VII SA/Wa 1379/20

VII SA/Wa 1379/20 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2021-02-05
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-08-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Siwek
Mirosław Montowski
Tomasz Janeczko /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Sygn. powiązane
II OSK 1763/21 - Wyrok NSA z 2022-11-16
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2016 poz 23
art. 97 i art. 155
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Janeczko (spr.), Sędziowie sędzia WSA Mirosław Montowski, sędzia WSA Andrzej Siwek, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 lutego 2021 r. sprawy ze skargi L. B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...]maja 2020 r. znak: [...] w przedmiocie odmowy zmiany decyzji ostatecznej oddala skargę
Uzasadnienie
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego ( dalej: "organ odwoławczy", "GINB", "organ II instancji"), decyzją z dnia [...] maja 2020 r., znak: [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r., Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256, dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania L. B. ( dalej: "skarżący"), od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego ( dalej: "WINB", "organ I instancji", " organ wojewódzki") z dnia [...] marca 2020 r., nr [...] znak: [...], w przedmiocie odmowy zmiany decyzji ostatecznej, utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Decyzją z dnia [...] listopada 2017 roku, nr [...], Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], nakazał A. M. i L. B. - współwłaścicielom nieruchomości oznaczonej jako działka nr [...] w [...] - wykonanie przeróbek niezbędnych do doprowadzenia garażu na dz. nr [...] w [...], do stanu zgodnego z przepisami w terminie do dnia 31 grudnia 2018 roku.
[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, decyzją nr [...] z dnia [...] lutego 2018 roku, po rozpoznaniu odwołania, wniesionego przez A. M. reprezentowaną przez pełnomocnika A. W., utrzymał w mocy powyższą decyzję PINB.
W dniu 13 grudnia 2019 roku, do WINB wpłynęło pismo PINB w [...] przekazujące wniosek skarżącego z dnia 6 grudnia 2018 r. skierowany do PINB. We wniosku tym skarżący, na podstawie art. 155 k.p.a., wniósł o zmianę decyzji PINB nr [...] z dnia [...] listopada 2017 r. w części dotyczącej terminu wykonania obowiązków wynikających z tej decyzji, a mianowicie przedłużenie tego terminu do dnia 31 grudnia 2019 roku, ewentualnie w przypadku nieuwzględnienia wniosku, o zawieszenie postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie do czasu zakończenia postępowania o podział majątku wspólnego, toczącego się przed Sądem Rejonowym w [...] I Wydział Cywilny pod sygn. akt [...].
Pismem z dnia [...] stycznia 2020 roku, WINB zwrócił się do skarżącego z zapytaniem czy podtrzymuje wskazany we wniosku termin na wykonanie obowiązków tj. 31 grudnia 2019 roku z pouczeniem, że termin ten minął a brak wskazania nowego terminu będzie skutkował decyzją odmawiającą zmiany w trybie art. 155 k p a.
W odpowiedzi na powyższe pismo, skarżący w piśmie z dnia 21 stycznia 2020 r. wskazał nowy termin na wykonanie obowiązków tj. 31 grudnia 2020 roku.
Pismem z dnia [...] stycznia 2020 roku, WINB zawiadomił o wszczęciu postępowania administracyjnego na wniosek skarżącego, w sprawie zmiany ostatecznej decyzji WINB nr [...] z dnia [...] lutego 2018 roku, utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] nr [...] z dnia [...] listopada 2017 roku - poprzez przedłużenie terminu na wykonanie obowiązków w niej wskazanych do dnia 31 grudnia 2020 roku.
Również pismem z dnia [...] stycznia 2020 roku WINB wystąpił do stron o informację czy zgadzają się na zmianę decyzji tut. organu nr [...] z dnia [...] lutego 2018 roku, informując jednocześnie, że brak odpowiedzi stron na niniejsze pismo, traktowany będzie jako brak zgody na zmianę decyzji.
Decyzją dnia [...] marca 2020 r., nr [...] znak: [...]., WINB odmówił zmiany swojej ostatecznej decyzji nr [...] z dnia [...] lutego 2018 roku.
