VII SA/Wa 1218/22

VII SA/Wa 1218/22 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2022-10-26
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-06-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Siwek
Artur Kuś /przewodniczący sprawozdawca/
Izabela Ostrowska
Symbol z opisem
6153 Warunki zabudowy  terenu
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 735
art. 145 par. 1 pkt 4, 146  par. 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Dz.U. 2018 poz 1945
art. 61 usr 4
Ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Artur Kuś (spr.), , sędzia WSA Andrzej Siwek, sędzia WSA Izabela Ostrowska, , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 października 2022 r. sprawy ze skargi C.O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] kwietnia 2022 r. znak: [...] w przedmiocie stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa oddala skargę
Uzasadnienie
1. Zaskarżoną decyzją z [...] kwietnia 2022 r., znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C (dalej: "SKO", "Kolegium", "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 1 w zw. z art. 1 ust.1 i 17 ust.1 ustawy z 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tj. Dz.U. z 2018 r., poz. 570; dalej: "s.k.o.") oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2021 r., poz. 735; dalej: "k.p.a."), po rozpoznaniu odwołania C O (dalej: "skarżący") od decyzji Wójta Gminy [...] (dalej: "Wójt Gminy", "organ I instancji") z [...] stycznia 2022 r., znak: [...], stwierdzającej wydanie decyzji ostatecznej Wójta Gminy B z [...] lipca 2018 r., nr [...], znak: [...] z naruszeniem prawa, oraz brak podstaw do jej uchylenia - utrzymało w mocy ww. decyzję organu I instancji.
Organ odwoławczy opisał ustalenia dokonane w toku postępowania. Podniósł, że na skutek wniosku K i M K (dalej: "inwestorzy") z 13 grudnia 2017 r., złożonego do Wójta Gminy B i wszczętego postępowania, ww. Wójt Gminy decyzją z [...] lipca 2017 r., nr [...], znak: [...] ustalił warunki zabudowy dla inwestycji pn. budowa budynku gospodarczego-inwentarskiego przeznaczonego do chowu bydła do 38 DJP w systemie chowu wolnostanowiskowego na głębokiej ściółce wraz z wiatą pod wybieg dla bydła i wiatą na słomę oraz budowę 2 silosów na kiszonkę na działce nr ewid. [...] w miejscowości C, gm. B.
W dniu 20 sierpnia 2018 r., skarżący złożył w Urzędzie Gminy B wniosek o wznowienie postępowania, zakończonego ww. ostateczną decyzją nr [...] (na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.). Wójt Gminy postanowieniem z [...] sierpnia 2018 r., znak: [...] odmówił jego wznowienia. SKO postanowieniem z [...] listopada 2018 r., znak: [...] uchyliło zaskarżone postanowienie Wójta z [...] lipca 2018 r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Następnie, Wójt Gminy postanowieniem z [...] listopada 2018 r., znak: [...] wznowił (na żądanie skarżącego) postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną Wójta z [...] lipca 2018 r. (ustalającą warunki zabudowy). Kolejno, decyzją z [...] grudnia 2018 r., znak: [...], odmówił uchylenia własnej ww. decyzji ostatecznej z [...] lipca 2018 r.
SKO (po rozpatrzeniu odwołania skarżącego), decyzją z [...] lutego 2019 r. znak: [...], uchyliło powyższą decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Następnie Wójt Gminy decyzją z [...] kwietnia 2019 r., znak: [...] odmówił uchylenia własnej decyzji ostatecznej z [...] lipca 2018 r. (ustalającej warunki zabudowy). SKO (po rozpatrzeniu ponownie złożonego odwołania), decyzją z [...] czerwca 2019 r. znak: [...], po raz kolejny uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Wójt Gminy, decyzją z [...] sierpnia 2019 r., znak: [...] ponownie odmówił uchylenia własnej decyzji ostatecznej z [...] lipca 2018 r., znak: [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (po rozpatrzeniu skargi wniesionej przez skarżącego na decyzję SKO z [...] listopada 2019 r., znak: [...], utrzymującą w mocy decyzję Wójta z [...] sierpnia 2019 r.) – wyrokiem z 23 października 2020 r., sygn. IV SA/Wa 318/20 uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta z [...] sierpnia 2019 r.
Wójt Gminy (ponownie rozpatrując sprawę), decyzją z [...] stycznia 2022 r., znak: [...] stwierdził wydanie własnej decyzji ostatecznej z [...] lipca 2018 r., nr [...] z naruszeniem prawa, oraz odmówił uchylenia decyzji ostatecznej - z uwagi brak podstaw do jej uchylenia, gdyż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.
Skarżący złożył odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia Wójta z [...] stycznia 2022 r.
SKO (utrzymując w mocy zaskarżone do Sądu rozstrzygnięcie) przytoczyło przepisy ustawy z 27 marca 2003 r., o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2018 r. poz. 1945, dalej: "u.p.z.p.") oraz przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r., w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku MPZP (Dz. U. Nr 164, poz. 1588; dalej: "rozporządzenie"). Wyjaśniło, że organ I instancji w wyniku wznowienia postępowania wydał rozstrzygnięcie w oparciu o art. 146 § 2 k.p.a., gdyż uznał, że skarżący jako strona bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu (stwierdził wystąpienie przesłanki do wznowienia postępowania zawartej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.). Ponadto po ponownym rozpatrzeniu sprawy z rozszerzonym kręgiem stron postępowania Wójt Gminy uznał, że wydałby wyłącznie decyzję odpowiadającą w swej istocie decyzji dotychczasowej.
