VII SA/Wa 143/07

VII SA/Wa 143/07 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2007-04-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2007-01-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Bożena Więch-Baranowska
Izabela Ostrowska
Leszek Kamiński /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kamiński (spr.), , Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Bożena Więch - Baranowska, Protokolant Agnieszka Ciszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi [...] S.A. w Warszawie na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2006 r. znak [...] w przedmiocie uchylenia decyzji i umorzenia postępowania organu I instancji skargę oddala
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] lipca 2006 r., Nr [...] Prezydent [...], działając na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 2 i art. 81 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane i art. 92 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym, w związku z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 15 maja 2002 r. o ustroju miasta [...], po rozpatrzeniu zgłoszenia z dnia [...] lipca 2006r. R. G., pełnomocnika [...] S.A. z siedzibą w [...], wniósł sprzeciw do zgłoszenia dokonanego w dniu [...] lipca 2006 r. zamiaru wykonania robót budowlanych polegających na instalacji urządzenia reklamowego o wymiarach tablicy 6 m x 3 m w pasie drogowym ulicy [...], dz. nr ew. [...] obrębu 1-03-12 w [...].
Podstawą powyższego rozstrzygnięcia było uznanie organu, iż przedmiotowa inwestycja jest sprzeczna z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu [...] - [...], przyjętego uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] września 1999 r. (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...]).
Odwołanie od powyższej decyzji Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2006 r. wniosła [...] S.A.
Wydanemu rozstrzygnięciu zarzuciła rażące naruszenie art. 107 § 1 i 3 k.p.a., art. 30 ust. 6 pkt 2 ustawy Prawo budowlane w związku z art. 7 k.p.a.
Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] listopada 2006 r., znak: [...], uchylił decyzję wydaną z up. Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2006 r., Nr [...] i umorzył postępowanie organu I instancji jako bezprzedmiotowe.
W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał, iż na podstawie zgromadzonej dokumentacji ustalono, że zgłoszone zostały odrębnymi wnioskami roboty budowlane polegające na zamiarze zainstalowania tego samego urządzenia reklamowego o wymiarach tablicy 6,0 m x 3,0 m w pasie drogowym ul. [...] w [...] (dz. nr ew. [...] obręb 1-03-12). Sprawy zgłoszeń były już przedmiotem odrębnych rozstrzygnięć przez organ I instancji (decyzja Nr [...] z dnia [...] maja 2006 r. dotycząca pierwszego zgłoszenia i decyzja Nr [...] z dnia [...] lipca 2006 r. dotycząca drugiego zgłoszenia). Organ stwierdził, że inwestycje te są tożsame zarówno pod względem rodzaju prac, jak i konstrukcji oraz miejsca lokalizacji.
Organ II instancji wskazał, iż w sprawie pierwszego zgłoszenia została wydana decyzja Nr [...] z dnia [...] maja 2006 r. wnosząca sprzeciw do zgłoszenia z dnia [...] maja 2006 r. dotyczącego zamiaru zainstalowania urządzenia reklamowego o wymiarach tablicy 6,0 m x 3,0 m w pasie drogowym ul. [...] w [...] (dz. nr ew. [...] obręb 1-03-12), od której następnie wniesiono odwołanie. W ocenie organu odwoławczego w zaistniałej sytuacji, bezcelowe było rozpatrywanie odwołania od decyzji Nr [...] z dnia [...] lipca 2006 r. wydanej z up. Prezydenta [...], w sprawie ponownego zgłoszenia tego samego obiektu, gdyż stanowiłoby to naruszenie zasady res iudicata. Tym samym zaistniała, zdaniem organu, przesłanka do umorzenia postępowania w sprawie, z uwagi na jego bezprzedmiotowość.
Skargę na powyższą decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2006r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie złożyła [...] S.A.
Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła jej rażące naruszenie art. 7, art. 15, art. 105 oraz art. 107 § 3 k.p.a.
W ocenie [...] S.A. organ administracji dokonał błędnej analizy stanu faktycznego sprawy, której konsekwencją jest wydanie niewłaściwego rozstrzygnięcia. Postępowanie administracyjne nie było bowiem bezprzedmiotowe. Okoliczność, iż wcześniej dokonano zgłoszenia nie świadczy o bezprzedmiotowości postępowania i nie pozwala na jego umorzenie. Organ administracji rozpoznał bowiem merytorycznie inną sprawę wnosząc sprzeciw, od którego strona zgodnie z przysługującym jej prawem złożyła odwołanie. Organ administracji nie rozpoznawał obecnie sprawy, którą bada organ nadzoru, ale rozpoznawał sprawę z nowego zgłoszenia z innej daty. Tak więc, w ocenie skarżącej, nie możliwe jest przyjęcie bezprzedmiotowości postępowania w stosunku do zgłoszenia zgodnego z przepisami prawa budowlanego, które nie zostało rozpoznane.
Ponadto strona skarżąca wskazała, iż organ odwoławczy błędnie powołał się na rzekome naruszenie zasady res iudicata, bowiem instytucja ta, ma zastosowanie, zgodnie z treścią art. 156 k.p.a., wyłącznie w zakresie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznych, co nie ma miejsca w niniejszej sprawie.
Nadto podniosła, iż w niniejszej sprawie trudno jest jako uzasadnienie rozstrzygnięcia potraktować wyjaśnienie, iż przedmiotowe zgłoszenie dotyczy sprawy poprzednio rozstrzygniętej decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2006 r. na skutek analogicznego zgłoszenia robót budowlanych złożonego w dniu [...] maja 2006 r. Skarżąca wskazała, iż obydwa zgłoszenia nie dotyczą jednego i tego samego urządzenia reklamowego, lecz chodzi o dwa różne urządzenia reklamowe.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że Sąd, rozpoznając skargę, ocenia czy zaskarżona decyzja lub postanowienie nie narusza przepisów prawa materialnego i postępowania administracyjnego. Zgodnie z art. 134 § 1 w/w ustawy Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.
W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2006 r., znak: [...], uchylająca decyzję wydaną z up. Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2006 r., Nr [...] i umarzająca postępowania organu I instancji jako bezprzedmiotowe.
Podstawą materialnoprawną zaś decyzji kontrolowanej jest art. 138 § 1 pkt 2 w związku z art. 105 § 1 k.p.a.
Przedmiotem postępowania odwoławczego jest ponowne rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej będącej przedmiotem rozstrzygnięcia zaskarżoną decyzją. Art. 138 § 1 pkt 2 in fine wprowadza wyjątek od zasady obowiązku rozstrzygnięcia istoty sprawy, pozwalając organowi odwoławczemu na ograniczenie się tylko do formalnego zakończenia postępowania administracyjnego przez jego umorzenie. Dotyczy to przypadków, gdy to postępowanie było lub stało się bezprzedmiotowe. Umorzenie postępowania w wypadku uchylenia decyzji organu I instancji jest dopuszczalne tylko w powiązaniu z treścią art. 105 k.p.a., co należy rozumieć jako powiązanie z przesłanką wymienioną w art. 105 k.p.a. (zob. wyrok NSA z dnia 11 czerwca 1981 r., SA 1031/81, ONSA 1981 Nr 1, poz. 60; wyrok NSA z dnia 9 lutego 1999 r., III SA 1591/98, niepubl.). Przesłanka bezprzedmiotowości postępowania występuje, gdy brak jest któregoś z elementów materialnoprawnego stosunku prawnego, a wobec tego nie można wydać decyzji załatwiającej sprawę przez rozstrzygnięcie jej co do istoty. Przesłanki umorzenia postępowania trzeba oceniać w odniesieniu do przedmiotu postępowania w trybie zwykłym, w którym rozstrzyga się o prawach i obowiązkach strony w obu instancjach.
Zdaniem Sądu orzekającego w niniejszej sprawie, zaskarżona decyzja Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2006 r., uchylająca decyzję wydaną z up. Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2006 r. i orzekająca o umorzenia postępowania organu I instancji, z uwagi na jego bezprzedmiotowość, odpowiada przepisom prawa.
Ze zgromadzonego w aktach sprawy materiału dowodowego wynika, iż skarżąca Spółka zgłoszeniem z dnia [...] maja 2006 r. oraz ponownym zgłoszeniem z dnia [...] lipca 2006 r., zgłosiła zamiar wykonania robót budowlanych polegających na zainstalowaniu urządzenia reklamowego o wymiarach tablicy 6,0 m x 3,0 m na terenie dz. nr [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...].
Zgłoszenie z dnia [...] maja 2006 r. było przedmiotem rozstrzygnięcia organu I instancji, który to decyzją z dnia [...] maja 2006 r., Nr [...] wniósł sprzeciw do zgłoszenia dokonanego w dniu [...] maja 2006 r. zamiaru wykonania robót budowlanych. Od powyższej decyzji z dnia [...] maja 2006 r. zostało złożone odwołanie.
W toku postępowania odwoławczego w tej sprawie okazało się, że późniejsze zgłoszenie z dnia [...] lipca 2006 r. stało się przedmiotem rozstrzygnięcia organu I instancji, który to decyzją z dnia [...] lipca 2006 r., Nr [...] wniósł sprzeciw do przedmiotowego zgłoszenia. Od powyższej decyzji również zostało wniesione odwołanie.
Zasadnie więc Wojewoda [...] uznał, iż w okolicznościach niniejszej sprawy zachodzą przesłanki do umorzenia postępowania, bowiem dalsze rozpatrywanie odwołania od decyzji wydanej z up. Prezydenta [...] z dnia [...] lipca 2006 r., Nr [...], byłoby rozpatrywaniem sprawy, która dotyczy tego samego przedmiotu, po raz drugi. Inwestycje to są bowiem, jak zauważył organ odwoławczy, tożsame zarówno pod względem rodzaju prac, konstrukcji, jak również miejsca lokalizacji.
Wojewoda [...] w uzasadnieniu swojej decyzji z dnia [...] listopada 2006 r. powołuje się na naruszenie zasady res iudicata, która to odnosi się do decyzji ostatecznych. Wskazać należy, iż decyzja z dnia [...] maja 2006 r., Nr [...], na dzień orzekania, przez organ II instancji, nie była decyzją ostateczną, jednakże powyższe stwierdzenie organu nie ma wpływu na poprawność wydanego rozstrzygnięcia.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę jako bezzasadną należało oddalić.