VII SA/WA 1176/06

VII SA/Wa 1176/06 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-12-01
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-07-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Bogusław Cieśla
Halina Kuśmirek /przewodniczący/
Wojciech Mazur /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kuśmirek, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Wojciech Mazur (spr.), , Protokolant Marcin Grabowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej pozwolenia na rozbudowę i adaptację budynku skargę oddala.
Uzasadnienie
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) stwierdził nieważność decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] lipca 1999 r. nr [...]udzielającej P. K. pozwolenia na rozbudowę i adaptację budynku gospodarczego na dwa garaże oraz na budowę budynku mieszkalnego z usługami na działce nr ew. [...] położonej w miejscowości [...] - zmienionej decyzjami Starosty Powiatu [...] z dnia [...] sierpnia 1999 r. nr [...] i z dnia [...] sierpnia 1999 r. nr [...]
W ocenie Wojewody [...] w przedmiotowej sprawie doszło do rażącego naruszenia prawa poprzez niezachowanie wymogów określonych w § 12 ust. 4 i 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r. Nr 15 poz. 140 ze zm.), gdyż zatwierdzono projekt, który przewidywał usytuowanie ściany obiektu zawierającej otwory okienne w odległości 1,5 m. od granicy z sąsiednią nieruchomością, co nie było dopuszczalne nawet za zgodą jej właściciela.
Odwołanie od powyższej decyzji wniósł P. K. podnosząc, że rozstrzygnięciem organu I instancji zostały objęte sprawy będące przedmiotem uprzednio wydanych trzech odrębnych decyzji. Zdaniem skarżącego, z treści kwestionowanego rozstrzygnięcia wynika, że stwierdzono nieważność decyzji o pozwoleniu na budowę zmienionej dwoma decyzjami, zatem tak sformułowany zapis sentencji decyzji nie oznacza, którą z decyzji Wojewoda [...] uznał za nieważną.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] wydaną po rozpatrzeniu odwołania P. K. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej pozwolenia na rozbudowę i adaptację budynku.
Organ odwoławczy uznał za uzasadnione stanowisko zajęte przez organ pierwszej instancji, który za przyczynę stwierdzenia nieważności decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] lipca 1999 r. nr [...] uznał rażące naruszenie § 12 ust. 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 1999 r. Nr 15 poz. 140 ze zm.).
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że według załączonego projektu zagospodarowania terenu, stanowiącego integralną część decyzji o pozwoleniu na budowę, inwestycja została usytuowana w odległości 1,5 m. od granic działek sąsiednich - od strony wschodniej i północnej, natomiast z zatwierdzonego projektu budowlanego wynika, że w ścianie zewnętrznej od strony wschodniej zostało zaprojektowanych 6 otworów okiennych oraz w ścianie od strony północnej 1 otwór okienny. Takie usytuowanie obiektu jest niezgodne z przepisem § 12 ust. 4 pkt 1 i 2 oraz ust. 6 cytowanego rozporządzenia.
W odniesieniu do zarzutów zawartych w odwołaniu organ II instancji wyjaśnił, iż decyzja Starosty Powiatu [...] z dnia [...] lipca 1999 r. nr [...] została zbadana z uwzględnieniem zmian dokonanych decyzjami z dnia [...] sierpnia 1999 r. oraz z dnia [...] sierpnia 1999 r., a zatem organ I instancji nie badał pozwolenia na budowę w jego pierwotnym kształcie.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniósł P. K.. W ocenie skarżącego, decyzje Starosty Powiatu [...] z dnia [...] sierpnia 1999 r. i z dnia [...] sierpnia 1999 r. zostały nieprawidłowo uznane za uzupełnienie decyzji tego organu z dnia [...] lipca 1999 r. o pozwoleniu na budowę, skutkiem czego wydano łączne rozstrzygnięcie dla trzech odrębnych decyzji. Skarżący wskazał, że przedmiotowe decyzje rozstrzygały o odmiennym zakresie pozwolenia na budowę i zostały wydane w oparciu o nowe rozwiązania projektowe.
W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonym rozstrzygnięciu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, badając prawidłowość zastosowania oraz trafność wykładni przepisów obowiązującego prawa.
Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa, wskazanego w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Tego rodzaju wady i uchybienia w niniejszej sprawie nie wystąpiły.
Kontrolą Sądu została objęta decyzja Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2006 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej pozwolenia na rozbudowę i adaptację budynku. Decyzja ta została wydana w nadzwyczajnym trybie postępowania administracyjnego, jakim jest postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności, w którym organ nadzorczy nie jest władny rozstrzygać o kwestiach dotyczących istoty sprawy, lecz bada rozstrzygnięcie w kontekście wad prawnych określonych w art. 156 § 1 k.p.a.
Jedną z przesłanek stwierdzenia nieważności decyzji jest wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., polegającym na oczywistej sprzeczności pomiędzy treścią przepisu a rozstrzygnięciem. Należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie organy obu instancji prawidłowo oceniły, iż organ wydający pozwolenie na budowę naruszył w sposób rażący przepis § 12 ust. 6 rozporządzenia Ministra Gospodarki Przestrzennej i Budownictwa z dnia 14 grudnia 1994 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z1999 r. Nr 15, poz. 140 ze zm.).
Zgodnie z § 12 ust. 6 cytowanego rozporządzenia, dopuszcza się w określonych sytuacjach usytuowanie budynku z zastrzeżeniem § 270 ust. 2 bezpośrednio przy granicy działki budowlanej bądź w odległości mniejszej od określonej w ust. 4 pkt 2, lecz nie mniejszej niż 1,5 m. od tej granicy, jednakże regulacja ta odnosi się wyłącznie do obiektów, o których mowa w § 12 ust. 4 pkt 2, tj. budynków zwróconych w stronę granicy ścianą bez otworów. W przedmiotowej sprawie udzielono pozwolenia na budowę budynku, usytuowanego w odległości 1,5 m. od granicy z działką nr [...] (od strony wschodniej) oraz działką nr [...] (od strony północnej) w sytuacji, gdy w ścianach zewnętrznych budynku od strony wschodniej i północnej zaprojektowano otwory okienne. Takie usytuowanie budynku należy uznać za niedopuszczalne, pomimo uzyskania pisemnej zgody właściciela działek nr [...] i nr [...] H. P. na umieszczenie otworów okiennych w ścianach znajdujących się od strony jego nieruchomości, gdyż jest ono niezgodne z wymogiem określonym w § 12 ust. 4 pkt 1 w/w rozporządzenia, nakazującym zachowanie co najmniej 4 m. odległości zabudowy od granicy z sąsiednimi działkami dla budynków zwróconych w stronę granicy ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi.
W odniesieniu do zarzutu podniesionego w skardze należy wyjaśnić, że Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...] stwierdził nieważność wyłącznie jednej decyzji, tj. decyzji pierwotnej Starosty Powiatu [...] z dnia [...] lipca 1999 r. nr [...], lecz o treści zmienionej decyzjami z dnia [...] sierpnia 1999 r. i z dnia [...] sierpnia 1999 r., natomiast w/w decyzje zmieniające pozwolenie na budowę, wydane w trybie art. 155 oraz art. 154 k.p.a., pozostały w obrocie prawnym. Jak prawidłowo zauważył Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego, należy przeprowadzić postępowanie nieważnościowe odnośnie pozostałych dwóch decyzji, ponieważ zostały wydane w czasie, gdy decyzja pierwotna była nieostateczna, skutkiem czego nie został spełniony ustawowy warunek zastosowania trybu określonego w art. 155 i 154 k.p.a.
Uwzględniając powyższe, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd skargę oddalił.