Od powyższej decyzji, odwołanie wniósł skarżący.
Skarżoną decyzją z dnia [...] maja 2020 r., GINB utrzymał w mocy decyzję organu wojewódzkiego z dnia [...] marca 2020 r.
Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, organ odwoławczy przypomniał, że zgodnie z art. 155 k.p.a., decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu łub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Następnie organ odwoławczy wyjaśnił, że przez "nabycie prawa" należy rozumieć każde indywidualne rozstrzygnięcie prawne, które ma znamiona rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie i kształtuje sytuację prawną strony. W tym sensie "nabycie prawa" może nastąpić również w decyzji nakładającej na stronę obowiązek prawny. Na podstawie decyzji, która nakłada na stronę obowiązek, strona nabywa prawo do tego, aby egzekwowano od niej wyłącznie obowiązek w ustalonym zakresie, a nie obowiązek dotkliwszy, tzn. w większym wymiarze, bądź na mniej korzystnych warunkach, takich jak np. zmiana terminu wykonania obowiązku.
Organ wskazał, że w rozpatrywanej sprawie decyzja z dnia [...] lutego 2018 r., jest decyzją kształtującą sytuację prawną strony poprzez określenie treści i zakresu spoczywającego na stronie obowiązku, a więc tym samym jest decyzją, na mocy której strona nabywa prawo. Dalej GINB wyjaśnił, że przesłanką dopuszczalności zmiany decyzji ostatecznej w trybie art. 155 k.p.a., jest m. in. zgoda wszystkich stron postępowania na uchylenie lub zmianę decyzji. Jak wskazał organ, stroną postępowania zakończonego ostateczną decyzją WINB z dnia [...] lutego 2018 r., oprócz skarżącego jest również A. M., a zatem jej zgoda była niezbędną przesłanką do zmiany ww. decyzji.
Organ zauważył, że jak wynika z akt sprawy pismem z dnia [...] stycznia 2020 r., organ wojewódzki zawiadomił strony o wszczęciu postępowania, na podstawie art. 155 k.p.a., w sprawie zmiany decyzji [...] WINB z dnia [...] lutego 2018 r. Jednocześnie odrębnym pismem z dnia [...] stycznia 2020 r. zwrócił się do stron postępowania, czy wyrażają zgodę na zmianę ww. decyzji poprzez przedłużenie terminu na wykonanie obowiązków w niej wskazanych, zaznaczając przy tym, że nieudzielenie odpowiedzi na niniejsze pismo będzie traktowane jako brak zgody na jej zmianę.
GINB podkreślił, że na ww. wezwanie A. M. nie udzieliła żadnej odpowiedzi. Zdaniem GINB, warunkiem zmiany lub uchylenia decyzji w trybie art. 155 k.p.a., jest uzyskanie przez organ zgody stron postępowania zakończonego decyzją, której uchylenia lub zmiany wniosek dotyczy. Zgoda ta musi pochodzić nie tylko od strony wnioskującej, która nabyła prawo, ale też od pozostałych stron uczestniczących w postępowaniu pierwotnym, co jest związane z wyjątkowością odstąpienia od zasady trwałości decyzji administracyjnych, wyrażonej w art. 16 § 1 k.p.a. GINB wyjaśnił, że użycie przez ustawodawcę w art. 155 k.p.a. liczby pojedynczej "strona", nie może być rozumiane w ten sposób, że dla zmiany lub uchylenia decyzji konieczna jest zgoda jedynie tej strony, która na jej podstawie nabyła prawo. W takim wypadku zmiana lub uchylenie decyzji wymaga zgody wszystkich osób, które były stronami w sprawie zakończonej tą decyzją ostateczną, bez względu na to, jakie prawa nabyła każda z nich. Postępowanie dotyczy bowiem interesu prawnego lub obowiązku konkretnego podmiotu nie tylko w tym sensie, że w wyniku takiego postępowania wydaje się decyzję, która rozstrzyga o prawach i obowiązkach tej strony, ale także i wtedy gdy rozstrzygnięcie o prawach i obowiązkach jednego podmiotu wpływa na prawa i obowiązki innego podmiotu. Postępowanie dotyczy wówczas interesu prawnego lub obowiązku innego podmiotu w sposób pośredni, bowiem decyzja nie rozstrzyga wprost o jego prawach i obowiązkach lecz jedynie oddziaływa na jego prawa i obowiązki wskutek powiązania sytuacji prawnej adresata decyzji z tym podmiotem. Ponadto co podkreślił organ odwoławczy, dokonanie zmiany lub uchylenia decyzji w trybie art. 155 k.p.a., w sytuacji gdy jedna ze stron nie wyraża na to zgody, prowadzi do rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
Mając na uwadze powyższe organ stwierdził, że decyzja WINB z dnia [...] lutego 2018 r., nie może być zmieniona w trybie przepisu art. 155 k.p.a., z uwagi na brak zgody strony postępowania.
Odnosząc się do zarzutów skarżącego dotyczących m.in. nierozpoznania "w całości wniosków zgłoszonych we wniosku z dnia 6 grudnia 2018 r., w którym to wnosi o zmianę decyzji nr [...] z dnia [...] listopada 2017 r. ewentualnie w przypadku nieuwzględnienia w.w. wniosku o zawieszenie postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie do czasu zakończenia postępowania o podział majątku wspólnego, które toczy się przed Sądem Rejonowym w [...] Wydział Cywilny sygn. akt [...], organ wskazał, że nie może on być rozpoznany w ramach przedmiotowego postępowania, dotyczącego zmiany decyzji ostatecznej w zakresie terminu nałożonych nią obowiązków. Z kolei odnosząc się do zarzutu, że A. M. nie udzieliła pełnomocnictwa A. W. do reprezentowania jej w tym postępowaniu, organ wskazał, że mimo błędnego doręczenia decyzji z dnia [...] marca 2020 r. A. W. (który był pełnomocnikiem A. M. w sprawie zakończonej decyzją [...] WINB z dnia [...] lutego 2018 r.), okoliczność ta nie ma wpływu na prawidłowość skarżonej decyzji, bowiem otrzymała ją również A. M.
Skargę na powyższą decyzję GINB wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący.
Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił :
1. naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7 k.p.a. - brak wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy, a to przyczyn niezajęcia stanowiska przez uczestnika postępowania i utożsamienie braku reakcji na wezwanie do zajęcia stanowiska jako braku zgody na zmianę ostatecznej decyzji,
b. art. 77 k.p.a. - przez niewystarczające zebranie dowodów w sprawie, w tym świadczących o przyczynach niezajęcia stanowiska w sprawie przez A. M., jako stronę postępowania.
c. art. 155 k.p.a. - poprzez wydanie decyzji przez organ, mimo iż w toku jest postępowanie przed Sądem Rejonowym w [...] mające na celu podział spornej nieruchomości i w efekcie ustalenie osoby władnej do decydowania o nieruchomości.
d. art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez nie zawieszenie postępowania mimo, iż istniały ku temu podstawy z uwagi na toczące się postępowanie o zniesienie współwłasności nieruchomości.
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz o rozważenie uchylenia decyzji organu I instancji.
W uzasadnieniu skargi, skarżący podniósł wskazał, że przed Sądem Rejonowym w [...] toczy się postępowanie o zniesienie współwłasności spornej nieruchomości, które pozwoli w sposób niebudzący wątpliwości ustalić komu przypadnie nieruchomość i w efekcie kto wykona nałożone przez organ obowiązki wynikające z decyzji z dnia [...] lutego 2018 r. Z tego względu zasadnym było zawieszenie postępowania do czasu rozstrzygnięcia sporu cywilnego. Ponadto w ocenie skarżącego, organ w sposób niezupełny wyjaśnił istotne okoliczności sprawy, w szczególności to, z jakich przyczyn A. M. nie zajęła stanowiska w sprawie. Zdaniem skarżącego, ponieważ zgoda musi być wyraźna, a nie dorozumiana, to także brak tej zgody powinien nastąpić w podobnej formie. Tymczasem, jak ocenił skarżący, organ oparł się na przypuszczeniu, że zgody tej nie udzielono w milczący sposób. Zasadnym było zatem zdaniem skarżącego przesłuchanie A. M. na okoliczność tego czy wyraża zgodę na zmianę decyzji ostatecznej.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przedmiotem kontroli jest badanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy, nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o powyższe kryteria, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem kontroli Sądu, była decyzja GINB utrzymująca w mocy decyzję WINB w przedmiocie odmowy zmiany decyzji ostatecznej.
