VII SA/Wa 1180/05

VII SA/Wa 1180/05 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-01-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-09-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Krystyna Tomaszewska /sprawozdawca/
Leszek Kamiński
Wojciech Mazur /przewodniczący/
Symbol z opisem
6017 Samodzielne funkcje techniczne w budownictwie
Sygn. powiązane
II OSK 659/06 - Wyrok NSA z 2007-04-20
Skarżony organ
Minister Infrastruktury
Treść wyniku
Stwierdzono nieważność decyzji I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Mazur, , Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska (spr.), Sędzia WSA Leszek Kamiński, Protokolant Aleksandra Młyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2006 r. sprawy ze skargi W. F. na decyzję Krajowego Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] grudnia 2004 r. Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania wyjaśniającego w sprawie odpowiedzialności zawodowej I. stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Okręgowego Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa z dnia [...] sierpnia 2004 r. nr [...], II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku.
Uzasadnienie
VII S.A./Wa 1180/05
UZASADNIENIE
Okręgowy Rzecznik Odpowiedzialności Zawodowej [...] Okręgowej zby Inżynierów Budownictwa w B. decyzją Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2004r, a podstawie art. 105 §1 kpa oraz Uchwały Nr [...] z dnia [...] listopada 2003r § 39 p 1) h Krajowej Rady Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa, umorzył postępowanie wyjaśniające wszczęte z urzędu na skutek zawiadomienia przez inwestora W. F., toczące się przeciwko E.i S., obwinionemu o to, że w związku z wykonywaniem samodzielnych funkcji w budownictwie, mimo przyjęcia na siebie w dniu 1 lutego 1999r obowiązków kierownika budowy nie spełniał ich lecz podjął się pełnienia funkcji inspektora nadzoru inwestorskiego, co poświadczył wpisem w dniu 22 marca 1999r do dziennika budowy wydanego w związku z realizacją budowy budynku mieszkalnego jednorodzinnego w miejscowości B. ul. B., C i działając jako inspektor nadzoru inwestorskiego dokonał wpisu do dziennika budowy z data wsteczną tj. o czyn z art. 95 pkt 4 prawa budowlanego z uwagi na przedawnienie karalności ( art. 100 ustawy Prawo budowlane ).
W uzasadnieniu podał, iż przedmiotowa sprawa jest ponownie rozpatrywana w związku z decyzją Krajowego Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa Nr [...] z dnia [...] lipca 2004r uchylającą zaskarżoną przez W. F. decyzję Okręgowego Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa w B. z dnia [...] stycznia 2004r o umorzeniu na podstawie art. 105§l kpa postępowania wyjaśniającego.
Okręgowy Rzecznik Odpowiedzialności Zawodowej ustalił, iż obwiniony E. S. będący technikiem budowlanym posiada uprawnienia budowlane w
specjalności konstrukcyjno-budowlanej do pełnienia samodzielnej funkcji kierownika budowy i robót w zakresie ograniczonym.
Ponadto, E. S. jest członkiem [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa od dnia 1 stycznia 2003r, a w dniu 22 marca 1999r kiedy dokonywał wpisu do dziennika budowy, że jest inspektorem nadzoru budowlanego nie należał do w/w Izby bowiem wówczas ona nie istniała.
O wykroczeniach popełnionych przez E. S. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego wiedział już w dniu 15 stycznia 2000r. W tej sytuacji, należało zdaniem Okręgowego Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej umorzyć postępowanie z powodu przedawnienia karalności.
Krajowy Rzecznik Odpowiedzialności Zawodowej po rozpatrzeniu odwołania W. F. decyzją Nr [...] z dnia [...] grudnia 2004r na podstawie art. 138 §1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Organ odwoławczy uznał, iż upłynął termin wskazany w art. 100 Prawa budowlanego bowiem Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego powziął wiadomość o czynach E. S. powodujących odpowiedzialność zawodową w dniu 15 stycznia 2000r.
Wobec powyższego, zdaniem organu odwoławczego " postępowanie w sprawie odpowiedzialności zawodowej Obwinionego powinno było zostać wszczęte najpóźniej w dniu 15 lipca 2000r. W terminie tym stosowne postępowanie nie zostało jednak wszczęte. Wobec tego za trafne należy uznać rozstrzygnięcie zawarte w decyzji Okręgowego Rzecznika Odpowiedzialności Zawodowej [...] Okręgowej Izby Inżynierów Budownictwa w B. z dnia [...] sierpnia 2004r o umorzeniu postępowania wyjaśniającego w sprawie odpowiedzialności zawodowej w budownictwie Pana E. S.".
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniósł W. F..
Zaskarżonej decyzji zarzuca naruszenie art. 100 Prawa budowlanego " poprzez ustalenie, że należało umorzyć postępowanie z uwagi na upływ 6- cio miesięcznego terminu w którym organ nadzoru budowlanego powziął wiadomość o popełnieniu czynu przez E. S. gdy tymczasem dotychczas nie została zakończona budowa przedmiotowego budynku".
W odpowiedzi na skargę, Krajowy Rzecznik Odpowiedzialności Zawodowej wniósł o odrzucenie skargi z powodu braku legitymacji skarżącego do jej złożenia ewentualnie o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Zgodnie z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r- Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz 1270 ), Sąd rozstrzygając w granicach danej sprawy, nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Korzystając z możliwości, jakie stwarza dla Sądu powyższy przepis, należało skargę uznać za uzasadnioną.
Organy samorządów zawodowych w zakresie powierzonym im przez ustawę wykonują funkcje zlecone z zakresu administracji publicznej.
W tej też części posiadają stosowne kompetencje przysługujące władzy publicznej lecz tylko w tym zakresie w jakim ustawa powierza im załatwianie spraw.
Taka forma działania organów samorządów zawodowych uregulowana jest w art. 11 ustawy z dnia 15 grudnia 2000r o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów ( Dz.U. z 200lr, Nr 5, poz 42 z późn zm).
Przepis art. 11 ust 1 wyżej wymienionej ustawy stanowi, iż do postępowania w sprawach indywidualnych uregulowanych w ustawie z wyjątkiem spraw dyscyplinarnych stosuje się przepisy kodeksu postępowania administracyjnego.
Oznacza to, że organy samorządu zawodowego mogą załatwiać sprawy poprzez wydanie decyzji administracyjnych tylko wówczas gdy przepisy kpa lub innych ustaw przewidują taką formę działania.
Kompetencje rzecznika odpowiedzialności zawodowej określone zostały w przepisie art. 26 ustawy z dnia 15 grudnia 2000r o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów ( Dz.U. z 200lr, Nr 5, poz 42 z późn zm ).
Zgodnie z tym przepisem, rzecznik odpowiedzialności zawodowej upoważniony jest do składania odwołań od orzeczeń okręgowego sądu dyscyplinarnego do Krajowego Sądu Dyscyplinarnego oraz do wnoszenia skarg do sądu administracyjnego w zakresie odpowiedzialności zawodowej członków izb architektów i inżynierów budownictwa.
Przepisy te nie określają trybu w jakim rzecznik odpowiedzialności zawodowej prowadzi stosownie do art. 26 ust 1 w/w ustawy postępowanie wyjaśniające. Nie określają też formy zakończenia postępowania wyjaśniającego.
Brak prawnej regulacji, nie uprawnia jednak do zastosowania w zakresie odpowiedzialności zawodowej procedur przewidzianych dla postępowania w
sprawach odpowiedzialności dyscyplinarnej uregulowanej w Rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 31 października 2002r w sprawie szczegółowych zasad i trybu postępowania dyscyplinarnego w stosunku do członków samorządów zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz urbanistów (Dz.U. Nr 194, poz 1635 ).
Istnieje bowiem zasadnicza różnica pomiędzy odpowiedzialnością dyscyplinarną członków wynikającą z naruszania praw korporacyjnych, a odpowiedzialnością zawodową.
Instytucje te różni nie tylko ich źródło lecz tryb załatwiania i różna droga sądowa.
Sprawy odpowiedzialności dyscyplinarnej poddane są orzecznictwu sądów powszechnych natomiast sprawy odpowiedzialności zawodowej należące do spraw publicznych podlegają kontroli sądów administracyjnych.
Rzecznik odpowiedzialności zawodowej nie jest zatem uprawniony do posiłkowania się wymienionym rozporządzeniem w sprawach z zakresu odpowiedzialności zawodowej.
Z przepisów art. 25 i 26 ustawy korporacyjnej wynika, iż sądy dyscyplinarne są uprawnione do orzekania w sprawach z zakresu odpowiedzialności zawodowej natomiast rzecznik odpowiedzialności zawodowej może jedynie prowadzić postępowanie wyjaśniające w tym zakresie oraz wnosić oskarżenia w tych sprawach do sądów dyscyplinarnych.
Rzecznik odpowiedzialności zawodowej nie posiada kompetencji do wydawania jakichkolwiek aktów administracyjnych bowiem ustawa w takie kompetencje go nie wyposażyła jak również w delegacji do art. 58 nie zawarto stosownego odesłania.
W związku z powyższym, rzecznik nie posiada prawa do orzekania w drodze decyzji administracyjnej o popełnieniu lub też o nie popełnieniu zarzucanych czynów jak również nie może rozstrzygać w drodze decyzji o umorzeniu postępowania.
W szczególności podstawy prawnej do wydania decyzji o umorzeniu przez rzecznika odpowiedzialności zawodowej postępowania wyjaśniającego nie może stanowić § 39 p 1) h Uchwały nr 28/R/03 z dnia 19 listopada 2003 r. Krajowej Rady Polskiej Izby Inżynierów Budownictwa.
Przepis tej uchwały w tym zakresie jest sprzeczny z ustawą z dnia 15 grudnia 2000 r. o samorządach zawodowych architektów, inżynierów budownictwa oraz architektów (Dz. U. z 2001 r., nr 5, poz. 42 z późn. zm.).
Ustawa ta bowiem w takie kompetencje rzecznika odpowiedzialności zawodowej nie wyposażyła.
Działaniem takim rzecznik odpowiedzialności zawodowej wkraczałby w kompetencje sądu dyscyplinarnego do którego należy zbadanie merytoryczne sprawy i wydanie stosownego orzeczenia.
Okręgowy Rzecznik Odpowiedzialności Zawodowej wydając decyzję administracyjną w sprawie będącej przedmiotem kontroli sądu dyscyplinarnego wydał ją z naruszeniem właściwości rzeczowej wchodząc w kompetencje okręgowego sądu dyscyplinarnego.
Zgodnie z art. 38 pkt 3 ustawy korporacyjnej Krajowy Rzecznik Odpowiedzialności Zawodowej sprawuje nadzór nad działalnością okręgowych rzeczników odpowiedzialności zawodowej.
Z przepisu tego nie wynika jednak by Krajowy Rzecznik Odpowiedzialności Zawodowej był organem wyższego stopnia w sprawach administracyjnych załatwianych przez rzeczników okręgowych.
Kompetencji takiej nie przewidziano dla Rzecznika Krajowego z tej przyczyny, iż rzecznicy okręgowi nie mają żadnych kompetencji do załatwiania spraw.
Krajowy Rzecznik Odpowiedzialności Zawodowej rozpoznając odwołanie z naruszeniem zarówno właściwości rzeczowej jak i instancyjnej wydał zaskarżoną decyzję.
Zaskarżona decyzja jak i decyzja ją poprzedzająca zapadły z naruszeniem przepisów o właściwości ( art. 156 §1 pkt 1 kpa).
Stwierdzenie nieważności decyzji skutkuje uwzględnieniem skargi na podstawie art. 145§1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r - prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz 1270 ze zm).
Zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku na zasadzie art. 152 w/w ustawy.
O kosztach orzeczono zgodnie z art. 200 w/w ustawy.