VII SA/Wa 1188/21

VII SA/Wa 1188/21 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2021-10-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-06-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Siwek /sprawozdawca/
Bogusław Cieśla
Marta Kołtun-Kulik /przewodniczący/
Symbol z opisem
6150 Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Sygn. powiązane
II OSK 729/22 - Wyrok NSA z 2023-07-17
Skarżony organ
Rada Miasta
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik, Sędziowie sędzia WSA Bogusław Cieśla, sędzia WSA Andrzej Siwek (spr.), Protokolant sekr. sąd. Hubert Dobrowolski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 października 2021 r. sprawy ze skargi H. S. i K. K. na uchwałę Rady [...] z dnia [...] marca 2021 r. nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] – część I w rejonie Stawów [...] oddala skargę
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi wniesionej przez H. S. i K. K. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest uchwała Rady Miasta [...] dnia [...] marca 2021 r. nr [...] miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] - część I w rejonie [...] opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa [...] z 2021 r., poz. [...] (dalej jako "plan", "m.p.z.p.", "uchwała")
Stan faktyczny, istotny dla rozstrzygnięcia sprawy jest następujący:
Rada Miasta [...] w dniu [...] marca 2021 r. podjęła uchwałę w sprawie planu miejscowego dla obszaru wyżej wskazanego.
Pismem z dnia 4 maja 2021 r. H. S. i K. K. wniosły skargę na przedmiotową uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w zakresie, w jakim uchwała ta dotyczy nieruchomości położonych w [...], w dzielnicy [...], przy ul. [...] i [...], w obrębie [...], stanowiących dziatki ew. nr [...] i [...].
Postawiły zarzuty naruszenia:
1. art. 1 ust. 2 pkt 1, 7 i 9, art. 3 ust. 1, art. 4 ust. 1 oraz art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tj. Dz. U. z 2021 r., poz. 741 ze zm., dalej: "u.p.z.p") w zw. z art. 140 kodeksu cywilnego oraz w zw. z art. 7, art. 22, art. 21 ust. 1, art. 31 ust. 3, art. 64 ust. 3, art. 87 ust. 2 oraz art. 94 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej przez:
a) ich wadliwe zastosowanie, a w konsekwencji przekroczenie przez organ granic władztwa planistycznego w związku z nadmiernym ograniczeniem prawa skarżących do dysponowania i zagospodarowania gruntu będącego ich własnością, nieproporcjonalnie do celów koniecznych dla zapewnienia racjonalnej gospodarki przestrzennej oraz ponad usprawiedliwione potrzeby publiczne,
b) wprowadzenie godzącego w prawo własności skarżących do nieruchomości ograniczenia tego prawa polegającego na ustanowieniu zakazu realizacji nowej zabudowy na działkach należących do skarżących, wobec braku normatywnych przesłanek oraz racjonalnego uzasadnienia wprowadzania tak daleko idącego ograniczenia prawa własności w odniesieniu do nieruchomości położonych w środku miasta w sąsiedztwie nieruchomości przeznaczonych pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną, z dopuszczeniem usług,
c) nieuwzględnienie wymagań ładu przestrzennego, w tym zasad urbanistyki i prawidłowego kształtowania architektury poprzez wprowadzenie na obszarze całej nieruchomości terenu zieleni urządzonej, podczas gdy nieruchomość położona jest w centrum terenu zabudowy mieszkaniowej, wysoko zurbanizowanej, znajdują się na niej, na powierzchni ponad 11 000 m2 tylko 2 drzewa o wartości przyrodniczej, zaś dostęp mieszkańców okolicznych osiedli mieszkalnych do terenów zieleni jest już zapewniony w sposób wystarczający.
Skarżące wniosły o stwierdzenie nieważności uchwały części w dotyczącej nieruchomości skarżących oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżących kosztów postępowania, według norm przepisanych
Skarżące w uzasadnieniu skargi wskazały, że ich interes prawny w niniejszej sprawie polega na nieuzasadnionym ograniczeniu możliwości korzystania z będących ich własnością wyżej wymienionych nieruchomości, położonych w dzielnicy [...], stanowiących działki ew. nr [...].
Ograniczenie to polega na oznaczeniu całego terenu nieruchomości jako [...] o przeznaczeniu zieleń urządzona ogólnodostępna — park oraz ustaleniu poniższych parametrów i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu oraz zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego:
1) ustala się wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej: minimum 70%;
2) ustala się wskaźnik powierzchni zabudowy: maksymalnie 0,01;
3) ustala się wskaźnik intensywności zabudowy: maksymalnie 0,04;
4) ustala się minimalną wysokość zabudowy: nie ustala się;
5) ustala się maksymalną wysokość zabudowy — 8 m, to jest 1 kondygnacja;
6) ustala się nasadzenia zieleni niskiej i wysokiej;
7) dopuszcza się zachowanie istniejących budynków administracji osiedla z dopuszczeniem jedynie ich przebudowy i remontu;
8) zakazuje się lokalizowania nowej zabudowy kubaturowej za wyjątkiem obiektów usług gastronomii i obiektów usług kultury, towarzyszących funkcji podstawowej;
9) ustala się nieprzekraczalną linię zabudowy dla obiektów usług gastronomii i obiektów usług kultury — wg rysunku planu (zabudowa obiektami, o których mowa w pkt 8 jest dopuszczalna na działkach nie stanowiących własności skarżących);
co w ocenie skarżących w praktyce oznaczanie ustanowienie zakazu realizacji jakiejkolwiek zabudowy, w szczególności wielorodzinnej mieszkaniowej, na nieruchomości.