Podstawę materialną powyższych decyzji, stanowił art. 155 k.p.a., zgodnie z którym decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio.
Kwestiami spornymi w rozpoznawanej sprawie, był brak zgody A. M. na zmianę decyzji w tym trybie oraz konieczność zawieszenia postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. z uwagi na toczące się przed Sądem Rejonowym w [...] postępowanie o zniesienie współwłasności spornej nieruchomości.
Zdaniem Sądu orzekającego w sprawie, nie ma wątpliwości, że A. M., jest stroną niniejszego postępowania dotyczącego zmiany decyzji ostatecznej WINB z dnia [...] lutego 2018 r. Bezsporne jest także, na co wskazuje literalne brzmienie art. 155 k.p.a., że na zmianę tej decyzji, konieczne było uzyskanie jej zgody. Jak trafnie bowiem wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 23 czerwca 2020 r., sygn. akt II OSK 3723/19, LEX nr 3039373, przez zgodę, o której mowa w art. 155 k.p.a., należy rozumieć nie tylko zgodę strony wszczynającej postępowanie nadzwyczajne o uchylenie lub zmianę decyzji, ale zgodę wszystkich podmiotów mających przymiot strony w postępowaniu, w którym została wydana decyzja mająca podlegać zmianie lub uchyleniu. A. M. jako współwłaściciel działki nr [...] w [...], była stroną postępowania zakończonego tą decyzją. Podkreślić należy, że zgoda stron stanowi podstawową przesłankę stosowania przepisu art. 155 k.p.a. Uchylenie lub zmiana decyzji, na podstawie art. 155 k.p.a., bez zgody stron, stanowi rażące naruszenie prawa (patrz: Janusz Borkowski/Barbara Adamiak "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz", C.H. Beck 2017, s. 839 oraz orzecznictwo i piśmiennictwo tam powołane). Zdaniem Sądu nie mają natomiast znaczenia przy zastosowaniu powyższego przepisu, powody, dla których strona nie wyraziła zgody na zmianę decyzji. Nie doszło zatem w tym zakresie do naruszenia art. 7 i art. 77 k.p.a. Wbrew zarzutom skargi, nie budzi wątpliwości brak zgody A. M. na zmianę decyzji. Treść pisma WINB z dnia [...] stycznia 2020 r., w którym organ ten wyraźnie wskazał że nieudzielenie na nie odpowiedzi, będzie traktowane jako brak zgody na jej zmianę decyzji z dnia [...] lutego 2018 r. jest zrozumiała, a zatem brak odpowiedzi A. M. na powyższe pismo, jest zdaniem Sądu równoznaczny z brakiem jej zgody na zmianę decyzji. Nie było bowiem żadnych przeszkód, z powodu których A. M., nie mogłaby udzielić takiej zgody, jeżeli wyraziłaby taką wolę. Jak wynika ze znajdującego się w aktach sprawy zwrotnego potwierdzenia odbioru ( K. 9 akt ), A. M. osobiście odebrała powyższe pismo w dniu 13 lutego 2020 r.
Niezasadny jest także podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. z uwagi na toczące się przed Sądem Rejonowym w [...] postępowanie o zniesienie współwłasności spornej nieruchomości.
Zgodnie z art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. organ administracji publicznej zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.
Wyjaśnić należy, że na konstrukcję "zagadnienia wstępnego", o którym mowa w ww. przepisie, składają się cztery elementy: (1) zagadnienie to wyłania się w toku postępowania administracyjnego; (2) wymaga ono "uprzedniego" rozstrzygnięcia, tzn. musi poprzedzać rozpatrzenie danej sprawy i wydanie decyzji; (3) rozstrzygnięcie należy do kompetencji innego organu albo sądu; (4) istnieje zależność między uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji.
Jak trafnie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1570/11, LEX nr 1367328, organ administracji jest zobligowany do zawieszenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. tylko wtedy, gdy w sprawie wystąpi zagadnienie, którego brak rozstrzygnięcia wyklucza każde - zarówno pozytywne, jak i negatywne dla strony - zakończenie postępowania administracyjnego. Innymi słowy, zagadnienie wstępne musi wpływać na rozpatrzenie sprawy głównej. Chodzi tu o bezwzględne uzależnienie rozpatrzenia sprawy i wydania decyzji w sprawie głównej, od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego powinno więc zależeć rozpatrzenie sprawy administracyjnej w ogóle, nie zaś wydanie pozytywnej lub negatywnej dla wnioskodawcy decyzji. Oznacza to, że bez rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd, wydanie decyzji w danej sprawie jest niemożliwe.
Organ administracji publicznej przed zawieszeniem postępowania na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., obowiązany jest ustalić, czy występuje opisany wyżej związek pomiędzy rozstrzygnięciem sprawy będącej przedmiotem postępowania administracyjnego a stwierdzonym zagadnieniem; o występowaniu takiego związku/zależności przesądzać będą przepisy prawa materialnego, stanowiące podstawę prawną decyzji administracyjnej. W razie gdy związek ten nie występuje, organ obowiązany jest przyjąć, że nie jest dopuszczalne zawieszenie postępowania. Podkreślić przy tym trzeba, że zawieszając postępowanie na podstawie ww. przepisu organ nie może kierować się przewidywaniami, co do wyniku postępowania, lecz tym, czy w świetle posiadanych materiałów dowodowych i obowiązującego prawa jest możliwe rozpoznanie sprawy. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 11 stycznia 2017 r. sygn. akt II OSK 803/16, "Samo stwierdzenie, że wynik innego postępowania może mieć, a nawet niewątpliwie będzie miał wpływ na losy rozpoznawanej sprawy, nie daje jeszcze podstaw do zawieszenia postępowania". Podobnie przyjął NSA w wyroku z dnia 19 lipca 2018 r. sygn. akt I OSK 541/18, podnosząc, że "Gdy w sprawie wyłania się zagadnienie, które wykazuje jedynie pośredni związek z rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji, nie ma ono charakteru zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Mogą wiązać się z nim określone skutki, ale powstanie takiego zagadnienia nie rodzi obowiązku zawieszenia postępowania administracyjnego". Istotnym elementem zagadnienia wstępnego w rozumieniu ww. przepisu jest więc istnienie ścisłej zależności pomiędzy uprzednim rozstrzygnięciem, a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji; "brak rozstrzygnięcia określonego zagadnienia musi uniemożliwiać zakończenie sprawy administracyjnej co do istoty, nie zaś jedynie determinować kierunek wydawanej przez organ administracji publicznej decyzji" (por. wyrok NSA z dnia 14 marca 2018 r., sygn. akt II OSK 1268/16). Przedstawiając w taki sposób pojęcie zagadnienia wstępnego, NSA w wyroku z dnia 11 października 2016 r. sygn. akt II OSK 1067/15 dodatkowo stwierdził, że "Na interpretację zagadnienia wstępnego jako przesłanki zawieszenia postępowania administracyjnego nie mają, co do zasady, wpływu względy natury celowościowej ani ekonomiki postępowania".
Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, wynik postępowania o zniesienie współwłasności toczącego się przed Sądem Rejonowym w [...], nie stanowił takiego zagadnienia, którego brak rozstrzygnięcia uniemożliwiał jakiekolwiek zarówno pozytywne, jak i negatywne dla strony - zakończenie postępowania w przedmiocie zmiany decyzji ostatecznej.
Z tych względów, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.