VII SA/Wa 1427/16

VII SA/Wa 1427/16 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2017-05-10
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2016-06-22
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Bogusław Cieśla /przewodniczący sprawozdawca/
Izabela Ostrowska
Mirosława Kowalska
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II OSK 2416/17 - Wyrok NSA z 2019-08-30
II OZ 102/17 - Postanowienie NSA z 2017-02-14
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2013 poz 267
art. 146 par. 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla (spr.), , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Protokolant spec. Katarzyna Ławnik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 maja 2017 r. sprawy ze skargi D. M. W. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2016 r., znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania ostatecznej decyzji z naruszeniem prawa i odmowy jej uchylenia oddala skargę
Uzasadnienie
Sygnatura akt VIISA/Wa 1427/16
UZASADNIENIE
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z dnia [...] listopada 2012r., po rozpatrzeniu odwołania J. W. od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu [...] w [...] z dnia [...] sierpnia 2012r., którą nakazano J. W., doprowadzenie schowka (przynależnego do mieszkania nr [...]) do stanu zgodnego z zatwierdzonym projektem budowlanym, poprzez rozbiórkę samowolnie rozbudowanej części schowka o wym. 2m x 2,3m, wys. ok. 3m, na tarasie dachowym budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w [...], - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji
W uzasadnieniu decyzji wskazano, że na wniosek zarządcy nieruchomości działającego w imieniu Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. [...] w [...], organ powiatowy przeprowadził w dniu [...].07.2010r. oględziny "prac adaptacyjnych wykonywanych na tarasach położonych na dachu budynku mieszkalnego wielorodzinnego przy ul. [...] w [...]".
Podczas oględzin stwierdzono, iż rozbudowano (przynależny do lokalu mieszkalnego nr [...]) znajdujący się na tarasie schowek na narzędzia, uzyskując tym samym pomieszczenie - kuchnię letnią, sanitariat oraz pomieszczenie sauny wyposażoną w instalacje wod.-kan. i elektryczną o wymiarach 2m x 2,30m i wysokości ok. 3 m. Rozbudowy dokonał w 2009r. właściciel lokalu mieszkalnego – J. W., bez pozwolenia na budowę.
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] września 2010r., na podstawie art. 48 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7.07.1994r. Prawo budowlane wstrzymał prowadzenie robót budowlanych bez wymaganego zezwolenia i nałożył na inwestora obowiązek przedstawienia w terminie do dnia [...].12.2010r., dokumentów umożliwianych legalizację schowka.
Następnie Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w dniu [...] sierpnia 2012r., na podstawie art. 48 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 7.07.1994r. Prawo budowlane nakazał inwestorowi, J. W., doprowadzenie schowka do stanu zgodnego z zatwierdzonym projektem budowlanym, poprzez rozbiórkę samowolnie rozbudowanej części schowka o wym. 2m x 2,3 wys. ok. 3m, na tarasie dachowym budynku mieszkalnego wielorodzinnym przy ul. [...] w [...].
Dalej organ wskazał, iż ustawa Prawo budowlane w art. 28 ust. 1 wprowadziła zasadę, że roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę z zastrzeżeniem wyjątków określonych w art. 29 tejże ustawy.
W art. 29 ust. 1 i 2 ww. ustawy enumeratywnie wymieniono "budowy", oraz "wykonywanie robót budowlanych", których wykonanie nie wymaga pozwolenia na budowę, a wśród tych wyjątków nie wymieniono budowy albo robót budowlanych odnoszących się do rozbudowy obiektu o pomieszczenie, a które byłoby zwolnione z wymogu uzyskania przez inwestora pozwolenia na budowę.
Przedmiotowa rozbudowa nie jest obiektem małej architektury w rozumieniu ustawy Prawo budowlane, albowiem zgodnie z definicją zawartą w art. 3 pkt 4 ww. ustawy, obiektem małej architektury są niewielkie obiekty w szczególności kultu religijnego tj.: kapliczki, krzyże przydrożne, figury; posągi, wodotryski i inne obiekty architektury ogrodowej; użytkowe służące rekreacji codziennej i utrzymaniu porządku, jak: piaskownice, huśtawki, drabinki, śmietniki. Rozbudowa ta nie jest również altaną
Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu [...] w [...] określił jakie dokumenty są niezbędne do legalizacji schowka na tarasie budynku mieszkalnego przy ul. [...], jednakże inwestor - J. W. nie spełnił tych obowiązków, co skutkowało wydaniem nakazu rozbiórki.
Dorota M. W. wystąpiła o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego wydaniem ostatecznej decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2012 r. domagając się uchylenie ww. rozstrzygnięcia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy.
W uzasadnieniu wskazała, że jest współwłaścicielem przedmiotowej nieruchomości od dnia [...] grudnia 2009 r. J. W. zbył na jej rzecz udział wynoszący 3/10 części we współwłasności lokalu mieszkalnego położonego w [...] przy ulicy [...].
W dniu [...] lutego 2015 r., powzięła wiadomość o postępowaniu administracyjnym toczącym się przeciwko jej mężowi, J. W.
W dniu [...] lutego 2011 r. umową zawartą w formie aktu notarialnego małżonkowie wyłączyli wspólność ustawową majątku nabytego przez oboje lub jedno z nich i ustanowili ustrój rozdzielności majątkowej.
Wskazała, że jako współwłaściciel nieruchomości będącej przedmiotem postępowania, powinna brać w nim udział, ale bez swojej winy została pominiętą i pozbawiona możliwości obrony swoich praw.
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] decyzją z dnia [...] lutego 2016 r., na podstawie art. 104 i art. 150 § 1 w związku z art. 151 § 2 oraz art. 146 § 2 ustawy z dnia 14.06.1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2016r., poz. 23), po wznowieniu na wniosek D. W., postępowania zakończonego decyzją ostateczną [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...].11.2012r., utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu [...] w [...] z [...].08.2012r. którą nakazano inwestorowi, J. W., doprowadzenie nadbudowy - schowka do stanu zgodnego z zatwierdzonym projektem budowlanym, poprzez rozbiórkę samowolnie rozbudowanej części schowka o wym. 2m x 2,3m, wys. ok. 3m, na tarasie dachowym na budynku mieszkalnym wielorodzinnym przy ul. [...] w [...] - stwierdził, że ostateczna decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...].11.2012r., ale wskazał, że nie może uchylić ww. decyzji, gdyż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.
W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że J. W. nie zgadzając się z decyzją Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...].11.2012r., zaskarżył ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 26.03.2013r. sygn. akt: II SA/Bd 72/13, oddalił skargę wskazując w uzasadnieniu, że organ dokonał prawidłowej kwalifikacji samowolnie wzniesionego obiektu jako rozbudowę schowka.
Rozbudowa obiektu budowlanego jest rodzajem robót budowlanych traktowanych jako budowa i wymagała pozwolenia na budowę, przy czym nie jest to obiekt małej architektury, ani też altana podlegająca instytucji zgłoszenia (art. 29 ust. 1 pkt 22 i pkt 2 ustawy z dnia 7.07.1994r. Prawo budowlane).
Sąd wyraził stanowisko, że samowolnie wzniesiony obiekt wymagał pozwolenia na budowę i nie mają do niego zastosowania zwolnienia wynikające z art. 29 ustawy Prawo budowlane, wskazując jednocześnie, iż wzniesienie obiektu budowlanego bez wymaganego pozwolenia na budowę podlega reżimowi art. 48 ww. ustawy. W wyroku tym przywołano orzeczenia Sądów administracyjnych, w których wyrażono pogląd, że wykonanie zabudowy tarasu jest rozbudową budynku mieszkalnego (wyrok WSA w Łodzi z dnia 23.06.2010r., sygn. akt II SA/Łd 339/10, od którego NSA wyrokiem z dnia 26.01.2012r., sygn. akt II OSK 2139/10 oddalił skargę kasacyjną).
Ponadto w ocenie Sądu ustalony przez organy nadzoru budowlanego stan faktyczny sprawy nie budził zastrzeżeń, a postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone bez istotnego naruszenia przepisów postępowania. Również uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełniało wymogi ustawowe.
J. W. zaskarżył skargą kasacyjną ww. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy.
D. M. W. w dniu [...].03.2015r. wniosła o wznowienie postępowania, wskazując na zaistnienie przesłanki z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.
Rozpoznając ten wniosek organ stwierdził, że inwestorem dokonanej w 2009 roku rozbudowy schowka był J. W., współwłaściciel lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku mieszkalnym przy ul. [...] w [...].
Z aktu notarialnego z [...].12.2009r. załączonego do wniosku o wznowienie postępowania, wynikało, że D. M. W. nabyła od J. W. udział 3/10 części we współwłasności lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku przy ul. [...] w [...] i związany z lokalem udział we własności części wspólnych budynku i urządzeniach nie służących do wyłącznego użytku właścicieli poszczególnych lokali oraz w prawie użytkowania wieczystego gruntu pod ww. budynkiem.
Zgodnie z wpisem do działu II księgi wieczystej prowadzonej dla ww. lokalu mieszkalnego, współwłaścicielami są: J. W. i D. M. W. Zatem status strony postępowania przysługiwał również D. M. W. jako współwłaścicielki lokalu.
Organ stwierdził, iż zachodzi przesłanka wynikająca z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., tj. strona - D. M. W. bez własnej winy nie brała udziału w tym postępowaniu.
Analizując merytorycznie rozstrzygnięcie, organ stwierdził, że w stanie faktycznym bezsporna była okoliczność, że rozbudowa schowka na narzędzia, którego dotyczy przedmiotowe postępowanie została wykonana w 2009r. przez J. W., bez wymaganego pozwolenia na budowę. Zasadność orzeczenia wydanego na podstawie art. 48 ust. 1 w zw. z art. 48 ust. 4 ustawy z dnia Prawo budowlane doprowadzenia schowka do stanu zgodnego z zatwierdzonym projektem budowlanym nie budzi wątpliwości. Również adresat decyzji J. W. jest prawidłowo ustalonym podmiotem.
Tym samym [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] stwierdził, że zgodnie z art. 146 § 2 k.p.a., nie uchyli własnej decyzji z [...].11.2012r. utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Powiatu [...] w [...] z dn. [...].08.2012r. , albowiem w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.
Od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].02.2016 r. odwołanie wnieśli J. W. i D. M. W., zarzucając przede wszystkim naruszenie art. 150 § 2 Kpa.
Wskazali, że zgodnie z art. 150 § 2 Kpa jeżeli przyczyną wznowienia postępowania jest działalność organu wymienionego w § 1, to o wznowieniu postępowania rozstrzyga organ wyższego stopnia, który równocześnie wyznacza organ właściwy w sprawach wymienionych w art. 149 § 2.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2016r., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2016 r., poz. 23), po rozpatrzeniu odwołania J. W. i D. M. W., od decyzji [...] WINB z dnia [...].02.2016 r., stwierdzającej, że ostateczna decyzja [...] WINB z dnia [...].11.2012r., utrzymująca w mocy decyzję PINB Powiatu [...] w [...] z dnia [...].08.2012r., wydana została z naruszeniem prawa oraz odmawiającej uchylenia ww. decyzji, gdyż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej - utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].02.2016 r.
W uzasadnieniu organ II instancji , co do naruszenia art. 150 § 2 K.p.a. wyjaśnił, że przez działalność organu, o której mowa w art. 150 § 2 Kpa, należy rozumieć takie właściwości i zachowanie organu w toku prowadzonego postępowania administracyjnego w danej sprawie, które mogłyby godzić w zasadę obiektywizmu i być wyrazem stronniczego stanowiska przy wydaniu decyzji ostatecznej, co powinno być ustalone w postępowaniu wyjaśniającym przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania.
Organ, który wydał decyzję ostateczną, po otrzymaniu żądania wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania lub gdy stwierdza z urzędu podstawy do wznowienia, obowiązany jest z urzędu zbadać swoją właściwość w sprawie i w razie gdy ustali, że w związku z jego działalnością powstały podstawy wznowienia postępowania, przekazać sprawę do organu właściwego - organu wyższego stopnia. Słowa "przyczyną wznowienia postępowania jest działalność organu", zawarte w art. 150 § 2 Kpa należy interpretować jako odesłanie do przepisu art. 145 § 1 pkt 2 i 3 Kpa (wyrok NSA z dnia 22.02.2011r., sygn. akt: I OSK 1857/10).
[...] WINB zasadnie wznowił postępowanie zakończone własną decyzją z dnia [...].11.2012 r., albowiem jak wynikało z aktu notarialnego D. M. W. posiada udział wynoszący 3/10 części we współwłasności lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku mieszkalnym przy ul. [...] w [...], nadto udział w częściach wspólnych budynku i urządzeniach nie służących do wyłącznego użytku właścicieli poszczególnych lokali oraz w prawie użytkowania wieczystego gruntu pod budynkiem.
Zatem D. M. W. posiadała status strony w prowadzonym przez organy nadzoru budowlanego postępowaniu dotyczącym schowka przynależnego do lokalu nr [...] w budynku przy ul. [...] w [...].
W związku z powyższym zaistniała przesłanka wynikająca z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a., ponieważ strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. W tym zakresie decyzja [...] WINB z dnia [...].11.2012 r., utrzymująca w mocy decyzję PINB Powiatu [...] w [...] z dnia [...].08.2012 r., została wydana z naruszeniem prawa.
Jednocześnie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podkreślił, że decyzja [...] WINB z dnia [...].11.2012 r., utrzymującą w mocy decyzję PINB Powiatu [...] w [...] z dnia [...].08.2012 r., była przedmiotem weryfikacji przez Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia 18.02.2015 r., sygn. akt: II OSK 1725/13, oddalił skargę kasacyjną J. W. od wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 26.03.2013r., sygn. akt: II SA/Bd 72/13.
W ocenie Sądów obu instancji, organy nadzoru budowlanego dokonały prawidłowej kwalifikacji uznając, że w sprawie doszło do rozbudowy obiektu budowlanego. Świadczy o tym materiał dowodowy sprawy w postaci ustaleń poczynionych w toku oględzin oraz dokumentacja fotograficzna. J. W. rozbudował pomieszczenie (schowka), którego wymiary zgodnie z projektem budowlanym wynosiły ok. 1 x 1 m, uzyskał w ten sposób kuchnię letnią, sanitariat oraz saunę. Rozbudowana część osiągnęła wymiary: szer. 2 m, dł. 2,30 m i wys. ok. 3 m. Powiększono więc powierzchnię zabudowy, długość i wysokość istniejącego wcześniej pomieszczenia schowka, zwiększyła się powierzchnia użytkowa i kubatura obiektu, co pozwala zakwalifikować ten rodzaj robót budowlanych do rozbudowy budynku mieszkalnego.
Wprawdzie ustawodawca nie zamieścił w ustawie Prawo budowlane legalnej definicji "rozbudowy", jednakże analiza art. 3 pkt 6, 7 i 7a ustawy Prawo budowlane, definiujących terminy: "budowa", "roboty budowlane" i "przebudowa" pozwala na stwierdzenie, że taki zakres robót budowlanych, którego skutkiem jest zmiana bryły obiektu budowlanego (w zakresie powierzchni zabudowy, kubatury, wysokości, długości, szerokości) wypełnia pojęcie "rozbudowy". Zgodnie z art. 3 pkt 6 ustawy Prawo budowlane przez budowę rozumie się wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Rozbudowanie obiektu budowlanego bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę (rozbudowę) i nieskorzystanie z prawa do legalizacji obiektu prowadzi do zastosowania art. 48 ust. 1 i 4 ustawy Prawo budowlane.
GINB powołał art. 170 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym orzeczenia prawomocne wiążą nie tylko strony i sąd, który je wydał lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach przewidzianych w ustawie także inne osoby. Sprawa zgodności decyzji z prawem nie może być odmiennie oceniona ani przez organ administracji publicznej, ani przez sąd administracyjny, istnieje obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu.
Za niezasadny uznał zarzut naruszenia art. 10 Kpa, zgodnie z którym organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, albowiem [...] WINB pismem z dnia [...].11.2015 r., zawiadomił strony postępowania o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym oraz możliwości złożenia pisemnie i ustnie wyjaśnień dotyczących rozpatrywanej sprawy.
Zarzut naruszenia art. 75 § 1 Kpa i 77 § 1 Kpa w zw. z art. 86 Kpa, był bezzasadny, albowiem nałożenie zgodnie z art. 77 Kpa na organ prowadzący postępowanie administracyjne obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego nie może oznaczać przerzucenia całego ciężaru dowodowego w sprawie na organ. Jeżeli organ wyprowadził określone ustalenia dotyczące stanu faktycznego z posiadanych, nienasuwających zastrzeżeń dokumentów, to skuteczne ich zakwestionowanie wymaga przeprowadzenia stosownego kontrdowodu z inicjatywy strony toczącego się postępowania.
Zgodnie z art. 52 ustawy Prawo budowlane obowiązki nakazane w decyzjach wymienionych w art. 48, 49b, 50a i 51 ustawy Prawo budowlane mają wykonać na swój koszt inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego. W pierwszej kolejności obowiązkami takimi powinien być obciążony inwestor (wyrok NSA z dnia 15.05.2012 r., sygn. akt: II OSK 338/11).
Ustalenia dotyczące osoby inwestora zostały dokonane na podstawie protokołu oględzin z dnia [...].07.2010 r., w którym zapisano, że "rozbudowę wykonał właściciel mieszkania nr [...]". J. W. był obecny przy oględzinach i podpisał protokół z dokonanych czynności bez zastrzeżeń i uwag.
Ponadto pismem z dnia [...].12.2015 r., [...] WINB wezwał J. W. do wskazania czy między współmałżonkami J. W. i D. M. W. istnieje ustrój rozdzielności majątkowej i z czyjego majątku była realizowana rozbudowa części schowka. Jednocześnie wojewódzki organ nadzoru budowlanego pouczył J. W., że w przypadku nieudzielenia odpowiedzi na wezwanie, uzna, że rozbudowa części schowka została dokonana z majątku osobistego J. W., a między małżonkami istnieje ustrój rozdzielności majątkowej wynikający z umowy notarialnej z dnia [...].02.2011 r.
Również zarzut naruszenia art. 107 § 1 § 3 Kpa uznano za niezasadny, albowiem decyzja [...] WINB z dnia [...].02.2016 r., zawiera wszystkie elementy decyzji określone w art. 107 § 1 Kpa oraz uzasadnienie faktyczne i prawne. Organ wskazał treść przepisu, na podstawie którego dokonał rozstrzygnięcia, uzasadnił dlaczego dany przepis ma zastosowanie w przedmiotowej sprawie, a także przedstawił przebieg procesu decyzyjnego oraz zastosowanie przepisów prawa administracyjnego materialnego i procesowego.
Okoliczności ustalone na podstawie całokształtu materiału dowodowego wskazują na brak podstaw do wydania innej decyzji niż dotychczasowa, tj. decyzji [...] WINB z dnia [...].11.2012 r.
Uchylenie decyzji ostatecznej może nastąpić tylko wtedy, gdy okoliczności stanowiące podstawę wznowienia okażą się na tyle istotne, że wywrą bezpośredni wpływ na rozstrzygnięcie zawarte w decyzji ostatecznej, co nie zachodzi w przedmiotowej sprawie.
D. M. W. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2016 r. Domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji.
Zarzuciła naruszenie:
I. art. 7 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie, pominięcie wniosków dowodowych skarżącej,
II. art. 75 § 1 k.p.a. oraz 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 85 k.p.a. i art. 86 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie, ograniczenie przeprowadzenia postępowania dowodowego do dokumentacji fotograficznej i protokołu oględzin z dnia [...] lipca 2010 r., pominięcie dowodu z przesłuchania skarżącej oraz oględzin nadbudowanego schowka;
III. art. 78 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie polegające na nieuwzględnienie wniosków skarżącej o przeprowadzenie dowodów z przesłuchania oraz dowodu z ponownych oględzin nadbudowanego schowka,;
IV. art. 80 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie skutkujące nie uwzględnieniem całokształtu zebranego materiału dowodowego, co doprowadziło do nieprawidłowego ustalenia stanu faktycznego;
V. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie polegające na braku ustosunkowania się organu do zarzutów prawa materialnego zgłoszonych w odwołaniach;
VI. art. 150 § 2 k.p.a. poprzez jego błędną wykładnię;
VII. art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego, poprzez jego błędną wykładnię skutkującą przyjęciem, że przebudowa przedmiotowego schowka stanowiła "rozbudowę nadbudowy";
VIII. art. 48 ust 1 i 4 Prawa budowlanego, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie skutkujące uznaniem, że w przedmiotowym stanie faktycznym istniała konieczność rozbiórki schowka;
IX. art. 3 pkt 4 Prawa budowlanego, w zw. z art. 28 ust. 1, art. 29 ust 1 pkt 2 i 22, art. 30 ust. 1 pkt 2b i 4 Prawa budowlanego, skutkujące pominięciem, iż przebudowany schowek winien zostać uznany za "obiekt małej architektury", ewentualnie altanę o powierzchni zabudowy nie przekraczającej 25 m2;
X. art. 48 ust. 2 Prawa budowlanego, poprzez jego niezastosowanie prowadzące do pominięcia, iż organ nadzoru budowlanego winien najpierw wstrzymać postanowieniem prowadzenie robót budowlanych i nałożyć na inwestora obowiązek przedstawienia w wyznaczonym terminie stosownych dokumentów celem dalszego prowadzenia postępowania legalizacyjnego, zamiast nakazywać rozbiórkę obiektu.
W uzasadnieniu skargi D. M. W. wskazała, że zasadniczo podziela stanowisko wyrażone w decyzji co do art. 150 § 2 k.p.a., jednakże kwestionuje jakoby w sytuacji zastosowania trybu odwoławczego przez organ odwoławczy wyłączona była możliwość stwierdzenia nieważności decyzji wydanej przez niewłaściwy organ.
Zdaniem skarżącej organ powinien uwzględnić zarzut naruszenia art. 150 § 2 k.p.a. w zw. z art. 19 k.p.a., zamiast wychodzić z założenia, że niemożność wszczęcia równoległego postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji w ogóle wyłącza możliwość uwzględnienia stawianego zarzutu.
Nadto wskazała, że decyzja nie odnosi się w stopniu wystarczającym do zarzutów naruszenia prawa materialnego. Organ w ogóle nie odniósł się do naruszenia art. 28 ust. 1 w zw. z art. 29 ust. 1 pkt 2 i 22 oraz art. 30 ust. 1 pkt 2b i 4 Prawa budowlanego, naruszając tym samym przepis art. 107 § 3 k.p.a. Nie zbadał, czy w stanie faktycznym istniał obowiązek uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę, podczas gdy przedmiotowy schowek winien być zakwalifikowany jako "obiekt małej architektury", ewentualnie jako altana o powierzchni zabudowy nieprzekraczającej 25 m2, co w konsekwencji wymaga jedynie zgłoszenia planowanych prac organowi nadzoru.
Organ nie rozpatrzył w sposób wyczerpujący materiału dowodowego i niewłaściwie ocenił zebrane dowody, co stanowi naruszenie art. 75 § 1 k.p.a. oraz 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 85 k.p.a. i art. 86 k.p.a. poprzez ich niezastosowanie.
Pominięcie dowodu z przesłuchania strony stanowiło naruszenie art. 78 § 1 k.p.a., wnioski dowodowe miały istotne znaczenie w ustaleniu stanu faktycznego sprawy. Organ oparł decyzję wyłącznie na dokumentacji fotograficznej i protokole oględzin z dnia [...] lipca 2010 r. Miał obowiązek przeprowadzić kolejne wnioski dowodowe zgłaszane przez stronę. Wątpliwości interpretował na niekorzyść strony.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonym rozstrzygnięciu i wnosił o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga nie mogła być uwzględniona.
Stosownie do art. 145 § 1 pkt 4 Kpa w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu.
[...] WINB postanowieniem z dnia [...].10.2015 r., wznowił postępowanie zakończone własną decyzją ostateczną z dnia [...].11.2012 r.
Następnie decyzją z dnia [...].02.2016 r., WINB stwierdził, że jego ostateczna decyzja z dnia [...].11.2012 r., utrzymująca w mocy decyzję PINB Powiatu [...] w [...] z dnia [...].08.2012 r., wydana została z naruszeniem prawa oraz odmówił jej uchylenia, gdyż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.
