VII SA/Wa 1429/05

VII SA/Wa 1429/05 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-03-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-10-26
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Bogusław Cieśla /przewodniczący/
Bożena Więch-Baranowska
Tadeusz Nowak /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Sygn. powiązane
II OSK 1148/06 - Wyrok NSA z 2007-08-30
II OSK 1415/07 - Postanowienie NSA z 2007-09-26
VII SA/Wa 1109/05 - Postanowienie WSA w Warszawie z 2007-06-14
II OZ 513/06 - Postanowienie NSA z 2006-05-16
II OZ 1398/06 - Postanowienie NSA z 2006-12-14
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla, , Sędzia WSA Tadeusz Nowak (spr.), Sędzia WSA Bożena Więch - Baranowska, , Protokolant Anna Mężyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2006 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w L. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] sierpnia 2005 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej skargę oddala
Uzasadnienie
Starosta [...] decyzją z dnia [...].11.2004r., Nr [...], zatwierdził projekt budowlany i udzielił E. [...] Spółka Jawna pozwolenia na budowę obiektu handlowego 2 K wraz z parkingiem, drogami dojazdowymi, ciągami pieszymi, sieciami i przyłączami wody, kanalizacji sanitarnej i deszczowej, gazu, energetycznego średniego i niskiego napięcia zasilającymi obiekt i urządzenia techniczne z nimi związane, oświetlenia zewnętrznego, stacji transformatorowej, zbiornikami wody dla tryskaczy, ścianami oporowymi i ogrodzeniem zlokalizowanym w J. na działce nr ewid. [...] obręb nr [...] – S. M.
Powyższa decyzja Starosty J. zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę została zaskarżona przez Prokuratora Rejonowego w L. sprzeciwem z dnia [...].03.2005r wniesionym do Wojewody [...]. W sprzeciwie tym zarzucono rażące naruszenie przepisów art.35 ust. 1 pkt. 1 ustawy z dnia 7 czerwca 1994r. Prawo budowlane ( Dz. U. z 2003r. Nr 207, poz.2016 z późn. zm.) oraz uchwały nr [...] Rady Miejskiej w J. z dnia [...] listopada 2003r w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta J. w obrębie ulic [...], S, [...],[...],[...] i częściowo [...] (Dz. Urz. Wojewody [...] Nr [...], poz. 386). Naruszenie to zdaniem Prokuratora polegało na wydaniu przez Starostę [...] decyzji sprzecznej z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w szczególności przepisami § 11 ust 1 pkt 1 lit. a i b i ust. 2 pkt 2 oraz § 11 ust 2 pkt 3 i 5 tej uchwały, a tym samym sprzecznej z przepisem art.35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 czerwca 1994r Prawo budowlane.
W związku z powyższym Prokurator wniósł w oparciu o art. 156 §1 pkt.2 kpa o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji.
Wojewoda [...] rozpoznając sprzeciw Prokuratora postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2005r Nr [...] znak: [...] wstrzymał z urzędu wykonanie decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2004r., a następnie decyzją Nr [...] z dnia [...] maja 2005r znak [...] stwierdził w całości jej nieważność.
Od decyzji Wojewody [...] odwołanie do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego złożyła E. [...] Spółka Jawna z siedzibą w [...].
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją z dnia [...].08.2005r uchylił w całości zaskarżoną decyzję Wojewody [...] i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] listopada 2004r Nr [...] znak: [...].
W uzasadnieniu swojej decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego ustosunkował się przede wszystkim do przesłanek, które stanowiły w ocenie organu wojewódzkiego, podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...].11.2004r. zwłaszcza § 11 uchwały Rady Miejskiej w [...] z dnia [...].11.2003r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego-miasta [...] w obrębie ulic- [...],[...],[...],[...],[...] częściowo [...], w którym zostało określone przeznaczenie terenu, na którym położona, jest nieruchomość, objęta przedmiotowym pozwoleniem na budowę.
Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego ze wskazanego § 11 ust. 1 pkt b w/w planu miejscowego wynika, iż nieruchomość objęta pozwoleniem na budowę znajduję się na terenie przeznaczonym m.in. na świadczenie usług z zakresu handlu detalicznego. Jednocześnie wskazuje, iż w § 11 ust. 2 pkt 1 planu miejscowego wprowadzony został na tym terenie zakaz m. in. lokalizacji usług z zakresu handlu hurtowego.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podał, iż w niniejszej sprawie kwestią zasadniczą do rozstrzygnięcia było ustalenie co należy rozumieć pod pojęciami "handel hurtowy" i "handel detaliczny". W uzasadnieniu wskazał, iż w § 3 ust. 2 pkt 3c w/w planu miejscowego została zawarta definicja handlu detalicznego, zaś w pkt 3d handlu hurtowego. Stosownie zatem do treści tych przepisów przez handel detaliczny należy rozumieć działalność związaną ze sprzedażą detaliczną, natomiast przez handel hurtowy należy rozumieć działalność związaną ze sprzedażą hurtową towarów, także hipermarketu.
Jednakże zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego, plan miejscowy nie definiuje pojęć "sprzedaż detaliczna", "sprzedaż hurtowa" i "hipermarket", a zatem zgodnie z treścią § 3 ust. 3 w/w planu miejscowego pojęcia te jako niezdefiniowane należy rozumieć zgodnie z obowiązującymi przepisami. Wskazał, że ani ustawa z dnia 07.07. 1994r. Prawo Budowlane (Dz. U. z 2003r., Nr 207, poz. 2016 z późn. zm.), ani też ustawa z dnia 27.03.2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717) definicji takich nie zawierają.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w swoim uzasadnieniu wywnioskował zatem, iż skoro zawodzi interpretacja językowa, jak również wykładnia systemowa, polegająca na poszukiwaniu w systemie prawa budowlanego i prawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w/w pojęć uznać należy, iż przedmiotowa decyzja Starosty [...] nie została wydana wbrew zapisom miejscowego planu gdyż dotyczyła pozwolenia na budowę obiektu handlowego 2 K wraz z infrastrukturą, którego, opis techniczny stanowi, iż prowadzona w nim będzie działalność detaliczna.
Idąc dalej organ odwoławczy wskazał, iż w/w decyzja Starosty [...] z dnia [...].11.2004r. dotyczy pozwolenia na budowę obiektu handlowego wraz z infrastrukturą, zaś § 11 ust. 1 pkt Ib i ust. 2 pkt 1 w/w planu miejscowego -odnosi się do rodzaju usług jakie mogą być prowadzone na przedmiotowym terenie, natomiast nie wprowadza ograniczeń, co do parametrów nowo wznoszonych obiektów budowlanych, takich jak powierzchnia użytkowa, kubatura. Z kolei wskazany przez Wojewodę [...] §11 ust. 2 pkt 2 w/w planu miejscowego dotyczy rodzaju usług, jakie powinny być lokalizowane w parterach obiektów. Nie jest to jednakże równoznaczne z zakazem wznoszenia jakichkolwiek obiektów budowlanych.
Organ odwoławczy nie podzielił również stanowiska organu wojewódzkiego który uznał, iż zapisy planu miejscowego "przewidują jako przeznaczenie podstawowe lokalizację obiektów zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z usługami, które to usługi powinny być lokalizowane w parterach budynków mieszkalnych. Tym samym lokalizowanie na omawianym terenie samodzielnego dużego obiektu handlowego nie jest dopuszczalne".
W ocenie organu odwoławczego taka interpretacja zapisów planu miejscowego jest nieuprawniona. Zakaz lokalizacji dużych obiektów handlowych musi wynikać wprost z przepisów prawa lokalnego, a nie z interpretacji zapisów planu miejscowego.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie zgodził się z tym, iż nie dochowano obowiązku, wynikającego z planu miejscowego, a dotyczącego obowiązku "kształtowania nowych obiektów w formie pierzejowej, z zachowaniem i nawiązaniem do gabarytów historycznej zabudowy zlokalizowanej wzdłuż ulicy [...] i [...] ", gdyż ze znajdującej się w aktach sprawy kopii projektu zagospodarowania terenu wynika, iż obiekt objęty pozwoleniem na budowę zlokalizowany jest od ulicy [...], wobec czego do przedmiotowego obiektu zastosowania nie miał w/w zapis planu miejscowego, odnoszący się do zabudowy pierzejowej.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego odnosząc się do zarzutu Wojewody [...] dotyczącego rażącego naruszenia art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 200Ir. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 z późn zm.) w związku z § 3 ust. 1 pkt 11 lit. b Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 września 2002r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 179, poz. 1490), uznał, iż takie naruszenie nie nastąpiło. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie podzielił stanowiska organu wojewódzkiego i stwierdził, iż przedmiotowa inwestycja nie zalicza się do kategorii przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz, że w rozpatrywanym przypadku nie było wymagane sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko. Zdaniem organu odwoławczego obiekt handlowy 2K swoimi parametrami tj. 1,7 ha powierzchni całkowitej oraz 3,236m powierzchni użytkowej nie spełnia warunków wymaganych w § 3 ust. 1 pkt 11 lit.b cytowanego wyżej rozporządzenia.
