VII SA/Wa 134/22

VII SA/Wa 134/22 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2022-02-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-01-25
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Michał Podsiadło /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję - art. 64a ppsa
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: Asesor WSA Michał Podsiadło po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 lutego 2022 r. sprawy ze sprzeciwu I. G. i R. G. od decyzji Wojewody (...) z dnia (...) grudnia 2021 r. nr (...) w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Wojewody (...) na rzecz skarżących I. G. i R. G. kwotę 100 (sto) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
1. Zaskarżoną decyzją z [...] grudnia 2021 r. nr [...] Wojewoda [...] uchylił w całości decyzję Prezydenta W. nr [...]
z [...]września 2021 r. w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
2. Powyższa decyzja zapadła w następujących okolicznościach.
2.1. Decyzją nr [...] z [...] września 2021 r. Prezydent W. zatwierdził projekt budowlany oraz udzielił I.G. i R.G . (dalej: skarżącym) pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego wraz z infrastrukturą techniczną i zagospodarowaniem terenu na działce ew. nr [...] z obrębu [...] przy ul... G. w W..
2.2. Odwołanie od powyższej decyzji wnieśli: G. K., H. B. oraz M. B.
2.3. Uzasadniając uchylając decyzję organu I instancji i przekazując sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia, Wojewoda [...] stwierdził, że Prezydent W. naruszył przepisy procedury administracyjnej oraz przepisy prawa materialnego, w tym art. 35 ust. 1 ustawy – Prawo budowlane, tj. nie podjął wszystkich niezbędnych kroków do wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy.
2.4. Organ odwoławczy stwierdził wystąpienie następujących uchybień
w dotychczasowym postępowaniu administracyjnym:
– przedłożona przez inwestorów dokumentacja nie spełnia wymogów formalnych, albowiem przedłożyli oni kopię decyzji ustalającej warunki zabudowy dla inwestycji, która została poświadczona za zgodność z oryginałem przez architekta M.T., co nie spełnia wymogów z art. 76 § 2a k.p.a.
– załączony do projektu budowlanego projekt zagospodarowania terenu nie zawiera klauzuli poświadczenia za zgodność z oryginałem wraz z podpisem, pieczęcią projektanta oraz datą, co stanowi naruszenie § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z [...]kwietnia 2012 r.
w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego,
– odnosząc się do parametrów inwestycji Wojewoda zwrócił uwagę na zestawienie powierzchni biologicznie czynnej, tj. 51,63 m2, która została zbilansowana
na stropodachu garażu podziemnego oraz 8 m2 na tarasie (4 kondygnacja nadziemna) – zdaniem organu należy zbadać, czy na przyjętej powierzchni biologicznie czynnej zapewniona będzie naturalna wegetacja roślin;
– projekt budowlany narusza § 8 ust, 2 pkt 3 ww. rozporządzenia w części opisowej projektu zagospodarowania terenu, albowiem nie zawiera informacji dotyczącej ukształtowania terenu i układu zieleni, o której mowa w tym przepisie,
– niezgodność projektu budowlanego w części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu z ww. rozporządzeniem: 1) należy doprowadzić projekt w tym zakresie do zgodności z § 12 ust. 2 ww. rozporządzenia przez uzupełnienie o niezbędne oznaczenie graficzne i wyjaśnienia opisowe w formie legendy, umożliwiające jednoznaczne odczytanie projektu – w tym zakresie organ odesłał również do § 8 ust. 3 tego rozporządzenia; 2) nie zawiera
on obszaru aktualizacji mapy co narusza § 5 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 21 lutego 1995 r. w sprawie rodzaju
i zakresu opracowań geodezyjno-kartograficznych oraz czynności geodezyjnych obowiązujących w budownictwie, 3) brak klauzuli poświadczenia za zgodność
z oryginałem wraz z podpisem projektanta na kopii mapy do celów projektowych, na której został sporządzony projekt zagospodarowania terenu;
– niezgodność projektu z decyzją ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji dot. realizacji części rekreacyjnej dla dzieci – w tym zakresie organ odwoławczy odwołał się do § 40 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury
z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie;
– przedstawiona analiza nasłonecznienia, przesłaniania i zacienienia nie jest kompletna i powinna zostać sporządzona w sposób czytelny dla dni równonocy
i opatrzyć jednoznacznymi wnioskami w zakresie spełnienia kryteriów z § 13, 57
i 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie;
– z projektu nie wynika, aby został spełniony warunek odległości budynku od drogi publicznej z art. 43 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych – na rysunku nie naniesiono danych o odległości budynku od drogi publicznej,
– projekt zagospodarowania terenu nie przewiduje miejsc parkingowych dla osób przebywających okresowo, co narusza § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie
– należy doprowadzić projekt budowlany do zgodności z § 12 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych, przez wskazanie przebiegu trasy drogi przeciwpożarowej, co wynika również z § 8
ust. 5 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej
z 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego;
– niezbędne są aktualne warunki techniczne przyłączenia do mediów miejskich, wydane przez gestorów sieci, albowiem z przedłożonych przez inwestorów dokumentów (pismo MPWiK z 8 marca 2011 r.) wynika, że zamierzenie budowlane nie spełnia wymogów z punktu 1.3. decyzji o warunkach zabudowy, bowiem nie ma aktualnie możliwości podłączenia projektowanej inwestycji
do sieci wodociągowej; organ zwrócił również uwagę na treść tego pisma oraz odległą datę jego sporządzenia,
– inwestorzy zmierzają do obejścia przepisów prawa budowlanego w zakresie liczby kondygnacji w związku z projektowaną geometrią dachu – projektowany jest dach mansardowy, zgodnie z projektem budowlanym zamierzenie inwestycyjne posiada 4 kondygnacje, zaś rysunki przedstawiające przekrój budynku potwierdzają, że kondygnacja 4 nie stanowi poddasza użytkowego,
a pełną kondygnację – poddasze użytkowe dachu mansardowego stanowi kolejną pełną kondygnację;
2.5. Wojewoda [...]wskazał, że organ I instancji powinien usunąć wykazane wyżej braki przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Zdaniem organu odwoławczego, usuwanie istotnych naruszeń proceduralnych organu I instancji na etapie postępowania odwoławczego, prowadziłoby do naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego.
3. Pismem z [...] stycznia 2022 r. I.G. i R. G. skierowali do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie sprzeciw od ww. decyzji Wojewody [...] wnosząc o jej uchylenie w całości. Zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. przez jego błędne zastosowanie.
4. W odpowiedzi na sprzeciw organ wniósł o jego oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:
5. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.; dalej: p.p.s.a.),
od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a., skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Zgodnie zaś
z art. 64e p.p.s.a., rozpoznając sprzeciw od decyzji, sąd ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Z art. 151a § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że Sąd, uwzględniając sprzeciw od decyzji, uchyla decyzję
w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. Sąd może ponadto orzec
z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.
5.1. Kontrola sądowa przeprowadzona w oparciu o wskazane wyżej kryteria nie wykazała, aby zaskarżona sprzeciwem decyzja została wydana z naruszeniem art. 138 § 2 k.p.a.
6. Zgodnie z art. 138 § 2 k.p.a., organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania,
a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. W myśl art. 138 § 2a k.p.a., jeżeli organ pierwszej instancji dokonał w zaskarżonej decyzji błędnej wykładni przepisów prawa, które mogą znaleźć zastosowanie w sprawie, w decyzji, o której mowa w § 2, organ odwoławczy określa także wytyczne w zakresie wykładni tych przepisów. Stosownie zaś do art. 138 § 2b k.p.a., przepisu § 2 nie stosuje się w przypadkach, o których mowa
w art. 136 § 2 lub 3 k.p.a. organ odwoławczy po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy wydaje decyzję,
o której mowa w § 1 albo 4.
5.1. W orzecznictwie podkreśla się, że "przesłanki określone w art. 138 § 2 k.p.a. nie mogą być rozpatrywane samoistnie, lecz ich treść winna być interpretowana łącznie
z przepisem art. 136 k.p.a., określającym granice postępowania wyjaśniającego przed organem odwoławczym, w których mieści się przeprowadzenie dowodu lub kilku dowodów. W sytuacji zatem, gdy przeprowadzenie przez organ odwoławczy postępowania na podstawie art. 136 k.p.a. umożliwiłoby prawidłowe załatwienie sprawy w postępowaniu odwoławczym, bądź też nie zachodzi konieczność przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, podjęcie decyzji kasacyjnej na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. uznać należy za równoznaczne z naruszeniem tego przepisu" (wyrok NSA
z 19 września 2017 r. sygn. akt I OSK 517/17, LEX nr 2424889). Zatem zgodnie
z art. 136 § 1 k.p.a. organ odwoławczy może przeprowadzić na żądanie strony lub
z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów
w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Natomiast w myśl art. 136 § 2 k.p.a. jeżeli decyzja została wydana
z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy
ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, na zgodny wniosek wszystkich stron zawarty
w odwołaniu, organ odwoławczy przeprowadza postępowanie wyjaśniające w zakresie niezbędnym do rozstrzygnięcia sprawy. Jeżeli przyczyni się to do przyspieszenia postępowania, organ odwoławczy może zlecić przeprowadzenie określonych czynności postępowania wyjaśniającego organowi, który wydał decyzję.
5.3. Z przytoczonych przepisów wynika zatem, że decyzja kasacyjna może zostać wydana "w szczególności wówczas, gdy organ pierwszej instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w całości lub prowadził postępowanie wyjaśniające, lecz nie ustalił istotnej części okoliczności faktycznych sprawy (a z uwagi na zasadę dwuinstancyjności nie jest możliwe uzupełnienie postępowania dowodowego w oparciu o art. 136)" (zob. A. Golęba [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. II, red. H. Knysiak-Sudyka, Warszawa 2019, art. 138). Analiza art. 138 § 2
w związku z art. 136 k.p.a. prowadzi zatem do wniosku, że możliwość wydania decyzji kasacyjnej występuje w sytuacji, w której rozpatrzenie i rozstrzygnięcie sprawy przez organ odwoławczy byłoby nie do pogodzenia z zasadą dwuinstancyjności postępowania administracyjnego (zob. wyrok NSA z 3 marca 2020 r. sygn. akt II GSK 3928/17, LEX
nr 3038246). Toteż jeżeli zakres koniecznego uzupełnienia postępowania dowodowego wskazuje, że organ odwoławczy musiałby sam przeprowadzić postępowanie wyjaśniające odnośnie kwestii mogących mieć bezpośredni wpływ na treść decyzji, przyjęcie koncepcji, że organ odwoławczy jest władny wydać decyzję rozstrzygającą sprawę co do jej istoty prowadziłoby do sytuacji, w której sprawa de facto byłaby rozstrzygana w jednej instancji, co pozbawiałoby stronę prawa do dwukrotnego rozpoznania sprawy i mogłoby być zwalczane wyłącznie w postępowaniu sądowoadministracyjnym (zob. wyrok NSA z 3 lutego 2017 r. sygn. akt I OSK 2456/16, LEX nr 2299924).
6. Przenosząc te ogólne rozważania na grunt niniejszej sprawy, należało stwierdzić, że w zaskarżonej decyzji nie wykazano, aby rodzaj stwierdzonych przez organ odwoławczy naruszeń prawa procesowego i zakres postępowania dowodowego niezbędnego do wyjaśnienia sprawy uniemożliwiał usunięcie wykazanych przez Wojewodę [...] braków w postępowaniu odwoławczym.
