VII SA/Wa 1449/20

VII SA/Wa 1449/20 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2020-12-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-08-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Artur Kuś
Izabela Ostrowska /sprawozdawca/
Tomasz Stawecki /przewodniczący/
Symbol z opisem
6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Stawecki, , Sędzia WSA Artur Kuś, Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi M M i J J na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2020 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] lipca 2020 r., znak: [...], Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB") na podstawie art. 158 § 1 w zw. z art. 156 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej: "k.p.a."), po przeprowadzeniu wszczętego na wniosek M M i J J postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (dalej: "[...]WINB") z dnia [...] lutego 2020 r., Nr [...] - odmówił stwierdzenia nieważności powyższego rozstrzygnięcia.
Z akt postępowania administracyjnego wynika, że w dniu 9 maja 2019 r. do siedziby Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Powiecie [...] (dalej: "PINB w Powiecie [...]") wpłynęło pismo M M i J J (dalej: "wnioskodawcy"), w którym zwrócili się o sprawdzenie legalności robót budowlanych na terenie przeznaczonym pod drogę na ulicy [...] w miejscowości [...], gm. [...]. Po zgromadzeniu materiału dowodowego PINB w Powiecie [...]decyzją z [...] sierpnia 2019 r., Nr [...], umorzył postępowanie administracyjne w niniejszej sprawie. Po rozpatrzeniu odwołania wnioskodawców [...]WINB decyzją z [...] lutego 2020 r., Nr [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu powiatowego. W uzasadnieniu wyjaśnił, że brak jest nieprawidłowości uzasadniających podjęcie działań przez organ nadzoru budowlanego w ramach ustawowych kompetencji, stąd zasadnym było umorzenie postępowania.
Wnioskodawcy pismem z 10 marca 2020 r. zwrócili się do GINB o stwierdzenie nieważności decyzji [...]WINB z dnia [...] lutego 2020 r. Wskazali, że zarówno PINB w Powiecie [...], jak i [...]WINB oceniając legalność prowadzonych robót budowlanych pominęły szereg dowodów załączonych przez wnioskodawców, a także dopuściły się szeregu nieprawidłowości w ocenie zgromadzonego materiału dowodowego. Po przeanalizowaniu powyższego wniosku GINB decyzją z [...] lipca 2020 r. odmówił stwierdzenia nieważności rozstrzygnięcia [...]WINB z [...] lutego 2020 r., Nr [...].
W uzasadnieniu GINB wskazał, że stwierdzenie nieważności decyzji może mieć miejsce wówczas, gdy decyzja dotknięta jest w sposób niewątpliwy przynajmniej jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Instytucja ta służy eliminowaniu z obrotu prawnego rozstrzygnięć, które ze względu na ich kwalifikowane wady pozostają w oczywistej sprzeczności z podstawowymi zasadami państwa prawa i obowiązującego systemu prawnego. Rolą organu orzekającego o stwierdzeniu nieważności badanej decyzji jest ocena, czy wystąpiła przynajmniej jedna z podstaw stwierdzenia nieważności, enumeratywnie wyliczonych w art. 156 § 1 k.p.a., a także czy nie zachodzi żadna z negatywnych przesłanek stwierdzenia nieważności, a więc nie upłynął termin dopuszczalności stwierdzenia nieważności badanej decyzji, ani też decyzja nie wywołała nieodwracalnych skutków prawnych. Co więcej, postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest wyłącznie ustalenie istnienia wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. W postępowaniu tym niedopuszczalne jest zatem rozpatrywanie sprawy co do istoty.
Przechodząc do oceny niniejszej sprawy organ nadzoru budowlanego stwierdził, że w związku z pismem wnioskodawców dotyczącym sprawdzenia legalności robót budowlanych przy ul. [...]w miejscowości [...], gm. [...], przeprowadzono w dniu [...] czerwca 2019 r. czynności kontrolne na tym terenie. Podczas oględzin stwierdzono, że istnieje teren pod drogę wyrównany tłuczniem. Obecny podczas kontroli przedstawiciel Urzędu Gminy [...] wyjaśnił, że teren został wyrównany tłuczniem w celu poprawy przejezdności terenu. Przedstawiciel gminy nie potwierdził budowy bądź przebudowy drogi w sensie obiektu budowlanego, o którym mowa w art. 3 pkt 1 ustawy – Prawo budowlane. Na podstawie tych ustaleń PINB w Powiecie [...]decyzją z [...] sierpnia 2019 r. umorzył postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie. Z kolei [...]WINB w toku prowadzonego postępowania odwoławczego postanowieniem z dnia [...]października 2019 r., nr [...], zlecił organowi powiatowemu przeprowadzenie uzupełniającego postępowania dowodowego w zakresie przeprowadzenia oględzin na działkach nr ew. [...] i [...] w miejscowości [...], celem ustalenia czy zostały wykonane roboty budowlane polegające na wykorytowaniu terenu i nałożeniu warstwy zaprawy cementowo-wapiennej, zmieszanej z gruzem oraz warstwy kruszywa drogowego. Następnie w dniu [...] listopada 2019 r., przeprowadzono czynności kontrole, podczas których wykonano trzy odkrywki w miejscach oddalonych od siebie o około 15 m. Stwierdzono, że tłuczeń o grubości 5-7 cm znajduje się - w zależności od miejsca odkrywki - na piasku lub warstwie gruzu betonowego. Nie stwierdzono warstwy zaprawy cementowo-wapiennej, ani żadnego systemu korytowania drogi. W związku z powyższymi okolicznościami [...]WINB decyzją z [...] lutego 2020 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu powiatowego. Oznacza to, że przeprowadzone roboty budowlane nie stanowiły robót budowlanych będących podstawą do prowadzenia postępowania w ramach nadzoru budowlanego. Poprzez wyrównanie drogi gruntowej nie zmieniono bowiem jej parametrów, a więc nie dokonano przebudowy drogi stosownie do art. 3 pkt 7a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r., poz. 1186 ze zm.).
Jednocześnie GINB wskazał, że na gruncie art. 105 § 1 k.p.a., gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Wyjaśnił, że postępowanie administracyjne ma na celu doprowadzenie do takiego rozstrzygnięcia sprawy decyzją administracyjną, która skonkretyzuje podmiotowo i przedmiotowo, uprawnienia i obowiązki wyprowadzone z przepisów obowiązujących w dacie orzekania. W przypadku gdy zachodzą przeszkody do tego, aby takie prawa i obowiązki określić w odniesieniu do konkretnego podmiotu, należy mówić o bezprzedmiotowości postępowania. Decyzja o umorzeniu postępowania kończy do chwili jej wydania toczącą się sprawę administracyjną w ten sposób, że nie dochodzi już do rozstrzygnięcia o prawach i obowiązkach, a więc tzw. merytorycznego rozstrzygnięcia.
Odnosząc się do zarzutu wnioskodawców rażącego naruszenia prawa przez błędne uznanie przez organy nadzoru budowlanego, że prace prowadzone przy drodze przy ul. [...]nie stanowią robót budowlanych w rozumieniu Prawa budowlanego, GINB stwierdził, że PINB w Powiecie [...]oraz [...]WINB nie zakwalifikowały wykonanych na przedmiotowej drodze czynności jako robót budowlanych w rozumieniu art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego, co nie stanowiło rażącego naruszenia prawa. Zgodnie bowiem z określoną w tym przepisie definicja za roboty budowlane należy uznać budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. W ocenie GINB nawiezienie na przedmiotową drogę materiałów nie spowodowało zmiany jej parametrów, o czym świadczą protokoły kontroli przeprowadzonych przez PINB w Powiecie [...]w dniu [...]czerwca 2019 r. oraz w dniu [...]listopada 2019 r., zatem nie miała miejsca jej przebudowa. Samego nawiezienia tłucznia nie można także uznać za remont, co zostało potwierdzone w orzecznictwie sądów administracyjnych.
Zdaniem GINB chybiony jest również zarzut rażącego naruszenia prawa przez organy orzekające w niniejszej sprawie przez zaniechanie kontroli użytych materiałów. Wyjaśnił przy tym, że jeżeli dana czynność nie podlega kontroli organu nadzoru budowlanego ,to nie może on też badać materiałów, przy użyciu których została wykonana. Skoro zatem organy uznały, że czynności wykonywane na drodze przy ul. [...]nie stanowią robót budowlanych, to nie mogły kontrolować jakości użytych przy tych czynnościach materiałów.
