II OSK 1312/21

II OSK 1312/21 - Wyrok NSA
Data orzeczenia
2024-02-21
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-06-22
Sąd
Naczelny Sąd Administracyjny
Sędziowie
Andrzej Jurkiewicz /sprawozdawca/
Jerzy Stankowski
Tomasz Zbrojewski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Sygn. powiązane
II SA/Bd 216/20 - Wyrok WSA w Bydgoszczy z 2020-10-20
Skarżony organ
Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę kasacyjną
Sentencja
Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Tomasz Zbrojewski Sędziowie: sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz (spr.) sędzia del. NSA Jerzy Stankowski Protokolant: starszy asystent sędziego Piotr Zawadzki po rozpoznaniu w dniu 21 lutego 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej D. B. i Z. B. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 20 października 2020 r., sygn. akt II SA/Bd 216/20 w sprawie ze skargi D. B.i Z. B. na decyzję Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bydgoszczy z dnia 16 grudnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę kasacyjną.
Uzasadnienie
BU Z A S A D N I E N I E
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, wyrokiem z 20 października 2020 r., II SA/Bd 216/20, oddalił skargę D. B., Z. B. na decyzję Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bydgoszczy z dnia 16 grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki.
Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Pismem z dnia 13 sierpnia 2014 r. znak: [...]Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego (PINB) w Toruniu zawiadomił skarżących D. B. i Z. B. o wszczęciu w dniu 24 czerwca 2014 r. postępowania administracyjnego w sprawie budowy budynku o funkcji letniskowej, w kształcie ośmiokąta o boku 2,4 m, zlokalizowanego na działce o nr [...] w miejscowości [...], gmina [...], którego właścicielem są skarżący.
Decyzją z dnia 29 lipca 2019 r. nr [...], wydaną po ponownym rozpatrzeniu sprawy w następstwie m.in. wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 25 kwietnia 2018 r., sygn. akt II SA/Bd 761/17, uchylającego decyzję Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego (WINB) w Bydgoszczy z dnia 4 maja 2017 r. nr [...]i poprzedzającą ją decyzję PINB dnia 9 marca 2017 r. nr [...]w przedmiocie umorzenia prowadzonego w sprawie ww. budynku postępowania administracyjnego, PINB na podstawie art. 49b ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 1186; dalej: P.b.) i art. 105 § 1 k.p.a. nakazał skarżącym rozbiórkę wykonanego w warunkach samowoli budowalnej budynku letniskowego w kształcie ośmiokąta, zlokalizowanego na działce o nr [...] w miejscowości [...], gmina [...].
W uzasadnieniu decyzji PINB wskazał, że w wyniku kontroli obiektu przeprowadzonej w dniu 24 czerwca 2014 r. ustalił, że na działce nr [...] zlokalizowany jest budynek letniskowy w kształcie ośmiokąta, o boku o długości 2,18 m i wysokości 5,25 m, którego inwestorem są skarżący, że budynek stanowi obiekt o konstrukcji drewnianej (ściany od strony zewnętrznej jak i wewnętrznej obłożone są deskami), że ma dach wielospadowy o konstrukcji drewnianej, kryty strzechą, że jest posadowiony na betonowej płycie fundamentowej oraz, że obiekt zlokalizowany jest w odległości 5 m od istniejącego ogrodzenia z działką sąsiadującą (nr [...]) oraz 13 m mierząc od budynku letniskowego murowanego również posadowionego na działce nr [...]. Podczas kontroli przeprowadzonej w dniu 24 czerwca 2014 r. w ścianach budynku osadzone były okna w ilości 4 sztuk i drzwi w ilości 1 sztuki, w budynku znajdowało się pomieszczenie z aneksem kuchennym, antresola (z miejscem do spania), pomieszczenie sanitarne wyposażone w kabinę prysznicową, miskę ustępową i umywalkę, a budynek wyposażony był w instalacje wodno-kanalizacyjną i elektryczną oraz piec żeliwny. Natomiast w trakcie kontroli przeprowadzonej w dniu 30 sierpnia 2017 r. ustalono, że została dokonana modyfikacja obiektu w stosunku do ustaleń kontrolnych z dnia 24 czerwca 2014 r. poprzez usunięcie w obiekcie okien, drzwi, wewnętrznych schodów prowadzących na antresolę, osprzętu kuchennego i pieca oraz części mebli. Nie uległo zaś zmianie – jak wyjaśnił PINB - usytuowanie obiektu oraz jego parametry techniczne (wysokość, długość i szerokość). Organ I instancji podniósł również, że z oświadczenia skarżącej złożonego w trakcie kontroli w dniu 24 czerwca 2014 r. wynika, że inwestorami budynku byli skarżący, że powstał on w okresie budowy budynku letniskowego murowanego (od 2011 r. do 2014 r.), stanowiąc do lata 2013 r. zaplecze budowy do realizacji tego obiektu, a następnie po jego odnowieniu i remoncie pełnił on funkcję letniskową.
Organ wyjaśnił, że przedmiotowe postępowanie prowadzone było wcześniej w trybie art. 50 i art. 51 P.b., co oparte było na stanowisku, że w sprawie mamy do czynienia z istotnym odstępstwem od zatwierdzonego projektu budowlanego. Niemniej ze względu na poczynione przez organy nadzoru budowlanego ustalenie, iż w sprawie mamy do czynienia z całkowitą samowolą budowlaną, gdyż decyzja udzielająca pozwolenie na budowę właściwego budynku letniskowego murowanego z dnia 8 kwietnia 2011 r. i decyzja zmieniająca tę decyzję z dnia 27 listopada 2013 r. nie stanowią dokumentów dotyczących przedmiotowego budynku (obiekt nie został ujęty we wniosku inwestora o zmianę pozwolenia na budowę, nie został wskazany w treści decyzji o zmianie pozwolenia na budowę, w sprawie powstał zupełnie innych obiekt i w innym miejscu niż wskazany w projekcie zagospodarowania terenu z 2013 r., obiekt nie mógł powstać w oparciu o decyzję z 27 listopada 2013 r. zmieniającą pierwotne pozwolenie na budowę skoro stanowił on zaplecze budowy dla zasadniczego obiektu budowlanego i do lata pełnił tą funkcję, a następnie funkcję letniskową), postępowanie prowadzone w trybie art. 50 i art. 51 P.b. zostało umorzone celem przejścia do trybu z art. 48/49b P.b. i wszczęcia w tym zakresie nowego postępowania (znak: [...]), co nie spotkało się z akceptacją WSA w Bydgoszczy w ww. wyroku z dnia 25 kwietnia 2018 r. o sygn. akt II SA/Bd 761/17, z którego zdaniem PINB wynika – co należało uwzględnić - że postępowanie powinno być dalej kontynuowane w postępowaniu pod znakiem: [...], bez względu na poczynione ustalenia dotyczące określonej kwalifikacji prawnej obiektu.