SKO stwierdziło, że skarżący o wydanej decyzji z [...] lipca 2018 r., nr [...] dowiedział się nie wcześniej niż 19 lipca 2018 r. Z uzasadnienia podania o wznowienie postępowania z 16 sierpnia 2018 r. wynika, że skarżący o decyzji dowiedział się 20 lipca 2018 r., ponieważ w tej dacie otrzymał skierowane do SKO odwołanie (do wiadomości) od Stowarzyszenia M i rzeki D. Z kserokopii odwołania stanowiącego załącznik do wniosku o wznowienie postępowania wynika, że zostało sporządzone w dacie 19 lipca 2019 r. w tej też dacie zostało doręczone Wójtowi Gminy. Odwołanie to do wiadomości innych osób w tym do skarżącego nie mogło zostać doręczone przed datą 19 lipca 2019 r., natomiast z materiału nie wynika, żeby skarżący otrzymał informację o wydaniu decyzji nr [...] przed dniem 20 lipca 2019 r. Podanie skarżącego o wznowienie postępowania wpłynęło do Wójta Gminy 20 sierpnia 2018 r., czyli z zachowaniem terminu.
Uznało (podobnie jak organ I instancji), że wystąpiła przesłanka do wznowienia postępowania, na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Skarżący jest właścicielem zabudowanej nieruchomości rolnej, stanowiącej działkę ewid. nr [...] ([...] ), dla której Sąd Rejonowy w P, IV Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą KW PL1 [...] Działka nr [...] położona jest w sąsiedztwie działki nr ewid. [...], objętej zaskarżoną decyzją, tj. w odległości ok, 8 m od jej granic. Działki o nr ewid. [...] oraz [...] przedzielają jedynie wąskie działki o nr [...] i [...]. Pełnomocnik skarżącego w celu wykazania interesu prawnego wskazał przepisy prawa materialnego tj. art. 140 k.c. i 144 k.c. Z uwagi na bardzo bliskie sąsiedztwo ww. działek oraz immisje jakie może generować przedmiotowa inwestycja - planowana inwestycja dotyczy budowy budynków do chowu bydła do 38 DJP w systemie chowu wolnostanowiskowego na głębokiej ściółce i 2 silosów na kiszonkę, ze względu na liczbę zwierząt i wytwarzane przez nie substancje odorowe (odzwierzęce oraz pochodzące z wytwarzanego nawozu) oraz ze względu na ilość składowanej kiszonki i wydzielany przez nią zapach - inwestycja ta będzie oddziaływać na nieruchomość skarżącego, dlatego w ocenie SKO posiada on interes prawny. Skarżący w dacie wydania decyzji Wójta z [...] lipca 2018 r., był właścicielem działki nr ewid. [...] obręb C i jednocześnie stroną tego postępowania i bez własnej winy nie brał w nim udziału. Dlatego SKO również uznało, że wystąpiła przesłanka wznowieniowa z art. 145 §1 pkt 4 k.p.a.
Kolegium nadmieniło, że obowiązkiem organu, po ustaleniu, że decyzja ostateczna była dotknięta jedną z wadliwości wyliczonych w art. 145 § 1 k.p.a., art. 145a k.p.a. i art. 145b k.p.a. - jest rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy zakończonej decyzją ostateczną. Dopiero przeprowadzenie postępowania co do istoty może doprowadzić do wyprowadzenia tezy, że co prawda doszło do naruszeń procesowych przy rozpoznawaniu sprawy o ustalenie warunków zabudowy, ale nie miały one żadnego znaczenia, gdyż i tak zapadłaby decyzja tej samej treści jaką wydał Wójt Gminy B [...] lipca 2017 r. (decyzja nr [...]). Organ I instancji miał obowiązek przeprowadzić ponownie postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy, aby uznać, że doszło do tożsamych ustaleń, jakie zawarto w decyzji ostatecznej. W tym celu konieczne było przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego co do meritum, gdyż postępowanie wznowieniowe nie jest tylko postępowaniem weryfikacyjnym Oznacza to konieczność rozważenia i oceny całokształtu sprawy.
W ocenie Kolegium, Wójt co prawda ten obowiązek spełnił, jednak postępowanie to przeprowadził w sposób bardzo ogólny. W uzasadnieniu decyzji z [...] stycznia 2022 r. Wójt dokonał ponownej analizy dokumentacji zgromadzonej w sprawie i stwierdził brak naruszenia przepisów prawa materialnego, które skutkowałoby koniecznością uchylenia decyzji będącej przedmiotem sprawy. Wójt stwierdził że budowa planowanej inwestycji nie wpłynie negatywnie na środowisko naturalne znajdujące się w okolicy działki nr ewid. [...]. Ponadto stwierdził, że planowana inwestycja spełnia warunki określone w art. 61 u.p.z.p., oraz, że żaden przepis prawa materialnego nie stoi na przeszkodzie ustalenia warunków zabudowy dla wnioskowanego przedsięwzięcia. Wskazał, że wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy wymaga łącznego spełnienia przesłanek wskazanych w art. 61 ust. 1 ww. ustawy i musi być poprzedzone sporządzeniem określonej przepisami prawa analizy. Organ I instancji mając na względzie charakter i skalę planowanej inwestycji, z uwagi na treść art. 61 ust. 1 ustawy oraz art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2021 r. poz. 2373), uznał że nie jest konieczne wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wójt wyjaśnił również, że zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 102 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r., w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r. poz. 71) do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się przedsięwzięcia obejmujące chów lub hodowlę zwierząt, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 51, w liczbie nie mniejszej niż 60 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP). Natomiast planowana inwestycja nie przekracza 38 (DJP). Wskazał również, że w decyzji będącej przedmiotem postępowania znajduje zastosowanie art. 61 ust. 4 ustawy, w związku z czym organ ustalając warunki zabudowy dokonał analizy oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie odnoszącym się tylko do warunków wynikających z art. 61 ust. 1 pkt 2-5 ustawy i dlatego nie był zobligowany do sporządzenia pełnej analizy urbanistycznej, z zachowaniem określonych zasad i wytycznych, w tym przedstawienia szczegółowo sposobu zagospodarowania poszczególnych działek, który w tym obszarze się znalazły.