Odpowiadając na zarzuty dotyczące niewyczerpującego zgromadzenia materiału dowodowego i dokonania jego niewłaściwej oceny, GINB podkreślił, że za rażące naruszenie zasad postępowania dowodowego można uznać wyłącznie nieprzeprowadzenie żadnych dowodów lub nieprzeprowadzenie dowodów obligatoryjnych w sprawie. W omawianym przypadku organy zgromadziły szereg dowodów, w tym z oględzin i dokonały ich oceny w granicach zasady swobodnej oceny dowodów. W ocenie GINB organy przeprowadziły postępowanie zgodnie z przepisami prawa, a dokonane ustalenia pozwoliły na stwierdzenie, że nie doszło do naruszenia prawa przy robotach mających na celu wyrównanie drogi gruntowej. Z tego względu uznał, że decyzja [...]WINB z [...] lutego 2020 r. oraz poprzedzająca ją decyzja PINB w Powiecie [...]z [...] sierpnia 2019 r., nie naruszają prawa.
Skargę na decyzję GINB do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnieśli M M i J J, domagając się jej uchylenia, a także uchylenia kwestionowanego rozstrzygnięcia [...] WINB z [...] lutego 2020 r., Nr [...]. W uzasadnieniu skarżący zarzucili organom nadzoru budowlanego rażące naruszenie prawa przez akceptację prowadzenia prac budowlanych (remontu) bez żadnej dokumentacji. Podkreślili, że prace prowadzone na przedmiotowym terenie polegały na usunięciu istniejącej nawierzchni, przez co niesłusznie nie zakwalifikowano ich jako roboty budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego. Skarżący szczegółowo opisali czynności i materiały użyte podczas prowadzonych prac. Wyjaśnili, że dołączone do materiału dowodowego zdjęcia przedmiotowej drogi nie oddają rzeczywistego rozmiaru dokonanych prac, które w ich ocenie powinny zostać zakwalifikowane jako budowa drogi.
W odpowiedzi na skargę GINB wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Podkreślił przy tym, że odmienna ocena materiału dowodowego nie stanowi rażącego naruszenia prawa i nie może zostać zakwalifikowana jako wada skutkująca stwierdzeniem nieważności kontrolowanego rozstrzygnięcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Podkreślenia przy tym wymaga, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi dalej: p.p.s.a.). sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W niniejszej sprawie takie naruszenia i wady nie wystąpiły, dlatego skarga została oddalona.
Przedmiotem skargi wywiedzionej do tutejszego Sądu jest decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2020r., w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego Nr [...]z dnia [...] lutego 2020r., utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora nadzoru Budowlanego w Powiecie [...]z [...] sierpnia 2019 r., Nr [...]umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie legalności robót budowlanych na terenie przeznaczonym pod drogę na ulicy [...]w miejscowości [...] gm. [...].
W pierwszej kolejności podkreślić należy, że zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2020 r. wydana została w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji, który jest nadzwyczajnym trybem postępowania administracyjnego i którego przesłanki zastosowania zostały enumeratywnie wymienione w art. 156 § 1 k.p.a. Tryb ten jest wyjątkiem od wyrażonej w art. 16 k.p.a. zasady ogólnej trwałości decyzji , a organ administracji publicznej orzekający w tym trybie, posiada jedynie uprawnienia kasacyjne tzn. rozstrzyga tylko i wyłącznie w kwestii istnienia bądź nieistnienia - w dacie wydania kontrolowanej w trybie stwierdzenia nieważności decyzji- przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a., nie rozstrzyga zaś o istocie sprawy będącej przedmiotem postępowania prowadzonego w trybie zwykłym.
Istotą postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji jest bezsporne ustalenie wyłącznie kwestii, czy dana decyzja jest dotknięta jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 kpa. Oznacza to, że w postępowaniu nadzorczym – odmiennie niż w postępowaniu toczącym się w trybie zwykłym - nie można rozpatrywać sprawy co do istoty. Przedmiotem postępowania nadzorczego jest bowiem decyzja, a nie sprawa. W postępowaniu nadzorczym są rozpoznawane kwestie prawne, a organ nadzoru działa wyłącznie jako organ kasacyjny.
Aby stwierdzić nieważność badanej decyzji organ zobowiązany jest bezspornie ustalić zaistnienie jednej z przesłanek enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Organ administracji publicznej zobligowany jest do stwierdzenia nieważności decyzji, która m.in.: wydana została z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.) .
Należy podkreślić, że rażące naruszenie prawa określane jest w orzecznictwie sądowoadministracyjnym jako oczywiste i bezsporne naruszenie przepisu prawa, a przy tym takie, które koliduje z zasadą praworządnego działania organów administracji publicznej w demokratycznym państwie prawa. Ponadto o tym, czy naruszenie prawa jest "rażące", decyduje ocena skutków społeczno-gospodarczych jakie dane naruszenie za sobą pociąga (zob. np. wyrok NSA z dnia 20 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1614/09, Lex nr 746680; wyrok WSA w Olsztynie z dnia 12 sierpnia 2010 r., sygn. akt II SA/Ol 499/10, Lex nr 666071).
Skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne efekty naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa (p. m.in. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 2013 r., sygn. I OSK 1683/11, LEX nr 1356965). Naruszenie prawa ma cechę rażącego, gdy decyzja nim dotknięta wywołuje skutki prawne niedające się pogodzić z wymaganiami praworządności, którą należy chronić nawet kosztem obalenia ostatecznej decyzji.
W tym miejscu należy przywołać stanowisko orzecznictwa sądowoadministracynego, które Sąd orzekający podziela w całości, że decyzja administracyjna może zostać uznana za wydaną "z rażącym naruszeniem prawa", o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., tylko wówczas, gdy w odniesieniu do niej spełnią się kumulatywnie następujące przesłanki: oczywistość naruszenia prawa polegająca na widocznej sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną; przepis, który został naruszony, nie wymaga przy jego stosowaniu wykładni prawa; skutki, które wywołuje decyzja, są nie do pogodzenia z wymaganiami praworządności, które należy chronić nawet kosztem obalenia tej decyzji" (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z dnia 8 maja 2014 r. (III AUa 892/13, LEX nr 1483812). Nie każde, nawet oczywiste, naruszenie prawa może być uznane za rażące, nie jest też decydujący charakter przepisu, jaki został naruszony. Nawet ustalenie faktu oczywistego naruszenia prawa nie przesądza jeszcze o uznaniu kwalifikowanego naruszenia prawa w sprawie, tj. takiego, które uzasadnia zastosowanie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Nadto, o "rażącym" naruszeniu prawa można mówić jedynie wtedy, gdy stwierdzone naruszenie ma znacznie większą wagę, aniżeli stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej.
Przenosząc powyższe na grunt sprawy niniejszej należy podzielić stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2020r., Nr [...]nie jest dotknięta żadna z wad o których mowa w art. 156 § 1 pkt 1-7 k.p.a, w tym , wbrew zarzutom skargi nie wypełnia dyspozycji art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a, a wiec nie zapadła z rażącym naruszeniem prawa.
Jak ustaliły organy obu instancji w oparciu o przeprowadzone oględziny, przy ul. [...]w miejscowości [...], gm. [...], istnieje teren pod drogę wyrównany tłuczniem. Tłuczeń o grubości 5-7 cm znajduje się na piasku lub warstwie gruzu betonowego. Nie stwierdzono warstwy zaprawy cementowo-wapiennej, ani żadnego systemu korytowania drogi.
W ocenie organów nadzoru budowlanego, którą Sąd podziela, wykonane prace nie stanowiły budowy ani przebudowy drogi stosownie do art. 3 pkt 7a ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane .
Zgodnie z art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego, przez roboty budowlane należy rozumieć budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Budową jest bez wątpienia wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowa, rozbudowa, nadbudowa obiektu budowlanego (art. 3 pkt. 6 Prawa budowlanego).
Oba te pojęcia dotyczą obiektów budowlanych, zdefiniowanych w art. 3 ust. 1 Prawa budowlanego.