6.1. Wojewoda [...] wskazał na uchybienia w zakresie braku lub nieprawidłowości dotyczących poświadczeń za zgodność z oryginałem szeregu dokumentów, w tym kopii decyzji o warunkach zabudowy, projektu zagospodarowania terenu, kopii mapy do celów projektowych, na której został sporządzony projekt zagospodarowania terenu. W ocenie Sądu, organ odwoławczy powinien samodzielnie podjąć czynności zmierzające do usunięcia tych uchybień albowiem ich formalny charakter nie ma bezpośredniego przełożenia na istotę rozstrzygnięcia.
6.2. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewoda [...]polecił zbadać, czy na przyjętej powierzchni biologicznie czynnej zapewniona będzie naturalna wegetacja roślin. Zgodnie z § 3 pkt 22 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przez teren biologicznie czynnym rozumie się teren o nawierzchni urządzonej w sposób zapewniający naturalną wegetację roślin i retencję wód opadowych, a także 50% powierzchni tarasów i stropodachów z taką nawierzchnią oraz innych powierzchni zapewniających naturalną wegetację roślin, o powierzchni nie mniejszej niż 10 m2, oraz wodę powierzchniową na tym terenie. Jak wskazano w sprzeciwie i co wynika z akt kontrolowanego postępowania, płyta nad garażem podziemnym ma być "wykonana z żelbetu. Płyta kryta warstwą izolacji przeciwwodnej, warstwą termiczną, geowłókniną, warstwą przepuszczalną (żwir) oraz substratem na zielone dachy (REI 120 na konstrukcji R 120)". Wojewoda [...] nie odniósł się do tego fragmentu dokumentacji ani wyjaśnił, na czym polegają jego wątpliwości dotyczące prawidłowości rozwiązania przyjętego w projekcie budowlanym. Nawet jednak gdyby z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynikało, dlaczego organ odwoławczy podaje w wątpliwość ww. rozwiązanie, to nie oznacza to, że nie można go zmodyfikować i dostosować do brzmienia obowiązujących przepisów na etapie postępowania odwoławczego. Istotą projektowanego zamierzenia nie jest bowiem stworzenie wyłącznie takiej inwestycji, która w 100% polegałaby na powierzchni biologicznie czynnej, a przyjęte parametry mogą podlegać modyfikacji, w tym dostosowaniu projektowanych prac i użytych materiałów do wymogów wynikających z przepisów.
6.3. Należy zgodzić się ze skarżącymi, że organ nie wyjaśnił na czym miałyby polegać naruszenia § 8 ust, 2 pkt 3 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego w części opisowej projektu zagospodarowania terenu. Zarówno w części rysunkowej jak i opisowej znajdują się bowiem informacje dotyczące ukształtowania terenu i układu zieleni. Wskazano w nich, że przewiduje się zachowanie istniejącego poziomu terenu, jak również, że przewiduje się zagospodarowanie powierzchni biologicznie czynnej na trawniki i rośliny ozdobne, zaś wody opadowe z dachów budynku oraz tarasów i nawierzchni utwardzanych będą odprowadzane przez spadki nawierzchni na teren biologicznie czynny, zaś ukształtowanie terenu zabezpiecza tereny sąsiednie przed zalewaniem. Aby zatem skutecznie wytknąć jakiekolwiek uchybienia w tym zakresie, organ odwoławczy winien był precyzyjnie wyjaśnić na czym miałyby polegać te uchybienia. Nie jest bowiem rolą sądu administracyjnego zastępowanie organu w ocenie zebranego materiału dowodowego.
6.4. Odnosząc się do postulowanych przez Wojewodę zmian części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu, tj. uzupełnienia o niezbędne oznaczenie graficzne i wyjaśnienia opisowe w formie legendy, umożliwiające jednoznaczne odczytanie projektu oraz uzupełnienie o obszar aktualizacji mapy, Sąd stwierdza, że nie są to czynności, których przeprowadzenie w postępowaniu odwoławczym naruszyłoby kodeksową zasadę dwuinstancyjności postępowania sądowego. Parametry te, mają charakter formalny i techniczny, i choć są wymagane przez obowiązujące przepisy, to ich uzupełnienie nie stanowiłoby o tak znacznej zmianie stanu faktycznego w sprawie, która uzasadniałaby przeprowadzenie tych czynności w toku ponownego postępowania przed organem I instancji.
6.5. Odnośnie do wytkniętej przez Wojewodę niezgodności projektu z decyzją ustalającą warunki zabudowy dla inwestycji dot. realizacji części rekreacyjnej dla dzieci, jak również z § 40 ust. 1, 2 i 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury
z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie należało wskazać, że organ nie wyjaśnił, dlaczego stosuje ww. przepisy do projektowanego zamierzenia inwestycyjnego. Sąd podkreśla, że § 40 ust. 1 tego rozporządzenia odnosi się do zespołu budynków wielorodzinnych objętych jednym pozwoleniem na budowę. Ze zgromadzonej w sprawie dokumentacji nie wynika, aby przedmiotem wniosku o pozwolenie na budowę rozstrzygniętego decyzją organu I instancji był zespół budynków wielorodzinnych. Dodatkowo, należy przypomnieć, że "jeśli zamierzenie budowlane jest realizowane w taki sposób, że na każdy z budynków zostaje wydana odrębna decyzja udzielająca pozwolenie na budowę, to inwestor nie ma obowiązku przewidzenia w ramach tej inwestycji placów zabaw dla dzieci i miejsc rekreacji dostępnych dla osób niepełnosprawnych" (M. Bursztynowicz, M. Sługocka [w:] M. Bursztynowicz, M. Sługocka, Warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Komentarz, Warszawa 2022, § 40). Wojewoda nie wyjaśnił, na czym polega niezgodność projektu z decyzją o warunkach zabudowy, skoro plac zabaw dla dzieci został zaprojektowany na jednej z kondygnacji w części ogólnodostępnej i stanowi de facto część budynku. Sąd podkreśla, że obowiązujące przepisy nie definiują "placu zabaw dla dzieci", a zatem aby zakwestionować przyjęte przez projekt rozwiązania w tym zakresie niezbędne byłoby odwołanie się do innych przepisów prawa powszechnie obowiązującego.
6.6. Organ odwoławczy nie przedstawił również, na czym polegają jego zastrzeżenia pod adresem przedstawionej analizy nasłonecznienia, przesłaniania i zacienienia. W punkcie 5.1. części opisowej (tom I str. 8) zawarto precyzyjne wnioski, z których wynika, że projektowana zabudowa jest zgodna z przepisami dot. nasłonecznienia, przesłaniania i zacienienia. Organ powinien wyjaśnić szczegółowo, na czym polegają braki w tym zakresie. Jeżeli natomiast braki te odnoszą się do tylko częściowej niezgodności analizy z wymogami, to jej uzupełnienie może być przedmiotem uzupełniającego postępowania dowodowego w postępowaniu odwoławczym.
6.7. Również zastrzeżenia organu odwoławczego dotyczące odległości budynku od drogi publicznej mogą zostać z łatwością usunięte w toku postępowania odwoławczego, skoro na rysunku PZT-01 (str. 10 tom I) w pobliżu rogu działki oznaczonego lit. "C" znajdują się 2 pomiary: odległości od granicy działki do krawędzi jezdni (5,10 m) oraz od granicy działki do linii pierwszej ściany budynku (4 m). Naniesienie dodatkowej linii pomiaru obejmującej podane wyżej nie przekracza granic uzupełniającego postępowania dowodowego.
