VII SA/Wa 1342/25

VII SA/Wa 1342/25 - Postanowienie WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2026-06-25
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-06-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Tomasz Janeczko /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Sygn. powiązane
II OZ 1543/25 - Postanowienie NSA z 2025-11-26
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Tomasz Janeczko po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. P. i D. K. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 7 kwietnia 2025 r. nr 382/2025 w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: odrzucić skargę K. P. i D. K.
Uzasadnienie
K. P. i D. K. wniosły do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 7 kwietnia 2025 r. nr 382/2025 w przedmiocie nakazu rozbiórki.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału 13 czerwca 2025 r., skarżące zostały wezwane do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 zł, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Wobec zakończenia postępowań w przedmiocie prawa pomocy dotyczącego zwolnienia skarżących z kosztów sądowych (sprawy VII SPP/Wa 267/25 i VII SPP/Wa 268/25) oraz w związku z postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 listopada 2025 r. (sprawa II OZ 1543/25) oddalającym zażalenia na zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego z 13 czerwca
2025 r., zarządzeniami Przewodniczącego Wydziału z 1 kwietnia 2026 r., skarżące zostały wezwane do wykonania prawomocnego zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z 13 czerwca 2025 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi, w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi.
Wezwania zostały skutecznie doręczone skarżącym 14 i 27 kwietnia 2026 r. Zatem siedmiodniowy termin do dokonania powyższej czynności bezskutecznie upłynął skarżącym 21 kwietnia 2026 r. i 4 maja 2026 r. Pomimo prawidłowego doręczenia wezwania do dnia podjęcia niniejszego rozstrzygnięcia, skarżące nie uiściły wymaganego wpisu od skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada jej dopuszczalność ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 i 219 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143). Przesłankami tymi są m.in.: nieuzupełnienie braków formalnych skargi (pkt 3). Skarga na akt organu administracji publicznej składana do wojewódzkiego sądu administracyjnego powinna także odpowiadać wymogom dotyczącym opłaty sądowej.
Oceniając dopuszczalność wniesionej skargi wskazać należy, że nie została opłacona. Obowiązek w tym zakresie wynika z treści art. 230 § 1 p.p.s.a., który stanowi, że od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały.
Wpis od skargi będący opłatą sądową – zgodnie z art. 219 p.p.s.a. – należy uiścić przy wniesieniu skargi do sądu. Sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek skargi, od której nie zostanie uiszczony należny wpis. W tym przypadku, przewodniczący wzywa wnoszącego skargę, aby pod rygorem odrzucenia skargi, uiścił wpis w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania (art. 220 § 1 p.p.s.a.). Skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd (art. 220 § 3 p.p.s.a.).
Zgodnie z art. 49 § 1 p.p.s.a., jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę do jego uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej.
Na tle ww. przepisów wskazać należy, że w postępowaniu sądowo-administracyjnym strona winna stosować się do wezwań sądu, a tym samym uzupełnić wszystkie braki, którymi dotknięte jest złożone przez nią pismo procesowe. Nieuzupełnieniem braków skargi jest nie tylko niewykonanie wezwania, ale także jego nieprawidłowe czy niepełne wykonanie. Stronie niewątpliwie należy umożliwić uzupełnienie braków skargi. Jeżeli jednak z takiej możliwości nie skorzysta w sposób odpowiedni, to ponosi konsekwencje procesowe swego zaniedbania. Każde nieuzupełnienie istotnych braków formalnych skargi skutkuje jej odrzuceniem. O takim braku formalnym skargi można przy tym mówić między innymi, gdy strona pomimo wezwania sądu nie uiści wpisu sądowego. Brak taki uniemożliwia nadanie sprawie dalszego biegu i w konsekwencji musi on prowadzić w razie niewykonania przez skarżącego wystosowanego do niego wezwania do odrzucenia skargi na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a.
Z przedstawionego wyżej stanu sprawy wynika, że skarżące wniosły skargę bez uiszczenia kwoty 500 zł tytułem wpisu sądowego od skargi.
Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału VII z dnia 13 czerwca 2025 r. wezwano skarżące do uiszczenia wpisu sądowego. Zgodnie z § 2 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 221, poz. 2193 ze zm.) wpis stały wynosi we wskazanym przypadku 500 zł.
Wezwania do wykonania ww. zarządzeń doręczono wraz ze stosownym pouczeniem o konsekwencjach niewykonania wezwania skarżącym 14 kwietnia 2026 r. (D. K.) i 27 kwietnia 2026 r. (K. P.). Termin do uzupełnienia braków formalnych minął zatem skarżącym odpowiednio 21 kwietnia 2026 r. i 4 maja 2026 r. Sąd ustalił, że do 18 maja 2026 r. nie zidentyfikowano wpłaty, która mogłaby zostać uznana za uiszczenie wpisu sądowego.
Skarga K. P. i D. K. posiada zatem braki fiskalne, które uniemożliwiają nadanie jej prawidłowego biegu. Braki te nie mogą zostać usunięte przez Sąd.
Skargę należało zatem odrzucić, stosownie do treści art. 220 § 1 i 3 p.p.s.a.