VII SA/Wa 1364/24

VII SA/Wa 1364/24 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-10-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-05-27
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Artur Kuś /przewodniczący/
Iwona Ścieszka
Waldemar Śledzik /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 1994 nr 89 poz 414
art.29pkt.6, art.36 ust.6 pkt 1 pkt 6, art.30 ust.7 pkt 4
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Artur Kuś Sędziowie: sędzia WSA Waldemar Śledzik (spr.) asesor WSA Iwona Ścieszka Protokolant: starszy sekretarz sądowy Artur Dobrowolski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 października 2024 r. sprawy ze skargi T. N. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 11 marca 2024 r. nr 460/OPO/2024 w przedmiocie sprzeciwu w sprawie zgłoszenia budowy 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; 2) zasądza od Wojewody Mazowieckiego na rzecz T. N. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 11 marca 2024 r. nr 460/OPO/2024 Wojewoda Mazowiecki (dalej: "Wojewoda", "organ odwoławczy") na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r., poz. 775; dalej: "k.p.a.") oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2023 r., poz. 682; dalej: "p.b."), po rozpatrzeniu odwołania T. N. (dalej: "skarżący", "inwestor") - utrzymał w mocy decyzję Starosty O[...] (dalej; "Starosta", "organ I Instancji") z [...] 2023 r. nr [...] wnoszącą sprzeciw w sprawie zgłoszenia budowy.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy przedstawił następujący stan faktyczny i prawny sprawy.
W dniu 14 listopada 2023 r. do Starosty wpłynęło zgłoszenie skarżącego w sprawie budowy przydomowej oczyszczalni ścieków ze studnią chłonną na działce nr ew. [...] , obręb D[...] gmina W[...].
Starosta decyzją z [...] r. nr [...] wniósł sprzeciw w sprawie przyjęcia zgłoszenia budowy przydomowej oczyszczalni ścieków ze studnią chłonną na działce nr ew. [...] , obręb D[...] , gmina W[...].
Odwołanie od ww. decyzji w ustawowym terminie wniósł skarżący.
W uzasadnieniu decyzji organu odwoławczy przytoczył art. 3 pkt 12 p.b. oraz art. 28 ust. 1 p.b. i wyjaśnił, że ustawodawca w art. 29 - 31 p.b. przewidział wyjątki od zasady - budowa części obiektów oraz wykonywanie części robót budowlanych zamiast pozwolenia na budowę wymaga jedynie zgłoszenia właściwemu organowi. Podniósł, że wskazany art. 29 p.b. wylicza enumeratywnie rodzaje obiektów budowlanych, których budowa nie wymaga pozwolenia na budowę oraz robót budowlanych, których rozpoczęcie nie wymaga pozwolenia na budowę. Zaznaczył, że katalog wyrażony w tym artykule ma formę listy zamkniętej, a więc wyłącznie wymienione w nim obiekty i roboty nie wymagają pozwolenia na budowę. Ponieważ podany przepis zawiera wyjątki od zasady ogólnej, to w stosunku do niego niedopuszczalne jest stosowanie wykładni rozszerzającej.
Wojewoda wskazał również, że zwolnienie z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę nie zawsze jednak oznacza rezygnację z jakiejkolwiek regulacji administracyjno-prawnej. Do p.b. została bowiem wprowadzona instytucja zgłoszenia budowy jako zdecydowanie prostsza od pozwolenia na budowę, forma dochodzenia
do wymaganej prawem akceptacji właściwego organu zamiaru podjęcia określonych w ustawie robót budowlanych. Przytoczył jednocześnie art 30 ust. 5 p.b.
W kontekście powyższego Wojewoda wskazał, że zgodnie z art. 30 p.b., organ administracji publicznej ma kompetencje do wydania decyzji wnoszącej sprzeciw do zamiaru wykonania robót objętych zgłoszeniem. Wniesienie sprzeciwu oznacza brak zgody organu administracji architektoniczno-budowlanej na przystąpienie przez inwestora do realizacji zamierzonej działalności budowlanej. Sprzeciw jest rozstrzygnięciem sprawy co do jej istoty i dlatego powinien być wyrażony w formie decyzji administracyjnej. Niewniesienie sprzeciwu przez właściwy organ w terminie 21 dni od dnia doręczenia zgłoszenia (lub od dnia usunięcia braków zgłoszenia, jeżeli inwestor był do tego wezwany) powoduje, że uprawnienie inwestora do uruchomienia procesu budowlanego powstaje bezpośrednio z mocy prawa, a więc bez wydania aktu administracyjnego.
Wyjaśnił ponadto, że przesłanki zgłoszenia sprzeciwu do zamiaru wykonania robót budowlanych zostały przez ustawodawcę wymienione w art. 30 ust. 5c zdanie ostatnie oraz w art. 30 ust. 6 i art. 30 ust. 7 p.b. Tym samym wniesienie sprzeciwu z powodów innych niż wskazane w tych przepisach jest niedopuszczalne.
Dalej przytoczył art. 30 ust. 5c p.b., art. 30 ust. 6 p.b. oraz art. 30 ust. 7 p.b. i wskazał, że z analizy akt sprawy wynika, iż inwestorzy, zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 5 p.b., który stanowi, iż pozwolenia na budowę nie wymaga budowa oczyszczalni ścieków o wydajności do 7,50 m3 na dobę, dokonali zgłoszenia dotyczącego robót budowlanych polegających na budowie przydomowej oczyszczalni ścieków ze studnią chłonną na działce nr ew. [...] obręb D[...] gmina W[...].
Wyjaśnił, że w przedmiotowej sprawie, Starosta na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 p.b., wniósł sprzeciw w sprawie zgłoszenia ww. robót budowlanych.
Po analizie akt sprawy Wojewoda uznał, że organ I instancji na gruncie niniejszej sprawy winien wnieść sprzeciw na podstawie art. 30 ust. 7 pkt 4 p.b. i nałożyć na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę.
Organ odwoławczy po przeprowadzeniu analizy złożonego zgłoszenia stwierdził, że projektowana inwestycja pogarsza warunki sanitarne na sąsiednich działkach i uniemożliwia budowę ujęcia wody w odległości przewidzianej rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r., poz. 1225, dalej: "r.w.t."). Przytoczył § 31 ust. 1 r.w.t. i uznał, że
przedmiotowa inwestycja może pogorszyć warunki sanitarne na sąsiednich działkach i uniemożliwić budowę ujęcia wody przez właścicieli działek sąsiednich w odległości przewidzianej w ww. rozporządzeniu.
Wojewoda wyjaśnił również, że zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. obiekt budowlany należy, biorąc pod uwagę przewidywany okres użytkowania, projektować i budować w sposób określony w przepisach, w tym techniczno-budowlanych, oraz zgodnie z zasadami wiedzy technicznej, zapewniając poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich.
Wskazał, że ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich, o jakiej mowa w art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b., obejmuje w szczególności - oprócz zapewnienia dostępu do drogi publicznej - ochronę przed pozbawieniem możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej oraz środków łączności, dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, ochronę przed uciążliwościami powodowanymi przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne, promieniowanie, ochronę przed zanieczyszczeniem powietrza, wody lub gleby.
Wojewoda przytoczył uzasadnienie wyroku NSA z 24 września 2015 r. sygn. II OSK 182/14 i podkreślił, że ochrona uzasadnionych interesów osób trzecich nie może być rozumiana w sposób absolutny. Nie chodzi bowiem o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane na sąsiedniej nieruchomości przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które może dotyczyć naruszeń interesów prawnych, w szczególności w zakresie zabudowy nieruchomości. Dodał, że interes osób trzecich chroniony art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. nie może naruszać prawa inwestora wynikającego z art. 4 tej ustawy.
Organ odwoławczy podniósł, że w rozpatrywanej sprawie budowa przedmiotowej inwestycji przez inwestora swoim obszarem oddziaływania wykracza poza działkę nr ew. [...] obręb W[...] gmina W[...] , przy czym ogranicza w lokalizację studni na działkach sąsiednich, co powoduje objęcie sąsiednich działek budowlanych obszarem oddziaływania w rozumieniu art. 3 pkt 20 p.b. Ponadto wskazał, że nie wykazano, czy zachowane zostały odległości wskazane w art. 31 ust. 1 pkt 4 r.w.t., w nawiązaniu do istniejącej studni zlokalizowanej na działce nr ew. [...].
Jednocześnie przytoczył § 31 ust. 1 r.w.t. i podkreślił, że na powyższym terenie inwestycyjnym brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wyjaśnił, że jak wynika z mapy załączonej do zgłoszenia, działki o nr ew. [...] i [...] zostały przyłączone do sieci wodociągowej,
nieruchomość sąsiednia o nr ew. [...] nie jest podłączona do sieci wodociągowej co oznacza, że może na niej powstać studnia zaopatrująca gospodarstwo domowe w wodę.
Zdaniem Wojewody w związku z projektowaną oczyszczalnią, właściciele działki sąsiedniej, nieposiadającej indywidualnego ujęcia wody - studni, mogą chcieć ją wykonać w przyszłości. Budując studnię, zgodnie z § 31 ust. 1 pkt 4 r.w.t. musieliby zachować od przewodu rozsądzającego projektowanej oczyszczalni odległość 30 m. Ponadto wyjaśnił, że na działce o nr ew. [...] znajduje się studnia, co oznaczone zostało na części rysunkowej załączonej do zgłoszenia. Jednakże nie zwymiarowane zostały odległości przedmiotowej studni od projektowanego obiektu na działce inwestycyjnej.
Wskazał również, że na części rysunkowej znajduje się zapis z którego wynika, iż studnia zlokalizowana na działce nr ew. [...] nie jest używana do celów spożywczych. Jednakże takie twierdzenie nie jest dla organu odwoławczego wiążące.
Reasumując organ odwoławczy zgodził się z twierdzeniem Starosty, iż projektowana inwestycja ogranicza powyższe działki sąsiednie.
Dalej przytoczył uzasadnienie wyroku WSA w Lublinie z 4 stycznia 2018 r., sygn. akt II SA/Lu 898/17 i zaznaczył, że postępowanie zgłoszeniowe jest uproszczonym postępowaniem szczególnym, do którego nie mają zastosowania przepisy k.p.a. Zgłoszenie zamiaru wykonywania określonych robót budowlanych oceniać należy jako oświadczenie inwestora o zamiarze przystąpienia do realizacji inwestycji budowlanej, a nie wniosek o wszczęcie jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego. Zaznaczył jednocześnie, że w przedmiotowej sprawie aby zapewnić możliwość czynnego udziału stronom postępowania należy przeprowadzić postępowanie z uwzględnieniem przepisów k.p.a., co nie stanowi o braku możliwości realizacji inwestycji, jeśli będzie ona spełniać przepisy odrębne.
Ponadto przytoczył art. 3 pkt 20 p.b. i wyjaśnił, że z definicji obszaru oddziaływania obiektu budowlanego wynika, iż chodzi o oddziaływanie projektowanego obiektu budowlanego w znaczeniu prawnym. Chodzi bowiem o przepisy odrębne, które wprowadzają związane z takim obiektem ograniczenia w zabudowie otaczającego go terenu.
Z uwagi zatem na powyższe wymagania powstające dla władających ww. działkami sąsiednimi, pociągające za sobą prawnie ograniczenia w ich zabudowie,
Wojewoda uznał, że dają one im prawo do zapoznania się z planowanym przez inwestorów zagospodarowaniem ich własnej działki. To zaś możliwe jest tylko w ramach postępowania o udzielenia pozwolenia na budowę. W tej bowiem procedurze biorą udział na prawach strony wszystkie podmioty (art. 28 ust 2 p.b.), których interesy mogą być zagrożone podczas gdy w sprawie zgłoszenia tą osobą, która ma prawo czynnego udziału w niej jest tylko inwestor, a więc poziom ochrony prawnej osób trzecich jest niski. Zdaniem organu odwoławczego, potencjalny wpływ planowanej inwestycji na możliwość prawidłowej zabudowy działek sąsiednich wymaga przeprowadzenia postępowania z udziałem ich właścicieli co jest zaś możliwe na etapie procedury o udzielenie pozwolenia na budowę.
W okolicznościach rozpoznawanej sprawy Wojewoda przyjął, że wyczerpują one przesłankę z art. 30 ust. 7 pkt 4 p.b. uzasadniającą wniesienie na jej podstawie sprzeciwu do zamierzenia inwestorów z obowiązkiem uzyskania przez nich pozwolenia na budowę.
Odwołał się ponadto do orzecznictwa sądów administracyjnych i wskazał, że nakładając na inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę organ obowiązany jest jedynie wykazać, że planowana inwestycja może potencjalnie naruszyć prawa przysługujące właścicielowi działki sąsiedniej w zakresie możliwości jej zabudowy, a to może uczynić jedynie wskazując na konkretne przepisy prawa o charakterze materialnym.
Wojewoda uznał, że w kontekście usytuowania przedmiotowej inwestycji gdy może ono wpłynąć na zakres praw przysługujących właścicielom działek sąsiednich, powodując konkretną uciążliwość ograniczającą ich zabudowę, co prowadzi do wniosku, iż obszar oddziaływania obiektu wykracza poza granice działki inwestycyjnej, a co za tym idzie, że zachodzi potrzeba przeprowadzenia szerszego postępowania niż to w procedurze zgłoszenia, to zasadnym ze względu na zabezpieczenie interesów osób trzecich w związku z art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. jak i na potrzebę definitywnego rozstrzygnięcia przy ich udziale przez organ administracji architektoniczno- budowlanej kwestii wystąpienia okoliczności, o których mowa w art. 30 ust. 7 pkt 4 p.b., było wydanie w niniejszej sprawie decyzji na podstawie tego przepisu.
Wojewoda zaznaczył, że w warunkach niniejszej sprawy, w przypadku zgłoszenia inwestora, ze względu na usytuowanie projektowanej oczyszczalni ścieków ze studnią chłonną należało wnieść sprzeciw w formie decyzji w oparciu o
art. 30 ust. 7 pkt 4 p.b. z orzeczeniem obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę w stosunku do planowanego budynku. Dalej stwierdził, że organ I instancji, zasadnie sprzeciwił się, realizacji spornego przedsięwzięcia inwestycyjnego, z tym że błędnie zastosował jako podstawę prawną wniesionego sprzeciwu art. 30 ust. 6 pkt 1 p.b.
Wojewoda podniósł, że jako organ II instancji w sprawie wniesienia sprzeciwu w drodze dewolucji przejmuje wszelkie uprawnienia w zakresie orzekania co do sprzeciwu. Może zatem uchylić decyzję organu I instancji (w całości lub części) i umorzyć postępowanie lub orzec merytorycznie (art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.), może też utrzymać w mocy decyzję organu I instancji (art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a.) - a zatem ostatecznie rozstrzygnąć o wniesieniu sprzeciwu przy czym rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy "usprawiedliwia również możliwość zmiany podstawy prawnej wniesionego sprzeciwu, jeśli organ II instancji dojdzie do wniosku, że materiał rozpatrywany przez organ I instancji (ewentualnie uzupełniony przez organ odwoławczy) daje podstawę do zmiany decyzji organu I instancji" (zob. wyrok NSA z 20 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 2228/11). Zmiana taka, odbywająca się w toku procedury instancyjnej, nie stwarza jednak podstaw do twierdzenia, że organ II instancji wnosi nowy sprzeciw. Wojewoda wskazał, że jak wskazał NSA w wyroku z 18 marca 2015 r., sygn. akt: II OSK 1940/13, zmiana podstawy prawnej wniesienia sprzeciwu nie prowadzi do zmiany przedmiotu decyzji; w konsekwencji organ El instancji utrzymując w mocy decyzję organu I instancji ma możliwość wskazać na inny przepis prawa stanowiący o konieczności wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia; co istotne: przedmiot sprawy i skutek wywołany decyzją liii instancji pozostaje nadal ten sam.