Podkreślenia wymaga, że przebudowa to wykonywanie robót budowlanych, w wyniku których następuje zmiana parametrów użytkowych lub technicznych istniejącego obiektu budowlanego, z wyjątkiem charakterystycznych parametrów, jak: kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość bądźŸ liczba kondygnacji; w przypadku dróg są dopuszczalne zmiany charakterystycznych parametrów w zakresie niewymagającym zmiany granic pasa drogowego. Remont to wykonywanie w istniejącym obiekcie budowlanym robót budowlanych polegających na odtworzeniu stanu pierwotnego, a niestanowiących bieżącej konserwacji, przy czym dopuszcza się stosowanie wyrobów budowlanych innych niż użyto w stanie pierwotnym.
Wbrew twierdzeniom skargi, opisane w protokole z oględzin czynności nie wypełniają żadnej z przywołanych definicji. Z pewnością czynności te nie doprowadziły do powstania obiektu budowlanego przez który należy rozumieć budynek, budowlę bądźŸ obiekt małej architektury, wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych. Samo wyrównanie terenu tłuczniem na różnej nawierzchni jaką jest piasek lub gruz betonowy, bez korytowania drogi i użycia spoiwa jakim jest zaprawa nie zostało zakwalifikowane jako budowa czy tez przebudowa drogi. Ustalony przez organy stan faktyczny pozwalał na taką ocenę wykonanych prac, co w konsekwencji musiało doprowadzić do umorzenia postępowania prowadzonego przez organy nadzoru budowlanego na podstawie art. 105 § 1 k.p.a.
Wyjaśnić należy, że decyzje administracyjne rozstrzygają sprawę co do jej istoty w całości lub w części albo w inny sposób kończą sprawę w danej instancji (art. 104 § 2 kpa). Decyzją "w inny sposób kończącą sprawę w danej instancji" jest decyzja wydana na podstawie art. 105 § 1 k.p.a., tj. decyzja umarzająca postępowanie administracyjne, którą organ wydaje, gdy nie może rozstrzygnąć sprawy co do jej istoty ze względu na pojawienie się trwałej przeszkody uniemożliwiającej ukształtowanie stosunku materialnoprawnego (bezprzedmiotowość postępowania).
W doktrynie prawa i postępowania administracyjnego oraz w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, bezprzedmiotowość postępowania administracyjnego określana jest jako brak przedmiotu postępowania. Przez przedmiot ten należy zaś rozumieć konkretną sprawę, w której organ administracji publicznej jest władny i jednocześnie zobowiązany do rozstrzygnięcia na podstawie przepisów prawa materialnego o uprawnieniach lub obowiązkach indywidualnego podmiotu. W rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. sprawa administracyjna jest bezprzedmiotowa wtedy, gdy nie ma materialnoprawnych podstaw do władczej (w formie decyzji administracyjnej) ingerencji organu administracyjnego, co oznacza, że jakiekolwiek rozstrzygnięcie organu – pozytywne, czy negatywne – staje się prawnie niedopuszczalne.
Podkreślić należy, że skarżący nie skorzystali z możliwości kontroli sądowoadministracyjnej decyzji [...]Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2020r. Nr [...], bowiem nie wnieśli stosownej skargi do WSA w Warszawie, choć to właśnie w tym postępowaniu Sąd oceniałby prawidłowość zastosowania art. 105 § 1 k.p.a. w ustalonym stanie faktycznym. Tymczasem skarżący uruchomili tryb nadzwyczajny jakim jest postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji, który nie jest , jak chcieliby skarżący, kolejną instancją postępowania administracyjnego, a jego celem jest eliminowanie z obiegu prawnego decyzji dotkniętych wadami kwalifikowanymi i to wyłącznie w sytuacji gdy skutki społeczno- prawne wywołane przez taką decyzję są nie do zaakceptowania w państwie prawa. Z taką sytuacją prawną z pewnością nie mamy do czynienia w sprawie niniejszej.
W ocenie Sądu, nie można zarzucić organowi naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, które mogłoby uzasadniać odmienne rozstrzygnięcie sprawy.
W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2019r., poz. 2325), skargę jako nieuzasadnioną oddalił.