Podtrzymując w ponownie prowadzonym postępowaniu stanowisko, że przedmiotowy obiekt został zrealizowany w warunkach całkowitej samowoli budowlanej, a nie istotnego odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego, PINB jednocześnie stwierdził, że w sprawie mamy do czynienia z budową obiektu będącego budynkiem (obiekt jest trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowalnych, posiada dach i fundament), zaznaczając że w sprawie potwierdził to WSA w Bydgoszczy w wyroku z dnia 25 kwietnia 2018 r., oraz że dokonane przy obiekcie modyfikacje, stwierdzone podczas oględzin z dnia 30 sierpnia 2017 r., nie zmieniły tego stanu rzeczy, gdyż obiekt w dalszym ciągu jest budynkiem, tj. obiektem trwale związanym z gruntem, posiadającym przegrody budowalne, dach i fundament. Wobec powyższego PINB uznał, że skoro przedmiotowy obiekt, stanowiąc budynek letniskowy, nie został w dacie jego budowy wyłączony z ogólnej zasady obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, a skarżący nie posiadają takiego zezwolenia, to tym samym w sprawie mamy do czynienia z samowolą budowalną. Organ wyjaśnił przy tym, że z uwagi na zmianę stanu prawnego w trakcie prowadzonego i niezakończonego postępowania, do skutków stwierdzonej samowoli budowalnej zastosowanie ma aktualnie obowiązujący art. 49b P.b., a nie 48, co wynika z treści art. 26 ust. 2 ustawy z dnia 16 grudnia 2016 r. o zmianie niektórych ustaw w celu poprawy otoczenia prawnego przedsiębiorców (Dz.U. z 2016 r. poz. 2255) oraz okoliczności, że mocą ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015 r. poz. 443) wolno stojące parterowe budynki rekreacji indywidualnej zwolnione zostały z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, a objęte zostały wymogiem dokonania zgłoszenia organowi.
Następnie PINB wskazał, że w świetle - mającego zastosowanie do stwierdzonej samowoli budowalnej - art. 49b P.b. nie było podstaw do przeprowadzenia procedury legalizacyjnej, gdyż lokalizacja przedmiotowego budynku letniskowego narusza nieprzekraczalną tylną linię zabudowy określoną w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, podjętym uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] z dnia 24 stycznia 2008 r. w sprawie zamiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...], części w wsi [...], a obejmującym m.in. działkę inwestycyjną. Z uwagi zatem na niezgodność obiektu z ustaleniami ww. planu miejscowego, a więc brak wystąpienia w sprawie podstawowej przesłanki legalizacyjnej, PINB stwierdził, że w sprawie należało w trybie art. 49b ust. 1 P.b. nakazać rozbiórkę przedmiotowego obiektu.
WINB, po rozpatrzeniu odwołania skarżących, decyzją z dnia 16 grudnia 2019 r. nr [...] uchylił decyzję PINB w części przyjętej przez PINB podstawy prawnej z art. 105 § 1 k.p.a., a w pozostałym zakresie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję PINB. W uzasadnieniu decyzji WINB podtrzymał i powtórzył w całości stanowisko i argumentację organu I instancji odnośnie podstaw do wydania w sprawie nakazu rozbiórki w trybie art. 49b ust. 1 P.b., podkreślając, że organ I instancji prawidło ustalił, że w sprawie mamy do czynienia z budową budynku letniskowego, że realizacja przedmiotowego budynku nastąpiła niezgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z uwagi na lokalizację budynku, co uniemożliwia wdrożenie procedury legalizacyjnej, a także że budynek zrealizowano bez wymaganego w czasie jego budowy pozwolenia na budowę, a aktualnie zgłoszenia właściwemu organowi, oraz że przedmiotowy budynek stanowi w całości samowolę budowalną z art. 49b P.b. Jednocześnie WINB wskazał, że w toku postępowania odwoławczego uzupełniono materiał dowodowy poprzez przeprowadzenie przez PINB na zlecenie WINB dodatkowych oględzin obiektu w dniu 16 października 2019 r., które to oględziny wykazały, że stan przedmiotowego obiektu nie uległ zmianie od poprzedniej kontroli przeprowadzonej w dniu 30 sierpnia 2017 r. Ponadto WINB wyjaśnił, że z uwagi na omyłkowe przywołanie przez PINB w podstawie prawnej decyzji art. 105 § 1 k.p.a., należało jedynie w tej części uchylić decyzję PINB.
Skargą D. B. i Z. B. zaskarżyli powyższą decyzję w części utrzymującej w mocy decyzję PINB, zarzucając jej naruszenie: art. 153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.); art. 7 k.p.a.; art. 77 § 1 k.p.a.; art. 80 k.p.a.; art. 49b ust. 1 P.b.; art. 51 P.b.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując staowisko zajęte w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, w uzasadnieniu przywołanego na wstępie wyroku stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Sąd wyjaśnił, iż w sprawie bezspornym jest, że na działce nr [...], położonej w miejscowości [...], gmina [...], skarżący jako inwestorzy a i właściciele działki zrealizowali obiekt w kształcie ośmiokąta o konstrukcji drewnianej, posadowiony na płycie betonowej, posiadający dach wodospadowy o konstrukcji drewnianej, kryty strzechą. Z akt sprawy w sposób jednoznaczny wynika też, że przedmiotowy obiekt, o powierzchni 27 m², zlokalizowany zostatał w odległości 5 m od działki nr [...] oraz 13 m od budynku letniskowego murowanego posadowionego także na działce nr [...] (patrz: protokół oględzin obiektu budowlanego z dnia 24 czerwca 2014 r. wraz z załączonymi zdjęciami i mapą, protokół oględzin z dnia 30 sierpnia 2017 r., protokół oględzin z dnia 16 października 2019 r., projekt budowlany zamienny sporządzony przez projektant R. G. ze stycznia 2016 r.). Istota sprawy sprowadza się więc do rozstrzygnięcia kwestii czy i ewentualnie jakiego rodzaju samowolę budowlaną stanowi przedmiotowy obiekt oraz czy możliwa jest jego legalizacja i w jakim trybie należy to zweryfikować. W sprawie znaczenie ma też to czy orzekające w sprawie organy mogły wydać zakwestionowane przez skarżących decyzje w ramach postępowania administracyjnego prowadzonego pod znakiem: [...].
Rozstrzygają powyższe kwestie Sąd podniósł, że w wiążącym w sprawie wyroku z dnia 25 kwietnia 2018 r., sygn. akt II SA/Bd 761/17, WSA w Bydgoszczy wskazał wprost, że należy zgodzić się z orzekającymi w sprawie organami nadzoru budowlanego, iż sporny obiekt poddany kontroli należy zakwalifikować jako budynek. Podkreślił, że z protokołu oględzin przeprowadzonych w dniu 24 czerwca 2014 r. wynika, iż przedmiotowy obiekt posadowiony został na betonowej płycie fundamentowej, budowla posiada ściany wypełnione izolacją termiczną, jest konstrukcją pokrytą dachem. Także dokumentacja fotograficzna potwierdza wyraźne wydzielenie obiektu z przestrzeni ścianami i dachem. Powyższe, jak podsumował WSA, wskazuje na trafność stanowiska organów, iż przedmiotowy obiekt stanowi budynek w rozumieniu art. 3 pkt 2 P.b. Jednocześnie WSA zaznaczył, że sporny obiekt jest trwale związany z gruntem w rozumieniu ww. przepisu. Zaznaczono, że w mającym moc wiążącą w sprawie wyroku z dnia 25 kwietnia 2018 r., WSA w Bydgoszczy stwierdził, że w przypadku spornego obiektu mamy do czynienia z budynkiem, a nie altaną będącą budowlą, jak podnoszą skarżący. Sąd podkreślił przy tym, że zmiany w obiekcie wykazane w trakcie kontroli z dnia 30 sierpnia 2017 r. w żaden sposób nie mogły wpłynąć na zmianę kwalifikacji prawnej obiektu, gdyż dokonane zmiany, obejmujące zwłaszcza wyjęcie drzwi i okien, zdemontowanie pieca i sprzętu kuchennego, nie spowodowały, że obiekt przestał być budynkiem, gdyż w dalszym ciągu posiada on cechę trwałego związania z gruntem, wydzielenia z przestrzeni za pomocą przegród budowalnych (nie zmienia tego stanu rzeczy wyjęcie okien czy drzwi) oraz stanowi obiekt mający dach i fundament, co obrazują zdjęcia załączone do protokołu oględzin z dnia 16 października 2019 r. Porównanie wszystkich protokołów oględzin obiektu, dokumentacji fotograficznej oraz danych zwartych w projekcie budowlanym zamiennym sporządzonym przez projektant R. G. ze stycznia 2016 r. w ocenie Sądu wskazuje, że w przypadku spornego obiektu od dnia przeprowadzenia przez organ pierwszych oględzin obiektu (24 czerwca 2014 r.) nie uległy zmianie główne parametry obiektu tj. wysokość, długość, szerokość (w tym zakresie powoływane były jedynie nieprecyzyjne dane, wynikające ze sposobu pomiaru, nie mające żadnego wpływu na kwalifikacje obiektu), ani też niezmieniona została lokalizacja obiektu. W tym stanie rzeczy wszystkie zarzuty skarżących odnośnie nieprawidłowej kwalifikacji spornego obiektu jako budynku, a nie altany, nie mogły zostać w ocenie Sądu uwzględnione.
Zdaniem Sądu prawidłowo również organy stwierdziły, że w sprawie mamy do czynienia z obiektem wybudowanym w warunkach całkowitej samowoli budowlanej, a nie z obiektem zrealizowanym z istotnym odstępstwem od zatwierdzonego projektu budowalnego. Z akt sprawy wynika, że decyzją z dnia 8 kwietnia 2011 r. Starosta Toruński zatwierdził przedłożony przez skarżących projekt budowlany i udzielił im pozwolenia na budowę na działce nr [...] budynku letniskowego (murowanego) o powierzchni zabudowy 218,35 m², szczelnego zbiornika na ścieki, oczka wodnego i elementów urządzenia terenu. Jak wynika z dokumentacji projektowej, dołączonej do akt sprawy, projekt zagospodarowania działki, składający się m.in. na zatwierdzony projekt budowlany, ani w części opisowej, ani w części graficznej, nie obejmował przedmiotowego obiektu, jak też jakiejkolwiek altany. Dokumenty dołączone do akt sprawy wskazują również, że skarżący wnioskiem z dnia 27 września 2013 r. wystąpili o zmianę ww. pozwolenia na budowę, w następstwie którego Starosta Toruński decyzją z dnia 27 listopada 2013 r., w oparciu o art. 36a P.b., zmienił decyzję z dnia 8 kwietnia 2011 r., zatwierdzając projekt budowlany zmian i udzielając pozwolenia na istotne odstąpienie od zatwierdzonego projektu budowalnego. Zarówno wniosek o zmianę pozwolenia na budowę, jak i treść decyzji zmieniającej pozwolenie na budowę nie wymieniały, jako przedmiotu zmiany spornego budynku czy też altany. W dokumentach tych mowa jest jedynie o cyt. "budowie elementów małej architektury schodów na gruncie i murków oparowych". Sąd zaznaczył przy tym, że w dzienniku budowy, na str. 6 wskazuje się na zakończenie robót budowlanych objętych projektem zmian stanowiącym załącznik do pozwolenia na budowę z dnia 27 listopada 2013 r. oraz wymienia roboty objęte zmianami, wśród których wyszczególniona została cyt. "budowa elementów małej architektury ogrodowej – (myślnik pogrubiony przez Sąd) schodów i murków oporowych". Ponadto w decyzji z dnia 27 listopada 2013 r., jako załącznik do decyzji, wymieniony został jedynie projekt budowlany zmian, natomiast nie wymieniono projektu altany ogrodowej (o pow. zab. 21 m², z tarasem, bez antresoli) opatrzonego pieczęcią Starostwa Powiatowego w Toruniu jako załącznika do decyzji z dnia 27 listopada 2013 r. W projekcie budowlanym zmian natomiast - w części graficznej obejmującej projekt zagospodarowania działki wyrysowana została altana w odległości 8 m od budynku letniskowego murowanego, a w części opisowej pod poz. 8 wymieniona została altana, ze wskazaniem, że powierzchnia zabudowy altany wynosi przed zmianą 21 m, a po zmianie 21 m. Zdaniem Sądu w sprawie należy też zwrócić uwagę na oświadczenie skarżącej, złożone do protokołu kontroli z dnia 24 czerwca 2014 r., w ramach którego skarżąca wskazała, że sporny obiekt został wykonany w okresie budowy budynku letniskowego murowanego (2011-2014) i stanowił zaplecze do jego budowy, którą to funkcję pełnił do lata 2013 r., natomiast później po jego remoncie pełnił funkcję letniskową.