Skarżące podkreśliły, że przed złożeniem niniejszej skargi wniosły uwagi do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] - Część I w rejonie [...], jednak nie zostały one uwzględnione.
Skarżące złożyły również wniosek o wstrzymanie przedłożenia projektu planu miejscowego Radzie Miasta [...] do uchwalenia, do czasu prawomocnego zakończenia . postępowania prowadzonego obecnie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego [...] w zakresie w jakim studium dotyczy nieruchomości położonych przy ul. [...], w obrębie [...] stanowiących działki ew. nr [...], który również nie został uwzględniony.
Skarga kasacyjna z dnia 13 maja 2019 r. złożona przez skarżące wyroku WSA w Warszawie, sygn. akt IV SA/Wa 2860/18, z dnia 13 marca 2019 r., do dnia dzisiejszego nie została rozpoznana przez NSA. NSA nie pojął w tej sprawie żadnych czynności, sprawa została tylko zarejestrowana pod sygnaturą II OSK 2173/19.
Skarżące podniosły, że są współwłaścicielkami ww. nieruchomości. Nieruchomość ta w dniu [...] września 1972 r. została sprzedana na warunkach wywłaszczenia przez J. G. na rzecz Skarbu Państwa — Dyrekcji Rozbudowy Miasta [...], który nabył Nieruchomość na podstawie umowy sprzedaży zawartej w trybie art. 6 ustawy z dnia 12 marca 1958 r. o zasadach i trybie wywłaszczenia nieruchomości. Wywłaszczona Nieruchomość miała zostać przeznaczona pod budowę osiedla mieszkaniowego [...]. W związku z przekształceniami własnościowymi, jakie nastąpiły po 1989 r., Nieruchomość wskutek komunalizacji stała się własnością Miasta [...] na podstawie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 1992 r. nr [...].
Na nieruchomości cel wywłaszczenia nie został zrealizowany w terminach określonych w przepisach prawa. Skarb Państwa (a następnie [...]) w ogóle nie przystąpił do realizacji na Nieruchomości celu, dla którego nastąpiło odjęcie własności J. G., tj. osiedla mieszkaniowego. Następcy prawni J. G. wystąpili z wnioskami o zwrot wywłaszczonej nieruchomości.
Zwrot w odniesieniu do działki nr [...] nastąpił na podstawie ostatecznej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2015 r. nr [...], utrzymującej w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] września 2014 r. nr [...], wydanej na rzecz skarżącej H. S. oraz S. K. Skarżąca K. K. nabyła udział w działce [...] w drodze dziedziczenia testamentowego po swoim ojcu S. K., zmarłym w dniu [...] lipca 2016 r.
Natomiast w odniesieniu do działki nr [...] zwrot nastąpił na podstawie ostatecznej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...], uchylającej w całości decyzję Starosty [...] z dnia [...] października 2010 r. nr [...] orzekającej reformatoryjnie. Zwrot nastąpił na rzecz skarżącej H. S. oraz S. K. K. K. udział w nieruchomości nabyła na podstawie umowy darowizny z dnia [...] maja 2016 r. zawartej ze S. K.
Skarżące podkreśliły, że naruszenie ich interesu prawnego polega na przeznaczeniu w uchwale całego obszaru nieruchomości na tereny zieleni urządzonej ([...]) i zakazanie lokalizowania nowej zabudowy kubaturowej. Zgodnie z uchwałą na terenie działek nr [...] i [...] nie jest przewidziana możliwość usytuowania żadnej zabudowy, nawet obiektów usług gastronomii czy obiektów usług kultury, które zgodnie z rysunkiem planu, mogą być zlokalizowane tylko na działce w bezpośrednim sąsiedztwie [...], poza nieruchomością skarżących. Jest to równoznaczne z ustaleniem całkowitego zakazu zabudowy na nieruchomości skarżących.
Skarżące podniosły, że całkowity zakaz zabudowy ich nieruchomości jest nieuzasadniony, gdyż nieruchomość skarżących położona jest w obszarze silnie zurbanizowanym, a w bezpośrednim otoczeniu nieruchomości znajdują się obszary wykorzystane pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną. Przeznaczenie nieruchomości pod zieleń urządzoną wywołuje skutek, który porównać można do faktycznego wywłaszczenia skarżących, pomimo że od strony formalnej nadal skarżące pozostają właścicielkami nieruchomości. Pozbawienie skarżących prawa do zabudowy nieruchomości oznacza, że w istocie muszą one zadowolić się korzystaniem z zieleni znajdującej się na nieruchomości, a więc korzystanie skarżących z nieruchomości będzie analogiczne, jak korzystanie z niej przez osoby trzecie. Nieruchomość — w świetle zapisów uchwały — ma być bowiem ogólnodostępnym parkiem. W zakresie natomiast obowiązków dotyczących nieruchomości, na skarżących nadal spoczywają obowiązki z tytułu posiadania nieruchomości, jak chociażby utrzymywanie porządku czy cywilnoprawna odpowiedzialność za zdarzenia zaistniałe na nieruchomości, a także konieczność ponoszenia obciążeń publicznoprawnych. Przeznaczenie nieruchomości pod zieleń urządzoną niweczy podstawowe składniki prawa własności, bowiem nadało nieruchomości cechy miejsca publicznego umożliwiając korzystanie z niej przez inne podmioty niezależnie od woli skarżących.
