 3 pkt 6 p.b., wymagająca uzyskania pozwolenia na budowę zgodnie z art. 28 ust. 1 p.b.) – ustaleń tych nie kwestionuje zresztą sama skarżąca.
Sąd podziela także wniosek o konieczności zastosowania wobec ww. nośnika art. 48 ust. 1 p.b., bowiem w świetle postanowień obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...], przyjętego przez Radę Miasta [...] Uchwałą nr [...] z [...] października 2014 r., nie ma możliwości legalizacji przedmiotowej inwestycji.
Odnosząc się do zarzutów skargi wyjaśnić należy, że nie doszło do naruszenia przepisów postępowania poprzez niezwrócenie się do organu architektoniczno-budowlanego z zapytaniem jak w piśmie pełnomocnika skarżącej z 12 lipca 2019 r. Zdaniem Sądu dowód ten został już przeprowadzony, co wprost wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, a w szczególności z pisma Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...] Urzędu [...] z 21 czerwca 2019 r., zatem ponowne jego przeprowadzenie stanowiłoby jedynie nieuzasadnione przedłużenie postępowania.
Nadto w odniesieniu do wydania dwóch decyzji w jednym postępowaniu administracyjnym, Sąd zwraca uwagę, że na przedmiotowej działce znajdują się dwa nośniki reklamowe i decyzje zostały wydane osobno w stosunku do każdego z nich. W tym zakresie sprawa administracyjna była podzielna i można z niej było wyodrębnić części nadające się do względnie samodzielnego rozstrzygnięcia (por.: P. M. Przybysz, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany do art. 104, LEX/el. 2010; wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 stycznia 2015 r., sygn. akt I OSK 1976/13 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 20 grudnia 2017 r., sygn. akt I SA/Gl 344/17).
Przedmiot postępowania był podzielny, dotyczył dwóch nośników reklamowych, z których każdy mógłby być objęty osobnym postępowaniem, a ze względu na zasadę ekonomiki procesowej, wyrażonej w art. 12 k.p.a., celowe było objęcie ich jednym postępowaniem.
Podsumowując, nie doszło w tej sprawie do naruszenia art. 10 § 1 oraz art. 79 § 1 i 2 w zw. z art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i 2, art. 80 oraz art. 81 k.p.a. Organy nadzoru budowlanego w uzasadnieniach wskazały przesłanki podjętych rozstrzygnięć, które znajdują odzwierciedlenie w kompletnym i prawidłowo ocenionym materiale dowodowym.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.