VII SA/WA 1179/21

VII SA/Wa 1179/21 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2021-10-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-06-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Andrzej Siwek
Grzegorz Antas /przewodniczący/
Tomasz Janeczko /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 509/22 - Wyrok NSA z 2024-11-21
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 1333
art. 35 ust 1 pkt 1, art. 36 A
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grzegorz Antas, Sędzia WSA Tomasz Janeczko (spr.), Sędzia WSA Andrzej Siwek, , Protokolant specjalista Ewa Sawicka-Bożek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 października 2021 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2021 r. znak [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oddala skargę
Uzasadnienie
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "GINB", "organ odwoławczy"), decyzją z dnia [...] kwietnia 2021 r., znak: [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 z późn. zm., dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania A K (dalej: "Skarżąca") od decyzji Wojewody [...] ( dalej: "Wojewoda", "organ I instancji") z dnia [...] listopada 2020 r., znak: [...], w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Powyższa decyzja, wydana została w następującym stanie faktycznym i prawnym.
W dniu [...] lutego 2020 r. do Wojewody wpłynął wniosek Skarżącej o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. znak: [...] zmieniającej decyzję Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] maja 2015 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę stacji kontroli pojazdów z 3 stanowiskową bezdotykową myjnią samochodową zlokalizowaną przy ul. [...].
Skarżąca jako właścicielka działek nr [...] i [...] wniosła o stwierdzenie nieważności wyżej wskazanej decyzji Starosty w oparciu o przesłankę określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. zarzucając decyzji Starosty naruszenie:
1. Art. 7, 8, 9, 11, 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, z uwagi na to, że inwestycja narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
2. § 11 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Z uzasadnienia wniosku Skarżącej wynika, że uważa ona że jej działki znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji, co uzasadnia uznanie jej stronę postępowania o udzielenie inwestorowi pozwolenia na budowę.
Wojewoda w dniu [...] marca 2020 r. wezwał Skarżącą o wskazanie interesu prawnego z uwagi, na który żąda wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji . W udzielonej odpowiedzi Skarżąca podała numery działek ([...] , [...]), które w jej ocenie znajdują się w obszarze oddziaływania inwestycji. Dodatkowo wskazała na naruszenie przepisów art. 140, 143, 144 kodeksu cywilnego wskazując, że działalność myjni powoduje, że na jej nieruchomości przedostają się efekty działalności myjni w postaci np. dźwięku, piany czy płynów wybijających ze studzienek.
Z uwagi na powyższe wskazała, że z całą pewnością obszar oddziaływania inwestycji nie zamyka się w granicach tylko działki, na której znajduje się myjnia. Na potwierdzenie tego faktu, przesłała wydruk zdjęć piany przedostającej się na sąsiednie nieruchomości w tym, jak wyjaśniła, należące do niej. Ponadto załączyła opinię akustyczną, obrazującą normy hałasu.
Wojewoda decyzją z [...] listopada 2020 r., znak: [...], po wszczęciu postepowania na wniosek na wniosek Skarżącej, odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] sierpnia 2015 r., Nr [...], zmieniającej decyzję Starosty [...] Nr [...] z [...] maja 2015 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę stacji kontroli pojazdów z 3 stanowiskową bezdotykową myjnią samochodową zlokalizowaną przy ul. [...] , dz. Nr [...],[...], obręb [...].
Od powyższego rozstrzygnięcia organu wojewódzkiego z dnia [...] listopada 2020 r., odwołanie wniosła Skarżąca.
Po rozpatrzeniu ww. odwołania Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego skarżoną decyzją z [...]kwietnia 2021r., znak: [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody.
Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie, organ odwoławczy wyjaśnił na wstępie istotę i zasady postepowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji oraz pojęcie wady rażącego naruszenia prawa wymienionej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
Przeprowadzając postępowanie w tym trybie organ odwoławczy stwierdził, że prawidłowe było działanie organu wojewódzkiego polegające na wszczęciu odrębnego postępowania w stosunku do decyzji "zmieniającej" (decyzja Starosty [...]z dnia [...]sierpnia 2015 r.) decyzję Starosty [...]z [...] maja 2015 r., gdyż każda z decyzji powinna zostać oceniona według stanu prawnego i faktycznego na dzień ich wydania, zgodnie z brzmieniem przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane. GINB podkreślił, że decyzje Starosty [...] z dnia [...] maja 2015 r. i z dnia [...] sierpnia 2015 r., stanowią dwie odrębne decyzje administracyjne wydane w przedmiocie pozwolenia na budowę.
Dalej GINB wskazał, że decyzją z [...] sierpnia 2015 r., Nr [...] Starosta [...] , na podstawie art. 36a ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013r., poz. 1409 ze zm.) po rozpatrzeniu wniosku z [...] lipca 2015 r. (data wpływu do organu) firmy [...] , zmienił "za zgodą stron decyzję własną Nr [...] z [...] maja 2015 r. o pozwoleniu na budowę okręgowej stacji kontroli pojazdów z trzystanowiskową samoobsługową myjnią samochodową, ETAP I - budowa budynku okręgowej stacji kontroli pojazdów z lokalizacją na działkach nr [...],[...]położonych w obrębie [...] w następującym zakresie: zatwierdza się zamienny projekt budowlany okręgowej stacji kontroli pojazdów z trzystanowiskową samoobsługową myjnią samochodową ETAP II, z lokalizacją na działkach nr [...] , [...], obręb ewidencyjny [...]przy ul. [...], w zakresie realizacji:
1) rozbudowy budynku okręgowej stacji kontroli pojazdów o trzystanowiskową samoobsługową myjnią samochodową.