Powyższa decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] została zaskarżona przez Prokuratora Rejonowego w [...].
Prokurator zarzuca decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego:
naruszenie przepisu art. 35 ust.l pkt. 1 ustawy z dnia 7 czerwca 1994r. Prawo budowlane ( Dz. U. z 2003r. Nr 207, poz.2016 z późn. zm.) oraz § 11 ust. 1 pktl lit. a i b i ust 2 pkt.2 i § 11 ust.2 pkt 3 i 5 uchwały nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] listopada 2003r w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] w obrębie ulic [...],[...],[...],[...],[...] i częściowo [...] (Dz. Urz. Wojewody [...] Nr [...], poz. 386) -polegające na błędnym przyjęciu, że realizacja przedmiotowej inwestycji w postaci marketu [...] i udzielenie E. [...] Spółce Jawnej pozwolenia na budowę jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy z przepisów przywołanego wyżej planu miejscowego wynika wprost, że decyzja Starosty [...] wydana została z naruszeniem prawa miejscowego
naruszenie przepisu art.46 ust. 1 i ust.4 pkt.2 ustawy z dnia 27 kwietnia 200Ir. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. Nr 62, poz. 627 z późn. zm.) oraz § 3 ust. 1 pkt 11 lit. b Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 września 2002r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 179, poz. 1490) - polegającej na błędnym przyjęciu, iż przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę obiektu handlowego w postaci marketu [...] Starosta [...] nie miał obowiązku przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko przedmiotowej inwestycji, podczas gdy z cytowanych wyżej przepisów wynika, iż postępowanie takie należało przeprowadzić i zakończyć je wydaniem stosownej decyzji.
Zdaniem Prokuratora decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego jest wadliwa ponieważ została oparta na błędnym przyjęciu, iż zatwierdzenie przez Starostę [...] projektu budowlanego i udzielenie E [...] Spółka Jawna pozwolenia na budowę nastąpiło zgodnie z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz że nie narusza przepisów Prawa ochrony środowiska.
Zdaniem Prokuratora istotą sprawy jest to, iż wbrew przepisom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego powstał obiekt handlowy w miejscu do tego nie przeznaczonym. Zakaz lokalizacji tego rodzaju obiektów handlowych wbrew twierdzeniom organu odwoławczego, wynika wprost z przepisów prawa lokalnego, a nie z ich interpretacji.
Zdaniem Prokuratora Rejonowego w [...] objęta pozwoleniem na budowę inwestycja w sposób istotny narusza bowiem ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] w obrębie ulic: [...], Słowackiego, [...],[...],[...] i częściowo [...], zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] listopada 2003 r., ogłoszoną w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] Nr [...] z 2004 r., poz. 386.
Zgodnie z planem miejscowym dla jednostek strukturalnych oznaczonych symbolami [...] (gdzie powstał obiekt handlowy), jako przeznaczenie podstawowe ustalono zabudowę mieszkaniową wielorodzinną z usługami z zakresu ochrony zdrowia, przedstawicielstwa firm, obsługi firm, handlu detalicznego, gastronomii, kultury, turystyki, rozrywki i rzemiosła usługowego nieuciążliwego, a jako przeznaczenie uzupełniające ustalono lokalizację urządzeń komunikacji (dojazdy parkingi, place manewrowe), sieci infrastruktury technicznej oraz związane z nimi urządzenia (§11 ust. 1 pkt 1 i 2 części ogólnej planu). Ponadto § 11 ust. 2 pkt 2 ustala wprost wymóg przeznaczenia parterów zabudowy mieszkaniowej na usługi, o których wyżej mowa.
Prokurator wskazuje, że w części opisowej planu dotyczącej ustaleń szczegółowych dla poszczególnych jednostek (§11 ust. 3 i 4),m.in. dla jednostek [...] ustalono dodatkowe obowiązki dotyczące kształtowania nowych obiektów w formie pierzejowej z zachowaniem i nawiązaniem do gabarytów historycznej zabudowy zlokalizowanej wzdłuż ulicy [...] i [...]. Ponadto przepisy § 11 ust.2 pkt.3 i 5 przewidują dla nowych obiektów oprócz nawiązania do istniejącej zabudowy historycznej skalą obiektów wymóg dotyczący układu dachów, wysokości kondygnacji, liczby osi elewacji, detalu architektonicznego, podziału poziomego elewacji oraz zastosowania form stolarki okiennej i drzwiowej, a w przypadku dachów - nadto wskazują na konieczność zachowania dalszych wymagań określonych w pkt 5 tego przepisu. W pkt. 11 tegoż § przedstawione są także wymagania dotyczące nasycenia przedmiotowego terenu zielenią w stopniu co najmniej 25% powierzchni terenu.
Zdaniem Prokuratora z ustaleń planu wynika wprost, że na wskazanym terenie nie jest możliwa lokalizacja dużych obiektów handlowych. Plan dopuszcza jedynie rozbudowę i budowę nowych obiektów w nawiązaniu do istniejącego układu historycznego w formie pierzejowej. Przy czym funkcją podstawową dla tego terenu jest budownictwo mieszkaniowe wielorodzinne, w którym działalność usługowa może być tylko lokalizowana w parterach budynków.
Prokurator podzielił stanowisko Wojewody [...], w sprawie zaliczenia przedmiotowej inwestycji do kategorii przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko.
Wskazuje, że planowana inwestycja została zlokalizowana na całkowitej powierzchni terenu wynoszącej 1,72 ha stanowiącej zarazem powierzchnię użytkową tego przedsięwzięcia wraz z infrastrukturą towarzyszącą. W związku z tym inwestycja ta, zgodnie z obowiązującym w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, Rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 24 września 2002r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na
środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem
przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 179, poz. 1490), jako centrum handlowe i usługowe o powierzchni użytkowej nie mniejszej niż 1 ha wraz z towarzyszącą infrastrukturą zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których obowiązek sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko może być wymagany ( § 3 ust.l pkt.ll lit.b). Wydanie decyzji w sprawie planowanego przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko, zgodnie z przepisem art.46 ust.l ustawy z dnia 27 kwietnia 200Ir Prawo ochrony środowiska ( Dz.U. Nr 62 poz.627 z późn. zm.), wymaga z zastrzeżeniem ust. 7 przeprowadzenia postępowania w sprawie oceny oddziaływania na środowisko, a w niniejszym przypadku Starosta [...] nie przeprowadził wymaganego wskazanymi wyżej przepisami postępowania, przez co naruszył przepis art. 11 ustawy z dnia 27 kwietnia 200 Ir prawo ochrony środowiska.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym orzeczeniu i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalność zaskarżonych decyzji/ postanowień/, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270).
Skargi nie można było uwzględnić, albowiem zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.
Stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej jest wyjątkiem od określonej w art. 16 §1 Kpa, ogólnej zasady stabilności rozstrzygnięć, zatem może mieć miejsce tylko w przypadku, gdy w sposób bezsporny ustalono istnienie przyczyny powodującej jej nieważność określonej w art. 156 §3 Kpa.
Postępowanie nadzwyczajne jakim jest tryb stwierdzenia nieważności, inaczej niż w przypadku postępowania odwoławczego czy zażaleniowego, może być uruchamiane tylko w przypadkach ściśle określonych przez art. 156 kpa.
Przypadki te dotyczą takich sytuacji, gdy decyzja administracyjna jest obarczona tak poważną, wadliwością, że trwałość decyzji ostatecznej i związana z nią pewność porządku prawnego musi ustąpić wymaganiom płynącym z zasady praworządności.
Rażącego naruszenia prawa, upatruje się nie w błędach jego wykładni czy w interpretacji prawa, ale w przekroczeniach prawa jasnych i niedwuznacznych, nie dających się pogodzić z panującym w Państwie porządkiem prawa. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, iż z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 Kpa) mamy do czynienia wtedy, gdy treść decyzji jest jednoznacznie sprzeczna z treścią określonego przepisu prawa i gdy rodzaj tego naruszenia powoduje, że decyzja taka nie może być zaakceptowana jako rozstrzygnięcie wydane przez organy praworządnego państwa.