SKO (mając na uwadze bardzo ogólnikowy sposób ponownego rozpatrzenia sprawy przez organ I instancji) zaznaczyło, że decyzja o ustaleniu warunków zabudowy jest decyzją związaną, o czym stanowi wyraźnie art. 56 w zw. art. 64 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym organ administracji publicznej nie może odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Ponadto wymóg łącznego spełnienia przesłanek z art. 61 ustawy wiąże organ prowadzący postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy także w tym sensie, że spełnienie ich wraz ze stwierdzeniem braku innych przepisów sprzeciwiających się inwestycji, obliguje organ do wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy.
Uznało (podobnie jak organ I instancji), że dla przedmiotowego przedsięwzięcia nie jest wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z 3 października 2008 r., o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Z decyzji Wójta Gminy z [...] lipca 2018 r., nr [...] oraz wniosku inwestorów z 13 grudnia 2017 r., o ustalenie warunków zabudowy dla ww. inwestycji wynika, że z uwagi na planowaną wielkość chowu bydła (38 DJP), nie jest ona kwalifikowana do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko określonych w § 3 ust. 1 pkt 104 aktualnie obowiązującego rozporządzenia Rady Ministrów z 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839).
Kolegium ustaliło, że planowane przedsięwzięcie ma powstać w ramach zabudowy zagrodowej. W aktach sprawy ([...]) znajdują się wypisy z rejestru gruntów opatrzone datą 15 grudnia 2017 r., a także uproszczony wypis z rejestru gruntów z 6 grudnia 2017 r., z których wynika, że K K i K K na terenie gminy B posiadają grunty rolne o powierzchni ok. 99 ha. Informacja ta jest zawarta również w uzasadnieniu decyzji Wójta nr [...] z [...] lipca 2018 r. W decyzji tej Wójt wskazał również, że średnia powierzchnia gospodarstwa rolnego w gminie B wynosi ok. 8 ha. Zdaniem organu inwestorzy prowadzą na terenie gminy B gospodarstwo, która znacznie przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa na terenie tej gminy. Przedsięwzięcie polegające na budowie budynku gospodarczego-inwentarskiego przeznaczonego do chowu bydła do 38 DJP w systemie chowu wolnostanowiskowego na głębokiej ściółce wraz z wiatą pod wybieg dla bydła i wiatą na słomę oraz budowę 2 silosów na kiszonkę na działce nr ewid. [...] w miejscowości [...], będzie funkcjonalnie powiązane z prowadzonym przez inwestorów gospodarstwem rolnym. Z map zasadniczych, w tym z mapy stanowiącej załącznik graficzny Nr 1 do decyzji Nr [...] oraz uproszczonego wypisu z rejestru gruntów z [...] grudnia 2017 r., sporządzonego przez Starostę P wynika, że z działką inwestycyjną nr ewid [...] , graniczy (poprzez drogę - działka nr ewid. [...]), działka o nr ewid, [...] stanowiąca własność inwestora, złożona z gruntów rolnych zabudowanych. Na działce tej znajdują się budynki gospodarcze i budynek mieszkalny, w którym zamieszkują inwestorzy.
Kolegium uznało, że z uwagi na orzecznictwo sądów administracyjnych oraz bliskie położenie działki nr [...] w stosunku do działki nr [...] na której znajduje się siedlisko inwestora - planowana inwestycja będzie stanowić zabudowę zagrodową. Wyjaśniło, że zaistniały przesłanki do zastosowania art. 61 ust. 4 u.p.z.p., które pozwalały odstąpić od konieczności badania "dobrego sąsiedztwa", czyli ustalania czy co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. SKO podzieliło stanowisko Wójta, że dopuszczalne było przeprowadzenie analizy w zakresie określonym przepisami art. 61 ust. 1 pkt 2-5 ustawy.
Na podstawie mapy zasadniczej, w tym mapy w skali 1:1000 stanowiącej załącznik graficzny Nr 1 do decyzji Nr [...] oraz analizy wypisu z rejestru gruntów z 15 grudnia 2017 r. dotyczącej działki nr [...], obręb [...] , gmina B – stwierdziło, że działka nr ewid. [...] będąca przedmiotem inwestycji posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej, tj. drogi gminnej (działka nr ewid. [...] ). Ponadto istniejące uzbrojenie jest wystarczające dla obsługi zamierzenia budowlanego, gdyż jak wynika z załącznika graficznego Nr 1 do decyzji Nr [...] wzdłuż drogi (działka nr [...]) poprowadzone są systemy infrastruktury technicznej: linie elektroenergetyczne nN i sieć wodociągowa, zatem istnieje możliwość doprowadzenia ww. uzbrojenia terenu. Zgodnie z charakterystyką inwestycji, stanowiącą załącznik do wniosku inwestorów z dnia 13 grudnia 2017 r. o ustalenie warunków zabudowy, dla planowanej inwestycji dotyczącej chowu bydła wolnostanowiskowego na głębokiej ściółce przewidziane się konstrukcję budynku o nieprzepuszczalnym podłożu, zgodnie z zasadami dobrej praktyki rolniczej, gdzie zapewniona będzie możliwość gromadzenia i przechowywania obornika przez okres, kiedy nie jest on rolniczo wykorzystywany, jednak nie krócej niż przez 6 miesięcy. Ze powyższych map ewidencyjnych i wypisów z ewidencji gruntów na działkę ewid. nr [...] składają się użytki stanowiące grunty rolne oznaczone jako RIIIb, RIVa, PsIII, ŁIII, ŁIV. Kolegium ustaliło (podobnie jak Wójt Gminy B), że teren inwestycji nie wymaga zmiany przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, gdyż planowana inwestycja będzie realizowana w ramach zabudowy rolniczej (zagrodowej).
W ocenie SKO, decyzja Wójta z [...] lipca 2018 r., jest zgodna z przepisami odrębnymi. Teren inwestycji nie jest objęty prawną formą ochrony przyrody. Działka nr [...] częściowo jest położona w strefie ochronnej ujęcia wody w C, a w aktach sprawy znajduje się postanowienie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z [...] lipca 2018 r., uzgadniające projekt decyzji w sprawie znak: [...] w zakresie melioracji wodnych. Inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, z uwagi na obsadę 38 DJP.
Inwestycja spełnia łącznie wszystkie wymagane przesłanki z art. 61 ust 1 pkt 2-5 u.p.z.p., które są wymagane do wydania decyzji pozytywnej w przedmiocie warunków zabudowy. Zgodnie z wymogami prawa materialnego Wójt Gminy w postępowaniu w sprawie znak: [...] uzyskał niezbędne uzgodnienie dla planowanej inwestycji tj. postanowienie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z [...] lipca 2018 r., uzgadniające projekt decyzji w zakresie melioracji wodnych, zaś wydana decyzja oraz analiza zawarta w tej decyzji z [...] lipca 2018 r. zostały sporządzone zgodnie z wymogami prawa, z uwzględnieniem faktu, że nie było potrzeby przeprowadzać tej analizy w zakresie wynikającym z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., czyli co do istnienia "dobrego sąsiedztwa". Decyzja ta określa elementy wymagane przepisem art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., oraz zawiera stosowny załącznik (graficzny) Nr 1 sporządzony na mapie w odpowiedniej skali (1:1000), z zaznaczonymi liniami rozgraniczającymi teren inwestycji. Projekt decyzji, w tym zawartą w niej analizę, zgodnie z przepisem art. 60 ust. 4 ww. ustawy przygotowała mgr inż. A P-J, posiadająca uprawnienia urbanistyczne, co zostało wykazane poprzez złożenie do akt sprawy (wydanego przez Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast) zaświadczenia z 29 stycznia 1999 r.
Organ odwoławczy uznał za chybiony zarzut odnośnie pominięcia nakazów i wytycznych (zawartych w decyzji z [...] czerwca 2019 r., [...]), odnośnie obowiązku przeprowadzenia wnikliwego postępowania dowodowego, mającego na celu zbadanie zakresu oddziaływania planowanej inwestycji z uwagi na jej charakter, skalę oraz uciążliwości. Podkreślił, że obowiązek zbadania zakresu oddziaływania planowanej inwestycji z uwagi na jej charakter, skalę oraz uciążliwości, miał na celu ustalenie czy oddziaływanie planowanej inwestycji swoim zasięgiem obejmie działkę skarżącego, co pozwoli ustalić czy posiada on interes prawny, a w konsekwencji ustalić czy powinien być uznany za stronę postępowania. W decyzji z [...] stycznia 2022 r. Wójt w sposób wystarczający wykazał, że z uwagi na treść art. 140 k.c. i art. 144 k.c. związanych z ochroną prawa własności, czy też ochroną przed wystąpieniem immisji pośrednich (odorowych) oraz wykazaniem przez wnioskodawcę związku przyczynowo skutkowego pomiędzy wydaną decyzją o warunkach zabudowy, a naruszeniem uprawnień własnościowych wynikających z powołanych powyżej przepisów prawa cywilnego - uznał skarżącego za stronę postępowania. Prowadzenie dalszego postępowania dowodowego w celu ustalenia, czy wnioskodawcy przysługuje status strony, a w konsekwencji ustalenia, że bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu - jest zupełnie zbędne.
Za niezasadny uznał również zarzut naruszenia art 77 k.p.a., art. 80 k.p.a. Sprawa została rozstrzygnięta w oparciu o pełny materiał dowodowy. Kwestia dokonania ewentualnych oględzin nieruchomości skarżącego, celem zapoznania się przez organ z faktycznymi możliwościami oddziaływania planowanej inwestycji w zakresie odorów odzwierzęcych oraz składowanej kiszonki na nieruchomość skarżącego - nie ma żadnego wpływu na ostateczną treść decyzji wydawanej w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. jedynie łączne spełnienie przesłanek zawartych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p., wraz ze stwierdzeniem braku innych przepisów sprzeciwiających się inwestycji wiąże organ prowadzący postępowanie i obliguje go do wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy. Wbrew twierdzeniem skarżącego, nie bada się z urzędu oddziaływania inwestycji na nieruchomości leżące w obszarze analizowanym. Żaden przepis u.p.z.p., nie nakłada na organ takiego obowiązku przy prowadzeniu postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Ponadto z uwagi na zaistniałe okoliczności z art. 61 ust. 4 ww. ustawy, organ nie miał obowiązku przeprowadzania analizy w zakresie określonym w art. 61 ust. 1 pkt 1, w tym w ogóle nie musiał wyznaczać granic obszaru analizowanego. Organ odwoławczy dodał, że jednocześnie w sprawach o ustalenie warunków zabudowy nie bada się również wpływu oraz przepływu odorów na nieruchomości sąsiednie. Za niecelowe i niezasadne uznał ewent. uzyskanie opinii biegłego lub przeprowadzenie dowodu w postaci eksperymentu procesowego, w celu zbadania wpływu oraz przepływu odorów na nieruchomości sąsiednie.
W konsekwencji, SKO w [...] decyzją z [...] kwietnia 2022 r., znak: [...], utrzymało w mocy decyzję organu I instancji.
2. C O, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika wniósł skargę do WSA w Warszawie na powyższą decyzję z [...] kwietnia 2022 r., zaskarżając ją w całości.
Ww. rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie art. 61 ust. 6 u.p.z.p. i art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., poprzez błędne uznanie, że przedmiotowa inwestycja dotyczy zabudowy zagrodowej, a tym samym pominięcie obowiązku przeprowadzenia badania warunku "dobrego sąsiedztwa".
Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, a także zasądzenie od organu na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych.
W uzasadnieniu skargi przedstawił stanowisko na poparcie podniesionych zarzutów.
3. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, jednocześnie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Skarga nie jest zasadna.
1. Istota sprawy sprowadza się do oceny decyzji organów wydanych w tzw. postępowaniu wznowieniowym, stwierdzających wydanie decyzji ostatecznej Wójta Gminy B nr [...] z [...] lipca 2018 r. (ustalającą warunki zabudowy dla opisanej inwestycji na dz. nr ewid. [...] w miejscowości C, gm. B) z naruszeniem prawa (tj. skarżący bez własnej winy nie brał udziału w tym postępowaniu - przesłanka wznowieniowa z art. 145 §1 pkt 4 k.p.a.) oraz wskazujących na brak podstaw do jej uchylenia, gdyż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej (art. 146 § 2 k.p.a.). W niniejszym postępowaniu skarżący - jako strona bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu (czyli organy stwierdziły wystąpienie przesłanki do wznowienia postępowania z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.), ale po ponownym rozpatrzeniu sprawy z rozszerzonym już kręgiem stron postępowania uznano, że wydana może zostać wyłącznie decyzja odpowiadającą w swej istocie decyzji dotychczasowej.
2. Zdaniem Sądu, zaskarżone decyzje są prawidłowe, zaś wszelkie zarzuty zawarte w skardze należy uznać za niezasadne z kilku zasadniczych względów.
Po pierwsze – rację mają organy wskazując, że skarżący w dacie wydania decyzji Wójta Gminy B nr [...] z [...] lipca 2018 r. o warunkach zabudowy, był właścicielem dz. nr ewid. [...] obręb C i jednocześnie stroną tego postępowania oraz bez własnej winy nie brał w nim udziału. Dlatego też wystąpiła przesłanka wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Ze okoliczności sprawy wynikało bowiem to, że:
- skarżący jest właścicielem zabudowanej nieruchomości rolnej stanowiącej dz. ewid. nr [...] (C), dla której Sąd Rejonowy w P, IV Wydział Ksiąg Wieczystych prowadzi księgę wieczystą KW [...];
- dz. nr [...] położona jest w sąsiedztwie dz. nr [...], objętej zaskarżoną decyzją, tj. w odległości ok. 8 m od jej granic;
- dz. nr [...] oraz dz. nr [...] przedzielają jedynie wąskie działki o nr [...] i [...].
Podkreślić trzeba, że status strony w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy posiadają właściciele (użytkownicy wieczyści) działek sąsiadujących blisko czy wręcz bezpośrednio z terenem planowanej inwestycji, jeżeli dane działki znajdują się w zasięgu oddziaływania planowanej inwestycji (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 21 grudnia 2017 r., sygn. akt II SA/Go 1042/17). Z uwagi na bardzo bliskie sąsiedztwo wskazanych działek oraz immisje jakie może generować przedmiotowa inwestycja (inwestycja dotyczy budowy budynków do chowu bydła do 38 DJP w systemie chowu wolnostanowiskowego na głębokiej ściółce i 2 silosów na kiszonkę) oraz ze względu na liczbę zwierząt i wytwarzane przez nie substancje odorowe (odzwierzęce oraz pochodzące z wytwarzanego nawozu) a także ze względu na ilość składowanej kiszonki i wydzielany przez nią zapach - inwestycja ta niewątpliwie będzie oddziaływać na nieruchomość skarżącego. W związku z tym nie ulega wątpliwości, że w takim postępowaniu administracyjnym posiada on interes prawny.
Po drugie – nie ulega zatem w niniejszej sprawie wątpliwości, że decyzja Wójta Gminy B nr [...] z [...] lipca 2018 r. o warunkach zabudowy była dotknięta jedną z wadliwości wyliczonych w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Przesłanka wznowieniowa z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. może stanowić podstawę weryfikacji decyzji ostatecznej, w tym jej uchylenia, tylko wówczas, gdy powołuje się na nią podmiot uprawniony do skorzystania z tej przesłanki, to jest ta osoba, która bez własnej winy nie została dopuszczona do udziału w postępowaniu jako jego strona (por. wyrok NSA z 2 sierpnia 2022 r., sygn. akt II OSK 2469/19). Przepisy u.p.z.p. nie przewidują szczególnych zasad ustalania kręgu stron na gruncie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. W związku z tym zastosowanie znajduje zasada ogólna wyrażona w art. 28 k.p.a., a w sprawach warunków zabudowy o interesie prawnym osób ubiegających się o przystąpienie do postępowania decyduje zasięg oddziaływania danej inwestycji na nieruchomości sąsiednie oraz stopień jej uciążliwości dla tych nieruchomości. Obydwa wskazane pojęcia są pojęciami niedookreślonymi i wymagającymi analizy wielu aspektów celem ustalenia, czy rzeczywiście w konkretnej sytuacji zaistniały. Nie można zatem procesu ustalenia stron postępowania w przedmiocie warunków zabudowy ograniczyć do ustalenia właścicieli i wieczystych użytkowników nieruchomości sąsiadujących (graniczących) z terenem inwestycji (por. wyrok WSA z 22 maja 2018 r. w Krakowie, sygn. akt II SA/Kr 415/18). W przypadku inwestycji o dużej uciążliwości dla otoczenia wójt nie może ograniczyć kręgu osób uczestniczących w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu wyłącznie do właścicieli sąsiednich działek (por. wyrok NSA z 8 lipca 2014 r., sygn. akt II OSK 233/13). Sąd w całości podziela powyższe tezy. W związku z tym zasadnie uznały organy, że po dokonaniu weryfikacji zgromadzonego materiału dowodowego w zakresie wystąpienia przesłanki do wznowienia postępowania zawartej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. - przesłanka ta wystąpiła w niniejszym postępowaniu.
Po trzecie - w niniejszej sprawie w wyniku wznowienia postępowania organy wydały rozstrzygnięcia w oparciu o art. 146 § 2 k.p.a. Zastosowanie przesłanki określonej w art. 146 § 2 k.p.a. może nastąpić tylko w razie, gdy nowa decyzja odpowiadałaby w swojej istocie decyzji dotychczasowej, a więc tylko w przypadku, gdy organ w wyniku ponownego rozpoznania sprawy administracyjnej, w oparciu o przepisy prawa materialnego rozstrzygnie sprawę tak, jak została rozstrzygnięta decyzją ostateczną. Inaczej mówiąc, treść rozstrzygnięcia musi pokrywać się w całości z rozstrzygnięciem przyjętym w decyzji ostatecznej. Organ ma obowiązek zastosować przepisy prawa materialnego w taki sposób, jakby na nowo prowadził postępowanie o ustalenie warunków zabudowy. Strona bowiem, która została pozbawiona udziału w postępowaniu zwykłym ma zagwarantowane prawo, że po wznowieniu postępowania zostaną zachowane standardy prowadzenia postępowania w taki sposób jakby zostało "reaktywowane" postępowanie, w którym nie brała bez własnej winy udziału. Organy mają obowiązek przeprowadzić ponownie postępowanie w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy, aby uznać, że doszło do tożsamych ustaleń, jakie zawarto w decyzji ostatecznej. W tym celu konieczne było przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego co do meritum, gdyż postępowanie wznowieniowe nie jest tylko postępowaniem weryfikacyjnym (por. wyrok NSA z 12 października 2017 r., sygn. akt II OSK 220/16). Oznacza to konieczność rozważenia i oceny całokształtu sprawy. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji z [...] stycznia 2022 r. Wójt Gminy B dokonał ponownej analizy dokumentacji zgromadzonej w sprawie i stwierdził brak naruszenia przepisów prawa materialnego, które skutkowałoby koniecznością uchylenia decyzji będącej przedmiotem sprawy. Sąd w pełni podziela te ustalenia.
Po czwarte – zgodzić się można z twierdzeniem organów, że budowa planowanej inwestycji nie wpłynie negatywnie na środowisko naturalne znajdujące się w okolicy dz. nr ewid. [...] a planowana inwestycja spełnia warunki określone w art. 61 u.p.z.p. Organy mając na względzie charakter i skalę planowanej inwestycji, z uwagi na art. 61 ust. 1 u.p.z.p. oraz art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2021 r. poz. 2373), uznały że nie jest konieczne wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, gdyż:
- zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 102 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2016 r. poz. 71) do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się przedsięwzięcia obejmujące chów lub hodowlę zwierząt, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 51, w liczbie nie mniejszej niż 60 dużych jednostek przeliczeniowych inwentarza (DJP) - zaś planowana inwestycja nie przekracza 38 (DJP);
- w decyzji będącej przedmiotem niniejszego postępowania znajduje zastosowanie art. 61 ust. 4 u.p.z.p.; w związku z czym organ ustalając warunki zabudowy dokonał analizy oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie odnoszącym się tylko do warunków wynikających z art. 61 ust. 1 pkt 2-5 u.p.z.p; dlatego też nie był zobligowany do sporządzenia pełnej analizy urbanistycznej, z zachowaniem określonych zasad i wytycznych, w tym przedstawienia szczegółowo sposobu zagospodarowania poszczególnych działek, który w tym obszarze się znalazły;
- decyzja o ustaleniu warunków zabudowy jest decyzją związaną (art. 56 u.p.z.p. w zw. art. 64 ust. 1 u.p.z.p.); organ administracji publicznej nie może odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi;
- wymóg łącznego spełnienia przesłanek z art. 61 u.p.z.p. wiąże organ prowadzący postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy także w tym sensie, że spełnienie ich wraz ze stwierdzeniem braku innych przepisów sprzeciwiających się inwestycji, obliguje organ do wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy;
- dla przedsięwzięcia polegającego na budowie budynku gospodarczego- inwentarskiego przeznaczonego do chowu bydła do 38 DJP w systemie chowu wolnostanowiskowego na głębokiej ściółce wraz z wiatą pod wybieg dla bydła i wiatą na słomę oraz budowę 2 silosów na kiszonkę na dz. nr ewid. [...] w miejscowości C, gm. B, nie jest wymagane uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2021 r. poz. 2373);
- ze znajdującej się w aktach sprawy decyzji Wójta Gminy B z [...] lipca 2018 r. nr [...] oraz wniosku inwestorów z 13 grudnia 2017 r. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji wynika, że z uwagi na planowaną wielkość chowu bydła (38 DJP), nie jest ona kwalifikowana do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko określonych w § 3 ust. 1 pkt 104 aktualnie obowiązującego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839).
Po piąte - planowane przedsięwzięcie ma powstać w ramach "zabudowy zagrodowej" a zgodnie z art. 61 ust. 4 u.p.z.p. przepisów ust. 1 pkt 1 tego artykułu nie stosuje się do zabudowy zagrodowej, w przypadku gdy powierzchnia gospodarstwa rolnego związanego z tą zabudową przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa rolnego w danej gminie. Tymczasem z akt sprawy wynika, że:
- K K i K K na terenie gminy B posiadają grunty rolne o powierzchni ok. 99 ha (por. wypisy z rejestru gruntów z 15 grudnia 2017 r., a także uproszczony wypis z rejestru gruntów z 6 grudnia 2017 r. sporządzony przez Starostę P);
- średnia powierzchnia gospodarstwa rolnego w gminie B wynosi ok. 8 ha.
W związku z tym zasadnie uznano, że inwestorzy prowadzą na terenie gminy B gospodarstwo rolne o powierzchni ok. 99 ha, która znacznie przekracza średnią powierzchnię gospodarstwa na terenie tej gminy. Sporna inwestycja polegająca na budowie budynku gospodarczego-inwentarskiego przeznaczonego do chowu bydła do 38 DJP w systemie chowu wolnostanowiskowego na głębokiej ściółce wraz z wiatą pod wybieg dla bydła i wiatą na słomę oraz budowę 2 silosów na kiszonkę na dz. nr ewid. [...] w miejscowości C, będzie funkcjonalnie powiązane z prowadzonym przez inwestorów gospodarstwem rolnym.
Po szóste – wyjaśnienie wymaga kluczowy zarzut skarżącego sformułowany w skardze a odnoszący się do pojęcia "zabudowy zagrodowej" i pominięcia przez organy zasad "dobrego sąsiedztwa". Z map zasadniczych znajdujących się w aktach niniejszej sprawy, w tym z mapy stanowiącej załącznik graficzny Nr 1 do decyzji Nr [...] oraz uproszczonego wypisu z rejestru gruntów z 6 grudnia 2017 r. sporządzonego przez Starostę P wynika, że z dz. inwestycyjną nr [...], graniczy (poprzez drogę – dz. nr ewid. [...]) dz. o nr ewid. [...] stanowiąca własność inwestora, złożona z gruntów rolnych zabudowanych. Na działce tej znajdują się budynki gospodarcze i budynek mieszkalny, w którym zamieszkują inwestorzy. Zgodnie z aktualnym orzecznictwem sądowoadministracyjnym wiązanie pojęcia "zabudowy zagrodowej" wyłącznie z siedliskiem, czy działką siedliskową nie znajduje uzasadnienia normatywnego. Wskazać można na następujące wnioski wynikające z orzecznictwa sądów administracyjnych w tym zakresie:
- jedynym wymogiem jaki można wywieść z art. 61 ust. 4 u.p.z.p. jest wymóg, by grunty wchodzące w skład gospodarstwa znajdowały się na terenie tej samej gminy (por. wyrok NSA z 22 maja 2020 r., sygn. akt II OSK 3184/19);
- dopuszczalne jest przyjęcie, że nowoczesne gospodarstwo rolne stanowi zorganizowaną całość gospodarczą, nawet jeżeli np. wchodzące w jego skład grunty rolne bezpośrednio ze sobą nie sąsiadują i są rozrzucone na znacznym terenie (por. wyrok WSA w Warszawie z 30 stycznia 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 2176/19);
- nie istnieją aktualnie powody, aby pojęcie zagrody rozumianej jako zaplecze mieszkaniowe, maszynowe i infrastrukturalne dla gospodarstwa rolnego ograniczać do pojęcia podwórza lub obejścia, na którym przede wszystkim znajduje się budynek mieszkalny (por. wyrok NSA z 29 stycznia 2020 r., sygn. akt II OSK 726/18, wyrok WSA w Rzeszowie z 22 września 2021 r., sygn. akt II SA/Rz 810/21);
- pojęcie zabudowy zagrodowej powinno być rozumiane w sensie potocznym, a zatem jako zespół budynków obejmujących wiejski dom mieszkalny i zabudowania gospodarskie, położone w obrębie jednego podwórza; przy czym związanie gospodarstwa rolnego z zabudową należy rozumieć funkcjonalnie, przyjmując cywilistyczne rozumienie gospodarstwa jako pewnej całości produkcyjnej, co oznacza, iż planowania zabudowa nie musi znajdować się na tym samym gruncie co reszta gospodarstwa (por. wyrok WSA w Lublinie z 29 lipca 2021 r., sygn. akt II SA/Lu 331/21);
- pojęcie "budownictwa zagrodowego" użyte w art. 61 ust. 4 u.p.z.p. musi być rozumiane w znaczeniu funkcjonalnym, tj. obejmować swym zakresem, inwestycje zagrodowe, które są organizacyjnie powiązane w ramach jednego gospodarstwa, dopuszczając ich rozproszenie przestrzenne (por. wyrok WSA w Kielcach z 27 maja 2021 r., sygn. akt II SA/Ke 462/19);
- poszczególne budynki, budowle i urządzenia mogą być położone w oddaleniu od centralnego punktu zagrody; istotne jest jednak to, aby były one funkcjonalnie i organizacyjnie powiązane z gospodarstwem rolnym, którego elementem jest zagroda/siedlisko (por. wyrok WSA w Poznaniu z 5 marca 2021 r., sygn. akt II SA/Po 361/20).
Podsumowując, zasadne jest przyjęcie wykładni celowościowej art. 61 ust. 4 u.p.z.p., którego zadaniem jest, w przypadku braku MPZP, umożliwienie rolnikom posiadającym duże gospodarstwa rolne, wydzielenie obszaru przeznaczonego pod budownictwo zagrodowe, czyli wchodzące w skład gospodarstwa, które może mieć charakter rozproszony. Z uwagi na powyższe orzecznictwo a także na bliskie położenie dz. nr [...] w stosunku do dz. nr [...], na której znajduje się siedlisko inwestora, Sąd podziela w pełni wniosek organów, że planowana inwestycja będzie stanowić "zabudowę zagrodową".
Po siódme - w niniejszej sprawie zaistniały przesłanki pozwalające zastosować art. 61 ust.4 u.p.z.p., które pozwalały odstąpić od konieczności badania "dobrego sąsiedztwa", czyli ustalania czy co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Sąd podziela stanowisko organów, że w niniejszej sprawie dopuszczalne było przeprowadzenie analizy w zakresie określonym art. 61 ust. 1 pkt 2-5 u.p.z.p. Z akt sprawy wynika, że:
- dz. nr ewid. [...] będąca przedmiotem inwestycji posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej, tj. drogi gminnej (dz. nr ewid. [...]);
- istniejące uzbrojenie jest wystarczające dla obsługi zamierzenia budowlanego, gdyż jak wynika z załącznika graficznego Nr 1 do decyzji Nr [...] wzdłuż drogi (dz. nr [...] ) poprowadzone są systemy infrastruktury technicznej: linie elektroenergetyczne nN i sieć wodociągowa, zatem istnieje możliwość doprowadzenia w/w uzbrojenia terenu;
- zgodnie z charakterystyką inwestycji, stanowiącą załącznik do wniosku inwestorów z dnia 13 grudnia 2017 r. o ustalenie warunków zabudowy, dla planowanej inwestycji dotyczącej chowu bydła wolnostanowiskowego na głębokiej ściółce przewidziane się konstrukcję budynku o nieprzepuszczalnym podłożu, zgodnie z zasadami dobrej praktyki rolniczej, gdzie zapewniona będzie możliwość gromadzenia i przechowywania obornika przez okres, kiedy nie jest on rolniczo wykorzystywany, jednak nie krócej niż przez 6 miesięcy.
- na dz. nr [...] składają się użytki stanowiące grunty rolne oznaczone jako RIIIb, RIVa, PsIII, ŁIII, ŁIV;
- teren inwestycji nie wymaga zmiany przeznaczenia gruntów rolnych na cele nierolnicze, gdyż planowana inwestycja będzie realizowana w ramach zabudowy rolniczej (zagrodowej).
Po ósme - decyzja Wójta Gminy B nr [...] z [...] lipca 2018 r. jest zgodna z przepisami odrębnymi, gdyż inwestycja:
- nie jest objęta prawną formą ochrony przyrody;
- dz. nr [...] jest częściowo położona w strefie ochronnej ujęcia wody w C a w aktach sprawy znajduje się postanowienie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z [...] lipca 2018 r. uzgadniające projekt decyzji w sprawie w zakresie melioracji wodnych;
- nie zalicza się też do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (38 DJP);
- spełnia łącznie wszystkie wymagane przesłanki wymienione w art. 61 ust 1 pkt 2-5 u.p.z.p. które są wymagane do wydania decyzji pozytywnej w przedmiocie warunków zabudowy;
- posiada niezbędne uzgodnienia (por. postanowienie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z 3 lipca 2018 r. uzgadniające projekt decyzji w zakresie melioracji wodnych);
- decyzja określa elementy wymagane art. 54 u.p.z.p. w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. oraz zawiera stosowny załącznik (graficzny) Nr 1 sporządzony na mapie w odpowiedniej skali (1:1000), z zaznaczonymi liniami rozgraniczającymi teren inwestycji;
- projekt decyzji, w tym zawartą w niej analizę przygotowała osoba posiadająca uprawnienia urbanistyczne.
3. Biorąc pod uwagę powyższe, nie można zgodzić się z zarzutami skarżącego. W ocenie Sądu, sprawa została rozstrzygnięta prawidłowo w oparciu o pełny materiał dowodowy.
Obowiązek zbadania zakresu oddziaływania planowanej inwestycji z uwagi na jej charakter, skalę oraz uciążliwości, miał na celu ustalenie czy oddziaływanie planowanej inwestycji swoim zasięgiem obejmie działkę skarżącego, co pozwoliło ustalić, że posiada on rzeczywiście interes prawny i powinien być uznany za stronę postępowania. W zaskarżonych decyzjach organy wykazały, że z uwagi na art. 140 k.c. i art. 144 k.c. związanych z ochroną prawa własności, czy też ochroną przed wystąpieniem immisji pośrednich (odorowych) oraz wykazaniem przez wnioskodawcę związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy wydaną decyzją o warunkach zabudowy, a naruszeniem uprawnień własnościowych wynikających z przepisów prawa cywilnego, uznano skarżącego za stronę postępowania.
Zdaniem Sądu, zasadnie organy uznały, że zaskarżona decyzja nr [...] z [...] lipca 2018 r. została wydana z naruszeniem prawa, jednak należało odmówić jej uchylenia, gdyż w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej.
4. Biorąc pod uwagę powyższe, Sad oddalił skargę jako bezzasadną działając na podstawie art. 151 p.p.s.a.