Skarżące wskazały, że zgodnie z uchwałą na terenie nieruchomości wskazano tylko jedno drzewo - pomnik przyrody wraz ze strefą ochronną: jesion wyniosły położony między ul. [...] i ul. [...] na działce nr ew. [...] obręb [...] oraz ustalano zachowanie tylko jednego istniejącego cennego drzewa do ochrony: dąb położony między ul. [...] i ul. [...] na działce nr ew. [...] obręb [...]. Pozostałą część nieruchomości, o łącznej powierzchni 11 543 m2 (działka [...] - 4864 m2, działka [...] - 6679 m2), stanowi tylko samoistnie rosnąca trawa, wobec czego w ocenie skarżących nieuzasadnione jest ustanawianie na całym obszarze ich nieruchomości zieleni urządzonej ogólnodostępnej — parku, podczas gdy nieruchomości nie posiadają dużych i atrakcyjnych walorów przyrodniczych, a ponadto w pobliżu znajduje się już teren zielenie urządzonej
[...], a w odległości około 1 km od działek, przy ul. [...], położony jest duży teren zielony - [...] o powierzchni ok. 20,34 ha.
Wobec powyższego, w ocenie skarżących obszar ich nieruchomości nie może być w całości chroniony przed zabudową tylko z uwagi na niewielkie walory przyrodnicze (2 drzewa), gdyż owe nie występują na całym jego obszarze, a jedynie na wyraźnie oznaczonej części - jesion wyniosły wraz z strefą ochronną w części północnej nieruchomości oraz znajdujący się w południowej części nieruchomości dąb szypułkowy. Skarżące wskazały na brak występowania na działkach skarżących jakichkolwiek innych form ochrony przyrody niż powyżej wymienione dwa drzewa.
Skarżące podniosły także, że ich nieruchomość w istotnej części była przeznaczona pod zabudowę, co najmniej zgodnie z:
1) planem realizacyjnym zatwierdzonym decyzją Wydziału Architektury, Nadzoru Budowlanego i Geodezji Prezydium Rady Narodowej [...] z dnia [...] lutego 1972 r. (znak [...]) oraz
2) zgodnie z obowiązującym w dniu [...] czerwca 1991 r. miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, którego treść powołano w uchwale Rady Dzielnicy Gminy [...] nr [...].
Teren ten był przeznaczony pod zabudowę usługowo-mieszkaniową U/M. Co istotne, zgodnie z rysunkiem powyższego planu miejscowego tereny zieleni parkowej (park osiedlowy "[...]") — oznaczone na rysunku planu 12-10 ZP — miały znajdować się wokół "[...]", a zatem na północ od nieruchomości skarżących.
Stawiając zarzut nieuwzględnienia wymagań ładu przestrzennego, w tym naruszenie zasad urbanistyki i prawidłowego kształtowania architektury, skarżące wskazały, że obszar oznaczony w uchwale symbolem ZP1, obejmujący swoimi granicami ich nieruchomość, stanowi swego rodzaju pustkowie w środku terenu zurbanizowanego i tworzy sztuczną, gdyż narzuconą i nieprzemyślaną z perspektywy urbanistycznej, granicę dzielącą tereny mieszkaniowe, a tym samym dającą efekt rozproszenia zabudowy. Stan ten stoi w sprzeczności z opisaną wyżej zasadą ładu przestrzennego. Zagospodarowanie terenu nieruchomości skarżących powinno odzwierciedlać przyjęte dla szerszego obszaru, zasady kształtowania przestrzeni, czyli dążyć do dostosowania do sąsiadującej zabudowy. Pierwotne plany przewidywały zagospodarowanie nieruchomości na cele związane z budową osiedla mieszkaniowego [...]. W takim celu nieruchomość została wywłaszczona, co wynika wprost z decyzji zwrotowych dotyczących nieruchomości. Niezrozumiałe jest, dlaczego w studium i uchwale plany te nie zostały uwzględnione.
Ponadto zdaniem skarżących pozostawienie w środku zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej niezagospodarowanego terenu nieruchomości skarżących i przeznaczenie go na tereny zielone (dostępne jedynie dla właścicieli) jest wyrazem niegospodarności w planowaniu przestrzennym. Podobnie jak tereny sąsiadujące, nieruchomość powinna zostać przeznaczona na rozwój osiedla mieszkaniowego.
Skarżące wskazały, że na przestrzeni ostatnich latach, po odzyskaniu nieruchomości, wykazując dobrą wolę oraz pewne zrozumienie dla planów [...], kontaktowały się z zarówno z przedstawicielami władzy dzielnicy [...], jak i [...] w celu wypracowania kompromisu i proponowały, żeby Skarb Państwa wykupił od nich nieruchomość albo przedstawił nieruchomość do zamiany, skoro [...] chciałoby na działkach skarżących usytuować ogólnodostępny park. Niestety powyższe rozmowy zakończyły się fiaskiem i niezłożeniem skarżącym przez Skarb Państwa żadnej konkretnej propozycji. Również na chwilę obecną, po podjęciu uchwały, żaden przedstawiciel [...] czy dzielnicy [...] nie skontaktował się ze skarżącymi z propozycją wykupienia ich nieruchomości, mimo że z wpisów w mediach społecznościowych przedstawicieli władzy [...] wynika, że są oni zainteresowani podjęciem negocjacji ze skarżącymi.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie.
W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę podniesiono, że na terenie działek skarżących plan nie dopuszcza zabudowy. Dopuszcza natomiast sytuowanie boisk sportowych i placów zabaw oraz innych urządzeń sportowych i rekreacyjnych takich jak: stoły do szachów i tenisa stołowego, tory jazdy na rolkach i deskorolkach, stoły piknikowe itp. Dopuszcza się także sezonową lokalizację ogródków kawiarnianych. Na terenie działek Skarżących wskazano również powiązania piesze.
Organ wskazał, że od samego początku założeniem projektu planu było dopuszczenie zachowania istniejących budynków administracji osiedla z możliwością jedynie ich przebudowy i remontu oraz zakaz lokalizowania nowej zabudów}- kubaturowej za wyjątkiem obiektów usług gastronomii i obiektów usług kultur}-, towarzyszących funkcji podstawowej. Dla obiektów usług gastronomii i obiektów usług kultury wyznaczono nieprzekraczalną linię zabudów na rysunku planu. Linie zabudowy zdecydowano się wprowadzić w terenie gdzie jest już istniejąca zabudowa, aby jak najmniej ingerować zagospodarowaniem w cenne pod kątem przyrodniczym tereny.
Ponadto na terenie działek skarżących zlokalizowany jest pomnik przyrody i cenne drzewo wskazane w planie do ochrony.
1. Drzewo pomnik przyrody wraz ze strefą ochronną: jesion wyniosły między ul. [...] i ul. [...] - działka nr ew. [...] obręb [...], dla pomnika przyrody wraz ze strefa obowiązują przepisy odrębne.
2. Cenne drzewa do ochrony: dąb na terenie parku między ul. [...] i ul. [...] — działka nr ew. [...] obręb [...], dla którego plan ustalił:
a) zakaz usuwania, niszczenia i uszkadzania drzewa,
b) w zasięgu korony i systemu korzeniowego drzewa, nie mniejszym niż w promieniu 15 m od zewnętrzny krawędzi pnia, zakazuje się:
— prowadzenia prac trwale zniekształcających rzeźbę terenu i stosunki wodne,
— uszkadzania i zanieczyszczania gleby oraz prowadzenia wszelkiej działalności, prowadzący do pogorszenia warunków wegetacji drzewa,
— wyznaczania miejsc składowania odpadów,
— wyznaczania miejsc parkowania pojazdów.
Ponadto w sąsiedztwie działek skarżących znajduje się ciek wodny - [...] ciek naturalny, połączony ze [...].
Teren [...] wraz z otoczeniem został wpisany do Gminnej Ewidencji Zabytków pod nr [...]. ( także północne części dziełek skarżących).
Organ podkreślił, że według ustaleń planu linie rozgraniczające terenu 1ZP stanowią granice terenu rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym. A zatem działki skarżących zostały w prognozie finansowej przewidziane do wykupu.
Do oszacowania kosztów wykupu gruntów od właścicieli prywatnych, cenę gruntu ustalono w oparciu o transakcje rynkowe zawarte w latach 2018-2019 na terenie [...]. Na rynku warszawskim występuje bardzo mała liczba transakcji gruntami niebudowlanymi, do których między innymi należą tereny zieleni urządzonej. Średnią cenę gruntu ustalono na 213 zł, stąd kwotę wykupu gruntów prywatnych (skarżących) oszacowano następująco: 25255 m2 x 213 zł/m2 - 5 379 315 zł (w zaokrągleniu 5 400 000 zł).
Zdaniem organu nie jest zatem prawdą, że na skarżących nadal spoczywają obowiązki z tytułu posiadania nieruchomości, jak chociażby utrzymanie porządku czy cywilnoprawna odpowiedzialność za zdarzenia zaistniałe na nieruchomości, a także konieczność ponoszenia obciążeń publicznoprawnych. Nie jest także prawdą jak podnoszą skarżące, ze teren ma być dostępny tylko dla właścicieli. Teren jest inwestycja celu publicznego o znaczeniu lokalnym, ma służyć okolicznym mieszkańcom.
Rada Miasta [...] podniosła, że z wykonanych analiz przed przygotowaniem projektu planu wynika jednoznacznie, że działki skarżących były predysponowane do zachowania, jako tereny zieleni, ważne obszary ze względów przyrodniczych, ważne powiązanie przyrodnicze w skali miasta. Ponadto zachowanie istniejących terenów zieleni i urządzenie ich, w tym dosadzenie zieleni niskiej i wysokiej przeciwdziałać ma miejskiej wyspie ciepła oraz zmianom klimatu. W procedurze prac nad planem do projektu wpłynęło 15 uwag z wnioskiem o pozostawienie jako terenu zielni urządzonej terenu 35ZP. Uwagi te łącznie zostały podpisane przez 1046 mieszkańców.
Organ wskazał, że ustalając przeznaczenie dla przedmiotowych działek organ ważył interes publiczny i interes prywatny. Tereny sąsiednie są terenami zainwestowanymi z istniejącą punktową, wysoką zabudową wielorodzinną. Dużą część osiedla stanowią parkingi dla samochodów. W sąsiedztwie po zachodniej stronie ul. [...] przybyło wiele inwestycji mieszkaniowych, realizowanych na podstawie decyzji o warunkach zabudowy, gdzie nie ma zapewnionych terenów zieleni urządzonej. Dlatego wyważono interes mieszkańców osiedla [...] polegający na zaspokojeniu na tym obszarze zapotrzebowania na tereny zieleni, rekreacji i wypoczynku. Jednocześnie tereny działek skarżących wskazano jako inwestycje celu publicznego. Zgodnie z art. 7 ustawy o samorządzie gminnym zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy, zadania własne gminy to m.in. zieleń gminna i zadrzewienia.
Wprowadzone przeznaczenie terenu jest zgodne z celem, jaki przyświecał uchwaleniu planu, wynikało z analiz przyrodniczych, a co za tym idzie konieczności: ochrony terenów zielni istniejącej, zachowania powiązań przyrodniczych, wynikało z analiz społecznych, przypływu nowych mieszkańców, co jest związane z zapotrzebowaniem na tereny rekreacyjno-wypoczynkowe, a także jest zgodne z polityką przestrzenną miasta, wyrażoną w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, jak również w Strategii adaptacji do zmian klimatu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej "p.p.s.a.") Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Z kolei stosownie do art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.
Rozpoznając niniejszą skargę Sąd uznał, że nie zasługuje ona na uwzględnienie.
Skarga została wniesiona na podstawie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (dalej "u.s.g."). Według tego przepisu prawo do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na uchwałę z zakresu administracji publicznej ma każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostało naruszone takim aktem, przy czym zaskarżenie uchwały do sądu musi być poprzedzone wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa.
Sąd dokonując oceny dopuszczalności złożonej skargi podkreśla, że przepis art. 101 ust. 1 u.s.g. stanowi lex specialis w stosunku do ogólnej normy art. 50 p.p.s.a. Strona inicjująca postępowanie sądowe w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g musi wykazać istnienie związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą, a jej indywidualną sytuacją prawną (interes prawny), a także musi wykazać, że ze względu na istnienie tego związku zaskarżona uchwała negatywnie wpływa na jej sytuację prawną, pozbawiając np. uprawnień lub uniemożliwiając ich realizację (naruszenie interesu prawnego).
W rozpoznawanej sprawie Sąd stwierdza, że skarżące niewątpliwie posiadają interes prawny jako współwłaścicielki działek ew. nr [...] w obrębie [...], w dzielnicy [...], przy ul. [...], tj. na terenie objętym kwestionowanym planem.
Wyjaśnić należy, że przyjmuje się, że postanowienia planu naruszają interes prawny, wówczas, gdy zaskarżonym aktem zostaje odebrane lub ograniczone jakieś prawo skarżącego wynikające z przepisów prawa materialnego, względnie zostanie nałożony na niego nowy obowiązek lub też zmieniony obowiązek dotychczas na nim ciążący (wyrok NSA z 19 czerwca 2009r., sygn. akt II OSK 205/09).
W rozpatrywanej sprawie skarżące upatrują ograniczenia swojego prawa własności w przeznaczeniu w uchwale całego obszaru nieruchomości na tereny zieleni urządzonej (ZP1) i zakazie lokalizowania nowej zabudowy kubaturowej. Zatem w ocenie Sądu skarżące wykazały naruszenie własnego, indywidualnego interesu prawnego.
W takiej sytuacji materialnoprocesowej możliwe było przystąpienie do oceny zasadności tejże skargi. Omawiany plan został uchwalony w 2021 r. Oznacza to konieczność oceny tego planu w toku niniejszego postępowania w oparciu o przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Podkreślić należy, że w niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest uchwała dotycząca ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Należy zatem wskazać, że wprawdzie każdy właściciel nieruchomości znajdującej się w obszarze planu ma legitymację do jego skarżenia, ale na uwzględnienie zasługuje jedynie taka skarga, w której skarżący wykaże, że uchwała wpływa na przysługujące mu prawo własności w aspekcie naruszenia interesu prawnego, a nie faktycznego. Przy czym samo stwierdzenie naruszenia interesu prawnego uzasadniające przyznanie legitymacji procesowej do wniesienia skargi na uchwałę w przedmiocie planu miejscowego nie oznacza jednak automatycznie zasadności takiej skargi. Wyjaśnić bowiem należy, że prawo własności, którego ochronę zapewniają przepisy art. 21 ust. 1 i art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji RP, nie jest prawem bezwzględnym i doznaje określonych ograniczeń. Dopuszcza je Konstytucja, stanowiąc w art. 64 ust. 3, iż własność może być ograniczona tylko w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności. Ingerencja w sferę prawa własności pozostawać musi w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia. Także Trybunał Konstytucyjny stwierdził, iż prawo własności traktowane jest w naszym systemie prawnym jako prawo podmiotowe o najszerszej treści i w porównaniu z innymi prawami jako prawo najsilniejsze w stosunku do rzeczy. Zarazem nie jest ono prawem absolutnym (ius infinitum), a więc prawem niczym nieograniczonym. Przeciwnie, do istoty tego prawa należy z jednej strony swoboda korzystania z rzeczy własnej, z drugiej zaś, pewne ograniczenia tej swobody stanowiące swoistą granicę istoty prawa własności, a w konsekwencji także granicę ochrony tego prawa. Pojmowanie bowiem prawa własności, jako prawa absolutnego do rzeczy, prowadziłoby (...) do naruszenia interesów innych podmiotów (por. wyrok TK z dnia 20 kwietnia 1993 r., sygn. P 6/92, OTK 1993, Nr 1, poz. 8). Zgodnie z art. 31 ust. 3 Konstytucji ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla bezpieczeństwa lub porządku publicznego bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw. Ingerencja w sferę prawa rzeczowego do nieruchomości (własności, i odpowiednio użytkowania wieczystego) musi zatem pozostawać w racjonalnej, odpowiedniej proporcji do wskazanych celów (por. wyrok NSA z dnia 4 stycznia 2010r., sygn. akt II OSK 1708/09).
Skoro miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalany jest na podstawie przepisów rangi ustawowej, to ograniczenia w prawie własności wprowadzane tym planem są prawnie dopuszczalne. Ustalenia planu mogą i często ograniczają własność, ale takie normy wynikające z aktu prawa miejscowego jakim jest plan nie mogą być uznane za sprzeczne z generalnymi postanowieniami Konstytucji oraz art. 140 k.c. przewidującymi szczególną ochronę tego prawa. Warunkiem tego jest jednak, aby pozostawały w zgodzie z zasadą proporcjonalności.
Wymóg proporcjonalności, zwany także zakazem nadmiernej ingerencji, oznacza konieczność zachowania proporcji pomiędzy ograniczeniem danego konstytucyjnego prawa lub wolności (czyli nałożonymi na jednostkę obciążeniami), a zamierzonym celem (pozytywnym efektem) danej regulacji prawnej. Wymóg proporcjonalności oznacza konieczność wyważania dwóch dóbr (wartości), których pełna realizacja jest niemożliwa (vide wyrok NSA z dnia 3 lipca 2014r., sygn. akt II OSK 240/13).
Ograniczenia wykonywania prawa własności wynikają między innymi z przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie bowiem z art. 3 ust. 1 u.p.z.p. kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, należy do zadań własnych gminy. Natomiast w myśl art. 4 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Ponadto art. 1 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. określa zasady kształtowania polityki przestrzennej przez jednostki samorządu terytorialnego i organy administracji rządowej; zakres i sposoby postępowania w sprawach przeznaczania terenów na określone cele oraz ustalania zasad ich zagospodarowania i zabudowy - przyjmując za podstawę tych działań ład przestrzenny (rozumiany jako takie ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w uporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, społeczno-gospodarcze, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno-estetyczne (art. 2 pkt 1u.p.z.p.) i zrównoważony rozwój (rozumiany jako taki rozwój społeczno-gospodarczy, w którym następuje proces integrowania działań politycznych, gospodarczych i społecznych, z zachowaniem równowagi przyrodniczej oraz trwałości podstawowych procesów przyrodniczych, w celu zagwarantowania możliwości zaspokajania podstawowych potrzeb poszczególnych społeczności lub obywateli zarówno współczesnego pokolenia, jak i przyszłych pokoleń, o którym mowa w art. 3 pkt 50 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska w zw. z art. 2 pkt 2 u.p.z.p.).
Ustalając przeznaczenie terenu lub określając potencjalny sposób zagospodarowania i korzystania z terenu, organ waży interes publiczny i interesy prywatne, w tym zgłaszane w postaci wniosków i uwag, zmierzające do ochrony istniejącego stanu zagospodarowania terenu, jak i zmian w zakresie jego zagospodarowania, a także analizy ekonomiczne, środowiskowe i społeczne (art. 1 ust. 3 u.p.z.p.). Zatem organom gminy przysługuje tzw. władztwo planistyczne, co oznacza że mają prawo do ingerencji w prawo własności innych podmiotów w celu przeznaczenia terenu pod określone funkcje, nawet wbrew woli właścicieli gruntów objętych planem. Władztwo planistyczne wynikające z powołanych przepisów oznacza prawo do ustalenia przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu, realizowane w ramach miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W związku zatem z uchwaleniem planu miejscowego mogą się pojawiać ograniczenia w prawie własności. Jeżeli mieszczą się one w przyznanych ustawowo ramach, to nie stanowią naruszenia prawa i nie mogą być podstawą do stwierdzenia nieważności uchwały (por. wyrok NSA z dnia 19 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 796/12, dostępny w Internecie).
W niniejszej sprawie przede wszystkim wskazać należy, że mamy do czynienia z sytuacją szczególną. Objęty planem obszar [...] w rejonie [...] w dzielnicy [...], tj. 3 zbiorniki wodne [...] wraz z towarzyszącym im obszarem zieleni, od lat jest terenem rekreacyjnym mieszkańców osiedla [...]. Jak wskazano w znajdującym się w aktach sprawy "Raporcie o stanie istniejącym" z 2009 r., sporządzonym przez [...] S.A. ww. obszar to samodzielny teren zieleni urządzonej - park osiedlowy, stanowiący otoczenie stawów i [...]. Ciekawie skomponowane zadrzewienia, obecność stawów, lokalne zmiany ukształtowania terenu powodują że park stanowi cenny element krajobrazowy. Granica parku jest wyraźna, obserwuje się tendencję "wchodzenia" w teren parku parkingów. Dominujące gatunki drzew to: topole (Populus simonii, Populus alba, P.´ canadensis, P.sp.), wierzby białe (Salix alba), lipy (Tilia sp.), klony (Acer platanoides, A. negundo), jesiony (Fraxinus sp.).
Przedmiotowy obszar został objęty uchwałą Rady Miasta [...] z [...] października 2006 r. nr [...] w sprawie Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego [...], zmienioną: uchwałą nr [...] z [...] lutego 2009 r., uchwałą nr [...] z [...] kwietnia 2009 r., uchwałą nr [...] z [...] października 2010 r., uchwałą nr [...] z [...] lipca 2013 r. oraz uchwałą nr [...] z [...] października 2014 r. Teren ten wskazany jest w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego [...] jako teren zieleni urządzonej ZP1.
W Studium dla terenu ZP1 ustalono:
- ochronę i utrzymanie funkcji;
- zakaz zmniejszania powierzchni terenu;
- zachowanie min. 70% powierzchni biologicznie czynnej; dopuszcza się:
- modernizację istniejącej i realizację nowej zabudowy związanej z funkcją terenu o charakterze architektury ogrodowej, przeznaczonej m.in. na funkcję usługową (np. kawiarnie, cukiernie), gospodarczą (np. oranżerie, cieplarnie), dekoracyjną (np. altany, pergole, groty) oraz komunikacyjną (np. schody, ścieżki, mostki), urządzenia wodne (np. fontanny, studnie, stawy), urządzenia związane z placami zabaw dla dzieci, urządzenia sportowe i rekreacyjne (np. boiska), a także obiekty pamiątkowe i ogrodzenia,
Na dzień uchwalania studium przedmiotowe działki były własnością Miasta [...] Jednakże na podstawie ostatecznej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2015 r. nr [...], nastąpił zwrot działki nr [...], a na podstawie decyzji Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2011 r. nr [...] nastąpił wydanej na rzecz skarżącej H. S. oraz S. K. Skarżąca K. K. nabyła udziały w działkach drodze dziedziczenia testamentowego oraz na podstawie umowy darowizny.
