VII SA/Wa 1529/22

VII SA/Wa 1529/22 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2022-11-08
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2022-07-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Siwek /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6129 Inne o symbolu podstawowym 612
Hasła tematyczne
Ewidencja gruntów
Sygn. powiązane
I OSK 873/23 - Wyrok NSA z 2024-09-06
Skarżony organ
Starosta
Treść wyniku
Stwierdzono bezskuteczność czynności
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1990
art. 21, 23, 24,
Ustawa z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - t.j.
Dz.U. 2022 poz 329
art. 146 par. 1,  art. 200
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Artur Kuś, Sędziowie sędzia WSA Andrzej Siwek (spr.), asesor WSA Elżbieta Granatowska, Protokolant st. sekr. sądowy Sylwia Rosińska-Czaykowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 października 2022 r. sprawy ze skargi J.W. na czynność Starosty [...] z dnia [...] maja 2022 r. w przedmiocie aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków I. stwierdza bezskuteczność czynności Starosty [...] z dnia [...] maja 2022 r.; II. zasądza od Starosty [...] na rzecz skarżącego J.W. kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego
Uzasadnienie
J W pismem z dnia 20 czerwca 2022 r. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na czynność Starosty [...] z dnia [...] maja 2022 r. w przedmiocie aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków poprzez w postaci nadania budynkowi mieszkalnemu wielorodzinnemu przy ul. [...] w [...] ([...]) wspólnego identyfikatora z istniejącym wcześniej budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym zlokalizowanym przy ul. [...], czego skutkiem jest ujawnienie w ewidencji gruntów i budynków jednego budynku (obiektu), nie zaś - jak w rzeczywistości - dwóch odrębnych budynków ([...] i [...])
Postawił zarzuty naruszenia § 18 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 2 pkt. 3 rozporządzenia Ministra Pracy, Rozwoju i Technologii z 27 lipca 2021 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków poprzez nieprawidłowe zakwalifikowanie odrębnych budynków położonych przy ul. [...] i [...] w [...] jako jednego budynku i nadanie im wspólnego identyfikatora (takiego, jak nadany wcześniej budynkowi przy ul. [...]).
Skarżący wniósł o stwierdzenie bezskuteczności zaskarżonej czynności oraz zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi podkreślił, że w związku z realizacją decyzji Starosty [...] nr [...] o pozwoleniu na budowę na działce ew. nr [...], przy ulicy [...], dla której to nieruchomości prowadzona jest (odrębna) księga wieczysta o numerze: [...], został przez niego wybudowany nowy budynek, który jest odrębny od budynku posadowionego wcześniej na działce ew. nr [...] przy ulicy [...], dla której to nieruchomości prowadzona jest (odrębna) księga wieczysta o numerze: [...]. Obie działki stanowią odrębny przedmiot własności. Działka ew. nr [...] i posadowiony na niej budynek, stanowi nieruchomość wspólną, należącą do właścicieli lokali w budynku przy ul. [...], z kolei działka ew. nr [...] - ul. [...], stanowi jego własność, tak jak posadowiony na niej budynek i znajdujące się w nim lokale, które docelowo mają zostać wyodrębnione, a ich własność przeniesiona na nabywców. Powyższe nieruchomości i budynki (działka nr [...] i działka nr [...] w sensie faktycznym i prawnym są całkowicie odrębne, stanowią odrębne przedmioty własności, są oddzielone od siebie granicą geodezyjną, zaś dla celów funkcjonalnych, ze względu na usytuowanie wjazdu do garażu, jedna z nieruchomości jest obciążona służebnością m.in. przejścia przejazdu, względem drugiej.
Zdaniem skarżącego Starosta [...], działając jako organ właściwy w sprawach ewidencji gruntów i budynków, niezasadnie "połączył" oba ww. budynki poprzez nadanie im jednego, wspólnego identyfikatora, a w zasadzie objęcie nowowybudowanego budynku przy ul. [...] takim samym identyfikatorem budynku jak przyznany wcześniej obiektowi [...] Rozporządzenie Ministra Rozwoju, Pracy i Technologii z dnia 27 lipca 2021 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków odwołuje się tymczasem w definicji budynku wprost do rozumienia budynku zawartego w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (§ 2 pkt 3 powołanego rozporządzenia).