Wojewoda stwierdził, że utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji oznacza w szczególności utrzymanie w mocy jej podstawowego, koniecznego elementu, jakim jest rozstrzygniecie. W rozstrzygnięciu podjętej decyzji zostaje bowiem wyrażona wola organu załatwiającego sprawę (w przedmiotowej sprawie - wniesienie sprzeciwu).Wyjaśnił ponadto, że w razie więc, gdy organ odwoławczy utrzymuje w mocy decyzję organu I instancji wypada uznać, że przede wszystkim utrzymał w mocy jej rozstrzygnięcie, sformułowane przez organ I instancji.
Organ odwoławczy wskazał również, że w sytuacji gdy uprzednio wniesiony sprzeciw przez organ I instancji powinien zostać oparty na innej podstawie prawnej, nie ma potrzeby uchylania decyzji organu i wniesienia przez organ odwoławczy ponownego sprzeciwu albowiem organ powinien wtedy utrzymać w mocy decyzję
organu I instancji na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., podając w uzasadnieniu własnej decyzji prawidłową podstawę prawną rozstrzygnięcia wraz z omówieniem tej kwestii.
W sytuacji więc wystąpienia w rozpoznawanej sprawie samodzielnej przesłanki uzasadniającej wniesienie sprzeciwu do zamierzenia inwestorów Wojewoda uznał, że kontrolowane rozstrzygnięcie nie narusza przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w stopniu który miał lub mógłby mieć wpływ na wynik sprawy. Zdaniem organu odwoławczego wydana przez Starostę decyzja pozostaje prawidłowa ze wskazaniem, iż właściwą podstawą prawną sprzeciwu w rozpoznawanej sprawie powinien być art. 30 ust. 7 pkt 4 p.b.
Wojewoda zauważył, że wydanie decyzji, która zapadła w kontrolowanej sprawie, nie oznacza, iż inwestycja z zasady nie będzie mogła zostać zrealizowana w ogóle. Zaistniała jedynie konieczność przeprowadzenia postępowania z udziałem zainteresowanych stron i poddania planowanej inwestycji kontroli pod względem zgodności z przepisami prawa. Jeżeli w jej wyniku okaże się, że obawy dotyczące ograniczeń lub uciążliwości, o których mowa w art. 30 ust. 7 pkt 4 p.b., były niezasadne, a inwestycja spełnia wymogi stawiane jej przez przepisy prawa, to brak będzie przeszkód do odmowy wydania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Z wyżej wykazanych względów Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty z [...] 2023 r. nr [...] wnosząca sprzeciw w sprawie zgłoszenia budowy przydomowej oczyszczalni ścieków ze studnią chłonną na działce nr ew. [...] obręb D[...] , Gmina W[...] .
Skargę na ww. decyzję Wojewody z 11 marca 2024 r. złożył skarżący i domagając się uchylenia decyzji organów obu instancji oraz zasądzenia kosztów postępowania zarzucił naruszenie:
art. 7, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 84 k.p.a., polegające na dokonaniu niewłaściwej kontroli legalności decyzji I instancji i nieuchyleniu zaskarżonej decyzji Starosty pomimo braku ustalenia czy lokalizacja inwestycji jest zgodna z § 31 ust. 1 r.w.t., tj. pomimo braku ustalenia kwestii odległości od najbliższych studni oraz kwestii dostarczania wody do spożycia przez ludzi, które to naruszenie, miało istotny wpływ na wynik sprawy;
art. 30 ust. 6 pkt 2 p.b. poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy budowa objęta zgłoszeniem nie narusza innych przepisów;
art. 3 pkt 20 p.b. w zw. z art. z § 31 ust. 1 r.w.t. poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, że obszar oddziaływania obiektu to strefa ochronna, która wyznacza przyszłe, niepewne w przyszłości ograniczenia w zabudowie na sąsiedniej działce, podczas gdy przy budowie przydomowych oczyszczalni ścieków punktem odniesienia dla jej lokalizacji pozostają jedynie studnie już istniejące i wykorzystywane do celów spożywczych.
Skarżący w uzasadnieniu skargi przedstawili stanowisko na poparcie podniesionych wyżej zarzutów.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie i podtrzymał wcześniej prezentowaną argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 184 Konstytucji RP, w związku z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 - zwaną dalej "p.p.s.a.") stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne.
Powyższa kontrola dokonywana jest według stanu faktycznego i prawnego na dzień wydania zaskarżonego aktu administracyjnego, na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania administracyjnego. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a.).
Uwzględnienie skargi może nastąpić również poprzez stwierdzenie nieważności decyzji lub postanowienia - w wypadku ustalenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. lub w innych przepisach, np. w art.
247 § 1 O.p. (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Rozstrzygnięcie sądu nie wymaga w tym wypadku wcześniejszego ustalenia, że ujawniona wada miała wpływ na wynik sprawy.
W wypadku niestwierdzenia wad skutkujących uchyleniem zaskarżonego rozstrzygnięcia, sąd skargę oddala, co wynika z art. 151 p.p.s.a.
Sprawując kontrolę w oparciu o powołane kryterium zgodności z prawem sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy administracyjnej, biorąc pod uwagę stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydania ocenianej decyzji, nie uwzględniając okoliczności, które zaistniały w okresie późniejszym. Należy przy tym podkreślić, że sąd administracyjny nie ustala stanu faktycznego, a jedynie wskazuje, które ustalenia organu zostały przez niego przyjęte, a które nie (por. wyrok NSA z 6 lutego 2008 r., sygn. akt II FSK 1665/06, opublikowany - podobnie jak pozostałe przywołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych - w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: http://cbois.nsa.gov.pl).
Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym od 15 sierpnia 2015 r.) Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. (który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania). W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że "niezwiązanie granicami skargi" oznacza, że Sąd ma prawo, a jednocześnie obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze (por. wyrok NSA z 28 marca 2018 r., sygn. akt I FSK 1000/16, LEX nr 2486221) z tym, że nie może swoimi ocenami prawnymi wkraczać w sprawę nową w stosunku do tej, która była albo powinna być przedmiotem postępowania administracyjnego i wydawanych w nim decyzji administracyjnych.
Badając legalność zaskarżonej decyzji w świetle wskazanych kryteriów Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, z uwagi na naruszenie przez organy przepisów prawa procesowego, które mogły mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.
Na wstępie - w związku ze zgłoszonym przez Organ w odpowiedzi na skargę wnioskiem o odrzucenie skargi - Sąd stwierdza, że zarzut ten nie zasługuje na uwzględnienie. Jako podstawę przedmiotowego wniosku Wojewoda wskazuje przepis art. 53 § 1 oraz art. 54 § 1 w zw. z art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a., podnosząc, że Skarżący uchybił 30 dniowemu terminowi do wniesienia skargi albowiem odebrał
decyzję Wojewody Mazowieckiego Nr [...] w dniu 11 marca 2024 r., a następnie dnia 15 kwietnia 2024 r. (data nadania w placówce pocztowej 11 kwietnia 2024 r.) złożył bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, zaś w dniu 8 maja 2024 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny przekazał przedmiotową skargę do Wojewody, a więc po upływie 30 dniowego terminu przysługującego do wniesienia skargi.
Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu, Sąd wyjaśnia, że zgodnie z art. 53 § 1 p.p.s.a. skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od daty doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie oraz, że zgodnie z art. 54 § 1 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, zaś na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. skargę wniesioną po upływie terminu sąd odrzuca.
Z powyższych przepisów wynika więc, co do zasady, że aby skutecznie wnieść do sądu skargę na decyzję organu administracji, skarżący musi to uczynić za pośrednictwem organu, którego decyzję kwestionuje, w terminie prawem przewidzianym. Kwestię tę regulują przepisy p.p.s.a., wywiedzenie skargi inicjuje bowiem postępowanie sądowoadministracyjne i nie należy go traktować jako kolejnego etapu postępowania administracyjnego (zatem nie będzie miał tu zastosowania art. 65 k.p.a.).
Umknęło jednak Organowi to, że od powyższych przepisów regulujących wniesienie skargi, istnieje pewne odstępstwo (wprowadzone nowelizacją przepisów z 2017 r ), gdyż zgodnie z art. 53 § 4 p.p.s.a. termin do wniesienia skargi uważa się za zachowany także wtedy, gdy przed jego upływem strona wniosła skargę wprost do sądu administracyjnego.
Z analizy akt sądowych i administracyjnych wynika, że Skarżący odebrał decyzję Wojewody Mazowieckiego Nr [...] w dniu 20 marca 2024 r. (k. 2 akt adm.), a w dniu 11 kwietnia 2024 r. nadał skargę bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (akta sądowe sprawy). Tym samym Skarżący zachował 30 dniowy termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego.
Przechodząc ad rem, przedmiotem sądowej kontroli legalności jest decyzja Wojewody Mazowieckiego z dnia [...] 2024r., utrzymującą w mocy decyzję Starosty O[...] z dnia [...] 2023r., wnoszącą sprzeciw w sprawie
zgłoszenia dotyczącego budowy przydomowej oczyszczalni ścieków w technologii sekwencyjnego reagowania SBR z studnią chłonną na terenie działki nr ew. [...] obr. W[...] gm. W[...] . Zdaniem Wojewody, Starosta O[...] na gruncie niniejszej sprawy winien wnieść sprzeciw na podstawie art. 30 ust. 7 pkt 4 Prawa budowlanego i nałożyć na Inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę albowiem projektowana inwestycja pogarsza warunki sanitarne na sąsiednich działkach i uniemożliwia budowę ujęcia wody przez właścicieli działek sąsiednich w odległości przewidzianej Rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (zwanym dalej także: "Warunki techniczne"). Zgodnie bowiem z § 31 ust. 1 Warunków technicznych, odległość studni dostarczającej wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi, powinna wynosić co najmniej 15 m od zbiorników do gromadzenia nieczystości oraz podobnych szczelnych urządzeń, oraz co najmniej 30 m od najbliższego przewodu rozsączającego kanalizacji indywidualnej, jeżeli odprowadzane są do niej ścieki oczyszczone biologicznie w stopniu określonym w przepisach dotyczących ochrony wód. Tymczasem budowa przedmiotowej inwestycji przez Skarżącego tj. projektowana oczyszczalnia swoim obszarem oddziaływania wykracza poza działkę nr ew. [...] obręb W[...] gmina W[...] , gdyż właściciele działki sąsiedniej, nieposiadającej indywidualnego ujęcia wody - studni, "mogą chcieć ją wykonać w przyszłości", a budując taką studnię, zgodnie § 31 ust. 1 pkt 4 Warunków technicznych, musieliby zachować od przewodu rozsadzającego projektowanej oczyszczalni odległość 30 m. W takiej sytuacji, zdaniem organów, na tle brzmienia art. 30 ust. 7 Prawo budowlane można sformułować wniosek, że "(...) już sama potencjalna możliwość wystąpienia zagrożeń wskazanych w pkt 3 i 4 stanowi dla właściwego organu wystarczającą podstawę do nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę.
Ponadto Organ odwoławczy podkreślił, że na działce o nr ew. [...] znajduje się studnia, co oznaczone zostało na części rysunkowej załączonej do zgłoszenia, jednakże nie zostały zwymiarowane odległości przedmiotowej studni od projektowanego obiektu na działce inwestycyjnej oraz, że studnia zlokalizowana na działce nr ew. [...] mimo, iż nie jest używana do celów spożywczych, to takie twierdzenie nie jest dla organu odwoławczego wiążące.
Z takim stanowiskiem nie zgadza się Skarżący wywodząc, że w okolicznościach faktycznych sprawy warunkiem koniecznym do uznania naruszenia przez Inwestora przepisu § 31 ust 1 pkt 4 Warunków technicznych było jednoznaczne ustalenie przez organy, jaka jest rzeczywista odległość od osi studni do najbliższego przewodu rozsączającego kanalizacji indywidualnej, zaś w przypadku stwierdzenia, że odległość ta jest mniejsza niż 30 m, w następnej kolejności ustalenie, czy studnia znajdująca się na działce Skarżącego dostarcza wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi.
W ocenie Sądu, przy tak zakreślonych stanowiskach stron oraz zarzutach skargi rację należało przyznać Skarżącemu.
W punkcie wyjścia rozważań wskazać należy, że stosownie do art. 29 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2023r., poz. 682), nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, budowa oczyszczalni ścieków o wydajności do 7,50 m3 na dobę. Zgłoszenia należy dokonać przed terminem zamierzonego rozpoczęcia robót budowlanych. Organ administracji architektoniczno-budowlanej, w terminie 21 dni od dnia doręczenia zgłoszenia, może, w drodze decyzji, wnieść sprzeciw. Do wykonywania robót budowlanych można przystąpić, jeżeli organ administracji architektoniczno-budowlanej nie wniósł sprzeciwu w tym terminie (art. 30 ust. 5). Zgodnie zaś z art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej wnosi sprzeciw, jeżeli zgłoszenie dotyczy budowy lub wykonania robót budowlanych objętych obowiązkiem uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę.
Organ odwoławczy uznając, że Starosta O[...] zasadnie wniósł sprzeciw na podstawie art. 30 ust. 7 pkt 4 Prawa budowlanego i nałożył na Inwestora obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę podzielił pogląd organu I instancji, że projektowana inwestycja pogarsza warunki sanitarne na sąsiednich działkach i uniemożliwia budowę ujęcia wody przez właścicieli działek sąsiednich w odległości przewidzianej w Warunkach technicznych.
Dokonując wykładni wskazanych przepisów Prawa budowlanego oraz, w szczególności, § 31 ust. 1 rozporządzenia Organ stwierdził mianowicie, że skoro "Odległość studni dostarczającej wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi, niewymagającej, zgodnie z przepisami dotyczącymi ochrony ujęć i źródeł wodnych, ustanowienia strefy ochronnej, powinna wynosić - licząc od osi studni - co najmniej:
do granicy działki - 5 m;
do osi rowu przydrożnego - 7,5 m;
3) do budynków inwentarskich i związanych z nimi szczelnych silosów, zbiorników do gromadzenia nieczystości, kompostu oraz podobnych szczelnych urządzeń -15 m;
4) do najbliższego przewodu rozsączającego kanalizacji indywidualnej, jeżeli odprowadzane są do niej ścieki oczyszczone biologicznie w stopniu określonym w przepisach dotyczących ochrony wód - 30 m;
5) do nieutwardzonych wybiegów dla zwierząt hodowlanych, najbliższego przewodu rozsączającego kanalizacji lokalnej bez urządzeń biologicznego oczyszczania ścieków oraz do granicy pola filtracyjnego - 70 m",
to tym samym - wobec tego, że na terenie inwestycyjnym brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - w związku z projektowaną oczyszczalnią, właściciele działki sąsiedniej, nieposiadającej indywidualnego ujęcia wody - studni, "mogą chcieć ją wykonać w przyszłości oraz, że budując studnię, zgodnie z § 31 ust. 1 pkt 4 ww. rozporządzenia musieliby zachować od przewodu rozsądzającego projektowanej oczyszczalni odległość 30 m."
W ocenie Sądu zasadnym jest zarzut skargi, że organy w gruncie rzeczy przyjęły w sposób abstrakcyjny i hipotetyczny, że w sąsiedztwie mogą powstać studnie z przeznaczeniem dostarczania wody na cele spożywcze, a więc przy założeniu oderwanym od stanu faktycznego sprawy, skoro w aktach sprawy znajdują się jednoznaczne oświadczenia ze strony osób działek sąsiednich, że nie zamierzają na swoich działkach budować studni dla celów spożywczych. Skoro ustawodawca przewidział w ramach powyższego przepisu, poza "specjalną" strefę ochronną, określone odległości od osi takiej studni, to należy je odnosić do konkretnych budowli. Jak bowiem słusznie zauważa Skarżący, w przeciwnym przypadku stosowanie przepisów dotyczących zgłoszenia, które z woli ustawodawcy miało uprościć procedury budowlane, może prowadzić do nadużywania przepisu art. 30 ust. 6 pkt 2 Prawa budowlanego.
Zgodzić się też należy z poglądem wyrażonym w skardze, że choć w przypadku wybudowania bezodpływowego zbiornika na nieczystości, mogą powstać dla danego terenu ograniczenia określone przepisem § 31 ust 1 pkt 3 i § 36 rozporządzenia, gdyż budowa takiego obiektu budowlanego w zakresie kształtowania sfery oddziaływania wykraczać może poza granice działki objętej
inwestycją (a tym samym powodować ograniczenie w zakresie możliwości zabudowy sąsiednich działek), to zauważyć jednak trzeba, że w przepisach tych nie chodzi o "wszelkie utrudnienia", jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które dotyczyć mogą naruszeń interesów prawnych, a nie interesów faktycznych innych osób. W tym kontekście organy powinny zatem ustalić charakter zabudowy znajdującej się w sferze oddziaływania obiektu w rozumieniu art. 4 ustawy - Prawo budowlane i przysługujący na tym tle interes faktyczny osób trzecich, zaś punktem odniesienia, jak w niniejszej sprawie, dla jej lokalizacji pozostają jedynie studnie już istniejące.
Przypomnieć też trzeba, że obszar zaś oddziaływania na działki sąsiednie winien być definiowany jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu (vide : W. B. , Z. C. , Komentarz do ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane; System Informacji Prawnej Lex, LEX/el. 2005). Chodzi w tym przypadku o takie oddziaływanie, którego wartość przekracza prawem określone normy. Jeżeli więc decyzja o pozwoleniu na budowę ( bądź decyzja o pozwoleniu na wznowienie robót budowlanych) nie wykazuje żadnej sprzeczności z wymogami określonymi we wskazanych wyżej ustawach, to spowodowane realizacją inwestycji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające uzasadnione interesy osób trzecich. Nie chodzi, bowiem o wszelkie utrudnienia, jakie może przynieść planowane przedsięwzięcie, a jedynie o takie, które dotyczyć mogą naruszeń interesów prawnych, a nie interesów faktycznych innych osób. O naruszeniu interesu osób trzecich można natomiast mówić jedynie wtedy, gdy zostały naruszone w tym względzie konkretne przepisy (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 czerwca 2006 r. sygn. akt II OSK 643/05, z dnia 4 marca 2010 r. sygn. akt II OSK 490/09). Organ ma zatem zadbać czy uzasadniony interes osób trzecich nie został naruszony. Interes ten musi być rzeczywisty. W tym zakresie uwzględnieniu podlega na przykład charakter zabudowy znajdującej się w sferze oddziaływania obiektu. Uwzględnieniu podlega oczywiście prawo do zabudowy wynikające z art. 4 ustawy - Prawo budowlane przysługujące w/w podmiotom. Konieczność zapewnienia ochrony uzasadnionych interesów osób trzecich w prawie budowlanym nie może jednak oznaczać w praktyce konieczności wyrażenia zgody na budowę przez właścicieli sąsiednich działek. Interes osób trzecich, co wynika wprost z
zapisów ustawy, powinien być brany pod uwagę na etapie projektowania obiektu i wydawania decyzji administracyjnej. Nie stanowi jednak najważniejszego i jedynego kryterium jakie bierze się pod uwagę przy wydawaniu pozwolenia na budowę ( vide: wyrok NSA z 2 kwietnia 1998 r. sygn. akt IV 1517/97). Art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy nakazuje zapewnić poszanowanie interesów osób trzecich. Chodzi oczywiście o takie interesy tych osób, które pozostają w związku z projektowaniem i budowaniem, bo do tego odnosi się cały art. 5 Prawo budowlane. Na jeden szczególny interes przepis zwraca uwagę wprost - jest to zapewnienie dostępu do drogi publicznej osobom trzecim. Inne interesy osób trzecich, które mogą być potencjalnie naruszone w wyniku projektowania i budowania obiektu budowlanego wraz ze związanymi z nim urządzeniami budowlanymi, to np. możliwość korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej, ze środków łączności, dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, ochrona przed uciążliwościami powodowanymi hałasem, wibracjami, zakłóceniami elektrycznymi, promieniowaniem, zanieczyszczaniem powietrza, wody lub gleby, ochrona przed emisją pyłów i ostrych zapachów oraz przed pogorszeniem warunków sanitarnych. Omawiany przepisach wymaga poszanowania tych interesów, nakazując taki sposób projektowania i budowania, aby nie naruszać ani ograniczać bez koniecznej potrzeby dotychczasowych warunków egzystowania na danym terenie. Osobom trzecim poszkodowanym w wyniku niedostosowania się przez prowadzącego budowę do nakazu poszanowania ich interesów pozostaje zatem dochodzenie roszczeń na drodze cywilnej (A.W. , M.Ł. , R. G. , H. K. , W.N. , D. S. i, A. W. , C.W. (w:) Prawo budowlane z umowami w działalności inwestycyjnej. Komentarz, Warszawa 2010 LexisNexis (wydanie II) - Lex Polonica Maxima).
W kontekście poczynionych wywodów zgodzić się więc należy ze stanowiskiem Skarżącego, iż przy budowie przydomowych oczyszczalni ścieków punktem odniesienia dla jej lokalizacji pozostają jedynie studnie już istniejące.
Jak już bowiem stwierdzono, przepis § 31 ust. 1 pkt 3 Warunków technicznych określa odległość posadowienia od studni (ujęcia) wody przeznaczonej dla ludzi w postaci najbliższego przewodu rozsączającego kanalizacji indywidualnej, jeżeli odprowadzane są od niej ścieki oczyszczone biologicznie w stopniu określonym w przepisach dotyczących ochrony wód.
W konsekwencji, kiedy de facto nie ustalono usytuowanie przedmiotowej
inwestycji oczyszczalni ze studnią chłonną i jej wpływu na zakres praw przysługujących właścicielom działek sąsiednich, nie można przyjąć za organem, że przedmiotowa oczyszczalnia "(...) powoduje konkretną uciążliwość ograniczającą ich zabudowę", a co za tym idzie, że zgłoszony sprzeciw był zasadny, zaś ewentualne wątpliwości w tym zakresie należy przeprowadzić w postępowaniu o pozwolenie na budowę. W ocenie Sądu, także bowiem procedowanie przez organy wniosku w drodze zgłoszenia nie zwalnia organów z obowiązku wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności w zakresie stanu faktycznego sprawy. Przeciwne stanowisko prowadzi bowiem do wniosku, że "uproszczony" tryb zgłoszenia robót budowlanych zawsze może być podważony poprzez "zaistnienie wątpliwości". Taki pogląd nie podważa powoływanego przez organ stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonego w wyroku II OSK 1511/09, według którego "obawy dotyczące ograniczeń lub uciążliwości (...)" mogą być wyjaśnione w decyzji o pozwolenie na budowę, gdyż obowiązek wszechstronnego wyjaśnienia sprawy dla załatwienia wniosku inwestora dotyczy także procedury na podstawie zgłoszenia.
W realiach sprawy organy uchyliły się od tego obowiązku, przyjmując a priori, że budowa przydomowej oczyszczalni ścieków nie może być poprzedzona zgłoszeniem w trybie art 29 Prawa budowlanego tylko dlatego, że ma być położona blisko granic z działkami sąsiednimi, nie badając nawet czy w sąsiedztwie mogą powstać studnie z przeznaczeniem dostarczania wody na cele spożywcze oraz pomijając okoliczność, że Skarżący uzyskał decyzję z Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie od Dyrektora Zarządu Zlewni w W[...] na podstawie której Zarząd udzielił T. N. pozwolenia wodnoprawnego na wykonanie urządzenia wodnego, tj. studni chłonnej zlokalizowanej na działce o nr [...] obręb [...] W[...] , gm. W[...] , o określonych parametrach, a ponadto urząd ten udzielił pozwolenia wodnoprawnego na usługę wodną, tj. na odprowadzanie ścieków bytowych, z przydomowej oczyszczalni ścieków budynku mieszkalnego o charakterze usługowym do studni chłonnej, na działce nr [...] obręb [...] W[...] , gm. W[...] .
W konsekwencji, w ocenie Sądu, przedwczesnym jest rozstrzygnięcie organów w zakresie kwestionowanego sprzeciwu, gdyż podzielić należy zarzuty Skarżącego, że organy nie wyjaśniły zakresu sprawy istotnego z punktu widzenia jej merytorycznego rozstrzygnięcia, tj. braku ustalenia odległości od działek sąsiednich najbliższych studni oraz ich charakteru (dla celów spożywczych) oraz uznaniu, że
obszar oddziaływania obiektu to strefa ochronna, która wyznacza przyszłe i hipotetyczne ograniczenia w sąsiednich działkach, podczas gdy przy budowie przydomowych oczyszczalni ścieków punktem odniesienia dla jej lokalizacji winny być studnie już istniejące i to dla celów spożywczych.
W tym miejscu Sąd wyjaśnia, że zgodnie z ogólnymi zasadami postępowania administracyjnego, organ administracji publicznej winien stać na straży praworządności i podejmować kroki niezbędne do dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, z uwzględnieniem interesu społecznego i słusznego interesu obywateli (art. 7 k.p.a.). Organ jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.) i na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 k.p.a.). Z kolei stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.
Z przyczyn przedstawionych wyżej, Sąd uznał, że organy uchybiły tym zasadom nie wyjaśniając dostatecznie stanu faktycznego sprawy, a w konsekwencji, wadliwie zastosowały przepis art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego.
W świetle przedstawionych rozważań i ustaleń, Sąd - na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. oraz art. 152 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję organu odwoławczego oraz utrzymującą ją w mocy decyzję organu I instancji.
Ponownie rozpoznając sprawę organy związane są na podstawie art. 153 p.p.s.a. wyrażonym w niniejszym uzasadnieniu stanowiskiem sądu (oceną prawną), co oznacza konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego na okoliczności wskazane w nin. uzasadnieniu
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a. zasądzając na rzecz Skarżącego zwrot kosztów postępowania w postaci uiszczonego wpisu od skargi w wysokości 500 zł.
-----------------------
Sygn. akt VII SA/Wa 1364/24
#
Sygn. akt VII SA/Wa 1364/24
#
Sygn. akt VII SA/Wa 1364/24
#
Sygn. akt Vlf SA/Wa 1364/24
#
Sygn. akt VII SA/Wa 1364/24