W ocenie Sądu z powyższych informacji i dokumentów wynika, że pozwolenie na budowę z 2011 r. nie obejmowało budynku letniskowego, jak też jakiejkolwiek altany, że obiektów tych nie wymieniał też wniosek o zmianę pozwolenia na budowę, jak i sama treść decyzji zmieniającej pozwolenie na budowę, że sporny obiekt został zrealizowany najpóźniej przed latem 2013 r. (skoro zgodnie z oświadczeniem skarżącej do tego czasu pełnił funkcję zaplecza budowlanego), a także że pozwolenie na budowę z 2011r. zostało zmienione w trybie art. 36a P.b., który to tryb dotyczyć może tylko zamierzonych (przyszłych), a nie dokonanych przez inwestora istotnych odstępstw od zatwierdzonego projektu budowlanego, oraz ma zastosowanie w przypadku tożsamości obiektu oznaczonego w pozwoleniu na budowę i obiektu, którego zamierzone odstępstwa dotyczą. Wskazane warunki zastosowania art. 36a P.b. nie mogły mieć w sprawie miejsca, skoro obiekt nie był objęty pierwotnym pozwoleniem na budowę, zaś do lata 2013 pełnił określoną funkcję (a więc istniał), a decyzja zmieniająca pozwolenie na budowę została wydana w dniu 27 listopada 2013 r. Sąd wskazał, że wprawdzie w całkowicie niejasnych okolicznościach oraz niespójnych z treścią decyzji z dnia 27 listopada 2013 r. i treścią dziennika budowy, jak i podstawami zastosowania art. 36a P.b., obiekt o nazwie altana został wymieniony w projekcie zagospodarowania działki, a do dokumentacji dotyczącej zmiany pozwolenia na budowę został dołączony projekt altany, to jednak Sąd nie ma żadnej wątpliwości, że w sprawie nie zachodzą podstawy do kwalifikacji przedmiotowego budynku letniskowego jako altany objętej zmianą pozwolenia na budowę. Stanowią o tym zdaniem Sądu nie tylko wymienione powyżej okoliczności, ale również to, że w sprawie mamy do czynienia z obiektem o innych parametrach i cechach (o powierzchni zabudowy 27 m², z antresolą, bez tarasu), a przede wszystkim z obiektem zlokalizowanym w inny miejscu niż wskazany w projekcie zagospodarowania działki, objętym projektem budowlanym zmian z 2013 r. Budynek letniskowy stanowiący przedmiot postępowania zlokalizowany jest bowiem w odległości 13 m od budynku letniskowego murowanego, natomiast altana wymieniona w projekcie zagospodarowania działki z 2013 r. usytuowana została w projekcie w odległości 8 m od budynku letniskowego murowanego. Co zdaniem Sądu istotne, do dokonanego przez skarżących zawiadomienia organu o zakończeniu budowy inwestycji, załączona została, w następstwie wezwania PINB, geodezyjna mapa inwentaryzacji powykonawczej, opatrzona pieczęcią i podpisem geodety J. G., zawierająca informację, że budynek mieszkalny i obiekty (protokół odbioru wymienia wśród nich m.in. altanę o pow. 21 m²) wybudowano zgodnie z projektem zagospodarowania działki. Skoro projekt zagospodarowania działki określał, że altana usytuowana zastała w odległości 8 m od budynku letniskowego murowanego, a przedmiotowy budynek letniskowy usytuowany jest w odległości 13 m od budynku letniskowego murowanego, to tym samym w ocenie Sądu oczywiste jest, że stanowiącego przedmiot niniejszego postępowania budynku letniskowego nie mogła dotyczyć decyzja o zmianie pozwolenia na budowę. Stwierdzając więc, że sprawie mamy do czynienia z zupełnie innym obiektem i zlokalizowanym w innym miejscu niż obiekt wskazany w projekcie zagospodarowania terenu, Sąd uznał za prawidłowe stanowisko orzekających w sprawie organów, że sporny budynek został zrealizowany nie z istotnym odstępstwem od zatwierdzonego projektu budowalnego, lecz w warunkach całkowitej samowoli budowlanej, skoro skarżący nie posiadają i nie przedłożyli żądanego dokumentu świadczącego o realizacji obiektu za zgodą/pozwoleniem właściwego organu.
Sąd podkreslił, że w okresie wskazanym przez skarżącą, jako czas realizacji przedmiotowego obiektu (skarżąca oświadczyła, że obiekt powstał w okresie budowy budynku letniskowego murowanego – 2011-2014), aż do dnia 28 czerwca 2015 r., budowa budynków letniskowych wymagała uzyskania pozwolenia na budowę. Na mocy natomiast art. 1 pkt 7 lit. a ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw, który wszedł w życie dnia 28 czerwca 2015 r., budowa wolno stojących parterowych budynków rekreacji indywidualnej zwolniona została od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, natomiast objęta została wymogiem zgłoszenia, o którym mowa w art. 30 P.b. Do stwierdzonej samowoli budowalnej nie ma więc zastosowania art. 48 P.b., który dotyczy obiektów budowlanych wybudowanych bez pozwolenia na budowę, lecz obowiązujący w dniu wydania zaskarżonej decyzji art. 49b P.b. odnoszący się do obiektów budowlanych wybudowanych bez wymaganego zgłoszenia, gdyż do konsekwencji stwierdzonych samowoli budowlanych stosuje się co do zasady prawo nowe, a poza tym postępowanie w przedmiotowej sprawie wszczęte zostało w 2014 r., a zgodnie z art. 26 ust. 2 ww. ustawy z dnia 16 grudnia 2016 r. o zmianie niektórych ustaw w celu poprawy otoczenia prawnego przedsiębiorców, w sprawach, o których mowa w art. 36a, art. 48 i art. 49b ustawy zmienianej w art. 5, wszczętych i niezakończonych do dnia wejścia w życie niniejszej ustawy, stosuje się art. 36a, art. 48 i art. 49b ustawy zmienianej w art. 5, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą. Skoro zgodnie z aktualnym katalogiem obiektów budowlanych wymienionym w prawie budowlanym, budowa wolno stojących parterowych budynków rekreacji indywidualnej nie wymaga już uzyskania pozwolenia na budowę, lecz objęta została wymogiem zgłoszenia, a do obiektów budowlanych wybudowanych bez wymaganego zgłoszenia stosuje się art. 49b P.b., to tym samym do przedmiotowego obiektu budowlanego powinna mieć zastosowanie procedura przewidziana w art. 49b P.b., jako że to ona jest aktualnie właściwa i przewidziana dla samowolnie wybudowanych tj. bez wymaganego zgłoszenia – wolno stojących parterowych budynków rekreacji indywidualnej. Organy prawidłowo zastosowały więc do stwierdzonej samowoli tryb przewidziany w art. 49b P.b.
Jednocześnie w przedmiotowej sprawie, zdaniem Sądu, orzekające organy prawidłowo stwierdziły, że nie zachodzi możliwość legalizacji budynku letniskowego, gdyż został on wybudowany niezgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, tj. ustaleniami obowiązującego dla działki inwestycyjnej nr [...] planu miejscowego, przyjętego uchwałą nr [...] Rady Gminy [...] z dnia 24 stycznia 2008 r. w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] w części wsi [...]. Z części rysunkowej planu miejscowego wynika, że możliwość zabudowy ww. działki ograniczają dwie linie zabudowy: nieprzekraczalna linia zabudowy od strony frontowej działki, wynosząca 8 m, oraz nieprzekraczalna tylna linia zabudowy, ustalona w odległości ok 35 m od granicy frontowej działki (27 m od nieprzekraczalnej frontowej linii zabudowy). Przeprowadzone oględziny obiektu oraz projekt budowlany zamienny sporządzony przez projektant R.G. ze stycznia 2016 r. wykazały, że sporny budynek letniskowy zlokalizowany został w odległości 13 m od budynku letniskowego murowanego posadowionego na działce nr [...]. Okoliczności tej na żadnym etapie postępowania nie zakwestionowali skarżący. Budynek letniskowy murowany usytuowany jest na działce nr [...] w ten sposób, że tuż za nim przebiega nieprzekraczalna tylna linia zabudowy, co oznacza, że sporny obiekt o ok. 12 m przekracza tylną linię zabudowy. W celu dokładnego ukazania ww. sytuacji, do akt dołączono po wydaniu wyroku z dnia 25 kwietnia 2018 r., zgodnie z notatką służbową z dnia 12 czerwca 2019 r., mapę w skali 1:500 pobraną z WebEWID (geoportalu dla powiatu toruńskiego) oraz mapę zagospodarowania działki załączoną do projektu budowlanego zamiennego sporządzonego przez projektant R. G. Na wymienionych dokumentach naniesione są występujące na działce nr [...] obiekty oraz nieprzekraczalne linie zabudowy wynikające z planu miejscowego. Z powyższych map w sposób jednoznaczny wynika przekroczenie w sposób ewidentny przez sporny obiekt nieprzekraczalnej tylnej linii zabudowy. Skarżący nie przedłożyli do akt sprawy żadnego dokumentu, który wskazywałby, że sporny budynek nie przekracza nieprzekraczalnej tylnej linii zabudowy. Skoro więc zgodnie z ustaleniami planu miejscowego lokalizacja zabudowy mieszkaniowej letniskowej, przez którą należy rozumieć zabudowę budynkami rekreacji indywidualnej, możliwa jest wyłącznie w obrębie części terenów ograniczonych nieprzekraczalnymi liniami zabudowy według rysunku planu, a w sprawie przedmiotowy budynek usytuowany został poza nieprzekraczalną tylną linią zabudowy, to tym samym w ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że budynek ten narusza w sposób oczywisty przepisy obowiązującego planu miejscowego, co jednocześnie oznacza, że w sprawie nie ma możliwości przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego, gdyż sporny obiekt nie spełnia pierwszej z przesłanek z art. 49b ust. 2 P.b. niezbędnych do wdrożenia procedury legalizacyjnej. Jednocześnie Sąd podkreślił, że w sprawie mamy do czynienia z budynkiem rekreacji indywidualnej (budynkiem letniskowym), a nie jak twierdzą skarżący z altaną, co tym samym oznacza, że usytuowanie tego rodzaju obiektu możliwe jest jedynie w obrębie części terenów ograniczonych nieprzekraczalnymi liniami zabudowy według rysunku planu, co – jak wykazano – nie zostało w sprawie spełnione. Sąd zgodził się zatem, że w tych okolicznościach należało orzec wobec obiektu nakaz rozbiórki, o którym mowa w art. 49b ust. 1 P.b.
Odnosząc się natomiast do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia przepisów postępowania poprzez przesłania przez WINB zaskarżonej decyzji na adres niezgodny z adresem wskazanym przez pełnomocnika skarżących jako adres do doręczeń, Sąd wskazał, że zarzut ten nie mógł doprowadzić do uchylenia zaskarżonej decyzji, gdyż w sprawie została skutecznie wniesiona skarga, z zachowaniem ustawowego terminu do jej złożenia, a skarżący nie wykazali, że zarzucane naruszenie prawa uniemożliwiło im przedstawienie istotnego stanowiska w sprawie czy dokonanie określonej czynności w sprawie.
Sąd nie uwzględnił też zarzutu skarżących, w ramach którego zakwestionowali oni możliwość wydania nakazu rozbiórki w sytuacji niezakończenia prawomocną decyzją postępowania prowadzonego w trybie art. 50 i art. 51 P.b. Zaznaczył przy tym, że dalsze kontynuowanie postępowania znak: [...] oraz wydanie - w ramach przyjętej w nim kwalifikacji prawnej obiektu - decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy, stanowiło prawidłowe wykonanie przez orzekające organy wskazań zawartych w wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 25 kwietnia 2018 r. Sąd podkreślił, że zasadniczym podwalem uchylenia przez WSA w Bydgoszczy decyzji umarzających postępowanie prowadzone w trybie art. 51 P.b. było zakwestionowanie przez WSA legalności takiego sposobu procedowania przez organy. Z wyroku z dnia 25 kwietnia 2018 r. wprost wynika, że negatywna weryfikacja przez organy wystąpienia w sprawie jednej z okoliczności stanowiących przedmiot oceny organów, mająca wpływ na określoną kwalifikację prawną inwestycji w ramach określonego trybu postępowania (art. 48/art. 49b lub art. 51 P.b.), nie stanowi trwałej przeszkody do prowadzenia postępowania administracyjnego. WSA zaznaczył przy tym, że nie można zakładać, aby za każdym razem o ile pojawią się dowody wpływające na kwalifikację danej inwestycji jako podlegającej weryfikacji w trybie art. 48 lub art. 51 P.b. organy miały umarzać prowadzone postępowanie, by zaraz wszczynać nowe z tą różnicą, że zamierzają merytorycznie orzekać w oparciu o inną normę prawa materialnego. Z tych względów WSA wykluczył możliwość umorzenia postępowania celem weryfikacji obiektu w ramach innego trybu postępowania. Dlatego też orzekające organy, w sposób prawidłowy stosując się do wytycznych WSA w Bydgoszczy, zawartych w wyroku z dnia 25 kwietnia 2018 r., kontynuowały postępowania znak: [...], w ramach którego dokonały weryfikacji obiektu w trybie art. 49b P.b., uznając poprzednią kwalifikację obiektu w ramach trybu z art. 51 P.b. jako nieprawidłową. Wobec powyższego w ocenie Sądu nie mają racji skarżący twierdząc, że w sprawie mamy do czynienia z niezakończonym prawomocną decyzją postępowaniem prowadzonym w trybie art. 50 i art. 51 P.b. To postępowanie bowiem zakończyło się właśnie wydaniem zaskarżonego nakazu rozbiórki wydanego w trybie art. 49b P.b. Kontynuowanie postępowania pod znakiem: [...] w ramach innej kwalifikacji prawnej obiektu odpowiada ocenie prawnej i wskazaniom zawartym w wyroku z dnia 25 kwietnia 2018 r. Zdaniem Sądu, organ nadzoru budowlanego uwzględniły co do istoty sprawy ocenę prawną i wskazania zawarte w wyroku z dnia 25 kwietnia 2018 r. - kontynuowały one bowiem postępowania o znaku: [...], uzupełniły akta sprawy o wskazane w notatce służbowej z dnia 12 czerwca 2019 r. dokumenty, przeprowadziły dodatkowe oględziny obiektu w dniu 16 października 2019 r. w ramach postępowania międzyinstancyjnego). Wprawdzie organy nie odniosły się w wydanych decyzjach do zaświadczania Wójta Gminy [...] z dnia 19 stycznia 2016 r., co stanowiło przedmiot wskazania WSA w wyroku z dnia 25 kwietnia 2018 r. (do przedmiotowego zaświadczenia odniósł się jedynie WiNB w odpowiedzi na skargę), to jednak w ocenie Sądu wskazane naruszanie prawa nie miało wpływu na wynik sprawy, skoro w sprawie orzekające organy prawidłowo stwierdziły, że przedmiotowy budynek letniskowy narusza przepisy prawa miejscowego, a ww. zaświadczenia Wójta nie mogło zmienić prawidłowości dokonanej w tym zakresie oceny przez organy nadzoru budowlanego, gdyż zaświadczenie to dotyczyło obiektu określonego jako altana, a nie budynek letniskowy, jaki stanowi sporny obiekt, a ponadto miało ono charakter warunkowy, a warunki wynikające z zaświadczenia – jak wykazano – nie zostały w sprawie spełnione.
W tym stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.
Skargą kasacyjną D. B. i Z. B. zaskarżyli powyższy wyrok w całości, zarzucają mu naruszenievprzepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 174 pkt 2 p.p.s.a., to jest:
1) art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz w zw. z art. 104 oraz w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez błędny brak uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji PINB z dnia 29.07.2019 r., znak: [...], mimo pominięcia wydania przez organ I Instancji decyzji rozstrzygającej co do istoty sprawy w przedmiocie legalizacji obiektu oraz mimo prawomocnego umorzenia przez PINB decyzją z dnia 29 lipca 2019 r. znak [...]w całości postępowania w przedmiocie nakazu rozbiórki przedmiotowego obiektu;
2) art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. oraz w zw. z art. 49b ust. 1 oraz art. 51 P.b. poprzez błędny brak uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji PINB z dnia 29.07.2019 r., znak: [...], mimo istnienia przesłanek przemawiających za dopuszczalnością legalizacji przedmiotowego obiektu;
3) art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a., w zw. z art. 7 k.p.a. oraz w zw. z art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez błędny brak uchylenia zaskarżonej decyzji i poprzedzającej jej decyzji PINB z dnia 29.07.2019 r., znak: [...], mimo niezrealizowania przez organy I i II instancji wskazań (wytycznych) co do dalszego postępowania zawartych we wcześniej wydanym w sprawie przez WSA w Bydgoszczy wyroku z dnia 25 kwietnia 2018 r., sygn. akt II SA/Bd 761/17, oraz braku dokonania ustaleń odnośnie istotnych elementów stanu faktycznego w sprawie oraz jego oceny.
Z uwagi na powyższe w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Bydgoszczy, zasądzenie od organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych jak i rozpoznanie sprawy również pod nieobecność skarżących. Jednocześnie wniesiono o rozpoznanie niniejszej skargi kasacyjnej na rozprawie.
Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do brzmienia art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, dalej: p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której podstawy zostały ujęte w art. 183 § 2 p.p.s.a., jak też podstawy odrzucenia skargi lub umorzenia postępowania przed sądem wojewódzkim (art. 189 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie nie występują te przesłanki, zatem Naczelny Sąd Administracyjny był związany zarzutami skargi kasacyjnej.
Rozpoznając skargę kasacyjną wniesioną w tej sprawie należy stwierdzić, iż nie została ona oparta na usprawiedliwionych podstawach. Wbrew stanowisku wyrażonemu we wniesionym środku odwoławczym Sąd pierwszej instancji przeprowadził prawidłową kontrolę legalności zaskarżonej decyzji i słusznie zastosował konstrukcję prawną oddalenia wniesionej skargi na podstawie art. 151 p.p.s.a gdyż ta nie zasługiwała na uwzględnienie. Ponadto w motywach zaskarżonego wyroku przedstawiono pełną i zasługującą na aprobatę Sądu odwoławczego argumentację wskazując na prawidłowe przesłanki zastosowania przez organy właściwej podstawy materialnoprawnej rozstrzygnięcia a to art. 49b ust. 1 P.b.
Przede wszystkim nie można zgodzić się ze stanowiskiem autora skargi kasacyjnej, że w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. oraz w zw. z art. 104 oraz w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. przez nieuchylenie zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji mimo wydania przez organ I instancji decyzji rozstrzygającej co do istoty sprawy w przedmiocie legalizacji obiektu oraz mimo prawomocnego umorzenia przez PINB decyzją z dnia 29 lipca 2019 r. znak [...] w całości postępowania w przedmiocie nakazu rozbiórki przedmiotowego obiektu.
Przechodząc do omówienia przywołanego powyżej zarzutu przypomnienia wymaga, że wiążącym w przedmiotowej sprawie wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2018 r., sygn. akt II SA/Bd 761/17, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, po rozpoznaniu skargi D. B. i Z. B., uchylił decyzję Kujawsko-Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Bydgoszczy z dnia 4 maja 2017 r. nr [...] oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Toruniu z dnia 9 marca 2017 r. nr [...]. Przywołanymi powyżej decyzjami organy umorzyły postępowanie administracyjne prowadzone w stosunku do spornego obiektu, uznając, że ustalony stan faktyczny prowadzi do wniosku, że obiekt ten stanowi samowolę budowlaną a zatem konieczne jest umorzenie niniejszego postępowania prowadzonego w oparciu o art. 50-51 P.b. i wszczęcie odrębnego postępowania w trybie art. 48 P.b. WSA uznając w wyroku z dnia 25 kwietnia 2018 r. powyższe zapatrywanie za błędne, zwrócił uwagę, że ww. organy nadzoru budowlanego "prowadziły postępowanie dowodowe zorientowane na różne okoliczności faktyczne" w związku z czym "nie można (...) zakładać, aby za każdym razem o ile pojawią się dowody wpływające na kwalifikację (...) inwestycji jako podlegającej weryfikacji w trybie art. 48 lub 51 Prawa budowlanego organy miały umarzać prowadzone postępowanie, by zaraz wszczynać nowe z tą różnicą, że zamierzają merytorycznie orzekać w oparciu o inną normę prawa materialnego". Innymi słowy w omawianym wyroku stwierdzono – mając na względzie, że postępowanie to wszczęto cyt. "w sprawie budowy budynku o funkcji letniskowej" (zob. zawiadomienie o wszczęciu postępowania z dnia 13 sierpnia 2014 r.), a zatem nie w konkretnym trybie - że ustalenie przez ww. organy nadzoru budowlanego, iż postępowanie prowadzone w stosunku do spornego obiektu powinno się toczyć w trybie art. 48 a nie 51 Prawa budowlanego, nie powodowało w okolicznościach tej sprawy, że prowadzone dotychczas postępowanie jest bezprzedmiotowe w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. W konsekwencji Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Toruniu, kierując się wytycznymi Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy zawartymi w wyroku z dnia 25 kwietnia 2018 r., sygn. akt II SA/Bd 761/17, kontynuował w stosunku do przedmiotowego obiektu postępowanie pod znakiem [...].
Bezzasadne jest zatem wyrażane przez skarżących stanowisko, zgodnie z którym w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z niezakończonym prawomocną decyzją postępowaniem legalizacyjnym prowadzonym w trybie art. 50-51 P.b. Postępowanie to – prowadzone przecież pod znakiem [...] - zakończyło się bowiem wydaniem kontrolowanego obecnie, utrzymanego zaskarżoną decyzją, nakazu rozbiórki wydanego w trybie art. 49b P.b., na co zwracał już uwagę Sąd pierwszej instancji w zaskarżonym wyroku.
Natomiast konsekwencją konieczności dalszego prowadzenia w stosunku do spornego obiektu przez organ nadzoru budowlanego postępowania o znaku [...]było uznanie za bezpodstawne wszczęcie przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Toruniu w trybie art. 48 P.b. odrębnego postępowania prowadzonego pod znakiem [...]. Umorzenie zatem przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Toruniu decyzją z dnia 29 lipca 2019 r. postępowania prowadzonego pod znakiem [...]związane było jedynie z okolicznością prowadzenia już w stosunku do przedmiotowego obiektu wszczętego wcześniej postępowania pod innym znakiem ([...]). Umorzenie to miało zatem charakter wyłącznie formalny a nie merytoryczny. Naczelny Sąd Administracyjny nie doparzył się w tym zakresie naruszenia przywołanych w omawianym zarzucie przepisów.
Wbrew twierdzeniom autora skargi kasacyjnej, w przedmiotowej sprawie nie doszło także do naruszenia art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 oraz art. 80 k.p.a. poprzez niezrealizowanie przez organy wytycznych co do dalszego postępowania, zawartych w wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 25 kwietnia 2018 r., sygn. akt II SA/Bd 761/17 oraz braku dokonania ustaleń odnośnie istnych elementów stanu faktycznego w sprawie oraz jego oceny. W wyroku tym Sąd – poza koniecznością kontynuowania postępowania administracyjnego pod znakiem [...] - nałożył na organy obowiązek wyjaśnienia wątpliwości odnoszących się do zgodności przedmiotowego budynku z decyzjami o pozwoleniu na budowę. Wskazał przy tym, że w sprawie nie wyjaśniono okoliczności związanych z ujęciem tej budowy w projekcie zagospodarowania działki z 2013 r. i pojawieniem się odrębnego tomu dokumentacji projektowej dla altany ogrodowej, która została na pewnym etapie postępowania utożsamiona przez organ nadzoru budowlanego z realizacją przedmiotowego budynku. Podniósł też, że nie uzupełniono materiału dowodowego pozwalającego na jednoznaczne ustalenie, czy posadowienie budynku pozostaje w sprzeczności z miejscowym planem zagospodarowania. Zwrócił przy tym uwagę, że w aktach sprawy brak jest stosownej dokumentacji graficznej a organy nie odniosły się do dowodu przedstawionego w toku postępowania w postaci zaświadczenia Wójta Gminy [...] z 19 stycznia 2016 r. wskazującego, że zmiana lokalizacji przedmiotowego budynku nie naruszy ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Z uzasadnień wydanych po ww. wyroku decyzji niezbicie wynika, że organy ponownie rozpoznający sprawę dokonały oceny przedmiotowego obiektu pod kątem wydanych w sprawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z uwzględnieniem zmienionego względem projektu budowy murowanego budynku letniskowego zatwierdzonego decyzją Starosty Toruńskiego z dnia 8 kwietnia 2011 r. projektu zagospodarowania przedmiotowej działki zatwierdzonego decyzją Starosty z dnia 27 listopada 2013 r. – zasadnie uznając, że nie zakładały one realizacji spornego obiektu. Oceną tą objęto przy tym także projekt z dnia 18 października 2013 r. opisujący altanę ogrodową z częścią tarasową i grillem zewnętrznym, bez antresoli, o pow. zabudowy 21 m2. Ponadto do akt administracyjnych przedmiotowej sprawy dołączono mapę w skali 1:500 pobraną z geoportalu dla powiatu toruńskiego (WebEWID), na której naniesiono występujące na działce obiekty oraz nieprzekraczalne linie zabudowy oraz mapę zagospodarowania działki załączoną do projektu budowlanego zamiennego, które potwierdzały poczynione dotychczas przez organy ustalenia co do naruszenia przez przedmiotowy budynek obowiązujących na tym terenie przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] w części wsi [...] (uchwała Rady Gminy [...] z dnia 24 stycznia 2018 r. nr [...]). Wprawdzie jak słusznie zauważono w zaskarżonym wyroku, orzekające w sprawie organy nie odniosły się do przywołanego w wyroku z dnia 25 kwietnia 2018 r. zaświadczenia Wójta Gminy [...] z dnia 19 stycznia 2016 r., to jednak mając na względzie, że miało ono charakter warunkowy i w istocie nie zaświadczało o zgodności spornej inwestycji z ustaleniami ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, braku odniesienia się do jego ustaleń przez organy nie można (wobec prawidłowego ustalenia w oparciu o inne dowody braku zgodności spornej inwestycji z planem miejscowym) rozpatrywać jako naruszenia mającego istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.
Poczynione natomiast w oparciu o zebrany w sprawie materiał dowodowy ustalenia słusznie doprowadziły organy do wniosku, iż niemożliwa jest legalizacja przedmiotowego obiektu letniskowego a zatem konieczne jest orzeczenie o jego rozbiórce. Przede wszystkim zasadnie w okolicznościach przedmiotowej sprawy, w związku z m.in. ustaleniami dokonanymi w trakcie przeprowadzonych kontroli a nade wszystko z jednoznacznym stanowiskiem wyrażonym w wiążącym w sprawie wyroku wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Bd 761/17 - orzekające w sprawie organy uznały, że będący przedmiotem postępowania obiekt budowlany należy zakwalifikować jako budynek letniskowy (a nie jako altanę), którego powstanie powinno być w okresie jego budowy poprzedzone uzyskaniem pozwolenia na budowę, a obecnie – w związku z nowelizacją ustawy Prawo budowlane, która weszła w życie 28 czerwca 2015 r. – zgłoszeniem organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Słusznie w tych okolicznościach organy prowadziły w stosunku do przedmiotowego budynku postępowanie w trybie art. 49b P.b.
Zgodnie z treścią art. 49b ust. 1 P.b. organ nadzoru budowlanego nakazuje, z zastrzeżeniem ust. 2, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez organ administracji architektoniczno-budowlanej. Ustawodawca przewidział możliwość legalizacji samowoli budowlanej, o której mowa w ww. przepisie, w sytuacji, gdy budowa, o które mowa wyżej, jest zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego, oraz nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych, w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem (art. 49b ust. 2 P.b.). W przedmiotowej sprawie jednak, jak wynika z poczynionych w niej i niezakwestionowanych skutecznie ustaleń, lokalizacja spornego budynku letniskowego na działce nr ewid. [...] przekracza o ok. 12 m określoną w obowiązującym na tym terenie miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego tylną linię zabudowy, czym narusza zapisy § 6 pkt 4 tego planu umożliwiające lokalizację zabudowy mieszkaniowej letniskowej wyłącznie w obrębie części terenów ograniczonych nieprzekraczalnymi liniami zabudowy według rysunku planu i wynikających z przepisów odrębnych. Brak było w tych okolicznościach podstaw do legalizacji spornej inwestycji, co w konsekwencji nakładało na orzekające w sprawie organy obowiązek orzeczenia jej rozbiórki na podstawie art. 49b ust. 1 P.b. Wyrażone w tym zakresie w zaskarżonym wyroku stanowisko uznać należało za prawidłowe a podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty naruszenia art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. oraz w zw. z art. 49b ust. 1 oraz art. 51 P.b. za bezpodstawne.
Nie znajdując zatem usprawiedliwionych podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny, w oparciu o art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.