Prokurator żądając wszczęcia postępowania nieważnościowego i skarżąc decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego podniósł, że wbrew przepisom miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego powstał obiekt handlowy w miejscu do tego nie przeznaczonym a zakaz lokalizacji tego rodzaju obiektów handlowych wbrew twierdzeniom organu odwoławczego, wynika wprost z przepisów prawa lokalnego, a nie z ich interpretacji, przywołał przy tym § 11 ust. 1 pkt l lit. a i b i ust 2 pkt.2 i § 11 ust.2 pkt 3 i 5 uchwały nr [...] Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] listopada 2003r w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] w obrębie ulic [...],[...],[...],[...],[...] i częściowo [...] (Dz. Urz. Wojewody [...] Nr [...], poz. 386).
Sąd nie podziela takiego stanowiska Prokuratora, bowiem z treści § 11 w/w uchwały wynika, że dla terenów oznaczonych w rysunku planu symbolem [...] ustala się następujące podstawowe przeznaczenie
zabudowa mieszkaniowa wielorodzinna,
usługi z zakresu ochrony zdrowia, przedstawicielstwa firm, obsługi firm, handlu detalicznego, gastronomii, kultury, turystyki, rozrywki i rzemiosła usługowego nieuciążliwego;
Z zapisu tego wynika, że usługi z zakresu handlu detalicznego są równorzędnie traktowane jak zabudowa mieszkaniowa.
W ustępie 2 planu w pkt.1 wprowadzono zakaz lokalizacji usług z zakresu sprzedaży, obsługi i napraw pojazdów mechanicznych oraz handlu hurtowego. Zapisu tego nie można jednak odnieść do handlu detalicznego jakim niewątpliwie jest omawiana inwestycja.
Sąd nie podziela również poglądu Prokuratora, że obowiązki dotyczące kształtowania nowych obiektów w formie pierzejowej z zachowaniem i nawiązaniem do gabarytów historycznej zabudowy zlokalizowanej wzdłuż ulicy [...] i [...] odnoszą się do całego terenu objętego oznaczeniem [...], bowiem z treści §11 ust.3 i 4 jak i z definicji zabudowy pierzejowej wynika że zalecenia zawarte w tych ustępach dotyczą zabudowy zlokalizowanej wzdłuż ulic [...] i [...] a nie dotyczą całego terenu.
Biorąc powyższe pod uwagę ,Sąd nie podziela stanowiska Prokuratora, że Starostę [...] wydał decyzję sprzeczną z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Odnosząc się natomiast do kwestii zaliczenia przedmiotowej inwestycji do kategorii przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko stwierdzić należy, że stosownie do treści § 3. 1. lit. b Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 24 września 2002r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych kryteriów związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięć do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. Nr 179, poz. 1490)sporządzenia raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko mogą wymagać następujące rodzaje przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko centra handlowe i usługowe, o powierzchni użytkowej nie mniej niż 1 ha, wraz z towarzyszącą infrastrukturą,
Sąd nie podziela stanowiska Prokuratora, że całkowita powierzchnia terenu wynosząca 1,72 ha stanowi zarazem powierzchnię użytkową planowanej inwestycji. Również definicja powierzchni użytkowej centrum handlowego nie to samo co powierzchnia terenu na którym to centrum jest zlokalizowane. To zróżnicowanie wynika chociażby z porównania zapisu podpunktu a i b pkt.11 analizowanego przepisu oraz wyodrębnienie towarzyszącej infrastruktury(po przecinku), która nie mieści się w definicji powierzchni użytkowej nie mniejszej niż 1 ha.
Należy również zwrócić uwagę na fakt, że część terenu jest niezainwestowana (rezerwa) a część jest przeznaczona pod zieleń.
Sąd podziela więc stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego iż przedmiotowej inwestycji nie można zaliczyć do kategorii przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz że w rozpatrywanym przypadku nie było wymagane sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja oraz utrzymana nią w mocy decyzja organu I instancji jest zgodna z prawem i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz.270) skargę oddalił.