VII SA/Wa 1255/06

VII SA/Wa 1255/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2007-04-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-07-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Agnieszka Wilczewska-Rzepecka
Bożena Więch-Baranowska /sprawozdawca/
Ewa Machlejd /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Machlejd, , Sędzia WSA Agnieszka Wilczewska - Rzepecka, Sędzia WSA Bożena Więch – Baranowska (spr.), , Protokolant Ewa Sawicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 kwietnia 2007 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2006 r. znak [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji. skargę oddala
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] sierpnia 2003 r. znak: [...] Starosta [...] udzielił "[...] S.A." pozwolenia na rozbiórkę budynków: 1) garażu, 2) budynku fabrycznego, 3) kuźni, 4) warsztatu mechanicznego, 5) budynku biurowego, 6) magazynu B, 7) budynku technicznego, 8) wiaty zabudowanej i kotłowni z podziemnym składem węgla, 9) budynku gospodarczego zlokalizowanych na działkach o nr ew. [...] przy ul K. [...], [...] przy ul. K. [...], [...]przy ul. K. [...], [...] przy ul. K. [...], położonych w obrębie 8 miasta
[...].
Wojewoda [...], po rozpatrzeniu odwołania K. K. i P. K. od w/w decyzji Starosty [...], decyzją wydaną dnia [...] października 2003 r. uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej pozwolenia na rozbiórkę budynku technicznego, wiaty zabudowanej i kotłowni i orzekł, iż rozbiórka tych budynków podlega zgłoszeniu na podstawie art. 31 ustawy Prawo budowlane, w pozostałej zaś części utrzymał decyzję organu I instancji w mocy.
Wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r. złożył P. K., podając iż zawiera ona wady z art. 156 § 1 pkt 5 i 6 kpa.
Po rozpatrzeniu w/w wniosku Wojewoda [...] decyzją nr [...] wydaną dnia [...] maja 2005 r., na podstawie art. 157 § 1 i 2 kpa, art. 158 § 1 kpa w zw. z art. 156 § 1 kpa odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r.
W uzasadnieniu swego rozstrzygnięcia organ podał, że nie zachodzą przesłanki wskazane przez P. K. we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji. Organ wskazał, iż z decyzji organu I instancji o pozwoleniu na rozbiórkę wynika, warunek pozostawienia do wysokości budynków istniejących – ścian rozbieranych budynków z ich dociepleniem i wykonaniem obróbek blacharskich. Zatem nie można mówić o nie wykonalności tej decyzji. Ponadto stwierdził, iż wobec wykonania rozbiórki w sposób odbiegający od warunków określanych w decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r., sprawy dotyczące rozbiórki 2 budynków w stosunku do, których Starosta [...] na podstawie art. 36 a ustawy Prawo budowlane uchylił w części swoją decyzję, objął postępowaniem Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...]. W sprawie tej toczy się oddzielnie postępowanie przed tym organem.
Odwołanie od w/w decyzji organu wojewódzkiego złożył P. K.
Po rozpatrzeniu w/w odwołania Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją znak: [...] wydaną dnia [...] czerwca 2006 r. uchylił decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2005 r. i umorzył postępowanie przed organem I instancji.
W uzasadnieniu organ podał, że decyzja, której dotyczy wniosek o stwierdzenie nieważności wydana przez Starostę [...] dnia [...] sierpnia 2003 r. została uchylona w części wydanego pozwolenia na rozbiórkę decyzją Wojewody [...] z dnia [...] października 2003 r., a nadto decyzją tą Wojewoda [...] orzekł, że rozbiórka budynku technicznego i wiaty z kotłownią podlega zgłoszeniu na podstawie art. 31 ustawy Prawo budowlane. Zdaniem organu odwoławczego fakt ten oznacza, że organ wojewódzki nie mógł prowadzić w I instancji postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności nieostatecznej decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na w/w decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2006 r. złożył P. K., wnosząc o jej uchylenie.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje:
Skarga P. K. nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2006 r. nie narusza prawa.
Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia nie wystąpiły, wobec czego skarga nie została uwzględniona.
W ocenie Sądu organ odwoławczy, po dokonaniu analizy akt przedmiotowej sprawy zasadnie uznał, iż rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji – Wojewody [...] - wyrażone w decyzji z dnia [...] maja 2005 r. nie jest prawidłowe, gdyż zostało wydane przez niewłaściwy organ. Dlatego też za zgodną z prawem uznać należy decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2006 r., którą uchylona została w całości decyzja Wojewody [...] z dnia [...] maja 2005 r. i umorzone zostało postępowanie przed organem pierwszej instancji.
Instytucja stwierdzenia nieważności decyzji służy eliminowaniu z obrotu prawnego decyzji, które zostały obarczone wadą określoną w art. 156 § 1 kpa. Stwierdzenie nieważności decyzji obala domniemanie jej legalności, z mocą wsteczną, tj. od daty wydania decyzji kontrolowanej w trybie stwierdzenia nieważności.
Właściwym do stwierdzenia nieważności decyzji w przypadkach wymienionych w art. 156 kpa jest organ wyższego stopnia, a gdy decyzja została wydana przez ministra lub samorządowe kolegium odwoławcze - ten organ (art. 157 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego).
Zauważyć należy, iż o właściwości organu uprawnionego do działania w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji (art. 157 § 1 kpa) przesądzał będzie tok instancji istniejący w dacie orzekania przez organy na podstawie art. 156 § 1 kpa. Z utrwalonego orzecznictwa sądowoadministracyjnego oraz ze stanowiska doktryny prawa i postępowania administracyjnego wynika, że jeżeli postępowanie administracyjne zostało zakończone wydaniem decyzji w wyniku rozpoznania odwołania, to decyzja w sprawie stwierdzenia nieważności może dotyczyć jedynie decyzji organu odwoławczego. Byt prawny decyzji wydanej przez organ I instancji jest bowiem uzależniony w całości od utrzymującej ją w mocy decyzji organu odwoławczego. Pozostawienie w obrocie prawnym decyzji wydanej w wyniku odwołania w warunkach stwierdzenia nieważności tylko decyzji pierwszointancyjnej stwarzałby stan niepewności prawnej i prowadziłby do niewykonalności rozstrzygnięcia nadzorczego.
Mając na uwadze powyższe zgodzić się trzeba ze zdaniem organu odwoławczego, iż organ wojewódzki nie był właściwy do merytorycznego rozpatrzenia wniosku P. K. o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r. znak: [...], w sytuacji, gdy w obrocie prawnym istniała decyzja Wojewody [...] z dnia [...] października 2003r., uchylająca decyzję Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r. w części wydanego pozwolenia na rozbiórkę budynków oznaczonych w decyzji liczbą 7 - budynku technicznego oraz liczbą 8 -wiaty i kotłowni i w tym zakresie orzekająca, iż rozbiórka w/w budynków nr 7 i 8 podlega zgłoszeniu na podstawie art. 31 Prawa budowlanego, natomiast w pozostałej części utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji.
Decyzja organu wojewódzkiego z dnia [...] października 2003 r. była decyzją ostateczną, merytorycznie rozstrzygającą sprawę rozbiórki, a więc w świetle art. 157 § 1 kpa, właściwym do zbadania tej decyzji w trybie stwierdzenia nieważności oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2003 r. był Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego jako organ wyższego stopnia nad organem wojewódzkim.
W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że naruszenie każdego rodzaju właściwości przez organ administracji przy wydawaniu decyzji administracyjnej powoduje nieważność tej decyzji (art. 156 § 1 pkt 1 kpa) i nie ma przy tym znaczenia to, że wydane rozstrzygnięcie jest trafne merytorycznie. Przepisy o właściwości mają charakter bezwzględnie obowiązujących, a organy z urzędu muszą przestrzegać swej właściwości. Przypadki legalnego wykroczenia poza zakres właściwości zostały ściśle określone w Kodeksie postępowania administracyjnego.
Mając na względzie powyższe za słuszne i zgodne z prawem należy uznać rozstrzygnięcie organu odwoławczego, uchylające decyzję organu niewłaściwego do orzekania w niniejszej sprawie tj. decyzję Wojewody [...] z dnia [...] maja 2005 r. i umarzające postępowanie przed tym organem.
W tym stanie rzeczy na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) skargę jako bezzasadną należało oddalić.