VII SA/WA 1454/23

VII SA/Wa 1454/23 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-01-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-06-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Bogusław Cieśla
Joanna Gierak-Podsiadły /przewodniczący/
Justyna Wtulich-Gruszczyńska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 2351
art. 54 ust 1
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, Sędziowie sędzia WSA Bogusław Cieśla, asesor WSA Justyna Wtulich-Gruszczyńska (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 12 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi I.K. i J.K. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2023 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu wobec zamiaru przystąpienia do użytkowania oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 10 maja 2023 r. nr 549/23 Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (zwany dalej: MWINB, organ odwoławczy, organ II instancji) utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z [...]marca 2023 r. nr [...], wnoszącą sprzeciw wobec zamiaru przystąpienia do użytkowania budynku mieszkalnego jednorodzinnego wraz z bezodpływowym zbiornikiem na nieczystości ciekłe, wybudowanych na terenie obejmującym działki o nr ewid. [...], [...], [...], położonych w miejscowości [...], gmina [...].
Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Decyzją z [...]marca 2023 r., nr [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], powoływany dalej jako "PINB" działając w związku z wnioskiem I.K. i J.K., zatytułowanym: "Zawiadomienie o zakończeniu budowy" budynku mieszkalnego jednorodzinnego i bezodpływowego zbiornika na nieczystości ciekłe, wybudowanych na działkach o numerach ewidencyjnych: [...], [...], [...], położonych w miejscowości [...]gmina [...], wniósł sprzeciw wobec zamiaru przystąpienia do użytkowania ww. budynku mieszkalnego jednorodzinnego i bezodpływowego zbiornika na nieczystości ciekłe.
Powodem wniesienia sprzeciwu wobec przystąpienia do użytkowania ww. budynku mieszkalnego były zarówno braki w dokumentacji przedłożonej PINB przez Inwestorów, jak również stwierdzone nieprawidłowości i dostrzeżone nieścisłości.
Od powyższej decyzji odwołali się I.K. i J.K.
MWINB zaskarżoną do Sądu decyzją utrzymał w mocy decyzję PINB z [...]marca 2023 r.
MWINB wyjaśnił, że Inwestorzy roboty budowlane przy budowie inwestycji prowadzili na podstawie decyzji Starosty [...]nr [...]z [...]marca 2020 r. Z analizy projektu zagospodarowania terenu (str. 3 projektu budowlanego), rzutu parteru (str. 43 projektu budowlanego), przekrojów A-A i B-B (str. 45 projektu budowlanego), a także rzutów elewacji (str. 46-47 projektu budowlanego) wynika, że od strony południowo - zachodniej przewidziano taras ziemny z zadaszeniem wspartym na słupach. Tymczasem jak wynika z oświadczenia kierownika budowy S.C. (upr. bud. nr [...]) z [...]lutego 2023 r. zamiast ww. zadaszenia wspartego na słupach Inwestorzy wykonali ogród zimowy (jako przeszklenie w konstrukcji aluminiowej). W wyniku dokonanej zmiany przestrzeń, która dotychczas pozostawała otwarta, została zabudowana (poprzez przeszklenie w konstrukcji aluminiowej), stając się przestrzenią zamkniętą, która powiększyła budynek o dodatkowe pomieszczenie, do którego istnieje swobodne przejście z wnętrza budynku. Doprowadziło to do zwiększenia powierzchni zabudowy obiektu w zakresie przekraczającym 2 % założeń projektowych, stanowiąc odstępstwo istotne w rozumieniu art. 36a ust. 5 pkt 2 lit. a) Prawa budowlanego. Powierzchnia zabudowy przedmiotu postępowania winna wynosić 126,35 m2 - do wartości tej nie został wliczony taras ziemny z zadaszeniem zaprojektowany od strony południowo zachodniej (tj. powierzchnia zabudowy winna odpowiadać bryle głównej budynku). Z kopii rzutu parteru z naniesionymi zmianami wynika, że powierzchnia ogrodu zimowego zwiększyła powierzchnię zabudowy o ok. 24 m2 (odczyt ze skali).