2) budowy infrastruktury towarzyszącej, obejmującej budowę: zewnętrznej instalacji elektrycznej, wewnętrznej sieci kanalizacji sanitarnej wewnętrznej sieci kanalizacji deszczowej, wewnętrznej sieci oświetleniowej na działkach budowlanych."
GINB wyjaśnił, że wprawdzie organ powiatowy w podstawie prawnej decyzji z [...] sierpnia 2015 r. powołał art. 36a ust. 1 Prawa budowlanego, to jednak przedmiotowa decyzja Starosty [...] z [...]sierpnia 2015 r. nie dotyczy zmiany decyzji Starosty [...]z [...] maja 2015 r., Nr [...], w związku z zamiarem dokonania przez inwestora istotnych odstąpień od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę. GINB ocenił, że w istocie decyzja Starosty [...] z [...]sierpnia 2015 r. została wydana na podstawie art. 28 ust. 1 i art. 34 ust. 4 Prawa budowlanego. Organ odwoławczy podkreślił, że dokumentacja projektowa zatwierdzona decyzją z [...] sierpnia 2015 r. nie stanowi (pomimo jej nazwy - Projekt budowlany zamienny) dokumentacji zamiennej. Zatwierdzona dokumentacja dotyczy bowiem wyłącznie trzystanowiskowej samoobsługowej myjni samochodowej oraz zewnętrznej infrastruktury technicznej - co w istocie stanowi II etap zamierzenia inwestycyjnego oraz projekt budowlany, podział inwestycji na etapy, zatwierdzony decyzją Starosty [...] z [...] maja 2015 r., Nr [...] jako "Okręgowa stacja kontroli pojazdów z trzystanowiskową samoobsługową myjnią samochodową". Projekt budowlany zatwierdzony decyzją Starosty [...] z dnia [...] maja 2015r. i udzielającej pozwolenia na budowę dotyczy zatem (zgodnie z wnioskiem inwestora) okręgowej stacji kontroli pojazdów, która niewątpliwie może samodzielnie funkcjonować zgodnie z przeznaczeniem. Tym samym w ocenie GINB, decyzja Starosty [...] z [...] sierpnia 2015 r. nie może, co jest oczywiste, zmieniać w trybie art. 36a ust. 1 Prawa budowlanego przedmiotu decyzji Starosty [...]z [...] maja 2015 r., albowiem dotyczy obiektu budowlanego (trzystanowiskowa samoobsługowa myjnia samochodowa) wraz z budową infrastruktury towarzyszącej, który nie był objęty decyzją Starosty [...]z [...] maja 2015 r. Decyzja Starosty [...]z [...] maja 2015 r. udziela pozwolenia na budowę wyłącznie dla okręgowej stacji kontroli pojazdów oraz dotyczy projektu zagospodarowania działki odnośnie całego zamierzenia inwestycyjnego, do przedłożenia którego inwestor był zobowiązany.
Dalej organ II instancji powołał przepis art. 33 ust. 1 Prawa budowlanego i wskazał, że inwestor nie ma obowiązku realizowania jednorazowo całości swojej inwestycji budowlanej. Może ją podzielić na części i realizować etapami, ale wyłącznie pod warunkami wskazanymi w tym przepisie. Organ zaznaczył również, że wprawdzie może budzić pewne zastrzeżenia forma dokumentacji przedłożonej do zatwierdzenia (nieadekwatne nazewnictwo "PROJEKT BUDOWLANY - ZAMIENNY" określenie, iż przedmiotem dokumentacji projektowej jest "projekt budowlany rozbudowy Okręgowej Stacji Kontroli Pojazdów o trzystanowiskową Myjnią Samoobsługową") wraz z wnioskiem z dnia [...] lipca 2015 r. (wpływ do organu - [...] lipca 2015r.) to nie ulega wątpliwości, że inwestor planował realizację inwestycji w dwóch etapach (Opis techniczny pkt 9 "Podział inwestycji na etapy").
Organ odniósł się do kwestii podnoszonej przez pełnomocnika inwestora dotyczącej niewykazania przez Skarżącą interesu prawnego do udziału w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności Starosty [...] wskazującej jednocześnie, że wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 listopada 2020r., sygn. akt II OSK 1786/19 "...został wydany w innej sprawie administracyjnej" i organ orzekający w niniejszej sprawie nie jest związany oceną prawną wyrażoną ww. wyroku.
Organ przypomniał, ze wyrokiem z dnia 20 listopada 2020 r., sygn. akt II OSK 1786/19, Naczelny Sąd Administracyjny:
1) uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 13 marca 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 1930/18 oddalający skargę AK na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2018 r., znak: [...]
2) uchylił decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2018 r., znak: [...]oraz poprzedzającą ją decyzję Wojewody [...] z dnia [...]kwietnia 2018 r., znak: [...] umarzającą postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...]z dnia [...] maja 2015 r., Nr [...] znak: [...], ze względu na fakt, że A K nie przysługuje przymiot strony postępowania.
GINB wprawdzie podzielił pogląd, że powyższy wyrok z dnia 20 listopada 2020 r., sygn. akt II OSK 1786/19, został wydany w innej sprawie dotyczącej postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] maja 2015 r. Nr [...], mając jednak na uwadze uzasadnienie ww. wyroku, stwierdził, że niewątpliwie ma on zastosowanie również w przedmiotowej sprawie administracyjnej (dotyczącej postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji [...]z [...]sierpnia 2015r. Nr [...].
Organ odwoławczy stwierdził, że wyrok NSA z dnia 20 listopada 2020 r. przesądził nie tylko o statusie Skarżącej jako strony w postępowaniu w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...]z [...] maja 2015 r. ale przesądził również o takim samym statusie Skarżącej odnośnie do postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...]z [...]sierpnia 2015 r.
W dalszych rozważaniach GINB przytoczył przepisy art. 32 ust. 4 pkt 1 i 2, art. 33 ust. 2 pkt 2 i 3, art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2013r., poz. 1409 ze zm. według stanu prawnego na dzień wydania kontrolowanej decyzji. Następnie wskazał, że w dniu wydania decyzji z [...] sierpnia 2015 r., teren na którym przewidziano sporną inwestycję, objęty był zakresem obowiązywania uchwały Rady Miejskiej w [...] z [...] kwietnia 2011r., Nr [...] w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego północnej części [...] (Dz. Urz. Woj. [...] z 2011r. Nr [...], poz. [...]).
Zdaniem GINB, analiza projektu budowlanego zatwierdzonego kontrolowaną decyzją decyzji Starosty [...]z dnia [...]sierpnia 2015r. Nr [...], nie wykazała, aby w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia przepisów zawartych w przywołanym powyżej akcie prawa miejscowego, w zakresie wymogów dotyczących przeznaczenia terenu inwestycyjnego. Organ odwoławczy podkreślił, że działki inwestycyjne nr ewid. [...] i [...]obręb [...], znajdują na terenie oznaczonym według wspomnianego planu miejscowego symbolem I.01.KL., zaś plan miejscowy pozwala na lokalizacje na tym obszarze myjni samochodowej.
Zdaniem organu odwoławczego, z akt sprawy nie wynika także, aby przyjęte przez inwestora rozwiązania projektowe, uchybiały przepisom obowiązującym w dacie wydania kontrolowanego rozstrzygnięcia, zwłaszcza zaś unormowaniom rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 11 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2002r. Nr 75, poz. 690 ze zm.).
Organ przypomniał, że Inwestor przedłożył: decyzję Starosty [...]z dnia [...] czerwca 2015 r., znak: [...], udzielającą pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzenie ścieków przemysłowych pochodzących z projektowanej myjni samochodowej oraz decyzję Zarządu Dróg Wojewódzkich w [...] z dnia [...] marca 2015 r., znak: [...], uzgadniającą projekt zagospodarowania terenu dotyczący budowy budynku okręgowej stacji kontroli pojazdów z trzystanowiskową myjnią samoobsługową na dz. nr [...] i [...] wraz z przyłączami sieci kanalizacyjnej sanitarnej, deszczowej i wodociągowej w pasie drogowym drogi wojewódzkiej nr [...] (dz. nr [...], obręb [...], ul. [...]) w [...]. Dokumentacja została uzgodniona pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych bez zastrzeżeń przez inż. [...] -rzeczoznawcę ds. sanitarno-higienicznych (projekt zagospodarowania terenu). Ponadto dokumentacja zawiera informację dot. bezpieczeństwa i ochrony zdrowia o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b Prawa budowlanego.
GINB wskazał, że zatwierdzony projekt budowlany spornej inwestycji został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane, zas projektanci złożyli oświadczenie, stosownie do art. 20 ust. 4 Prawa budowlanego.
Organ odwoławczy stwierdził również przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne nie jest wymienione w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r., Nr 213, poz. 1397 ze zm.), tym samym nie wymagało uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach.
Na koniec GINB odniósł się do argumentacji zawartej w odwołaniu podnoszonej przez pełnomocnika Skarżącej. Wyjaśnił, że zacytowanie fragmentów wyroków NSA (dotyczących innego charakteru inwestycji) w oderwaniu od przedmiotowej sprawy, pozostaje bez wpływu na treść podjętego rozstrzygnięcia. Uznał za niezasadny zarzut dotyczący naruszenia ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przede wszystkim organ podkreślił, że odwołujący nie wskazał na czym miałoby polegać naruszenie przepisów prawa miejscowego, w sytuacji gdy przepisy lokalne (§ 19 ust. 1 oraz § 3 pkt 2 planu) w sposób jednoznaczny dopuszczają możliwość realizacji myjni, serwisu samochodowego oraz diagnostyki i stacji obsługi samochodów. Za niezrozumiały organ uznał zarzut naruszenia § 11 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. W ocenie organu odwoławczego trudno uznać, aby myjnia generowała szkodliwe promieniowanie oddziaływanie pól elektromagnetycznych. Zaznaczył również, że odwołujący, wbrew treści odwołania, nie przywołał żadnych dowodów na poparcie swojego stanowiska.
Mając na uwadze powyższe GINB ocenił, że decyzja Starosty [...] z [...] sierpnia 2015 r. Nr [...] nie jest dotknięta żadną z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a, w szczególności nie wypełnia przesłanki wskazanej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a na co wskazywała Skarżąca we wniosku.
Skargę do Sądu na opisaną wyżej decyzję, złożyła Skarżąca reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wnosząc o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zaskarżonej decyzji Skarżąca zarzuciła naruszenie:
- art. 7, 8, 9, 11, 107 § 1, 107 § 3 k.p.a poprzez niedopuszczalną zmianę w trybie nieważności przedmiotu sporu z uwagi na stwierdzenie, iż decyzja objęta wnioskiem o stwierdzenie nieważności wydana w trybie art. 36 a ust 1 ustawy Prawo budowlane nie jest zmieniająca, ponieważ jej podstawę prawną stanowi art. 28 ust 1 w związku z 34 ust 4 ww. ustawy. Ponadto zdaniem organu rozbudowa budynku stanowi odrębny obiekt i tym samym nie podlega art. 33 ust 1 Prawa budowlanego. W istocie organ stworzył nowe postępowanie administracyjne uznając, iż nie mamy do czynienia z decyzją zmieniającą oraz zatwierdzającą zamienny projekt budowlany,
- art. 7, 8, 9,11,107 § 1,107 § 3 k.p.a poprzez niedopuszczalne zaniechanie badania zgodności projektu budowlanego z art. 35 ust 1 pkt 1 oraz 2 Prawa budowlanego z przepisami, o których mowa w zarzutach 4 oraz 5,
- art. 7, 8, 9,11,107 § 1,107 § 3 k.p.a w związku z art. 35 ust 1 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez przyjęcie, że inwestycja narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego bez dokonania jego pełnej analizy,
- § 11 ust 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez zaniechanie oceny zgodności inwestycji z ww. przepisem,
- § 11 ust. 2 pkt 11 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz.U. z 2012r. poz. 462, dalej, rozporządzenie z 2012 r.) przez odstąpienie od sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ww. przepisem i tym samym nie udowodnienie, iż obiekt nie będzie stanowił zagrożenia dla ludzi, zwierząt, roślin, czyli dla środowiska.
Powyższe zarzuty zostały rozwinięte w uzasadnieniu skargi. Pełnomocnik skarżącej podniósł, że Sąd nie ma możliwości zweryfikowania poprawności decyzji, ponieważ organ stwierdził, że nie narusza ona przepisów prawa materialnego nie wskazując jakie przepisy analizował i dlaczego w jego ocenie nie doszło do ich naruszenia. Ponadto w ocenie pełnomocnika Skarżącej, organ w sposób nieuprawniony zmienił przedmiot sprawy. Zdaniem pełnomocnika, ustawodawca nie dopuszcza takiej możliwości w trybie nieważności, ponieważ przedmiotem sprawy jest ocena decyzji objętej wnioskiem a nie formułowanie konstrukcji uzasadnienia, z którego wynika zupełnie inny przedmiot sprawy.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Inwestor reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, również wniósł o oddalenie skargi, przedstawiając swoje stanowisko w sprawie w piśmie z dnia [...] października 2021 r. Do pisma dołączone zostały odpisy wyroków w sprawach karnych, w których Skarżąca uznana została za winna popełnienia czynów z art. 190a § 1 k.k. polegających na uporczywym nękaniu inwestora w okresie od grudnia 2016 r. do września 2017 r. oraz w okresie od października 2017 r. do [...] czerwca 2018 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje:
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przedmiotem kontroli jest badanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy, nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach, sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł, doprowadziła do uznania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ decyzja nie narusza prawa.
Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie, jest decyzja GINB z dnia [...] kwietnia 2021 r., znak: [...] , utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2020 r., znak: [...].
Decyzja tą, Wojewoda po wszczęciu postępowania na wniosek na wniosek Skarżącej, odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] sierpnia 2015 r., Nr [...], zmieniającej decyzję Starosty [...] Nr [...] z [...] maja 2015 r. zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę stacji kontroli pojazdów z 3 stanowiskową bezdotykową myjnią samochodową zlokalizowaną przy ul. [...] , dz. Nr [...],[...], obręb [...].
Ocenę prawidłowości skarżonej decyzji GINB, poprzedzić należy przypomnieniem, że postępowanie w niniejszej sprawie, toczy się w jednym z nadzwyczajnych trybów weryfikacji ostatecznych decyzji – trybie stwierdzenia nieważności decyzji.
Postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej stanowi wyjątek od przyjętej przez ustawodawcę w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości decyzji ostatecznych pozostających w obrocie prawnym.