W ocenie skarżącego, pomimo "formalnego" określenia nazwy inwestycji jako "rozbudowa budynku mieszkalnego..." w istocie istnieje podstawa do uznania na potrzeby czynności ewidencyjnych, że mamy jednak do czynienia z dwoma odrębnymi obiektami, funkcjonującymi samodzielnie. Posiadają one wspólny zjazd do garażu, przy czym w płycie fundamentowej wykonane są dylatacje, w wyniku których każdy z budynków i zjazd do garażu stoją na odrębnych fragmentach płyty fundamentowe, jednak nie jest to okoliczność przesądzająca o braku odrębności. Już z samej nazwy inwestycji wywieść można wniosek, że mamy do czynienia z dwoma odrębnymi obiektami. Nawet gdyby w sprawie było do czynienia ze wspólnym fundamentem to także i ta okoliczność nie skutkuje "połączeniem" dwóch obiektów w jeden. Sam wspólny fundament nie oznacza, że kilka budynków staje się jednym budynkiem. Definicja "budynku" nie odnosi się do takich okoliczności faktycznych jak jedna płyta fundamentowa, jeden układ komunikacyjny, z jednym garażem podziemnym, czy też jedna infrastruktura techniczna. Aktualnie, z uwagi na możliwości techniczne, powszechną praktyką jest budowanie całych osiedli składających się z kilku budynków na jednej płycie fundamentowej, co wymusza w pewnym stopniu powiązanie infrastrukturalne. To jednak nie oznacza, że taki sposób posadowienia tych budynków wpływa na prawną kwalifikację i uznanie ich za jeden budynek.
Skarżący zaznaczył również, że w rozważanym wypadku charakter wpisu (potraktowania dwóch osobnych budynków jako jednego obiektu) rodzi konsekwencje w sferze obowiązków prawnopodatkowych, ponieważ zapisy zawarte w ewidencji gruntów i budynków, w zakresie ich klasyfikacji są wiążące w postępowaniu podatkowym dotyczącym nieruchomości (art. 21 ust. 1 ustawy z 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne - Dz. U. z 2021 r. poz. 1990, dalej jako "p.g.i.k."). Dodatkowo dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków stanowią podstawę wpisów w księgach wieczystych. Obecnie, wskutek skarżonej czynności, nie ma prawnej możliwości dokonania wyodrębnienia własności lokali w nowym budynku przy ul. [...] na rzecz nabywców, gdyż w tym celu konieczne jest dokonanie szeregu czynności z udziałem wspólnoty mieszkaniowej oraz właścicieli poszczególnych lokali budynku przy ul. [...]. Skarżona czynność ma zatem wpływ na sferę jego praw.
Z uwagi na powyższe, zdaniem skarżącego, zasadnym jest stwierdzenie, że skarżona czynność dokonana została z naruszeniem odpowiednich przepisów, a zatem jest bezskuteczna. Umożliwi to zaewidencjonowanie nowego i odrębnego budynku przy ulicy [...] w [...] oraz skorygowanie w związku z tym wpisów w kartotece budynków oraz kartotece lokali.
W odpowiedzi na skargę Starosta [...] wnosił o jej oddalenie jako nieuzasadnionej.
Organ wskazał, że w 2014 roku na podstawie opracowania geodezyjnego, przyjętego do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego pod nr. [...]. na działce nr [...]. położonej w obrębie [...] miasta [...], ujawniony został budynek mieszkalny wielorodzinny o powierzchni zabudowy 483 m2, liczbie kondygnacji nadziemnych — 3 oraz liczbie kondygnacji podziemnych - 1 (identyfikator budynku [...]).
W 2015 roku działka nr [...] została podzielona na działki nr [...] i [...] Powyższy podział zatwierdzony został ostateczną decyzją Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2014r. znak: [...]. W wyniku przedmiotowego podziału, budynek o identyfikatorze [...], położony dotychczas na działce [...]. został wykazany na działce nr [...]. Identyfikator budynku nie uległ zmianie.
Na podstawie opracowania geodezyjnego, przyjętego do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego pod nr [...], zmienione zostało pole powierzchni zabudowy budynku o identyfikatorze [...] z 483 m2 na 479 m2.
W 2021 roku do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego pod nr [...] przyjęty został operat techniczny geodezyjnej inwentaryzacji powykonawczej budynku, usytuowanego na działkach nr [...] i [...], położonych w obrębie 42 miasta [...]. Do ww. opracowania załączona została ostateczna decyzja Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2017 r., nr [...] zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca dla J W pozwolenia na budowę, obejmującego rozbudowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym o część garażowo-gospodarczą z segmentem mieszkalnym wielorodzinnym, na terenie składającym się z ww. działek.
Na podstawie powyższej dokumentacji, w trybie przepisu art. 24 ust. 2b pkt 1 lit. h p.g.i.k., organ ewidencyjny – Starosta [...] - w dniu [...] maja 2022 r. w drodze czynności materialno-technicznej dokonał aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków, dotyczących budynku o identyfikatorze [...]. W ramach przedmiotowej zmiany w kartotece ww. budynku zmieniono powierzchnię zabudowy z 479 m2 na 1077 m2 oraz zmieniono liczbę kondygnacji nadziemnych z 3 na 4. Zmienione dane wynikają wprost z wykazu zmian danych ewidencyjnych, zawartego w dokumentacji geodezyjnej nr [...]. dotyczącej inwentaryzacji powykonawczej budynku.
Organ wskazał, że analiza materiału dowodowego, zgromadzonego w sprawie wykazała, że zmiana wprowadzona w dniu 16 maja 2022r. została dokonana zgodnie z operatem technicznym, przyjętym do państwowego zasobu geodezyjnego nr [...] w którym geodeta uprawniony M M wskazał, że celem wykonywanych prac geodezyjnych jest pomiar inwentaryzacyjny budynku po rozbudowie wraz z przy łączami gazu i energii. Do operatu załączona została decyzja nr [...] z dnia [...] stycznia 2017r. Starosty [...], zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca dla J W pozwolenia na budowę, obejmującego rozbudowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym o część garażowo-gospodarczą z segmentem mieszkalnym wielorodzinnym, na terenie składającym się z działek nr [...] i [...]. Powyższa decyzja została wydana w oparciu o dokumentację architektoniczno-budowlaną, sporządzoną przez [...] , zgodnie z którą budynki wzniesione na działkach nr [...] i [...] są ze sobą połączone wspólną kondygnacją podziemną (garażem podziemnym), tworząc konstrukcyjnie jeden obiekt budowlany.
Dokumentacja z inwentaryzacji budynku, zaewidencjonowana w państwowym zasobie geodezyjnym i kartograficznym pod nr [...] , posłużyła do pozytywnego odbioru przez organ nadzoru budowlanego, budowy polegającej na cyt. "rozbudowa budynku mieszkalnego z garażem podziemnym o część garażowo-gospodarczą z segmentem mieszkalnym wielorodzinnym".
Zdaniem Starosty twierdzenie skarżącego, że na terenie działek nr [...] i [...] został przez niego wybudowany nowy budynek, który jest odrębny od budynku posadowionego wcześniej, jest sprzeczne z dokumentacją opisaną powyżej, z której jednoznacznie wynika, że skarżący dokonał rozbudowy istniejącego budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym o część garażowo-gospodarczą z segmentem mieszkalnym wielorodzinnym. W efekcie powyższego na działkach nr [...] i [...] powstał jeden budynek z garażem podziemnym, o powierzchni zabudowy 1077 m2.
Z treści skargi wynika, że skarżący żąda od organu ewidencyjnego wykazania przedmiotowego budynku jako dwu odrębne budynki z różnymi identyfikatorami. W ocenie Starosty działanie takie byłoby niezgodne z wydaną decyzją o pozwoleniu na budowę, dokumentacją geodezyjną z inwentaryzacji budynku, a także obowiązującymi przepisami prawa z zakresu prowadzenia ewidencji gruntów i budynków.
Ponadto z treści skargi wynika, że skarżący kwestionuje decyzję orzekającą o pozwoleniu na budowę, która w gruncie rzeczy jest nadrzędna w stosunku do dokonanych w jej następstwie czynności. Skarżący dokonuje swobodnej interpretacji treści decyzji, wskazując na techniczne aspekty i uwarunkowania budowy, które w jego ocenie przeświadczają o odrębności budynków. Przedstawione przez skarżącego fakty nie mają żadnego znaczenia dla dokonanej w ewidencji gruntów i budynków czynności materialno-technicznej, dotyczącej aktualizacji danych budynkowych.
Zdaniem Starosty argument, że przedmiotowy budynek znajduje się na działkach o różnym stanie prawnym (działki nr [...] i [...] objęte są dwiema odrębnymi księgami wieczystymi), również nie stanowi podstawy do wykazania w ewidencji dwóch budynków. W świetle obowiązujących przepisów prawa, w przypadku gdy budynek położony jest na kilku działkach ewidencyjnych - w kartotece budynku wykazuje się identyfikatory wszystkich działek ewidencyjnych, na których budynek ten jest położony (przepis §18 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia w sprawie ewidencji gruntów i budynków). Fakt ten znajduje odzwierciedlenie w kartotece prowadzonej dla przedmiotowego budynku.
Na rozprawie w dniu 26 października 2022 r. skarżący oświadczył, że pierwotnie złożył wniosek o pozwolenie na budowę budynku wielorodzinnego, a nie na jego rozbudowę. Zmienił wniosek na rozbudowę budynku pod wpływem sugestii pracowników organu. Nie pamięta, czy do zmiany wniosku był wzywany pisemnie.
Jako załącznik do protokołu rozprawy skarżący załączył m.in.:
- postanowienie Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. znak: [...] o zawieszeniu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie pozwolenia na budowę inwestycji p.n. budowa budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym, projektowanej na terenie działki oznaczonej nr ewid. [...] obręb [...] położonej w [...] przy ul. [...],
- postanowienie Wojewody Mazowieckiego z dnia 5 stycznia 2017 r. nr 8/S/2017 uchylające w całości ww. - postanowienie Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. znak: [...],
- kserokopię pierwotnego wniosku skarżącego, w którym jako cel zamierzenia inwestycyjnego wskazano: budowa nowego obiektu budowlanego, rozbudowa istniejącego obiektu budowlanego, a jako nazwę zamierzenia inwestycyjnego wskazano "budynek wielorodzinny z garażem podziemnym".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle paragrafu drugiego powołanego wyżej artykułu kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, wchodzi tutaj w grę kontrola aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywana pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów odnoszących się do słuszności rozstrzygnięcia.
Ponadto, co wymaga podkreślenia, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.– Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U z 2018 r., poz. 1302 ze zm.; zwana dalej p.p.s.a.).
Skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż organ dokonując zaskarżonej czynności naruszył przepisy prawa.
Skarga dotyczy czynności Starosty [...] z dnia [...] maja 2022 r., którą organ dokonał aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków, dotyczących budynku o identyfikatorze [...]. W ramach przedmiotowej zmiany w kartotece ww. budynku zmieniono powierzchnię zabudowy z 479 m2 na 1077 m2 oraz zmieniono liczbę kondygnacji nadziemnych z 3 na 4.
Wskazać należy, że z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. wynika, że kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730, 1133 i 2196), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 768, 730, 1520, 1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
W niniejszej sprawie Sąd przyznaje rację skarżącemu, że skarżona czynność odnosi się do czynności, która dotyczy uprawnień oraz obowiązków skarżącego. Sąd podziela stanowisko skarżącego, że wskutek skarżonej czynności, nie ma prawnej możliwości dokonania wyodrębnienia własności lokali w nowym budynku przy ul. [...] na rzecz nabywców, gdyż w tym celu konieczne jest dokonanie szeregu czynności z udziałem wspólnoty mieszkaniowej oraz właścicieli poszczególnych lokali budynku przy ul. [...]. Skarżona czynność ma zatem bezpośredni wpływ na sferę praw skarżącego.
Analizując przedmiotową sprawę Sąd doszedł do przekonania, że skarżona czynność może naruszać uregulowaną w art. 8 § 1 k.p.a. zasadę zaufania do władzy publicznej. W myśl tego przepisu organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania.
Wskazać należy, że materialnoprawną podstawę zaskarżonej czynności stanowiły przepisy ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne.
Przepis art. 2 pkt 8 tej ustawy definiuje ewidencję gruntów i budynków (kataster nieruchomości) jako system informacyjny zapewniający gromadzenie, aktualizację oraz udostępnianie, w sposób jednolity dla kraju, informacji o gruntach, budynkach i lokalach, ich właścicielach oraz o innych podmiotach władających lub gospodarujących tymi gruntami, budynkami lub lokalami. W odniesieniu do gruntów ewidencja zawiera dane dotyczące ich położenia, granic, powierzchni, rodzajów użytków gruntowych oraz ich klas bonitacyjnych, oznaczenia ksiąg wieczystych lub zbiorów dokumentów, jeżeli zostały założone dla nieruchomości, w skład której wchodzą grunty (art. 20 ust. 1 pkt 1 p.g.k.). Wskazuje ona także właściciela lub władającego gruntem (art. 20 ust. 2 pkt 1 p.g.k.). Podmioty, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1, zgłaszają właściwemu staroście zmiany danych objętych ewidencją gruntów i budynków, w terminie 30 dni, licząc od dnia powstania tych zmian. Obowiązek ten nie dotyczy zmian danych objętych ewidencją gruntów i budynków, wynikających z aktów normatywnych, prawomocnych orzeczeń sądowych, decyzji administracyjnych, aktów notarialnych, materiałów zasobu, wpisów w innych rejestrach publicznych oraz dokumentacji architektoniczno-budowlanej przechowywanej przez organy administracji architektoniczno-budowlanej (art. 22 ust. 2 p.g.k.).
Stosownie do art. 24 ust. 2a p.g.i.k. informacje zawarte w ewidencji gruntów i budynków podlegają aktualizacji:
1) z urzędu, jeżeli zmiany tych informacji wynikają z:
a) przepisów prawa,
b) dokumentów, o których mowa w art. 23 ust. 1-4,
c) materiałów zasobu,
d) wykrycia błędnych informacji;
2) na wniosek podmiotów, o których mowa w art. 20 ust. 2 pkt 1, lub władających gruntami na zasadach samoistnego posiadania.
Aktualizacja informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków następuje, zgodnie z art. 24 ust. 2b ustawy:
1) w drodze czynności materialno-technicznej na podstawie:
a) przepisów prawa,
b) wpisów w księgach wieczystych,
c) prawomocnych orzeczeń sądu, a w przypadkach dotyczących europejskiego poświadczenia spadkowego - orzeczeń sądu,
d) ostatecznych decyzji administracyjnych,
e) aktów notarialnych,
ea) aktów poświadczenia dziedziczenia oraz europejskich poświadczeń spadkowych,
f) zgłoszeń budowy budynku, zawiadomień o zakończeniu budowy budynku oraz zgłoszeń rozbiórki budynku, o których mowa odpowiednio w art. 30, art. 54 oraz art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, oraz zgłoszeń dotyczących zmiany sposobu użytkowania budynku lub jego części, o których mowa w art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, do których właściwy organ nie wniósł sprzeciwu,
g) wpisów w innych rejestrach publicznych,
h) wniosku zainteresowanego podmiotu ewidencyjnego i wskazanej w tym wniosku dokumentacji geodezyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, jeżeli wnioskowana zmiana obejmuje informacje gromadzone w ewidencji gruntów i budynków dotyczące nieruchomości znajdujących się w wyłącznym władaniu wnioskodawcy albo wnioskodawców;
2) w drodze decyzji administracyjnej - w pozostałych przypadkach.
Odmowa aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków następuje w drodze decyzji administracyjnej (art. 24 ust. 2c p.g.k.).
W niniejszej sprawie organ wskazał, że w dniu 16 maja 2022 r. dokonał aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków, dotyczących budynku o identyfikatorze [...]. w trybie przepisu art. 24 ust. 2b pkt1 lit. h p.g.i.k. W myśl tego przepisu aktualizacja zawartych w ewidencji gruntów i budynków następuje z urzędu w drodze czynności materialno-technicznej na podstawie wniosku zainteresowanego podmiotu ewidencyjnego i wskazanej w tym wniosku dokumentacji geodezyjnej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, jeżeli wnioskowana zmiana obejmuje informacje gromadzone w ewidencji gruntów i budynków dotyczące nieruchomości znajdujących się w wyłącznym władaniu wnioskodawcy albo wnioskodawców.
Starosta dokonując aktualizacji informacji zawartych w ewidencji gruntów i budynków oparł się na operacie technicznym, przyjętym do państwowego zasobu geodezyjnego nr [...], w którym geodeta uprawniony M M wskazał, że celem wykonywanych prac geodezyjnych jest pomiar inwentaryzacyjny budynku po rozbudowie wraz z przy łączami gazu i energii. Do operatu załączona została decyzja Starosty [...], nr [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca J W pozwolenia na budowę, obejmującego rozbudowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym o część garażowo-gospodarczą z segmentem mieszkalnym wielorodzinnym, na terenie składającym się z działek nr [...] i [...]. Należy przyznać że zarówno operat jak i aktualizacja ewidencji de facto opiera się na brzmieniu sentencji ww. decyzji Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...], w której wskazano, że dotyczy ona pozwolenia na budowę, obejmującego rozbudowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym o część garażowo-gospodarczą z segmentem mieszkalnym wielorodzinnym, na terenie składającym się z działek nr [...] i [...]. Jednakże ma rację skarżący, że zarówno znajdujące się w aktach sprawy fragmenty projektu budowlanego, jak też treść załączonych do protokołu rozprawy pierwotnego wniosku skarżącego o pozwolenie na budowę oraz -postanowienia Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. znak: [...] i postanowienia Wojewody Mazowieckiego z dnia 5 stycznia 2017 r. nr 8/S/2017 potwierdzają, że pierwotnie skarżący wnosił o budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym, terenie działki oznaczonej nr ewid. [...] obręb [...] położonej w [...] przy ul. [...]. Co prawda w aktach sprawy brak jest dokumentacji potwierdzającej twierdzenie skarżącego, że zmienił wniosek na rozbudowę budynku pod wpływem sugestii pracowników organu, jednakże nie może ujść uwadze Sądu, że w niniejszej sprawie Starosta [...] pełni dwie funkcje – zarówno organu architektoniczno-budowlanego (który udzielił pozwolenia na budowę) jak i organu ewidencyjnego (który zaktualizował ewidencję gruntów i budynków). Sąd podjął wątpliwości, czy Starosta jako organ architektoniczno-budowlany nie wprowadził skarżącego w błąd, doprowadzając do zmiany treści wniosku o pozwolenie na budowę i wydając decyzję pozwalającą na rozbudowę omawianego budynku, a następnie, jako organ ewidencyjny, opierając się na wydanej przez siebie decyzji, dokonał niekorzystnej i kłopotliwej dla skarżącego aktualizacji ewidencji gruntów i budynków. Powyższe rodzi wątpliwości, czy nie została naruszona zawarta w art. 8 § 1 k.p.a. zasada zaufania do władzy publicznej. Powyższe powinno zostać rozstrzygnięte przez Starostę na podstawie dogłębnej analizy akt postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem ww. decyzji Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...].
Dodatkowo wskazać należy, że z akt sprawy wynika, że Starosta dokonując omawianej aktualizacji nie wziął pod uwagę wpisów w księgach wieczystych, odnoszących się do działek nr ewid. [...] i [...] obręb [...] położonych w [...] przy ul. [...], stanu faktycznego (bezsporne jest, że na terenie ww. działek znajdują się dwa odrębne budynki mieszkalne) oraz kwestii przydzielenia obydwu budynkow odrębnych numerów porządkowych (8 i 10).
Nie mogło też ujść uwadze Sądu, że prawomocnym wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 11 maja 2016 r. sygn. akt IV SA/Wa 502/16 stwierdzono nieważność chwałę Rady Miasta [...] z dnia [...] października 2014 r. Nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego części Miasta [...] - etap pierwszy, obejmującym działki nr ewid. [...] i [...] obręb [...] położone w [...] przy ul. [...]. W wyroku tym wskazano, że cyt.: "Lokalizowanie nowej zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej w obszarach, które nie są położone na terenach śródmiejskich, na których studium dopuszcza zabudowę mieszkaniową wielorodzinną wyłącznie jako funkcję uzupełniającą w już istniejących zespołach takiej zabudowy lub nie są położone w granicach terenów wyznaczonych na rysunku studium pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną, na których studium dopuszcza wyłącznie możliwość "dokończenia" już istniejących zespołów oraz w miejscach wskazanych na rysunku studium jest niezgodne ze studium. (...) Możliwość lokalizowania nowej zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej zgodna jest ze studium w obszarach planistycznych: [...],[...],[...],[...], w których już istnieją budynki mieszkaniowe wielorodzinne.". Podkreślić należy, że wyrok stał się prawomocny w dniu 17 stycznia 2017 r. , a przytaczana decyzja Starosty [...]. nr [...] została wydana w dniu [...] stycznia 2017 r. Starosta w oparciu o akta administracyjne sprawy o pozwolenie na budowę winien rozważyć, czy skarżący nie dokonali zmiany wniosku o budowę w kontekście zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego.
Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł zgodnie z art. 200 p.p.s.a.