VII SA/Wa 1216/06

VII SA/Wa 1216/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-12-01
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-07-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Bogusław Cieśla
Elżbieta Zielińska-Śpiewak /sprawozdawca/
Halina Kuśmirek /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kuśmirek, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Elżbieta Zielińska-Śpiewak (spr.), , Protokolant Marcin Grabowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi J. K. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2006 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia skargę oddala.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] marca 2006 r. Wojewoda [...] na podstawie art. 159 kpa, po rozpatrzeniu wniosku J. K. i T. L.
- odmówił wstrzymania wykonania decyzji Starosty [...] z dnia [...] września 2005 r. zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w [...] pozwolenia na budowę budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie szeregowej – 8 segmentów, usytuowanych na działce nr [...] w [...] przy ul. [...].
W uzasadnieniu organ podał, iż wnioskodawcy z uwagi na fakt, iż ich nieruchomości nie znajdując się w obszarze oddziaływania projektowanej inwestycji, nie posiadają przymiotu strony, w związku z czym nie mogą skutecznie żądać wstrzymania wykonania decyzji na podstawie art. 159 § 1 kpa.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego postanowieniem z dnia [...] maja 2006 r. na podstawie art. 134 w związku z art. 144 kpa stwierdził niedopuszczalność zażalenia J. K. i T. L. na postanowienie Wojewody [...] z dnia [...] marca 2006 r.
W uzasadnieniu postanowienia organ podał, iż zgodnie z art. 141 § 1 kpa na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Na postanowienie odmawiające wstrzymania wykonania decyzji wydane na podstawie art. 159 § 1 kpa zażalenie nie przysługuje.
Dodatkowo organ wyjaśnił, iż mimo błędnego pouczenia zawartego w postanowieniu Wojewody [...] z dnia [...] marca 2006 r., wniesione zażalenie nie może być rozpatrzone, gdyż nie przewidują tego przepisy prawa. Zważywszy jednak, że błędne pouczenie co do prawa złożenia zażalenia nie może szkodzić stronie, argumenty podniesione w zażaleniu zostały rozpatrzone w decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] maja 2006 r.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniosła J. K. zarzucając, iż wydane zostało z naruszeniem art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 159 § 1 i 2 kpa.
Zdaniem skarżącej organ błędnie przyjął, iż na postanowienie o odmowie wstrzymania wykonania decyzji nie służy zażalenie. Z § 2 art. 152 wynika, iż na postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji służy stronie zażalenie, a więc rozumując a contrario na postanowienie o odmowie wstrzymania wykonania decyzji także zażalenie przysługuje.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko przedstawione w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W kognicji Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego mieści się orzekanie między innymi w sprawie skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty, zgodne z art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Objęte skargą w niniejszej sprawie postanowienie do żadnej z wymienionych wyżej kategorii nie należy. W szczególności nie kończyło ono postępowania ani nie załatwiało sprawy co do istoty.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego prawidłowo uznał niedopuszczalność zażalenia na postanowienie odmawiające wstrzymania wykonania decyzji, wydane na podstawie art. 159 § 1 kpa, gdyż takie rozstrzygnięcie organu I instancji nie podlega kontroli instancyjnej.
Zgodnie z art. 141 § 1 kpa na postanowienia wydane w toku postępowania przysługuje zażalenie jedynie w wypadkach wskazanych w ustawie.
Samo pouczenie strony o możliwości zaskarżenia postanowienia takiego uprawnienia nie tworzy, zatem skoro brak jest normy prawa pozytywnego, która dopuszczałaby zaskarżenie postanowienia o odmowie wstrzymania wykonania decyzji, bo stanowisko Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego stwierdzające niedopuszczalność zażalenia skarżącej jest prawidłowe.
Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd nie podziela stanowiska skarżącej dotyczącego możliwości zaskarżenia przedmiotowego postanowienia w postępowaniu administracyjnym.
Zwrócić bowiem należy uwagę na zróżnicowanie w tekście KPA określenia zakresu zaskarżalności postanowień. Użyty w art. 159 § 2 kpa termin wskazuje, iż zażalenie służy tylko na postanowienie "o wstrzymaniu wykonania" i jest zdecydowanie węższy od regulacji zawartej w art. 152 § 2 kpa, gdzie mówi się o przysługiwaniu zażalenia "w sprawie wstrzymania" (tj. w każdym rozstrzygnięciu, które dotyczy wstrzymania wykonania). Taka interpretacja art. 159 § 2 kpa jest powszechne przyjmowana zarówno w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2001 r., sygn. akt IV SA 2254/98, Lex 54729) oraz w doktrynie prawa (por. np. Z. Janowicz Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa, 1999 r., wyd. III, s. 456, M. Jaśkowska, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, wyd. 3, Warszawa, 2000, s. 679).
Na wynik sprawy nie mogło mieć wpływu błędne pouczenie udzielone skarżącej przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w kwestii możliwości kwestionowania wydanego postanowienia przed sądem administracyjnym.
Z tych względów na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzeczono jak w sentencji.