Organ II instancji wskazał ponadto, że Inwestorzy dokonali (vide: oświadczenie kierownika budowy z 27 lutego 2023 r.) zmianę szerokości wrót garażowych, w wyniku której zostały one zmniejszone z 2,50 m (vide: rzut parteru - str. 43 projektu budowlanego) na 1,50 m (vide: kopia rzutu parteru z naniesionymi zmianami), co narusza dyspozycję § 102 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, który nakazuje zachowanie minimalnej szerokości wjazdu lub wrót garażowych, co najmniej 2,30 m. Powyższe uchybienie prowadzi w istocie do rezygnacji z miejsca postojowego przewidzianego w dokumentacji projektowej, albowiem z części opisowej do projektu zagospodarowania terenu (str. 5) wynika, że dla inwestycji przewidziano dwa miejsca parkingowe (postojowe) - jedno w garażu, a drugie na terenie utwardzonym komunikacji wewnętrznej. Z akt sprawy nie wynika również, aby Inwestorzy zrezygnowali z pomieszczenia garażu lub dokonali zmiany jego funkcji (zmiany sposobu użytkowania).
Organ odwoławczy wskazał ponadto na pozostałe zmiany, opisane w oświadczeniu kierownika budowy z 27 lutego 2023 r., które wykazano na kopii rysunków wchodzących w skład zatwierdzonego projektu budowlanego polegające na: zmianie kształtu bezodpływowego zbiornika na nieczystości ciekłe i jego lokalizacji, dodaniu dwóch schodków w wejściu do budynku i tarasu oraz wykonaniu pochylni do pomieszczenia garażu, a także zwiększeniu tarasu zewnętrznego.
Jednocześnie, jak zauważył MWINB w związku ze zmianą kształtu zbiornika jego pojemność nie przekroczyła 10 m3 (zgodnie z projektem pojemność ww. zbiornika winna wynosić 9 m3- str. 33, tymczasem jak wynika z kopii rzutu zbiornika z naniesionymi zmianami wynosi 10 m3). Z opisu technicznego załączonego do zawiadomienia o zakończeniu budowy wynika, że zbiornik wykonany został jako szczelny. Lokalizacja zbiornika nie narusza minimalnych odległości przewidzianych w § 36 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, który dla bezodpływowych zbiorników na nieczystości ciekłe o pojemności do 10 m3 w zabudowie jednorodzinnej przewiduje obowiązek zachowania co najmniej 2 m od granicy działki sąsiedniej, drogi (ulicy) lub ciągu pieszego oraz co najmniej 5 m od okien i drzwi zewnętrznych do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Z inwentaryzacji geodezyjnej powykonawczej (odczyt ze skali) oraz kopii projektu zagospodarowania terenu z naniesionymi zmianami wynika, że ww. odległości zostały zachowane.
W ocenie organu II instancji dodanie dwóch schodków w wejściu do budynku oraz wykonanie pochylni do garażu nie stanowi istotnego odstępstwa w rozumieniu art. 36a Prawa budowlanego (nie dotyczy żadnej ze wskazanych w nim przesłanek). Jakkolwiek zarówno z oświadczenia kierownika budowy, jak i kopii rysunków wchodzących w skład zatwierdzonej dokumentacji budowlanej z naniesionymi zmianami nie wynika o ile powiększono taras zewnętrzny, tak z uwagi na wielkość działki oraz znaczny obszar zajmowany przez tereny zielone (tereny zielone zgodnie z częścią opisową do projektu zagospodarowania terenu stanowią 93,11 % - str. 4) ww. zmiana z pewnością nie doprowadziła do naruszenia minimalnej wartości udziału powierzchni biologicznie czynnej, która w decyzji o warunkach zabudowy z
17 czerwca 2019 r. (str. 9 projektu budowlanego) została ustalona na poziomie 40 %.
W ocenie MWINB brak było również podstaw do wzywania Inwestorów do przedłożenia decyzji zezwalającej na eksploatację urządzenia technicznego - stałego zbiornika ciśnieniowego na gaz propan/propan/butan.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli I.K. i J.K, zarzucając zaskarżonej decyzji:
- naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, nie wyczerpujące zebranie materiału dowodowego i dokonanie błędnej oceny stanu faktycznego, co skutkowało przyjęciem przez organ II instancji, że:
1. wykonanie przeszklenia tarasu stanowi trwałe urządzenie zwiększające powierzchnię zabudowy obiektu o jedno pomieszczenie, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego zastosowania art. 36 ust. 5 pkt 2 lit. a) ustawy Prawo budowlane;
2. szerokość wrót garażowych w garażu, którego przeznaczenie nie zostało określone jako garaż dla samochodów osobowych, ani ustalone przez organ jako garaż dla samochodów osobowych, powinna odpowiadać szerokości 2,3 m, o której mowa w § 102 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego zastosowania przepisu prawa materialnego, tj. § 102 pkt 2 rozporządzenia.
Podnosząc powyższe zarzuty, Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, ponadto o rozważenie przez Sąd możliwości uchylenia także decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skargi Skarżący rozwinęli zarzuty skargi i wskazali argumenty na ich poparcie.
MWINB w odpowiedzi na skargę podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 dalej: p.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Oznacza to, że sąd obowiązany jest zająć się sprawą zakończoną w trybie administracyjnym zaskarżonym aktem, kontrolując jego legalność, a zatem jego zgodność z prawem w zakresie wyznaczonym normami prawa determinującymi treść rozstrzygnięcia i czynności poprzedzające jego podjęcie.
Rozpoznając skargę w tak ustalonym zakresie i kognicji Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, skarga zaś jako nieuzasadniona musiała podlegać oddaleniu.
W okolicznościach niniejszej sprawy istotnym pozostaje, że w myśl art. 54 ust. 1 ustawy Prawo budowlane do użytkowania obiektu budowlanego, na budowę którego wymagane jest pozwolenie na budowę albo zgłoszenie budowy, można przystąpić, z zastrzeżeniem art. 55 i art. 57, po zawiadomieniu organu nadzoru budowlanego o zakończeniu budowy, jeżeli organ ten, w terminie 14 dni od dnia doręczenia zawiadomienia, nie zgłosi sprzeciwu w drodze decyzji. Przepis art. 30 ust. 6a stosuje się odpowiednio.
Jak wynika z przedłożonych akt sprawy skarżący złożyli "Zawiadomienie o zakończeniu budowy" budynku mieszkalnego jednorodzinnego i bezodpływowego zbiornika na nieczystości ciekłe, wybudowanych na działkach o numerach ewidencyjnych: [...], [...], [...], położonych w miejscowości [...]gmina [...].
Decyzją z [...]marca 2023 r. PINB zgłosił sprzeciw w sprawie przystąpienia do użytkowania wskazanej inwestycji. Sprzeciw został zatem zgłoszony w ustawowo przypisanym terminie.
Przechodząc do meritum przedstawionej sprawy należy zauważyć, że określenie właściwego zakresu zastosowania instytucji sprzeciwu, o której mowa w art. 54 ustawy Prawo budowlane, wymaga dokonania wykładni systemowej z uwzględnieniem m.in. funkcji, jakie ustawodawca powierzył organom nadzoru budowlanego i przyznanych im na mocy tej ustawy kompetencji. Zgodnie z art. 84 ust. 1 tej ustawy do zadań organów nadzoru budowlanego należy: 1) kontrola przestrzegania i stosowania przepisów prawa budowlanego; 2) kontrola działania organów administracji architektoniczno-budowlanej; 3) badanie przyczyn powstawania katastrof budowlanych; 4) współdziałanie z organami kontroli państwowej. Kontrola przestrzegania i stosowania przepisów prawa budowlanego, w myśl art. 84a ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane obejmuje kontrolę zgodności wykonywania robót budowlanych z przepisami prawa budowlanego, projektem budowlanym lub warunkami określonymi w decyzji o pozwoleniu na budowę.
Podstawową zatem funkcją organów nadzoru budowlanego jest kontrola poprawności prowadzenia procesu inwestycyjno-budowlanego. Po otrzymaniu zawiadomienia, o którym mowa w art. 54 ustawy Prawo budowlane, zadaniem organu jest skontrolowanie zrealizowanej inwestycji pod kątem jej zgodności z zatwierdzonym projektem, warunkami pozwolenia na budowę oraz z przepisami prawa.
Podstawową przyczyną zgłoszenia sprzeciwu będzie zatem stwierdzenie przez organ nadzoru budowlanego istotnego odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego lub warunków pozwolenia na budowę. Odrębną podstawą wniesienia sprzeciwu może być stwierdzenie przez właściwy organ administracji, iż inwestor pomimo wezwania nie uzupełnił zawiadomienia o zakończeniu budowy lub zamierza przystąpić do użytkowania obiektu budowlanego przed wykonaniem wszystkich robót budowlanych.
W okolicznościach niniejszej sprawy powodem wniesienia sprzeciwu wobec przystąpienia do użytkowania ww. budynku mieszkalnego były zarówno braki w dokumentacji przedłożonej PINB przez Inwestorów, jak również stwierdzone przez organ istotne odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego.
Stosownie do treści art. 36a ust. 5 Prawa budowlanego :
"5. Istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu zagospodarowania działki lub terenu lub projektu architektoniczno-budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę stanowi odstąpienie w zakresie :
1) projektu zagospodarowania działki lub terenu, w przypadku zwiększania obszaru oddziaływania obiektu poza działkę, na której obiekt budowlany został zaprojektowany;
2) charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego dotyczącego :
a) powierzchni zabudowy w zakresie przekraczającym 5 %,
b) wysokości, długości lub szerokości w zakresie przekraczającym 2 %,
c) liczby kondygnacji.
3) warunków niezbędnych do korzystania z obiektu budowlanego przez osoby niepełnosprawne, o których mowa w art. 1 Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych, sporządzonej w Nowym Jorku dnia 13 grudnia 2006 r., w tym osoby starsze;
4) zmiany zamierzonego sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części;
5) ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, innych aktów prawa miejscowego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu;
6) wymagającym uzyskania lub zmiany decyzji, pozwoleń lub uzgodnień, które są wymagane do uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę lub do dokonania zgłoszenia:
a) budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1-4, lub
b) przebudowy, o której mowa w art. 29 ust. 3 pkt 1 lit. a, oraz instalowania, o którym mowa w art. 29 ust. 3 pkt 3 lit. d;
7) zmiany źródła ciepła do ogrzewania lub przygotowania ciepłej wody użytkowej, ze źródła zasilanego paliwem ciekłym, gazowym, odnawialnym źródłem energii lub z sieci ciepłowniczej, na źródło opalane paliwem stałym.
W świetle powyższej regulacji, wskazać należy, że istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu zagospodarowania działki lub terenu lub projektu architektoniczno-budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę stanowi odstąpienie w zakresie m.in.: charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego dotyczących: powierzchni zabudowy w zakresie przekraczającym 5%, wysokości, długości lub szerokości w zakresie przekraczającym 2%, liczby kondygnacji.
W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie prawidłowo organ stwierdził, że zmieniły się m.in. charakterystyczne parametry obiektu budowlanego dotyczące m.in. powierzchni zabudowy, długości, szerokości obiektu budowlanego, co stanowi "odstępstwa istotne", gdyż wypełnia przesłanki art. 36a ust. 5 pkt. 4 ustawy z 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 2351 ze zm.).