Skarżące złożyły skargę na ww. uchwałę uchwałą Rady [...] z [...] października 2006 r. nr [...] w sprawie Studium w w zakresie, w jakim uchwała ta dotyczy nieruchomości, którą stanowią działki ew. nr [...] i nr [...]. WSA W Warszawie wyrokiem z dnia 13 stycznia 2019 r. sygn.. akt IV SA/Wa 2860/18 oddalił skargę. Natomiast Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 14 września 2021 r. sygn.. akt II OSK 2173/19 oddalił skargę kasacyjną skarżących od ww. wyroku WSA w Warszawie. Tym samym prawomocnie uznano, że Studium nie narusza prawa w zakresie działek , których skarżącej są aktualnie właścicielkami.
W myśl § 5 ust. 1 i 2 omawianej uchwały cały teren objęty planem oznaczono symbolem ZP1, a jako przeznaczenie wskazano : zieleń ogólnodostępna – park. Ustalono parametry i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu oraz zasady ochrony i kształtowania ładu przestrzennego, takie jak:
1) ustala się wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej: minimum 70%;
2) ustala się wskaźnik powierzchni zabudowy: maksymalnie 0,01;
3) ustala się wskaźnik intensywności zabudowy: maksymalnie 0,04;
4) ustala się minimalną wysokość zabudowy: nie ustala się;
5) ustala się maksymalną wysokość zabudowy — 8 m, to jest 1 kondygnacja;
6) ustala się nasadzenia zieleni niskiej i wysokiej;
7) dopuszcza się zachowanie istniejących budynków administracji osiedla z dopuszczeniem jedynie ich przebudowy i remontu;
8) zakazuje się lokalizowania nowej zabudowy kubaturowej za wyjątkiem obiektów usług gastronomii i obiektów usług kultury, towarzyszących funkcji podstawowej;
9) ustala się nieprzekraczalną linię zabudowy dla obiektów usług gastronomii i obiektów usług kultury — wg rysunku planu
W związku z tym, że zabudowa obiektami, o których mowa w pkt 8 jest dopuszczalna na działkach nie stanowiących własności skarżących, należy przyznać rację skarżącym, że plan na terenie działek skarżących nie dopuszcza żadnej zabudowy, nawet obiektów usług gastronomii czy obiektów usług kultury, które zgodnie z rysunkiem planu, mogą być zlokalizowane tylko na działce w bezpośrednim sąsiedztwie [...], poza nieruchomością skarżących. Plan dopuszcza natomiast dopuszcza natomiast sytuowanie boisk sportowych i placów zabaw oraz innych urządzeń sportowych i rekreacyjnych takich jak: stoły do szachów i tenisa stołowego, tort* jazdy na rolkach i deskorolkach, stoły piknikowe itp. Dopuszcza się także sezonową lokalizację ogródków kawiarnianych.
W ocenie Sądu powyższe ustalenia planu nie powodują, że przekroczono granice władztwa planistycznego oraz naruszono zasady proporcjonalności. Wskazać należy, że zgodnie z ustawą o samorządzie gminnym, do zadań własnych gminy należy zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty, które w szczególności obejmują kwestie zieleni gminnej i zadrzewień. Słusznie organ wskazał, że przedmiotem planu obszaru [...] — część I w rejonie [...] było ustalenie przeznaczenia i sposobu zagospodarowania cennych terenów zieleni, będących dużym i zwartym kompleksem w otoczeniu zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej. Opracowywany plan miejscowy ma charakter ochronny, a celem jego sporządzenia było zachowanie terenów zieleni urządzonej wraz z trzema zbiornikami wodnymi — [...], które stanowią jedyne miejsce rekreacji dla mieszkańców okolicznych dużych osiedli zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej.
Podkreślenia wymaga, że znajdujące się w aktach sprawy dokumenty, w tym analizy sporządzone przed przygotowaniem projektu planu jednoznacznie potwierdzają, że działki skarżących były predysponowane do zachowania, jako tereny zieleni, ważne obszary ze względów przyrodniczych, ważne powiązanie przyrodnicze w skali miasta. Ponadto zachowanie istniejących terenów zieleni i urządzenie ich, w tym dosadzenie zieleni niskiej i wysokiej przeciwdziałać ma miejskiej wyspie ciepła oraz zmianom klimatu.
Słusznie Rada wskazała, że na terenie działek skarżących zlokalizowany jest pomnik przyrody (jesion wyniosły) oraz cenne drzewo do ochrony – dąb. Zakres ochrony pomnika przyrody określają przepisy odrębne, natomiast co do dębu w planie zawarto m. in. zakaz usuwania drzewa, a w zasięgu korony i systemu korzeniowego drzewa, nie mniejszym niż w promieniu 15 m od zewnętrzny krawędzi pnia, zakazano min. prowadzenia prac trwale zniekształcających rzeźbę terenu i stosunki wodne. Ponadto północne części działek skarżących leżą na terenie [...], które wraz z otoczeniem został wpisany do Gminnej Ewidencji Zabytków. Plan dla obszaru "[...]" ujętego w Gminnej Ewidencji Zabytków ustala: zachowanie istniejącej funkji terenu i układu zieleni, zachowanie układu stawów połączonych kanałami oraz zakaz realizacji zabudowy kubaturowej za wyjątkiem przewidzianych w planie obiektów usług gastronomi i obiektów usług kultury. Projekt planu był uzgadniany z [...] Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków.
Nie mogło ujść też uwagi Sądu, co było podnoszone przez organ w odpowiedzi na skargę i znajduje potwierdzenie w aktach administracyjnych, że już w opracowaniu ekofizjograficznym sporządzonym do Studium, jednostka ZP1 została sklasyfikowana jako obszar o wysokich walorach przyrodniczych. W "Raporcie o stanie istniejącym wraz z analizami", z 2009 r. podkreślono rolę terenów zieleni w osiedlu mieszkaniowym [...]. Wskazywano, że głównym celem sporządzania planu powinna być ochrona przestrzeni wewnątrzosiedlowej osiedla [...] Mieszkaniowej i zachowanie jej jako przestrzeni otwartej, przeznaczonej na zieleń urządzoną. Wskazano, iż niedopuszczalne jest realizowanie, na wydzielonych wewnątrz osiedla działkach, nowych grodzonych zespołów mieszkaniowych. Także w "Opracowaniu ekofizjograficznym dla potrzeb przygotowania projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...]" z 2009 r. zwrócono uwagę, na powiązanie przyrodnicze, które zapewnia przedmiotowy teren. Wskazano, że poprzez omawiany park osiedlowy dokonuje się połączenie przyrodnicze w kierunku wschodnim poprzez Lasek [...] z rezerwatem [...] i dalej ponadregionalnym, ciągiem ekologicznym wzdłuż W. a także w kierunku zachodnim z [...] i dalej przez lotnisko [...] z [...] ([...] Park Narodowy).
Znajdują potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym ustalenia organu, iż tereny sąsiednie są terenami zurbanizowanymi z istniejącą punktową, wysoką zabudową wielorodzinną. Dużą część osiedla stanowią parkingi dla samochodów. W sąsiedztwie po zachodniej stronie ul. [...] przybyło wiele inwestycji mieszkaniowych, realizowanych na podstawie decyzji o warunkach zabudowy, gdzie nie ma zapewnionych terenów zieleni urządzonej. Przekonująca jest argumentacja organu, że wprowadzone przeznaczenie terenu jest zgodne z celem, jaki przyświecał uchwaleniu planu, wynikało z analiz przyrodniczych, a co za tym idzie konieczności: ochrony terenów zielni istniejącej, zachowania powiązań przyrodniczych, wynikało z analiz społecznych, przypływu nowych mieszkańców, co jest związane z zapotrzebowaniem na tereny rekreacyjno-wypoczynkowe, a także jest zgodne z polityką przestrzenną miasta, wyrażoną w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, jak również w Strategii adaptacji do zmian klimatu.
Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy, że stanowią one nie popartą żadnymi specjalistycznymi opiniami polemikę z ww. ustaleniami zawartymi w powyższych opracowaniach i opiniach, a mających na celu zanegowanie wartości przyrodniczych działek skarżących oraz próbę wyłączenia tych działek z teneu objętego planem. Bez znaczenia dla podjętej uchwały była podnoszona przez skarżących okoliczność przeznaczenia działek skarżących pod zabudowę mieszkaniowo-usługową na podstawie planu realizacyjnego z 1972 oraz miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z 1991 r. Podkreślenia wymaga, że gdyby taka zabudowa została zrealizowana na działkach skarżących, nie nastąpił by zwrot działek w 2011 r. oraz 2016 r.
Całkowicie niezasadny jest także zarzut nieuwzględnienia wymagań ładu przestrzennego, w tym naruszenie zasad urbanistyki i prawidłowego kształtowania architektury. Skarżące wskazując, że obszar oznaczony w uchwale symbolem ZP1, , stanowi swego rodzaju pustkowie w środku terenu zurbanizowanego i tworzy sztuczną, gdyż narzuconą i nieprzemyślaną z perspektywy urbanistycznej, granicę dzielącą tereny mieszkaniowe, a tym samym dającą efekt rozproszenia zabudowy, de facto negują ideę parków osiedlowych dostępnych dla mieszkańców osiedli, wskazując na konieczność zurbanizowania takich terenów. Powyższe stanowisko jest całkowicie błędne. Podkreślić należy, że analogiczny zarzut odnośnie wyznaczania terenów zieleni w centrum osiedla skarżące postawiły także w skardze na Studium i nie znalazł on akceptacji sądów, w tym NSA.
Zdaniem Sądu nie naruszono także zasady proporcjonalności. Wyważono interes mieszkańców osiedla [...] polegający na zaspokojeniu na tym obszarze zapotrzebowania na tereny zieleni, rekreacji i wypoczynku i z interesem skarżących, a interes właścicielek omawianych działek. Istotne znaczenie ma przy tym fakt, że w myśl art. 6 pkt 9c ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami – celem publicznym w rozumieniu ustawy jest m. in. wydzielanie gruntów pod publicznie dostępne samorządowe parki, a także ich urządzanie, w tym budowa lub przebudowa. W myśl § 5 ust. 5 planu w zakresie wymagań wynikających z potrzeb kształtowania przestrzeni publicznych ustala się, że przestrzenią publiczną jest cały obszar planu 0 teren zieleni urządzonej ogólnodostępnej – park, a w myśl ust. 11 tego przepisu linie rozgraniczające terenu 1ZP stanowią granice terenu rozmieszczenia inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym. Niewątpliwie zatem teren przeznaczany w planie, pod realizację ww. parku, zostanie wywłaszczony za odszkodowaniem. Trudno jest wobec tego mówić o braku proporcjonalności pomiędzy interesem publicznym, przejawiającym się w realizacji celu publicznego - parku, a uprawnieniami właścicielskimi skarżących. Odnosząc się do zarzutów skarżących w tym zakresie wskazać należy, że poza zakres niniejszej sprawy wykracza kwestia ustalenia wysokości odszkodowania oraz terminu jego wypłaty.
Z powyżej wskazanych powodów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji.