VII SA/Wa 1396/22

Sprawa dotyczyła skargi M.P. na decyzję Wojewody Mazowieckiego, która odmówiła wymeldowania jej męża, P.P., z pobytu stałego. Wojewoda uchylił decyzję Burmistrza o wymeldowaniu, uznając, że P.P. nie opuścił lokalu dobrowolnie. Wskazano na przemoc fizyczną ze strony M.P. wobec P.P., potwierdzoną wyrokiem karnym, oraz na fakt wymiany zamków w drzwiach. P.P. podjął kroki prawne, w tym pozew o przywrócenie posiadania, co świadczyło o jego woli powrotu do lokalu. Wojewoda uznał, że te okoliczności wykluczają dobrowolność opuszczenia miejsca pobytu stałego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę M.P., podzielając stanowisko Wojewody. Sąd podkreślił, że postępowanie w sprawie wymeldowania ma charakter ewidencyjny i służy doprowadzeniu do zgodności faktycznego miejsca pobytu z miejscem zameldowania. Kluczowe dla rozstrzygnięcia było ustalenie, czy opuszczenie lokalu miało charakter dobrowolny i trwały. Sąd uznał, że P.P. nie opuścił lokalu dobrowolnie, ponieważ podjął aktywne działania prawne (pozew o przywrócenie posiadania) w celu powrotu do miejsca zameldowania. Dopóki takie działania są podejmowane i nie są bezskuteczne, nie można mówić o dobrowolnym opuszczeniu lokalu w rozumieniu art. 35 ustawy o ewidencji ludności. Sąd podkreślił, że zameldowanie nie tworzy prawa do lokalu, ale jego wymeldowanie nie może następować wbrew woli osoby, która aktywnie dochodzi swoich praw do powrotu.

Zagadnienia prawne (2)

Skład orzekający