VII SA/WA 1290/05

VII SA/Wa 1290/05 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-03-22
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2005-10-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Krystyna Tomaszewska
Tadeusz Nowak
Wojciech Mazur /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Sygn. powiązane
II OSK 868/06 - Wyrok NSA z 2006-09-27
II OSK 858/06 - Wyrok NSA z 2006-12-06
IV SA/Wa 11/06 - Wyrok WSA w Warszawie z 2006-03-21
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Mazur (spr.), , Sędzia WSA Tadeusz Nowak, Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, , Protokolant Anna Mężyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 marca 2006 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. B. w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2005 r. znak [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.
Uzasadnienie
VII SA/Wa 1290/05
UZASADNIENIE
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2005 r. nr [...] Prezydent [...] na podstawie art. 35 ust.3 oraz art.82ust.2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane / tj. Dz.U. z 2000 r. nr 98, poz. 1126 ze zm. dalej Prawo budowlane / po rozpatrzeniu wniosku Inwestora W. Sp. z o.o. z dnia [...] czerwca 2003 r. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku handlowo-usługowego z parkingami w podziemiu u zbiegu ulic B., N. i Al. J. w W. na terenie działek o nr Ew [...] z obrębu [...]. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, iż przedstawiony do zatwierdzenia projekt budowlany jest niezgodny z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, ponieważ przewiduje 5 kondygnacji podziemnych oraz wysokość korpusu głównego - 3 Om, podczas gdy we wspomnianej wyżej decyzji przewidziano odpowiednio 4 kondygnacje i wysokość korpusu głównego - 25m. Ponadto przedmiotowy projekt jest niezgodny z uzasadnieniem uchwały Rady Dzielnicy [...] z dnia [...] marca 2002 r. ponieważ w uzasadnieniu tym jest mowa o projekcie zespołu urbanistycznego w formie pasażu usługowego "B." a nie pojedynczego budynku. Organ I instancji zbadał również zgodność projektu z przepisami techniczno-budowlanymi a mianowicie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie / Dz.U. nr 75, poz. 690 ze zm. dalej rozporządzenie wykonawcze / o treści obowiązującej przed zmianami z dnia 27 maja 2004 r. Zdaniem organu projekt nie spełnia warunków określonych w § 13 ust. 2 i 3, ponieważ sąsiednie budynki są budynkami wielorodzinnymi zachowana powinna być odległość 20 m a ponadto nieprawidłowo obliczono wysokość obiektu przesłaniającego poprzez przyjęcie wymiaru od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonego okna pomieszczenia w domu przesłanianym /1 piętro / a nie parteru, na którym znajdują się sklepy lub inne lokale usługowe, które są pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi na podstawie § 4 rozporządzenia wykonawczego. Także projekt nie zawiera jednoznacznej oceny określającej bezpośrednie oddziaływanie inwestycji na bezpieczeństwo konstrukcji budynków istniejących, wystarczającym dowodem nie jest dokumentacja zawarta w Tomie III.4 "Model numeryczny do analizy przemieszczeń podłoża spowodowanych budową budynku. Określenie wpływu na linię ś. PKP i sąsiednie budynki". Organ zgodnie z § 204 ust. 5 rozporządzenia wykonawczego, który stanowi, że wzniesienie budynku w bezpośrednim sąsiedztwie obiektu budowlanego nie może powodować zagrożeń dla bezpieczeństwa użytkowników tego obiektu lub obniżenia jego przydatności
do użytkowania. Z powyższych względów odmówiono zatwierdzenia przedstawionego projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę.
Decyzją z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...] Wojewoda [...] po rozpatrzeniu odwołania inwestora na podstawie art. 138§ 1 pkt 2 k.p.a. uchylił w/w decyzję i na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 oraz art. 36 Prawa budowlanego zatwierdził projekt budowlany i udzielił "W." sp. z o.o. w W. pozwolenia na budowę budynku handlowo - usługowego z parkingami w podziemiu u zbiegu ulic B., N. i Al. J., na terenie działek nr Ew. [...] z obrębu [...] w W. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, iż zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z miejscowym planem zagospodarowania terenu, gdyż wynika to z decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia [...] października 2002 r. Obowiązek odtworzenia ul. B. nie wynika z planu zagospodarowania przestrzennego i w związku z tym nie może zostać nałożony na inwestora w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Pod względem konserwatorskim projekt inwestycji zaopiniowany został pozytywnie przez Stołecznego Konserwatora Zabytków postanowieniem z dnia [...] lipca 2003 r. Zdaniem organu odwoławczego przedmiotowy projekt ma wszelkie wymagane pozwolenia i uzgodnienia wymienione w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i nie narusza art. 35 Prawa budowlanego. Z przedstawionej analizy przesłaniania i nasłonecznienia budynków sąsiednich wynika jednoznacznie, iż projektowany budynek nie będzie miał żadnego wpływu na warunki nasłonecznienia budynku znajdującego się przy ul. N. i nie wpłynie na pogorszenie się warunków nasłonecznienia budynków położonych przy ul. B. oraz Al. J. Okna w budynku przesłanianym znajdują się na wysokości 5 m w związku, z czym wysokość przesłaniania wynosi 25 m a jej połowa stanowi odległość 12,5 m i jest ona zgodna z § 13 ust. 6 rozporządzenia wykonawczego. Także pod względem bezpieczeństwa projektowana inwestycja nie zagraża budynkom sąsiednim, co wynika z przedłożonej dokumentacji w Tomie III.4 Inwestor przedłożył również analizę oddziaływania inwestycji na środowisko. W przedmiocie niezgodności inwestycji z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie ilości kondygnacji to w projekt zawiera bardzo niewielkie odstępstwa, a wspomniana decyzja o wzizt nie zawiera żadnego zakazu lub nakazu w tym zakresie, lecz jedynie informacyjnie ogólną charakterystykę budynku.
Dlatego też zdaniem organu odwoławczego zebrana w sprawie dokumentacja pozwala na merytoryczne rozstrzygnięcie sprawy.
Skargę do sądu administracyjnego na powyższą decyzję złożyła Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości przy ul. B. W uzasadnieniu skargi podniesiono, iż przedmiotowa inwestycja będzie miała negatywny wpływ na bezpieczeństwo konstrukcji budynku przy ul. B. oraz spowoduje częściowe zacienienie fasady wschodniej budynku.
Wskazano również na nieprawidłowości w sposobie obliczenia wysokości obiektu przesłaniającego tj. przyjęcia wymiaru od poziomu dolnej krawędzi najniżej położonego okna pomieszczenia mieszkalnego w domu przesłanianym na I piętrze, gdy tymczasem na parterze znajdują się sklepy i inne lokale usługowe, które są pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi w rozumieniu § 4 rozporządzenia wykonawczego.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał argumentacje przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Ponadto przed rozprawą pisma procesowe złożyli uczestnicy postępowania Wspólnota Mieszkaniowa Nieruchomości Aleje J. oraz inwestor "W." sp. z o.o. Wspólnota w swoim piśmie przyłącza się do skargi podnosząc dodatkowo argumenty o realnym zagrożeniu życia i zdrowia mieszkańców, powstaniu uciążliwości spowodowanych hałasem wibracjami, uniemożliwienie dotychczasowego dostępu do drogi publicznej i zlikwidowanie drogi pożarowej. Natomiast inwestor w swoim piśmie podnosi zarzut braku legitymacji po stronie Zarządu skarżącej oraz stwierdza, iż zarzuty skargi odnośnie naruszenia § 13 rozporządzenia wykonawczego oraz bezpieczeństwa inwestycji są bezpodstawne. Ponadto w piśmie inwestor odpowiada na zarzuty przedstawione w piśmie uczestnika postępowania Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości A. J. uznając je również za bezpodstawne, gdyż projekt przewiduje utworzenie drogi pożarowej a dotychczas wykorzystywany przejazd przez działki inwestora wykorzystywany jest bezprawnie i tylko wzgląd na stosunki dobrosąsiedzkie nie powoduje jego likwidacji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga jest zasadna o, tyle, iż powoduje uchylenie zaskarżonej decyzji. Wniosek inwestora o wydanie pozwolenia na budowę wpłynął w dniu 23 czerwca 2003 r. a więc zarówno przed zmianami dokonanymi w Prawie budowlanym od dnia 11 lipca 2003 r. oraz w rozporządzeniu wykonawczym od dnia 27 maja 2004 r., zastosowanie będą, więc miały przepisy obowiązujące w chwili wszczęcia postępowania w przedmiotowej sprawie. / art. 7 ustawy z dnia 26 marca 2003 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz zmianie niektórych ustaw - Dz.U. nr 80, poz. 718, § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 7 kwietnia 2004 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - Dz.U. nr 109, poz. 1156/
Organ odwoławczy ma obowiązek rozpatrzyć wniesione odwołanie, ponownie rozstrzygnąć sprawę i wydać decyzję w trybie, art. 138 k.p.a. oraz odpowiednio ją uzasadnić w oparciu o art. 107 par. 3 k.p.a. Zasada
I
dwuinstancyjności wyraża się w tym, iż postępowanie odwoławcze może być zainicjonowane wyłącznie przez stronę, nie można go wszcząć z urzędu, i strona ma prawo spodziewać się w wyniku wniesionego odwołania ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy i odniesienia się do przedstawionych w odwołaniu argumentów zgodnie z art. 107 par. 3 k.p.a. W przedmiotowym postępowaniu organ odwoławczy podejmując decyzję w trybie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. a więc decyzję reformatoryjną nie powinien mieć żadnych wątpliwości, co do zebranego w sprawie materiału dowodowego i ustalenia okoliczności faktycznych. Takie też stanowisko organ odwoławczy przedstawił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jednakże uzasadnienie to nie odpowiada wymogom przewidzianym w art. 107 § 3 k.p.a. Kwestią sporna w niniejszym postępowaniu jest kwestia naruszenia przez inwestora wymogów przewidzianych w § 13 rozporządzenia wykonawczego. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ odwoławczy stwierdza, iż z przedłożonej analizy przesłaniania i nasłonecznienia budynków sąsiednich wynika, jednoznacznie, iż projektowany budynek nie będzie miał żadnego wpływu na warunki nasłonecznienia budynku znajdującego się przy ul. N. i nie wpłynie na pogorszenie warunków nasłonecznienia budynków położonych przy ul. B. oraz Al. J. Wojewoda M[...] w żaden sposób nie odnosi się jednak do prawidłowości sposobu mierzenia wysokości obiektu przesłaniającego, czy jest on zgodny z wymogami § 13 ust. 2 i 3, dlaczego mierzenie wysokości rozpoczęto od poziomu I piętra, gdy również na parterze znajdują się lokale przeznaczone na pobyt ludzi a mianowicie lokale usługowe. Faktycznie z przepisów rozporządzenia wykonawczego / § 57 i § 60 / wynika, że inne są wymagania, co do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, takich jak lokal handlowy a inne dla pomieszczeń mieszkalnych. W pierwszej kolejności należy jednak przede wszystkim ustalić w prawidłowy sposób odległości, o których mowa w § 13 ust. 2 i 6 w sposób przewidziany w ust. 4 a także należy się odnieść do § 13 ust.3, o braku możliwości zastosowania tegoż przepisu wspomina sporządzona analiza przesłaniania i nasłoneczniania, ale organ musi tę kwestię wyjaśnić, czy ten przepis ma zastosowanie czy też nie, gdyż w tym przedmiocie wypowiadał się organ I instancji i obowiązkiem organu I instancji jest przeprowadzenie oceny w tym zakresie. Te kwestie nie zostały wyjaśnione zgodnie z wymogami art. 7 i 77 k.p.a. i wymagają uzupełnienia materiału dowodowego, które to może przeprowadzić organ odwoławczy w trybie, art. 136 k.p.a. Natomiast zarzut, co do wpływu planowanej inwestycji na bezpieczeństwo konstrukcji budynków sąsiednich nie został w żaden sposób udowodniony a nawet uprawdopodobniony a zgromadzona na te okoliczność dokumentacja w Tomie III.4 projektu jest wystarczająca do przyjęcia braku wątpliwości w tym zakresie.
Odnośnie wątpliwości, które miał organ I instancji, co do zgodności przedmiotowej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego to kwestię tę rozstrzyga jednoznacznie decyzja o warunkach
zabudowy i zagospodarowania terenu z dnia 18 października 2002 r., która dopóty pozostaje w obiegu prawnym uniemożliwia podnoszenie zarzutu o niezgodności inwestycji z planem w trakcie postępowania o wydanie pozwolenia na budowę. Także wątpliwości w tym zakresie organu I instancji i powoływanie się na uchwałę Rady Dzielnicy [...] z dnia [...] marca 2002 r. było nieuprawnione.
W kwestii podnoszonego zarzutu przez inwestora o braku legitymacji zarządu skarżącej do występowania w niniejszym postępowaniu na prawach strony to jest on bezpodstawny. Wspólnota mieszkaniowa, o której mowa w art. 6 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali /Dz. U. z 2000 r. Nr 80, poz. 903/, ma przymiot strony w rozumieniu art. 28 i 29 k.p.a. w sprawie o pozwolenie na budowę realizowanie na sąsiednim gruncie. Reprezentuje ją zarząd. Stosownie do treści art. 21 ust. 1 w/w ustawy sprawami wspólnoty mieszkaniowej kieruje zarząd i reprezentuje ją na zewnątrz. Jednakże przepis art. 22 ust. 1 cyt. ustawy ogranicza działanie zarządu do kwestii zarządu zwykłego, przy czym ust. 3 tegoż przepisu wymienia przykładowo wiele czynności przekraczających zwykły zarząd. Uregulowanie to nie daje jednoznacznej odpowiedzi, co oznacza sformułowanie, iż zarząd reprezentuje wspólnotę na zewnątrz, a w każdym razie uregulowanie ww. nie wyklucza działania członków wspólnoty mieszkaniowej na zewnątrz w obronie własnych praw mieszkaniowych, jeżeli wykażą swój własny indywidualny interes prawny.
Pozostałe kwestie podnoszone w toku postępowania przed sądem administracyjnym z uwagi na brak związku z istotą tegoż postępowania jak również z uwagi na ich oczywistą bezzasadność nie wymagają szczegółowego stanowiska Sądu.
Dlatego też mając powyższe na uwadze Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt lc ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o Postępowaniu przed sądami administracyjnymi / Dz.U. Nr 153, poz. 1270/. Na podstawie art. art. 152 i 153 w/w ustawy zaskarżona decyzją nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku a przedstawiona ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wiążą organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy.