VII SA/Wa 139/06

VII SA/Wa 139/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-04-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-01-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Bożena Więch-Baranowska /przewodniczący/
Grzegorz Czerwiński
Izabela Ostrowska /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6017 Samodzielne funkcje techniczne w budownictwie
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska, , Sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Asesor WSA Grzegorz Czerwiński, Protokolant Marzena Godlewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2006 r. sprawy ze skargi K. L. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] listopada 2005 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji skargę oddala
Uzasadnienie
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] września 2005 r. znak: [...] , po rozpatrzeniu wniosku K. L. z dnia 4 lipca 2005 r., odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2005 r.
W uzasadnieniu organ wyjaśnił, iż wnioskiem z dnia 28 lutego 2005 r. K. L.domagał się stwierdzenia nieważności decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2003 r. utrzymującą w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2003 r. odmawiającą nadania K. L. uprawnień budowlanych do kierowania robotami budowlanymi w ograniczonym zakresie w specjalności: linie, węzły i stacje kolejowe – bez przeprowadzenia egzaminu.
Wnioskodawca zarzucił decyzji, iż została ona wydana na podstawie rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 20 grudnia 1996 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie w dziedzinie transportu (Dz. U. z 1997 r., nr 4, poz. 23 ze zm.), jednakże określenie dodatkowych kryteriów dotyczących praktyki zawartych w § 7 ust. 1 powyższego rozporządzenia nie znajduje upoważnienia w ustawie z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, co narusza art. 92 Konstytucji RP.
Odnosząc się do powyższego zarzutu, organ wyjaśnił, iż w świetle ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. nr 102/97, poz. 643 z późn. zm.) organem właściwym do badania zgodności z Konstytucją aktów normatywnych jest Trybunał Konstytucyjny, zaś Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego nie jest upoważniony do przekazywania skarg do Trybunału Konstytucyjnego.
Po rozpatrzeniu wniosku K. L. o ponowne rozpatrzenie sprawy rozstrzygniętej decyzją z dnia [...] września 2005 r., Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] listopada 2005 r. znak: [...], utrzymał w mocy zaskarzoną decyzję.
W uzasadnieniu organ podtrzymał wszystkie argumenty zaprezentowane w decyzji z dnia [...] września 2005 r., dodatkowo wyjaśniając, iż w związku ze zmianą Prawa budowlanego, wprowadzoną ustawą z dnia 28 lipca 2005 r. o zmianie ustawy Prawo budowlane oraz o zmianie niektórych innych ustaw (dz. U. z 2005 r., nr 163, poz. 1364) uchylony został art. 88a ust. 1 pkt 1 lit. b, a tym samym Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego przestał być organem wyższego stopnia w stosunku do organów samorządu zawodowego w sprawach nadawania uprawnień budowlanych. Z tego względu organ nie mógł rozpoznać wniosku K. L. "o pozytywne rozpatrzenie wniosku o nadanie uprawnień".
Skargę na powyższą decyzję wniósł K. L., wnosząc o stwierdzenie jej nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 kpa.
Skarżący ponownie podniósł, iż obowiązek odbycia praktyki po uzyskaniu wykształcenia nałożony Rozporządzeniem Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej zmienia kryterium uzyskania tych uprawnień w stosunku do ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, a stan taki narusza art. 92 Konstytucji RP.
Zdaniem skarżącego organ przed wydaniem zaskarżonej decyzji winien był uzyskać stanowisko Trybunału Konstytucyjnego, a jego brak wyczerpuje przesłankę z art. 145 § 1 pkt 6 kpa i stanowi przesłankę do wznowienia postępowania, bądź zmiany decyzji na podstawie art. 154 § 1 kpa.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzeni naruszenia prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu.
Na wstępie wskazać należy, czego zdaje się nie dostrzegać skarżący, iż zaskarżona decyzja zapadła w postępowaniu o stwierdzenie nieważności dotyczącym decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2005 r., którą odmówiono stwierdzenia nieważności decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2003 r. utrzymującej w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2003 r.
Zadaniem więc organów było jedynie zbadanie czy decyzja z dnia [...] czerwca 2005 r. nie jest dotknięta którąkolwiek z kwalifikowanych wad, o których mowa w art. 156 § 1 pkt 1-7 kpa.
Przeprowadzone postępowanie wad takich nie ujawniło i w tym zakresie należy całkowicie podzielić ocenę zaprezentowaną przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego.
Liczne pisma skarżącego ponawiające wniosek o stwierdzenie nieważności kolejnych decyzji wydanych w sprawie, nie zawierają żadnego merytorycznego zarzutu, który mógłby skutkować pozytywnym dla skarżącego załatwieniem sprawy.
Przede wszystkim należy wyjaśnić, iż Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego jest organem właściwym dla przeprowadzenia postępowania o stwierdzenie nieważności własnych decyzji, nie posiada jednak kompetencji do badania zgodności aktów prawnych z Konstytucją RP. Zarzut niezgodności § 7 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 20 grudnia 1996 r. w sprawie samodzielnych funkcji technicznych w budownictwie w dziedzinie transportu kolejowego (Dz. U. nr 4, poz. 23 ze zm.) z art. 14 ust. 4 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, nie mógł być przez organy uwzględniony, skoro oba akty funkcjonowały w obrocie prawnym w chwili rozstrzygania o zgodności z prawem decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2003 r.
W kwestii tej wypowiedział się Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 4 kwietnia 2006 r. sygn. akt P 16/05, nie potwierdzając niezgodności z ustawą Prawo budowlane rozporządzenia określającego kolejność odbywania praktyki w stosunku do wykształcenia.
Jak stwierdził Trybunał Konstytucyjny "odbywanie praktyki zawodowej dopiero po zdobyciu wykształcenia jest oczywistą sekwencją warunków uzyskania uprawnień zawodowych na oczekiwanym poziomie, odpowiednim do posiadanego wykształcenia".
Stosownie do art. 12 ust. 2 ustawy Prawo budowlane w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2003 r., samodzielne funkcje techniczne w budownictwie mogą wykonywać wyłącznie osoby posiadające odpowiednie wykształcenie techniczne i praktykę zawodową, dostosowane do rodzaju, stopnia skomplikowania działalności i innych wymagań, związanych z wykonywaną funkcją, stwierdzone decyzją o nadaniu uprawnień budowanych.
Osoba, która ubiega się o nadanie uprawnień budowlanych musi wykazać się posiadaniem odpowiedniego wykształcenia oraz wymaganą praktyką zawodową. Minister Transportu i Gospodarki Morskiej korzystając z uprawnienia do określenia rodzaju i zakresu przygotowania zawodowego oraz z uprawnienia do określenia dodatkowych wymagań jakie powinny spełniać osoby ubiegające się o uprawnienia budowlane zawarł w wdanym przez siebie rozporządzeniu przepis § 7 ust. 1 ustalając, że praktyka zawodowa, o której mowa w cytowanym przepisie art. 14 ust. 3 Praw budowlanego powinna być odbyta po uzyskaniu dyplomu lub świadectwa ukończenia szkoły.
Wykładnia celowościowa wskazuje, iż przez praktykę zawodową należy uważać praktykę wykonywaną już po uzyskaniu odpowiedniego wykształcenia technicznego, bowiem wiedza zdobyta w trakcie nauki, winna zostać poszerzona i ugruntowana podczas bezpośredniego uczestnictwa w pracach projektowych lub w pełnieniu funkcji technicznych na budowie pod kierownictwem osoby posiadającej odpowiednie uprawnienia budowlane.
Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi należy zauważyć, iż również nie odnoszą się one do zaskarżonej decyzji, a w istocie dotyczą decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lipca 2003 r. i utrzymanej nią w mocy decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2003 r.
Całkowicie chybiony jest zarzut dotyczący konieczności uzyskania przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego przed wydaniem decyzji z dnia [...] listopada 2005 r. stanowiska Trybunału Konstytucyjnego, bowiem dla wydania tego rozstrzygnięcia przepisy prawa nie wymagały uzyskania takiego stanowiska, a więc nie został spełniony warunek, o którym mowa w art. 145 § 1 pkt 6 kpa.
Wniosek o uchylenie lub zmianę decyzji ostatecznej na podstawie art. 154 kpa, wszczyna odrębne postępowanie administracyjne i nie może być rozpoznany przez organy w toku instancji w postępowaniu o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej.
Wobec faktu, iż zarzuty skargi nie odniosły zamierzonego skutku należało orzec jak w sentencji na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).