Jak wynika z projektu zagospodarowania terenu, rzutu parteru, przekrojów
A-A i B-B, a także rzutów elewacji od strony południowo-zachodniej przewidziano taras ziemny z zadaszeniem wspartym na słupach. Natomiast z oświadczenia kierownika budowy S.C. (upr. bud. nr [...]) z 27 lutego 2023 r. wynika, że zamiast ww. zadaszenia wspartego na słupach Inwestorzy wykonali ogród zimowy (jako przeszklenie w konstrukcji aluminiowej). W wyniku dokonanej zmiany przestrzeń, która dotychczas pozostawała otwarta została zabudowana (poprzez przeszklenie w konstrukcji aluminiowej), stając się przestrzenią zamkniętą, która powiększyła budynek o dodatkowe pomieszczenie, do którego istnieje swobodne przejście z wnętrza budynku. Powyższe doprowadziło do zwiększenia powierzchni zabudowy obiektu w zakresie przekraczającym 2 % założeń projektowych, stanowiąc odstępstwo istotne w rozumieniu art. 36a ust. 5 pkt 2 lit. a) Prawa budowlanego. Należy wskazać, że zgodnie z dokumentacją projektową powierzchnia zabudowy przedmiotu postępowania powinna wynosić 126,35 m2 – a do wartości tej nie został wliczony taras ziemny z zadaszeniem zaprojektowany od strony południowo-zachodniej (tj. powierzchnia zabudowy powinna odpowiadać bryle głównej budynku). Jak wynika z kopii rzutu parteru z naniesionymi zmianami powierzchnia ogrodu zimowego zwiększyła powierzchnię zabudowy o ok. 24 m2.
W ocenie Sądu, prawidłowo organy stwierdziły, że roboty budowlane, w wyniku których doszło do wykonania ogrodu zimowego w elewacji tylnej, pomimo zastosowania przeszklenia w konstrukcji aluminiowej stanowią zmiany istotne, gdyż są rozbudową tego budynku. Zauważyć należy, że w sytuacji nawet nieznacznej zmiany bryły budynku mamy do czynienia z jego rozbudową lub nadbudową.
Zgodnie z § 3 pkt 24 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. 2022, poz. 1225) kubatura przykrytych części zewnętrznych budynku, podlega wliczeniu do kubatury brutto budynku. Jednym z charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego, których to parametrów zmiana oznacza rozbudowę obiektu budowlanego, jest wymieniona expressis verbis (a contrario) w art. 3 pkt 7a ustawy Prawo budowlane - kubatura obiektu.
Zgodnie z art. 3 pkt 7a ustawy Prawo budowlane pod pojęciem przebudowy należy rozumieć wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądź liczba kondygnacji. Zatem zmiana parametrów w zakresie kubatury obiektu budowlanego oznacza w konsekwencji jego rozbudowę. Z kolei, zgodnie z art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane pod pojęciem budowy należy rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także jego rozbudowę.
W orzecznictwie przyjmuje się, że w przypadku rozbudowy budynku zmiana jego kubatury może polegać w szczególności na zmianie dotychczasowej proporcji pomiędzy kubaturą części zamkniętych budynku, a kubaturą jego części niezamkniętych do pełnej wysokości, lecz przykrytych, czyli na zwiększeniu tej pierwszej kosztem tej drugiej (poprzez zabudowę), co niewątpliwie prowadzi do zmiany bryły budynku i zmiany jej granic przestrzennych wyznaczonych dotychczasową powierzchnią ścian zewnętrznych (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 15 lutego 2018 r., sygn. akt II SA/Po 1046/17, LEX nr 2460021; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 20 lutego 2019 r., sygn. akt II SA/Gd 626/18, LEX nr 2633048).
W związku z powyższym kubatura części budynku, która dotychczas pozostawała niezamknięta do pełnej wysokości ze wszystkich stron (lecz przykryta), stała się kubaturą budynku zamkniętą i przykrytą. Zostały zabudowane (poprzez przeszklenie w konstrukcji aluminiowej) dotychczas nieprzesłonięte i ogólnodostępne przestrzenie, powiększając budynek o dodatkową powierzchnię użytkową stanowiącą ogród zimowy, zmniejszając tym samym ogólnodostępną powierzchnię ruchu.
Słusznie zatem organ uznał, że taka zmiana bryły budynku i jego granic przestrzennych spowodowała powiększenie tego budynku o nowe pomieszczenie, w tym ogród zimowy, który stanowi część obiektu budowlanego, niemniej jednak roboty te spowodowały również zmianę takich charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego jak powierzchni zabudowy, długość i szerokość, które należy odnosić do całkowitych parametrów obiektu budowlanego.
W orzecznictwie bowiem nie budzi wątpliwości, że taras – przyległy do obiektu i z nim związany funkcjonalne, należy wliczać do powierzchni zabudowy (por. wyrok WSA w Szczecinie z 28 października 2021 r., sygn. akt II SA/Sz 639/21, wyrok WSA w Gdańsku z 16 stycznia 2019 r., sygn. akt II SA/Gd 581/18, wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 30 czerwca 2016 r., sygn. akt II SA/Go 118/16).
Podkreślić należy, że dopuszczalne tolerancje podstawowych parametrów budynku opisane są w art. 36a ust. 5 pkt 2 lit. a i lit. b Prawa budowlanego.
Niniejsza analiza jednoznacznie wykazała przekroczenie dopuszczalnych tolerancji podstawowych parametrów budynku, jakimi są długość i powierzchnia zabudowy, co stanowi istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego.
Odnosząc się do kwestii zmiany szerokości wrót garażowych, w wyniku której zostały one zmniejszone z 2,50 m na 1,50 m, co narusza dyspozycję § 102 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, a tym samym stanowi istotne odstępstwo od zatwierdzonego projektu architektoniczno-budowlanego, Sąd nie podzielił stanowiska organu w tym zakresie.
W ocenie Sądu, zmiana szerokości wrót garażowych nie spowodowała zmiany takich charakterystycznych parametrów obiektu budowlanego jak powierzchni zabudowy, długości i szerokości, które należy odnosić do całkowitych parametrów obiektu budowlanego.
Jak wskazał MWINB w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zatwierdzona dokumentacja projektowa przewiduje w poziomie parteru pomieszczenie garażu bez sprecyzowania jakiego typu pojazdy mają się w nim znajdować. Pomimo jednak powyższego stwierdzenia organ przyjął, że fakt ten jest bez znaczenia i zakwalifikował zmianę szerokości wrót garażowych jako naruszenie dyspozycji § 102 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Stosownie do treści § 102 pkt 2 ww. rozporządzenia garaż do przechowywania i bieżącej, niezawodowej obsługi samochodów osobowych, stanowiący samodzielny obiekt budowlany lub część innego obiektu, będący garażem zamkniętym - z pełną obudową zewnętrzną i zamykanymi otworami, bądź garażem otwartym - bez ścian zewnętrznych albo ze ścianami niepełnymi lub ażurowymi, powinien mieć wjazdy lub wrota garażowe co najmniej o szerokości 2,3 m.
Zauważyć jednak należy, że ww. Rozporządzenie odnosi się w § 102 pkt 2 wyłącznie do garażu dla samochodów osobowych, a nie do jakiegokolwiek garażu służącego do przechowywania innego rodzaju pojazdów. Wobec tego aby ustalić, czy skarżący rzeczywiście naruszyli przepisy § 102 pkt 2 rozporządzenia organ zobowiązany był najpierw ustalić przeznaczenie garażu, czego jednak w niniejszej sprawie organ nie uczynił. Jak wynika z akt sprawy inwestorzy nie zrezygnowali z pomieszczenia garażu, jak również nie dokonali zmiany jego funkcji. Garaż ma służyć do przechowywania i obsługi jednośladów, dlatego Inwestorzy uznali zmniejszoną szerokość wrót garażowych do 1,50 m za wystarczającą.
W ocenie Sądu, żaden z parametrów wskazanych w art. 36a ust. 5 Prawa budowlanego nie kwalifikuje takiego odstępstwa od projektu budowlanego jako istotnego. Błędnie zatem organ zakwalifikował zmianę szerokości wrót garażowych jako istotne odstępstwo w kontekście przesłanki z art. 36a ust. 5 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego.
Odnosząc się do pozostałych zmian, które wykazano na kopii rysunków wchodzących w skład zatwierdzonego projektu budowlanego polegających na: zmianie kształtu bezodpływowego zbiornika na nieczystości ciekłe i jego lokalizacji, dodaniu dwóch schodków w wejściu do budynku i tarasu oraz wykonaniu pochylni do pomieszczenia garażu, a także zwiększeniu tarasu zewnętrznego, prawidłowo organ wskazał, że przepisu art. 36a ust. 5 pkt 1 ustawy Prawo budowlanego nie stosuje się do urządzeń budowlanych, a takim bez wątpienia jest zbiornik na nieczystości ciekłe. Z tego względu zmiany odnoszące się do urządzeń budowlanych nie mogą być rozpatrywane w kontekście przesłanki z art. 36a ust. 5 pkt 1 Prawa budowlanego.
Trafnie także organ stwierdził, że dodanie dwóch schodków w wejściu do budynku oraz wykonanie pochylni do garażu nie stanowi istotnego odstępstwa w rozumieniu art. 36a Prawa budowlanego (nie dotyczy żadnej ze wskazanych w nim przesłanek). Jakkolwiek zarówno z oświadczenia kierownika budowy, jak i kopii rysunków wchodzących w skład zatwierdzonej dokumentacji budowlanej z naniesionymi zmianami nie wynika o ile powiększono taras zewnętrzny, tak z uwagi na wielkość działki oraz znaczny obszar zajmowany przez tereny zielone (tereny zielone zgodnie z częścią opisową do projektu zagospodarowania terenu stanowią 93,11 % - str. 4) ww. zmiana z pewnością nie doprowadziła do naruszenia minimalnej wartości udziału powierzchni biologicznie czynnej, która w decyzji o warunkach zabudowy z [...]czerwca 2019 r. (str. 9 projektu budowlanego) została ustalona na poziomie 40 %.
Stosownie do treści art. 36a ust. 1 Prawa budowlanego, istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego lub innych warunków decyzji o pozwoleniu na budowę jest dopuszczalne jedynie po uzyskaniu decyzji o zmianie pozwolenia na budowę wydanej przez organ administracji architektoniczno-budowlanej. W niniejszej sprawie bezspornym jest, że Skarżący takiej decyzji nie przedstawili.
Reasumując wobec prawidłowo stwierdzonego przez organ istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu architektoniczno-budowlanego w postaci zmiany bryły budynku i jego granic przestrzennych spowodowanej powiększeniem budynku o nowe pomieszczenie - ogród zimowy, który stanowi część obiektu budowlanego, prawidłowo organ nadzoru wniósł sprzeciw wobec zamiaru przystąpienia do użytkowania budynku mieszkalnego jednorodzinnego.
Zadaniem organu nadzoru budowlanego po otrzymaniu zawiadomienia o zakończeniu budowy obiektu - jako ostatniego etapu procesu budowlanego - jest skontrolowanie zrealizowanej inwestycji pod kątem jej zgodności z zatwierdzonym projektem, warunkami pozwolenia na budowę lub zgłoszenia oraz z przepisami prawa. Stwierdzenie przez organ nadzoru budowlanego braku realizacji inwestycji zgodnie z zatwierdzonym projektem budowlanym lub warunkami pozwolenia na budowę oraz przepisami prawa, uprawnia organ nadzoru budowlanego do skorzystania z art. 54 ustawy Prawo budowlane, który przewiduje wniesienie sprzeciwu.
W ocenie Sądu, zarówno ujawnione braki, jak również stwierdzone nieprawidłowości, w tym istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowlanego były wystarczającą podstawą do odmownego załatwienia wniosku Inwestora. W realiach niniejszej sprawy nie zostały naruszone żadne przepisy prawa procesowego. Wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło wnikliwe wyjaśnienie istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia (art. 7 i art. 77 k.p.a.). Ocena dokonana przez organy nie nosi cech dowolności (art. 80 k.p.a.). Zgodnie zaś z art. 107 § 3 k.p.a., w zaskarżonej decyzji zawarto wszystkie konieczne jej elementy, w tym uzasadnienie faktyczne i prawne. W tym stanie rzeczy, MWINB prawidłowo utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, gdyż jest ona zgodna z obowiązującym prawem.
Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.
Rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym nastąpiło na podstawie art. 119 pkt 2 w zw. z art. 120 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, które to przepisy pozwalają na rozpoznanie sprawy we wskazanym trybie, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożenia wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy.