VII SA/Wa 1297/15

VII SA/Wa 1297/15 - Postanowienie WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2015-08-31
Data wpływu
2015-06-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Ewa Machlejd /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
638  Sprawy egzekucji administracyjnej;  egzekucja obowiązków o charakterze niepieniężnym
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Odmówiono wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Ewa Machlejd po rozpoznaniu w dniu 31 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Spółdzielni [...] "G." w [...] na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2015 r., znak: [...] w przedmiocie skierowania obowiązku do wykonania zastępczego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.
Uzasadnienie
Skarżąca Spółdzielnia [...] "G." w [...] w skardze wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie skierowania obowiązku do wykonania zastępczego. Powyższy obowiązek wynika z decyzji PINB [...] z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] i związany jest z nakazem usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości stanu technicznego budynku wielorodzinnego przy ul. P. w [...].
W uzasadnieniu wniosku o wstrzymanie skarżąca Spółdzielnia wskazała, że wykonanie postanowienia kierującego obowiązek do wykonania zastępczego spowoduje trudne do odwrócenia skutki i powstanie szkody w majątku skarżącej.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje.
Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "p.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Z powyższego wynika, iż wprowadzona w § 3 cyt. przepisu ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady przewidzianej w cyt. § 1 tego artykułu. Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania może mieć bowiem miejsce tylko w sytuacjach ściśle określonych w tym przepisie. Wskazać przy tym trzeba, iż w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd orzeka o wstrzymaniu wykonania na wniosek skarżącego, a wobec tego to skarżący zobowiązany jest - poprzez odniesienie się do konkretnych zdarzeń - wykazać, że wykonanie aktu lub czynności przed rozpoznaniem skargi może spowodować dla niego skutki, o których mowa powyżej. Zatem uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa na stronie skarżącej. Za niewystarczające w tym zakresie należy uznać jedynie powtórzenie treści omawianego przepisu i przesłanek z niego wynikających. W postanowieniu z 18 maja 2004 r. sygn. akt FZ 65/04 Naczelny Sąd Administracyjny wyraźnie stwierdził, że brak uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę.
Sąd rozpatrując wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji bada, czy w sprawie pojawiły się okoliczności, które stanowiłyby przesłanki opisane w art. 61 § 3 ww. ustawy, tj. czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tylko możliwość pojawienia się tych przesłanek może skutkować zastosowaniem zawnioskowanej instytucji.
Skarżąca Spółdzielnia we wniosku nie podniosła okoliczności, które wskazywałyby na pojawienie się przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Wniosek ograniczył się jedynie do ogólnego wskazania, że wykonanie postanowienia (w uzasadnieniu wniosku wskazano decyzji) kierującego obowiązek do wykonania zastępczego spowoduje trudne do odwrócenia skutki i powstanie szkody w majątku skarżącej.
Sam fakt wydania postanowienia kierującego obowiązek do wykonania zastępczego nie może stanowić przesłanki uzasadniającej wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. W niniejszej sprawie brak uzasadnienia wniosku uniemożliwia ocenę, czy wydanie postanowienia spowoduje skutek w postaci pojawienia się przesłanek wstrzymania, a zwłaszcza powstanie znacznej szkody. Wniosek należało by uprawdopodobnić wskazując na okoliczności, że wnioskodawcy grozić będzie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (na skutek np. utraty płynności finansowej). Tymczasem uzasadnienie wniosku w żaden sposób tego nie wyjaśnia.
Ze swej natury postanowienia kierujące nałożony decyzją obowiązek do wykonania zastępczego mogą spowodować powstanie szkody (koszt finansowy), jednakże czy jest to szkoda znaczna, co dopiero stanowić może podstawę wstrzymania, należy ocenić na podstawie uzasadnienia wniosku wskazującego np. na kondycję finansową zobowiązanego do wykonania obowiązku. Uzasadnienia tego w sprawie brak. Szkodę taką nalałoby szczegółowo uzasadnić oraz wykazać wystąpienie jej w stosunku do składającego dany wniosek. W postanowieniu z 6 lutego 2009 r. (sygn. akt II FZ 39/09, Lex nr 489786), Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż "nie można w sytuacji, gdy strona nie wskazuje we wniosku jakichkolwiek okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków przenosić całego ciężaru poszukiwania tych okoliczności na sąd (...)". W konsekwencji w przywołanym postanowieniu NSA przyjął, że postanowienie sądu pierwszej instancji odmawiające na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji z powodu braku jakiegokolwiek uzasadnienia wniosku strony w tym zakresie, należy uznać za zgodne prawem. Tym samym analizując, czy w sprawie występują ustawowe przesłanki uzasadniające zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia Sąd stwierdza, że nie dopatrzył się ich zaistnienia.
W związku z powyższym na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.