Stwierdzenie nieważności decyzji może nastąpić wyłącznie w przypadku niewątpliwego i oczywistego wystąpienia jednej z wad enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. Zaznaczyć jednocześnie należy, że w tym trybie nie prowadzi się postępowania mającego zastąpić i naprawić pierwotne działanie organu, którego decyzja jest badana (nie jest to bowiem postępowanie zwyczajne), bądź też zweryfikować wszelkie błędy tak postępowania zwykłego, jak i wydanej w nim decyzji. Podkreślenia wymaga także, że weryfikacja prawidłowości decyzji następuje z uwzględnieniem stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jej wydania. W postępowaniu tym nie przeprowadza się także nowych dowodów, ani nie czyni nowych ustaleń. Ocenia się działanie organu, którego decyzja poddana jest weryfikacji w kontekście dowodów zebranych w postępowaniu zwykłym.
Organ jest władny orzec o stwierdzeniu nieważności decyzji, tylko wtedy jeżeli stwierdzi, że wystąpiła przynajmniej jedna z podstaw stwierdzenia nieważności, enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. oraz gdy nie zachodzi żadna z negatywnych przesłanek stwierdzenia nieważności, a więc nie upłynął termin dopuszczalności stwierdzenia nieważności badanej decyzji ani też decyzja nie wywołała nieodwracalnych skutków prawnych.
Przesłanki stwierdzenia nieważności decyzji wymienia art. 156 § 1 k.p.a. Jedną z nich, wymienioną w § 1 pkt 2 tego przepisu i będącą podstawą wniosku Skarżącej jest rażące naruszenie prawa.
Wskazać należy, że naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. tylko wtedy ma charakter rażący, gdy akt administracyjny został wydany wbrew nakazowi lub zakazowi ustanowionemu w przepisie prawnym, wbrew wszystkim przesłankom przepisu nadano prawa albo ich odmówiono, albo obarczono stronę obowiązkiem, albo uchylono obowiązek. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść aktu pozostaje w jawnej sprzeczności z treścią przepisu przez proste zestawienie ich ze sobą. Dla oceny, czy dane naruszenie prawa ma charakter rażącego naruszenia, istotne są skutki, które to naruszenie wywołuje. Jeżeli skutki te są niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności, to takie naruszenie ma cechy rażącego naruszenia prawa (por. wyrok NSA z dnia 2 marca 2011 r., II OSK 2226/10, LEX nr 824448).
Uchybienie powodujące rażące naruszenie prawa, jest oczywistym naruszeniem prawa, kiedy wywołuje skutki społeczne, których nie można zaakceptować w praworządnym państwie, a dobrami szczególnie chronionymi powinno być ludzkie życie, zdrowie oraz mienie (por. wyrok WSA w Warszawie z 29 listopada 2013 r., VII SA/Wa 1802/13, LEX nr 1408022).
Nie każde bowiem naruszenie prawa dyskwalifikuje decyzję w takim stopniu, że niezbędna jest jej eliminacja tak, jak gdyby od początku nie została wydana.
Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, Sąd stwierdza, że organy obu instancji, zasadnie uznały, że brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności kwestionowanej przez Skarżącą decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r.
Wniosek Skarżącej z dnia [...] lutego 2020 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r., opierał się na przesłance określonej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., zarzucając kwestionowanej decyzji naruszenie:
1. Art. 7, 8, 9, 11, 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo budowlane, z uwagi na to, że inwestycja narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
2. § 11 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
W uzasadnieniu wniosku przytoczono obszerne orzecznictwo dotyczące problematyki interesu prawnego oraz pojęcia obszaru oddziaływania inwestycji, nie odnosząc jednak przytoczonych orzeczeń do realiów rozpoznawanej sprawy. Nie wskazano także we wniosku na czym ma polegać oczywistość naruszenia wskazanych przepisów i dlaczego ich naruszenie miałoby wywoływać skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności.
Przystępując do oceny skarżonej decyzji należy na wstępie wskazać, że Sąd orzekający w sprawie, po zapoznaniu się z uzasadnieniem wyroku NSA z dnia 20 listopada 2020 r., sygn. akt II OSK 1786/19, w pełni podziela stanowisko organu, zgodnie z którym w wyroku tym, NSA przesądził również o statusie Skarżącej jako strony postępowania w niniejszej sprawie. Sprawa będąca przedmiotem rozpoznania Naczelnego Sądu Administracyjnego, dotyczyła bowiem decyzji Starosty [...] z dnia [...] maja 2015 r., związanej z innym etapem tej samej inwestycji, która jest przedmiotem niniejszego postępowania. Potwierdzenie statusu Skarżącej, jako strony postępowania, nie ma jednak wpływu na ocenę zarzutów podniesionych w skardze.
W skardze pomimo podniesienia zarzutów obrazy art. 7, 77 § 1, 80 i art. 107 § 3 k.p.a., poza wyjaśnieniem czego dotyczą powyższe przepisy, ponownie, tak jak we wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji (w odniesieniu do rażącego naruszenia wskazanych tam przepisów), nie odniesiono się zupełnie do realiów rozpoznawanej sprawy. Nie wiadomo na czym w ocenie Skarżącej polegało naruszenie przez organ norm wskazanych w tych przepisach. Zdaniem Sądu zarzuty te nie zasługują na uwzględnienie. Organy bowiem w ocenie Sądu w sposób prawidłowy przeprowadziły postępowanie wyjaśniające zgodnie z jego podstawowymi zasadami określonymi w przepisach art. 7 k.p.a.- zasadą ustalenia prawdy obiektywnej, art. 77 § 1 k.p.a.-zasadą zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sprawie oraz art. 80 k.p.a.- zasadą swobodnej oceny dowodów. Również uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. Organ bowiem w uzasadnieniu ustalił pełny stan faktyczny sprawy, odniósł się do zarzutów Skarżącej i w oparciu o zebrany materiał dowodowy dokonał ustaleń prawnych wskazując i wyjaśniając wbrew argumentacji zawartej w skardze, zastosowanie przepisów prawa materialnego stanowiących podstawę rozstrzygnięcia zawartego w zaskarżonej decyzji. Organ wyraźnie wskazał dlaczego w jego ocenie, nie doszło do naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, § 11 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Ponadto organ dokładnie wyjaśnił dlaczego w jego ocenie, kwestionowana decyzja Starosty [...] nie jest dotknięta wadą rażącego naruszenia prawa oraz nie stwierdził innych wad tej decyzji określonych w art. 156 § 1 k.p.a.
Niezasadny jest zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 28 ust. 1 w zw. z art. 34 ust. 4 Prawa budowlanego związany z nieuprawnioną zmianą przez organ przedmiotu sprawy.
Należy bowiem wyraźnie podkreślić, że przedmiotem sprawy, który nie uległ zmianie była wyłącznie decyzja Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. oceniana przez pryzmat przesłanki stwierdzenia nieważności określonej w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.
Powyższą decyzją, Starosta [...] , wskazując jako podstawę swojego działania art. 36a ust. 1 Prawa budowlanego, po rozpatrzeniu wniosku firmy [...] zmienił "za zgodą stron decyzję własną Nr [...] z dnia [...] maja 2015 r., o pozwoleniu na budowę okręgowej stacji kontroli pojazdów z trzystanowiskową samoobsługową myjnią samochodową, ETAP I - budowa budynku okręgowej stacji kontroli pojazdów z lokalizacją na działkach nr [...],[...] położonych w obrębie [...] przy ul. [...] w następującym zakresie: "zatwierdza się zamienny projekt budowlany okręgowej stacji kontroli pojazdów z trzystanowiskową samoobsługową myjnią samochodową ETAP II, z lokalizacją na działkach nr [...] , [...], obręb ewidencyjny [...] przy ul. [...], w zakresie realizacji:
1) Rozbudowy budynku okręgowej stacji kontroli pojazdów o trzystanowiskową samoobsługową myjnią samochodową.
2) Budowy infrastruktury towarzyszącej, obejmującej budowę: zewnętrznej instalacji elektrycznej, wewnętrznej sieci kanalizacji sanitarnej wewnętrznej sieci kanalizacji deszczowej, wewnętrznej sieci oświetleniowej na działkach budowlanych."
Zdaniem Sądu zarówno przedmiot decyzji jak też podstawa prawna jej wydania, zostały określone nieprawidłowo. Po pierwsze błędnie przywołano w niej jako podstawę art. 36a ust. 1 Prawa budowlanego. Po drugie zaś błędnie wskazano, że dotyczy ona projektu budowlanego zamiennego w związku z zamiarem dokonania przez inwestora istotnych odstąpień od zatwierdzonego projektu budowlanego lub innych warunków pozwolenia na budowę.
W istocie kwestionowana decyzja Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r., została wydana na podstawie art. 28 ust. 1 i art. 34 ust. 4 Prawa budowlanego, a dokumentacja projektowa zatwierdzona tą decyzją, nie stanowi ( pomimo jej nazwy – "Projekt budowlany zamienny"), dokumentacji zamiennej.
Decyzja ta dotyczyła II Etapu inwestycji obejmującego trzystanowiskową samoobsługową myjnię samochodową. Organ zasadnie powołał się na art. 33 ust. 1 pozwalający inwestorowi na etapowanie inwestycji.
Zwrócić należy uwagę na nazwę inwestycji zawartą w decyzji Starosty [...] z dnia [...] maja 2015 r. -" zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę okręgowej stacji kontroli pojazdów z trzystanowiskową samoobsługową myjnią samochodową, ETAP I - budowa budynku okręgowej stacji pojazdów z lokalizacją na działkach [...],[...] położonych w obrębie [...] przy ul. [...]").
Już tylko z tej nazwy wynika, że całość inwestycji dotyczyła budowy okręgowej stacji kontroli pojazdów z trzystanowiskową samoobsługową myjnią samochodową, zaś inwestycja ta podzielona została na etapy, z których pierwszy obejmował wyłącznie budowę budynku okręgowej stacji kontroli pojazdów. Również w opisie technicznym do części architektonicznej projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją z dnia [...] maja 2015 r., wskazano, że przedmiotowa inwestycja, miała zostać podzielona na dwa etapy pierwszy obejmujący stację kontroli pojazdów i drugi obejmujący myjnię.
Należy zatem zgodzić się z organem, że decyzja Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. nie może, zmieniać w trybie art. 36a ust. 1 Prawa budowlanego, przedmiotu decyzji Starosty [...] z dnia [...] maja 2015 r., albowiem dotyczy obiektu budowlanego (trzystanowiskowa samoobsługowa myjnia samochodowa) wraz z budową infrastruktury towarzyszącej, który nie był objęty decyzją Starosty [...] z dnia [...] maja 2015 r.
Decyzja Starosty [...] z dnia [...] maja 2015 r. udzielała pozwolenia na budowę wyłącznie dla okręgowej stacji kontroli pojazdów oraz dotyczyła projektu zagospodarowania działki odnośnie całego zamierzenia inwestycyjnego, do przedłożenia którego inwestor był zobowiązany.
Zarówno błędne zatytułowanie przedłożonej dokumentacji jako "PROJEKT BUDOWLANY - ZAMIENNY" oraz błędnie przytoczony jako podstawa art. 36a Prawa budowlanego nie mogą być jednak zdaniem Sądu oceniane w kategorii rażącego naruszenia prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. i stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności kwestionowanej decyzji Starosty. Powyższe błędy organu nie wywołują również zdaniem Sądu skutków niemożliwych do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. Skutki takie nie zostały przedstawione zarówno we wniosku o stwierdzenie nieważności, jak też w skardze.
Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego, § 11 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie ( t.j. Dz. U. z 2015 r., poz. 1422, dalej: "r.w.t.") oraz § 11 ust. 2 pkt 11 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego ( t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1935 ). Organy zasadnie bowiem w ocenie Sądu uznały, że organ przed wydaniem kwestionowanej decyzji, dokonał sprawdzeń w zakresie opisanym w tym przepisie, nie stwierdzając również naruszeń wskazanych wyżej przepisów rozporządzeń.
Inwestycja wbrew zarzutowi skargi, nie narusza ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W dacie wydania decyzji Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r., teren inwestycji objęty był zakresem obowiązywania uchwały Rady Miejskiej w [...] z dnia [...] kwietnia 2011 r., Nr [...], w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego północnej części [...] (Dz. Urz. Woj. [...] z 2011 r., Nr [...], poz. [...]). Działki inwestycyjne nr ewid. [...] i [...] obręb [...], znajdują na terenie oznaczonym symbolem I.01.KL. Zgodnie z § 19 ust. 1 powyższego planu jako przeznaczenie tego terenu wskazano: tereny funkcji obsługi komunikacji, przez które rozumie się funkcje związane z obsługą transportu samochodowego takie jak: stacje paliw, myjnia, serwis samochodowy, diagnostyka, stacje obsługi samochodów (§ 3 pkt 2 planu). Kwestionowana inwestycja jest zatem zgodna z przeznaczeniem przewidzianym w wyżej wskazanym planie miejscowym.
Niezasadny jest zarzut skargi dotyczący braku zgodności projektu budowlanego z § 11 ust. 2 pkt 2 r.w.t. Wskazać w tym miejscu należy, że przepis ten, odnosi się do budynków projektowanych i budowanych nie zaś, jak w rozpatrywanej sprawie, budynku istniejącego. Celem tej regulacji jest uniknięcie zagrożeń i uciążliwości dla budynku projektowanego, nie zaś jego oddziaływania na inne istniejące już budynki. Wskazuje na to także literalne brzmienie przepisu, gdzie użyto sformułowania "budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi powinien być wznoszony poza zasięgiem zagrożeń i uciążliwości określonych w przepisach odrębnych". Takie rozumienie powyższego przepisu potwierdza wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2296/10, LEX nr 1145581, w którym wskazano, że przepis § 11 ust. 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690) statuuje ogólny zakaz wznoszenia budynków mieszkalnych przeznaczonych na pobyt ludzi poza zasięgiem zagrożeń i uciążliwości wynikających z przepisów odrębnych. Przepis ten jest normą ogólną i ma zastosowanie w przypadku istnienia przepisów szczególnych, określających - w uproszczeniu - normy dla danych uciążliwości".
Niezależnie od tego, nawet gdyby przyjąć rozumowanie odwrotne ( a więc że przepis powyższy dotyczy oddziaływania nowych budynków na inne znajdujące się już w ich otoczeniu), to brak jest podstaw do stwierdzenia, że doszło do naruszenia dyspozycji § 11 ust 2 pkt 2 r.w.t. Skarżąca nie wykazała bowiem, że przedmiotowa myjnia powoduje uciążliwości w postaci emitowanego hałasu lub drgań.
W aktach sprawy, znajdują się protokoły z pomiarów hałasu przeprowadzonych przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w Olsztynie, Delegatura w [...] , z których wynika, że przy granicy działki posesji Skarżącej, nie dochodzi do przekroczenia dopuszczalnego poziomu hałasu, decyzja Starosty [...] z dnia [...] grudnia 2018 r., znak: [...] umarzająca postępowanie w sprawie określenia dopuszczalnych poziomów hałasu poza zakładem, na który składa się trzystanowiskowa myjnia samoobsługowa oraz stacja kontroli pojazdów, decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2017 r., znak: [...], utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2017 r. umarzającą postępowanie administracyjne w sprawie zbadania legalności użytkowania spornej inwestycji zgodnie z przepisami.
Obiekt myjni na skutek interwencji Skarżącej, poddawany był wielokrotnym kontrolom organów ochrony środowiska, Policji oraz Straży Miejskiej, które to kontrole również nie wykazały negatywnego oddziaływania przedmiotowej inwestycji. Zaowocowały natomiast skazaniem Skarżącej przez sąd powszechny za przestępstwo uporczywego nękania określone w art. 190a § 1 k.k. Przebieg i efekty kontroli, opisane zostały szczegółowo w piśmie uczestników postępowania z dnia [...] października 2020 r. i znalazły potwierdzenie w dołączonej do tego pisma dokumentacji.
Odnosząc się już tylko do wskazywanego przez Skarżącą przekroczenia dopuszczalnych norm hałasu, przypomnieć należy, że badania poziomu hałasu, przeprowadzone na zlecenie Skarżącej w dniu 4 marca 2017 r. przez firmę [...] (K. 6 akt Wojewody znak: [...]), zostały zakwestionowane przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska Delegaturę w [...]. Z kolei pomiary natężenia hałasu przeprowadzone w dniu 8 kwietnia 2018 r. przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska Delegatura w [...], wykazały przekroczenie o 0,2 dB dopuszczalnego poziomu hałasu emitowanego prze myjnię. Decyzja Starostwa Powiatowego w [...] Wydziału Ochrony Środowiska i Rolnictwa z [...] sierpnia 2017 r. o dopuszczalnym poziomie hałasu, poddana została kontroli SKO oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie. Sąd ten, prawomocnym wyrokiem z dnia 5 czerwca 2018 r., sygn. akt II SA/Ol 275/18, uchylił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2018 r. nr Rep. [...] w przedmiocie określenia dopuszczalnego poziomu hałasu oraz utrzymaną nią w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2017 r. określającą dopuszczalne poziomy hałasu poza zakładem, na który składa się trzystanowiskowa myjnia samoobsługowa oraz stacja kontroli pojazdów przy ul. [...].
Sąd w uzasadnieniu powyższego wyroku, wskazał na konieczność przeprowadzenia dodatkowych badań poziomu hałasu, ponieważ w rozpoznawanej sprawie istnieje uzasadniona wątpliwość, czy pomiary hałasu wykonane w dniu [...] kwietnia 2017 r., w których stwierdzono przekroczenie dopuszczalnej normy hałasu, wykonane zostały prawidłowo.
Ostatecznie Starosta [...] decyzją z dnia [...] grudnia 2018 r. znak: [...] umorzył postepowanie w sprawie określenia dopuszczalnych poziomów hałasu poza zakładem, na który składa się trzystanowiskowa myjnia samoobsługowa oraz stacja kontroli pojazdów przy ul. [...].
Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia, brak jest zdaniem Sądu podstaw do stwierdzenia, że przedmiotowa inwestycja emituje hałas przekraczający dopuszczalny poziom i w ten sposób negatywnie oddziałuje na sąsiednie nieruchomości. Skarżąca również nie wykazała negatywnego oddziaływania inwestycji. Nie potwierdzają tego także przedłożone przez Skarżącą fotografie, przedstawiające według jej twierdzeń pianę z myjni opadającą na teren jej posesji oraz wybijającą ze znajdujących się na jej posesji studzienek. Na podstawie tych fotografii, nie można bowiem nawet stwierdzić czy zostały wykonane na terenie nieruchomości Skarżącej, nie mówiąc już o tym, czy nie są wynikiem swoistej inscenizacji przy użyciu środków chemicznych.
Nie jest zasadny w ocenie Sądu zarzut naruszenia § 11 ust. 2 pkt 11 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego przez odstąpienie od sprawdzenia zgodności projektu budowlanego z ww. przepisem i tym samym nie udowodnienie, że obiekt nie będzie stanowił zagrożenia dla ludzi, zwierząt, roślin, czyli dla środowiska.
Wskazać bowiem należy, że Inwestor przedłożył:
- decyzję Starosty [...] z dnia [...] czerwca 2015 r., znak: [...], udzielającą pozwolenia wodnoprawnego na wprowadzenie ścieków przemysłowych pochodzących z projektowanej myjni samochodowej.
- decyzję Zarządu Dróg Wojewódzkich w [...] z dnia [...] marca 2015 r., znak: [...], uzgadniającą projekt zagospodarowania terenu dotyczący budowy budynku okręgowej stacji kontroli pojazdów z trzystanowiskową myjnią samoobsługową na dz. nr [...] i [...] wraz z przyłączami sieci kanalizacyjnej sanitarnej, deszczowej, i wodociągowej w pasie drogowym drogi wojewódzkiej nr [...] (dz. nr [...], obręb [...], ul. [...]) w [...].
Dokumentacja została uzgodniona pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych bez zastrzeżeń przez rzeczoznawcę ds. sanitarno-higienicznych (projekt zagospodarowania terenu). Ponadto dokumentacja zawiera informację dotyczącą bezpieczeństwa i ochrony zdrowia o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b Prawa budowlanego.
Przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne nie jest wymienione w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2010 r., Nr 213, poz. 1397 z późn. zm.), tym samym nie wymagało uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235 z poźn. zm.).
Podsumowując, organ odwoławczy słusznie ocenił, że kwestionowana decyzja Starosty [...] , nie jest dotknięta wadą rażącego naruszenia prawa określoną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. W ocenie Sądu, należy także zgodzić się z organem, że decyzja nie jest dotknięta żadną z pozostałych wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a., które mogłyby skutkować stwierdzeniem jej nieważności.
Z tych względów, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.