6.8. Podobnie należy ocenić zastrzeżenia dotyczące braku miejsc parkingowych dla osób przebywających okresowo, co naruszać ma § 18 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Sąd podkreśla, że wymagana liczba miejsc postojowych zależy m.in. od ilości samochodów użytkowników przebywających w budynku stale lub okresowo, która to liczba jest z kolei determinowana takimi cechami budynku, jak liczba lokali mieszkalnych, ich powierzchnia, czy powierzchnia usług (wyrok NSA z 11.01.2018 r., II OSK 761/16, LEX nr 2464428). Ponadto wykładnia § 18 ust. 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690) pozwala na przyjęcie, że w szczególnych okolicznościach urządzenie miejsc postojowych może nastąpić na innej działce niż działka inwestycyjna (zob. wyrok NSA z 6.02.2018 r., II OSK 1008/17, LEX nr 2471031; wyrok NSA z 17.10.2018 r., II OSK 2561/16, LEX nr 2574180). Sąd dodatkowo wskazuje, że liczba stanowisk postojowych musi być zgodna z decyzją o warunkach zabudowy. Rzeczą organu jest ocena, czy w okolicznościach danej sprawy, liczba miejsc wynikająca z decyzji (1,5 dla 1 lokalu mieszkalnego) może zawierać w sobie miejsca dla osób przebywających okresowo. Wyjaśnienie tych wątpliwości nie prowadzi do takiej zmiany stanu faktycznego sprawy, która uzasadniałaby wydanie kasacyjnej decyzji organu odwoławczego.
6.9. Odnośnie do zarzutu niezgodności projektu z § 12 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 24 lipca 2009 r. w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych, Wojewoda powinien wyjaśnić, czy rzeczywiście projektowany budynek wymaga drogi pożarowej i z których przepisów dokładnie wynikają jej parametry. Organ powinien również umożliwić inwestorowi w toku postępowania odwoławczego ustosunkowanie się do tej kwestii, skoro możliwym wydaje się wykorzystanie istniejących parametrów zagospodarowania do stworzenia ewentualnej drogi pożarowej, gdyby rzeczywiście była wymagana przez prawo.
6.10. Wojewoda [...]błędnie uznał, że aktualizacja warunków technicznych wydanych przez gestora sieci wodociągowej wymają uchylenia decyzji organu I instancji. Ewentualne sprzeczności lub niejasności w tym zakresie mogą zostać wyjaśnione w toku uzupełniającego postępowania dowodowego. Czynności te mają bowiem charakter wymiany korespondencji i nic nie stoi na przeszkodzie, aby inwestorowi wyznaczyć termin w celu uzyskania aktualnych i precyzyjnych warunków przyłączenia.
6.11. Należy również zgodzić się ze skarżącymi inwestorami, co do liczby kondygnacji. Decyzja o warunkach zabudowy nie określa maksymalnej liczby kondygnacji. Ponadto przyjęty w projekcie dach mansardowy, zgodny z warunkami zabudowy, który z uwagi na swoje parametry pozwala na poddaszu uniknąć skosów utrudniających eksploatację lokalu. Poddasze w takim przypadku posiada o wiele mniejsze skosy, upodabniając się do standardowej kondygnacji. Niemniej jednak z przekroju ostatniej kondygnacji wynika, że znajduje się ona w dachu projektowanego budynku. Nie jest zatem jasne, na czym polegają zastrzeżenia organu w tym zakresie.
8. Biorąc to wszystko pod uwagę, Sąd stwierdził, że wydając zaskarżoną decyzję, Wojewoda [...]naruszył art. 138 § 2 k.p.a. W okolicznościach kontrolowanej sprawy, przedstawiony przez organ odwoławczy zakres zagadnień niezbędnych do ustalenia nie wykraczaj bowiem poza granice uzupełniającego postępowania dowodowego, o którym mowa w art. 136 § 1 k.p.a.
Z tych przyczyn Sąd uwzględnił sprzeciw i na podstawie art. 151a § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach orzeczono na zasadzie art. 200 p.p.s.a.