VII SA/Wa 1538/20

VII SA/Wa 1538/20 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2020-12-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-08-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Artur Kuś
Izabela Ostrowska /sprawozdawca/
Tomasz Stawecki /przewodniczący/
Symbol z opisem
6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Uchylono zaskarżone postanowienie
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 54 par. 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2018 poz 2096
art. 7, art. 77, art. 105
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Stawecki, , Sędzia WSA Artur Kuś, Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 30 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi S. S. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2020 r., nr [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku przedłożenia dokumentów I. uchyla zaskarżone postanowienie; II. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz S. S. kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] lipca 2020 r., Nr [...], znak: [...], [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "[...]WINB", "organ II instancji") na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), uwzględniając w całości skargę A. B., uchylił własne postanowienie Nr [...] z dnia [...] czerwca 2020 r. i na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej: "k.p.a.") uchylił rozstrzygnięcie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...](dalej: "organ I instancji", "PINB w [...]") z dnia [...] kwietnia 2020 r., znak: [...], wstrzymujące prowadzenie robót budowlanych związanych z budową wiaty oraz nakładające obowiązek przedstawienia dokumentów.
Z akt postępowania administracyjnego wynika, że w dniu 30 marca 2020 r. do siedziby organu I instancji wpłynął wniosek S. S. o interwencję w sprawie samowolnie rozpoczętej budowy budynku wiaty przez A. B. (dalej: "inwestor") na działce nr ew. [...] w miejscowości [...], gm. [...]. W związku z tym w dniu 31 marca 2020 r. przeprowadzone zostały czynności kontrolne, w trakcie których ustalono, że na działce nr ew. [...] położonej w miejscowości [...], gm. [...], zlokalizowana jest konstrukcja stalowa budynku oparta na 7 słupach, na których oparty jest dach składający się z dwóch rygli i kratownicy. Obiekt ten ma kształt prostokąta o wymiarach około 5,3 m x 6,5 m (powierzchnia zabudowy – 34,45 m²). obiekt ten zlokalizowany jest w odległości około 1,55 m od budynku mieszkalnego na działce nr ew. [...]. Dodatkowo ustalono, że na kontrolowanej działce nie znajduje się budynek mieszkalny. Ponadto inwestor oświadczył, że przedmiotowy obiekt będzie spełniał funkcję wiaty na sprzęt rolniczy bezsilnikowy. Budowę rozpoczęto w dniu 30 marca 2020 r., a inwestor nie posiada żadnej dokumentacji dotyczącej wznoszonego obiektu.
Następnie PINB w [...] postanowieniem z [...] kwietnia
2020 r., wstrzymał prowadzenie robót budowlanych związanych z budową wiaty na przedmiotowej działce oraz nałożył na inwestora obowiązek przedstawienia w terminie 5 miesięcy:
- dokumentów określających funkcję, formę i konstrukcję obiektu budowlanego (rysunków wraz z opisem zakresu i sposobu wykonywania robót budowlanych),
- oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane,
- projektu zagospodarowania działki,
- zaświadczenia burmistrza o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu.
Zażalenie na powyższe rozstrzygnięcie wniósł inwestor. Po jego rozpatrzeniu [...]WINB postanowieniem z [...] czerwca 2020 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie PINB w [...], wskazując, że budowa wiaty miała miejsce na działce, która w ocenie organu nie jest przeznaczona pod budownictwo mieszkaniowe. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na omawiane postanowienie złożył inwestor, domagając się uchylenia rozstrzygnięcia [...]WINB i umorzenia postępowania prowadzonego przez PINB w [...]. Po przeanalizowaniu złożonej skargi [...]WINB uwzględnił ją w całości i postanowieniem z [...] lipca 2020 r. uchylił własne rozstrzygnięcie z [...] czerwca 2020 r. oraz poprzedzające je postanowienie organu I instancji.
W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 54 § 3 p.p.s.a. organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania zaskarżono, może w zakresie swojej właściwości uwzględnić skargę w całości w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. W przypadku skargi na decyzję, uwzględniając skargę w całości, organ uchyla zaskarżoną decyzję i wydaje nową decyzję. Uwzględniając skargę, organ stwierdza jednocześnie, czy działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce bez podstawy prawnej albo z rażącym naruszeniem prawa. Z kolei na gruncie art. 29 ust. 1 pkt 2c Prawa budowlanego, pozwolenia na budowę nie wymaga budowa wiat o powierzchni zabudowy do 50 m² sytuowanych na działce, na której znajduje się budynek mieszkalny lub przeznaczonej pod budownictwo mieszkaniowe, przy czym łączna liczba tych wiat na działce nie może przekraczać dwóch na każde 1000 m² powierzchni działki. Natomiast na gruncie art. 30 ust. 1 pkt 1 omawianej ustawy, zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej wymaga, z zastrzeżeniem art. 29 ust. 3 i 4 budowa, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. b-d, pkt 1a-2b, 3, 3a, 9, 11, 12, 14, 16, 19, 19a, 20b, 28 oraz 30. Oznacza to, że budowa wiaty o powierzchni zabudowy do 50 m² nie wymaga pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia o ile wiata ta usytuowana jest na działce, na której znajduje się budynek mieszkalny, bądź działka ta przeznaczona jest pod budownictwo mieszkaniowe. W przedmiotowej sprawie zarówno PINB w [...], jak i [...]WINB uznały, że samowolna budowa spornej wiaty powinna skutkować wdrożeniem procedury wskazanej w art. 49b Prawa budowlanego, która znajduje zastosowanie w przypadku budowy obiektu bez wymaganego prawem zgłoszenia zamiaru budowy właściwemu organowi administracji architektoniczno-budowlanej.
Jednocześnie organ odwoławczy podkreślił, że z wypisu z rejestru gruntów wynika, że działka nr ew. [...] stanowi grunty rolne zabudowane (księga wieczysta nr [...]). Na działce tej znajduje się 5 budynków gospodarczych oraz część budynku gospodarczego, która znajduje się również na działce nr ew. [...]. Jednakże po ponownej analizie sprawy oraz dokumentów załączonych do skargi inwestora wykazano, że sporna działka przeznaczona jest pod budownictwo mieszkaniowe. Obecnie na przedmiotowej nieruchomości nie znajduje się budynek mieszkalny, jednakże inwestor przedłożył zdjęcia lotnicze, z których wynika, że na działce tej w latach 60 i 70-tych XX wieku znajdował się budynek mieszkalny. Ponadto inwestor użytkuje działki o nr ew. [...], [...] i [...] w ramach jednego siedliska. Jednocześnie wydana przez Wójta Gminy [...] decyzja o warunkach zabudowy z dnia [...] marca 2016 r. dotyczy rozbudowy i nadbudowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego dla inwestycji zlokalizowanej na działkach o nr ew. [...], [...] i [...] położonych we wsi [...], gm. [...]. Co więcej, z pisma Gminy [...] z dnia 23 czerwca 2020 r. wynika, że działka położona w obrębie miejscowości [...], oznaczona w ewidencji gruntów pod nr geod. [...] położona jest w granicach opracowania tego dokumentu, na terenie oznaczonym symbolem RM/MN - tereny zabudowy zagrodowej, mieszkaniowej jednorodzinnej i usługowej. Zdaniem [...]WINB powyższe dokumenty świadczą o tym, że działka o nr ew. [...] położona w miejscowości [...], gm. [...], przeznaczona jest pod budownictwo mieszkaniowe, a więc budowa wiaty do 50 m² powierzchni zabudowy nie wymagała uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę bądź zamiaru zgłoszenia jej budowy.
W świetle powyższych ustaleń w ocenie organu odwoławczego inwestor mógł bez zgody właściwego organu administracji architektoniczno-budowlanej wybudować wiatę. Niemniej jednak brak obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę lub dokonania zgłoszenia nie zwalnia organów nadzoru budowlanego od zbadania, czy inwestycja nie powoduje zagrożenia dla bezpieczeństwa ludzi i mienia, jak też czy nie narusza przepisów (w tym techniczno-budowlanych i przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), o czym stanowią przepis art. 50 ust. 1 pkt 2 i 4 Prawa budowlanego. Rolą organu nadzoru budowlanego jest więc sprawdzenie czy wiata, na budowę której nie potrzeba pozwolenia ani zgłoszenia nie narusza przepisów prawa miejscowego. W tym miejscu [...]WINB wskazał, że z akt sprawy wynika, że Gmina [...] nie posiada obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego omawianą nieruchomość. Wobec sytuacji braku przepisów prawa miejscowego nie można uznać, że przedmiotowa wiata narusza przepisy planistyczne. Ponadto, organ II instancji zauważył, że do wiat mają zastosowanie przepisy Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie tylko w przypadku, gdy wiata spełnia cechy użytkowe budynku, co w omawianej sprawie nie ma miejsca.
Na zakończenie swoich rozważań [...]WINB wyjaśnił, że definicja legalna budynku została zawarta w art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego, zgodnie z którym budynkiem jest tylko taki obiekt budowlany, który łącznie spełnia następujące warunki: jest trwale związany z gruntem, jest wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, a także posiada fundamenty i dach. W ocenie organu odwoławczego sporna wiata nie posiada fundamentu i nie jest wydzielona z przestrzeni za pomocą trwałych przegród budowlanych, stąd nie można uznać, że posiada cechy użytkowe budynku.
Skargę na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...] z [...] lipca 2020 r. złożył S. S., wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, a także zasądzenie kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. Jednocześnie skarżący zarzucił kwestionowanemu postanowieniu naruszenie:
- art. 7, art. 8 i art. 77 k.p.a. polegające na braku podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia, czy rzeczywiście przedmiotowa wiata nie została postawiona w sposób mogący spowodować zagrożenie bezpieczeństwa ludzi lub mienia bądź zagrożenie pożarowe oraz pominięcie oceny zagrożenia związanego z posadowieniem przedmiotowej konstrukcji i jej bliskością do budynku mieszkalnego posadowionego na sąsiedniej działce, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż skutkowało brakiem wyjaśnienia wszelkich okoliczności sprawy,
- art. 105 § 1 k.p.a. poprzez uznanie, że w niniejszej sprawie zasadnym jest umorzenie postępowania z uwagi na jego bezprzedmiotowość podczas gdy zgromadzony materiał dowodowy jednoznacznie wskazuje, że w niniejszej sprawie mają zastosowanie przepisy prawa budowlanego,
- § 2 ust. 1 w zw. z § 3 pkt 8, § 13, § 60 oraz § 27 i nast. Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1065 ze zm.) poprzez błędną wykładnię i stwierdzenie że przepisów tych nie stosuje się do wiat a także, że przedmiotowa wiata nie spełnia funkcji budynku użytkowego, podczas gdy w rzeczywistości ma ona pełnić funkcje magazynowe i garażowe w rolnictwie.
W uzasadnieniu skarżący rozwinął powyższe zarzuty. Podkreślił, że organ w toku prowadzonego postępowania nie wyjaśnił czy usytuowanie wiaty narusza regulacje zawarte w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r., a tym samym nie wykluczył możliwości zastosowania przepisów o postępowaniu naprawczym wyrażonych w art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego. Dodał, że organ nie wziął również pod uwagę wysokości planowanej budowli (około 6 m), co może stanowić naruszenie przepisów prawa budowlanego.
W odpowiedzi na skargę [...]WINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Sąd administracyjny kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami prawa procesowego obowiązującymi w dacie jego wydania.
Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U z 2019r., poz. 2325) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W ocenie Sądu analizowana pod tym kątem skarga zasługuje na uwzględnienie.
Podstawę wydania zaskarżonego aktu stanowi art. 54 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przy czym należy wskazać, że uwzględnienie skargi przez organ odwoławczy w powyższym trybie służy realizacji zasady szybkości postępowania prowadząc do załatwienia sprawy zgodnie z żądaniem wnoszącego skargę. Warunkiem skorzystania z tej instytucji, jest uwzględnienie przez organ administracji publicznej skargi w całości, a więc uznanie za zasadne zarówno zawartych w niej zarzutów, podstawy prawnej jak i wniosków, co oznacza, że organ może skorygować zaskarżone działanie wyłącznie w kierunku pożądanym przez skarżącego. Przez uwzględnienie skargi w całości należy zatem rozumieć doprowadzenie do stanu, w którym istota sprawy zostaje rozstrzygnięta ostatecznie, zgodnie z oczekiwaniem strony wynikającym z jej skargi skierowanej do sądu. Organ respektując podstawową zasadę decyzji autokontrolnej polegającą na uwzględnieniu skargi w całości, może następnie skorzystać ze wszystkich uprawnień przysługujących organowi odwoławczemu na podstawie art. 138 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...] z dnia [...] lipca 2020r.,którym na podstawie art. 54 § 3 p.p.s.a, organ uchylił własne postanowienie Nr [...]z dnia [...] czerwca 2020 r. i na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. uchylił rozstrzygnięcie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...]z dnia [...] kwietnia 2020 r., wstrzymujące prowadzenie robót budowlanych związanych z budową wiaty na działce o nr ew. [...] położonej w m. [...] gm. [...] oraz nakładające obowiązek przedstawienia dokumentów na podstawie art. 49b ust 2 Prawa budowlanego.
Rozstrzygniecie powyższe zapadło po ustaleniu w dniu 31 marca 2020 r. podczas czynności kontrolnych, że na działce nr ew. [...] położonej w miejscowości [...], gm. [...], zlokalizowana jest konstrukcja stalowa budynku oparta na 7 słupach, na których oparty jest dach składający się z dwóch rygli i kratownicy. Obiekt ten ma kształt prostokąta o wymiarach około 5,3 m x 6,5 m (powierzchnia zabudowy – 34,45 m²) zlokalizowany w odległości około 1,55 m od budynku mieszkalnego na sąsiedniej działce nr ew. [...].
Na podstawie przedłożonych przy skardze dokumentów, [...]WINB uznał, że działka o nr ew. [...] położona w miejscowości [...], gm. [...], przeznaczona jest pod budownictwo mieszkaniowe, a więc budowa wiaty do 50 m² powierzchni zabudowy nie wymagała uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę bądź zamiaru zgłoszenia jej budowy.
Na wstępie należy wyjaśnić, że pojęcie wiaty nie zostało zdefiniowane w ustawie prawo budowlane. W języku potocznym jest to "budowla składająca się z konstrukcji dachowej wsparta na słupkach" (Encyklopedia PWN, Warszawa 1996), "lekka budowla w postaci dachu wspartego na słupach (...)" (Słownik Języka Polskiego, www.sjp.pwn.pl).
Z przepisu art. 29 a ust. 1 pkt 2 c Prawa budowlanego w brzmieniu obowiązującym w chwili orzekania przez organy , wynika, że nie wymaga pozwolenia na budowę ani zgłoszenia budowa wiaty o powierzchni zabudowy do 50 m, sytuowanych na działce, na której znajduje się budynek mieszkalny lub przeznaczonej pod budownictwo mieszkaniowe, przy czym łączna liczba tych wiat na działce nie może przekraczać dwóch na każde 1000 m2 powierzchni działki. Natomiast z art. 30 ust. 1 pkt 1 omawianej ustawy wynika, że zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej wymaga, z zastrzeżeniem art. 29 ust. 3 i 4 budowa, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. b-d, pkt 1a-2b, 3, 3a, 9, 11, 12, 14, 16, 19, 19a, 20b, 28 oraz 30. Oznacza to, że budowa wiaty o powierzchni zabudowy do 50 m² nie wymaga pozwolenia na budowę, ani zgłoszenia o ile wiata ta usytuowana jest na działce, na której znajduje się budynek mieszkalny, bądź działka ta przeznaczona jest pod budownictwo mieszkaniowe.
Należy jednak podkreślić ( na co wskazał organ ), że okoliczność ta nie zwalnia organów nadzoru budowlanego od oceny czy inwestycja nie powoduje zagrożenia dla bezpieczeństwa ludzi i mienia, jak też czy nie narusza przepisów (w tym techniczno-budowlanych i przepisów o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym), o czym stanowią przepis art. 50 ust. 1 pkt 2 i 4 Prawa budowlanego.
W tym miejscu wskazać trzeba, że co do zasady Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego, że do wiat mają zastosowanie przepisy Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie tylko w przypadku, gdy wiata spełnia cechy użytkowe budynku. Jednak nie podziela przedwczesnej oceny organu, że w sprawie niniejszej z taka sytuacja nie mamy do czynienia.
Należy pamiętać, że o tym czy wiata pełni funkcję użytkową budynku decydować będzie , nie jak tego chce organ definicja budynku określona w art. 3 pkt 2 Prawa budowlanego , a przede wszystkim jej przeznaczenie. Spełniać funkcję budynku będzie zatem wiata o przeznaczeniu innym niż rekreacyjno-wypoczynkowym (wiata składowa, czy magazynowa).
Dowody zgromadzone w toku postępowania administracyjnego, w tym dokumentacja fotograficzna oraz oświadczenie samego inwestora, że "przedmiotowy obiekt będzie spełniał funkcję wiaty na sprzęt rolniczy bezsilnikowy", wskazują, że pełnić ona będzie na funkcje magazynowe.
Trzeba nadto podkreślić, że w świetle § 2 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, nie ma podstaw do przyjęcia, że przepisy tego rozporządzenia co do zasady nie mają zastosowania w sprawie dotyczącej wiaty która pełni funkcję użytkową budynku. Z powołanego przepisu wynika, że przepisy rozporządzenia stosuje się przy projektowaniu, budowie i przebudowie oraz przy zmianie sposobu użytkowania budynków oraz budowli nadziemnych i podziemnych spełniających funkcje użytkowe budynków, a także do związanych z nimi urządzeń budowlanych, z zastrzeżeniem § 207 ust. 2. Wyłączenie stosowania przepisów rozporządzenia wykonawczego dotyczą natomiast § 12, bowiem odnosi się on wyłącznie do budynków (a nie do budowli). W orzecznictwie zwraca się uwagę, że obiekty spełniające funkcje budynków są poddane reżimowi warunków technicznych, ale tylko w takim zakresie, w jakim przepisy nie odnoszą się w sposób wyłączny do budynków i ich parametrów. NSA w wyroku z 8 stycznia 2013 r., II OSK 1642/11 przyjął, że hipoteza § 12 rozporządzenia obejmuje tylko budynki, zawężając zakres regulacji w nim zawartej do parametrów posiadanych przez budynki. Z tego względu nie ma podstaw w przekonaniu Sądu do stosowania w tej sprawie § 12 rozporządzenia (por. również wyrok WSA w Gliwicach, II SA/Gl 406/15).
Nie można jednak w związku z tym przyjąć poglądu, że wiatę (pełniącą funkcję użytkową budynku) można dowolnie usytuować, w każdym miejscu na działce, gdyż to usytuowanie musi być zgodne z § 13, § 60 rozporządzenia oraz z przepisami określającymi wymagania przeciwpożarowe np. wskazane w § 270 i następne rozporządzenia (por. np. wyrok NSA z 19 lutego 2016 r., II OSK 2503/15). Stanowisko to jest tym bardziej uzasadnione, że przedmiotowa wiata ma wymiary około 5,3 m x 6,5 m (powierzchnia zabudowy – 34,45 m²) i zlokalizowana została w odległości około 1,55 m od budynku mieszkalnego na działce nr ew. [...].
Należy także wyjaśnić, iż stosownie do art. 104 § 1 k.p.a. wszczęte postępowanie administracyjne musi zostać zakończone załatwieniem sprawy, czyli jej rozstrzygnięciem poprzez wydanie decyzji administracyjnej. Decyzje administracyjne rozstrzygają sprawę co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończą sprawę w danej instancji (art. 104 § 2 kpa).
Podstawę umorzenia postępowania administracyjnego stanowi przepis art. 105 § 1 k.p.a., który zezwala organowi administracji publicznej na wydanie decyzji o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie to z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe. Określeniem "postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe" obejmuje się w literaturze sytuacje, gdy żądanie strony jest nieaktualne lub wygasło z mocy prawa (W. Hybiak, Bezprzedmiotowość..., s. 42; tenże, Umorzenie postępowania administracyjnego..., s. 14). O bezprzedmiotowości postępowania w sprawie można zatem mówić, gdy zachodzi brak jego strony lub brak przedmiotu, czyli gdy brak jest podstaw prawnych i faktycznych do rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy.
Należy przy tym mieć na uwadze, iż jak podkreśla się w doktrynie, istota bezprzedmiotowości postępowania polega na tym, że "Nastąpiło (...) takie zdarzenie prawne lub faktyczne, które spowodowało, że przestała istnieć ta szczególna relacja między faktem (sytuacją faktyczną danego podmiotu) a prawem (sytuacją prawną danego podmiotu), z którą prawo łączy obowiązek konkretyzacji normy w postaci wydania decyzji administracyjnej" (J. Zimmermann "Ordynacja podatkowa", s. 212 - pogląd powołany w "Komentarzu do Kodeksu postępowania administracyjnego". M. Matan, Cz. Martysz, G. Łaszczyca, do art. 105 k.p.a. kom. Lex 2010).
Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ ustali przeznaczenie przedmiotowej wiaty, a w sytuacji gdy pełnić ona będzie funkcje użytkową budynku, oceni czy jej usytuowanie jest zgodne z § 13, § 60 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych oraz z przepisami określającymi wymagania przeciwpożarowe - § 270 i następne rozporządzenia.
Mając powyższe na uwadze należy uznać, że zaskarżone postanowienie o umorzeniu postępowania administracyjnego zostało wydane przedwcześnie z naruszeniem przepisów postepowania, pozwalających na ustalenie prawidłowego stanu faktycznego i zastosowania poprawnej normy prawa materialnego.
Biorąc powyższe na uwadze należało uznać, że zaskarżone postanowienie zapadło z naruszeniem art. 54 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 7 i 77 k.p.a. w związku z art. 105 § 1 k.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku, rozstrzygnięcie o kosztach opierając na art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., uwzględniając poniesiony przez skarżącą koszt wpisu (200 zł), wynagrodzenie należne jej pełnomocnikowi, ustalone według stawek minimalnych na podstawie § 15 ust. 1 i § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r. poz. 265)( 480 zł).