Zarzutu naruszenia art. 150 § 2 K.p.a. był całkowicie niezasadny. Należy wyjaśnić, że przez działalność organu, o której mowa w art. 150 § 2 K.p.a., rozumie się takie właściwości i zachowanie organu w toku prowadzonego postępowania administracyjnego, które mogłyby godzić w zasadę obiektywizmu i być wyrazem stronniczego stanowiska przy wydaniu decyzji ostatecznej, co powinno być ustalone w postępowaniu wyjaśniającym przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania. Sformułowanie "przyczyną wznowienia postępowania jest działalność organu", zawarte w art. 150 § 2 Kpa należy interpretować jako odesłanie do przepisu art. 145 § 1 pkt 2 i 3 K.p.a.
[...] WINB zasadnie wznowił postępowanie zakończone własną decyzją z dnia [...].11.2012 r., albowiem jak wynikało z aktu notarialnego D. M. W. posiada udział wynoszący 3/10 części we współwłasności lokalu mieszkalnego nr [...] w budynku mieszkalnym przy ul. [...] w [...] oraz udział w wysokości 13680/1380729 w częściach wspólnych budynku i urządzeniach nie służących do wyłącznego użytku właścicieli poszczególnych lokali oraz w prawie użytkowania wieczystego gruntu pod budynkiem.
Zatem D. M. W. posiadała status strony w prowadzonym przez organy nadzoru budowlanego postępowaniu dotyczącym schowka przynależnego do lokalu nr [...] w budynku przy ul. [...] w [...].
W związku z powyższym zaistniała przesłanka wynikająca z art. 145 § 1 pkt 4 Kpa, ponieważ strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. W tym zakresie decyzja [...] WINB z dnia [...].11.2012 r., utrzymująca w mocy decyzję PINB Powiatu [...] w [...] z dnia [...].08.2012 r., została wydana z naruszeniem prawa.
Jednocześnie istotne było, że decyzja [...] WINB z dnia [...].11.2012 r., utrzymującą w mocy decyzję PINB Powiatu [...] w [...] z dnia [...].08.2012 r., była przedmiotem weryfikacji przez NSA, który wyrokiem z dnia 18.02.2015 r., sygn. akt: II OSK 1725/13 - oddalił skargę kasacyjną J. W. od wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 26.03.2013r., sygn. akt: II SA/Bd 72/13.
W wyrokach tych Sądy obu instancji uznały, że organy nadzoru budowlanego dokonały prawidłowej kwalifikacji uznając, że w sprawie doszło do rozbudowy obiektu budowlanego. J. W. rozbudował pomieszczenie (schowka), którego wymiary zgodnie z projektem budowlanym wynosiły ok. 1 x 1 m, uzyskał w ten sposób kuchnię letnią, sanitariat oraz saunę. Rozbudowana część osiągnęła wymiary: szer. 2 m, dł. 2,30 m i wys. ok. 3 m. Zwiększono powierzchnię zabudowy, długość i wysokość istniejącego wcześniej pomieszczenia schowka, zwiększyła się powierzchnia użytkowa i kubatura obiektu, co pozwala zakwalifikować ten rodzaj robót budowlanych do rozbudowy budynku mieszkalnego. Rozbudowanie obiektu budowlanego bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę (rozbudowę) i nieskorzystanie z prawa do legalizacji obiektu dopprowadziło do zastosowania art. 48 ust. 1 i 4 ustawy Prawo budowlane.
Słusznie Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego powołał art. 170 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym orzeczenia prawomocne wiążą nie tylko strony i sąd, który je wydał lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach przewidzianych w ustawie także inne osoby. Sprawa zgodności decyzji z prawem nie może być odmiennie oceniona ani przez organ administracji publicznej, ani przez sąd administracyjny, istnieje obowiązek podporządkowania się ocenie prawnej wyrażonej w wyroku sądu.
W ocenie Sądu, nie można zarzucić organom nadzoru budowlanego obrazy przepisów prawa materialnego i procesowego, wskazanych w skardze, które mogłoby uzasadniać odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Dokonano prawidłowej oceny sprawy zakończonej decyzją ostateczną, zgodnie z obowiązującymi przepisami kodeksu postępowania administracyjnego.
Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji.