VII SA/Wa 1125/05

VII SA/Wa 1125/05 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-01-18
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2005-08-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Bożena Więch-Baranowska /sprawozdawca/
Grzegorz Czerwiński
Halina Kuśmirek /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Sygn. powiązane
II OSK 722/07 - Wyrok NSA z 2008-06-26
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Halina Kuśmirek, , Sędzia WSA Bożena Więch-Baranowska (spr.), Asesor WSA Grzegorz Czerwiński, Protokolant Marzena Godlewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 stycznia 2006 r. sprawy ze skargi E. i C. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lipca 2005 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i pozwolenia na budowę skargę oddala.
Uzasadnienie
Starosta Powiatowy w O. decyzją nr [...] wydaną dnia [...] kwietnia 2005 r. na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane zatwierdził projekt budowlany i udzielił B. i T. Z. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego z częścią usługowo-handlową na działce nr ew. [...] przy ul. [...] w O.
Odwołanie od tej decyzji wniósł C. K., właściciel sąsiedniej działki, zarzucając organowi naruszenie przy jej wydaniu art. 5 ust. 1 pkt 9, art34 ust. 3 pkt 1 i art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 Praw budowlanego.
Odwołujący się podniósł, że inwestor nie wykonał warunku wynikającego z ustaleń § 25 ust. 2a i 2c uchwały Rady Miasta w O. z dnia [...] kwietnia 2004 r. w sprawie uchwalenia Miejscowego Planu zagospodarowania Przestrzennego dotyczącego obowiązku zapewnienia właściwej ilości miejsc parkingowych, naruszył także wymogi wynikające z § 35 ust. 7 pkt 2a i 2c w/w uchwały dotyczące sposobu zagospodarowania działki.
Nadto odwołujący się podniósł, iż decyzja zawierająca pozwolenie na budowę jest niezgodna z art. 34 ust. 3 pkt 2 Praw budowlanego, bowiem projekt architektoniczno-budowlany winien określać funkcję obiektu budowlanego.
Ponieważ projektowany budynek w części obejmującej powierzchnię równą 601,7m² ma mieć charakter usługowo-handlowy, a w części o powierzchni 265,5m² charakter mieszkalny, zdaniem odwołującego się nie można przyjąć, iż jest to budynek mieszkalny z częścią handlowo-usługową a odwrotnie, inwestycja polega na budowie budynku handlowo-usługowego z częścią mieszkalną.
Po rozpatrzeniu odwołania Wojewoda [...] decyzją nr [...] wydaną dnia [...] lipca 2005 r. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że inwestor spełnił wszystkie warunki i wymagania stosownie do art. 32, art. 33 i art. 34, zaś organ I instancji wypełnił obowiązki nałożone na niego w art. 35 ust. 1 Praw budowlanego.
Organ odwoławczy podniósł również, że działka na której projektuje się budowę budynku mieszkalnego z częścią handlowo-usługową zgodnie z treścią obowiązującej w dacie jej wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, położona jest na terenie zabudowy mieszkaniowej o wysokiej intensywności z usługami, w strefie ochrony konserwatorskiej. Na tym terenie preferuje się lokalizowanie usług, zaleca się kształtowanie zabudowy w formie obrzeżnej tworzącej zwarte pierzeje uliczne. Wzdłuż ulicy [...] plan na podstawie którego wydana została w/w decyzja, wyznacza ciąg handlowo-usługowy z obligatoryjną realizacją parterów usługowych. Zatwierdzony zaskarżoną decyzją projekt budowlany spełnia warunki zawarte w w/w decyzji. Ze względu na prawidłową zabudowę na działkach sąsiednich, dwie ściany obiektu zaprojektowane zostały jako ściany oddzielenia przeciwpożarowego, co pozwoliło spełnić wymagania obowiązujących przepisów.
Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnieśli E. i C. K.
Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji skarżący podnieśli, iż Starosta Powiatowy wydał inwestorom pozwolenie na budowę w oparciu o decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania działki z dnia [...] kwietnia 2003 r., która pozostawała w sprzeczności z uchwalonym w dniu [...] kwietnia 2005 r. przez Radę Miasta O. miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, który obligował inwestorów przy budowie budynku handlowo-usługowego do zapewnienia 4 miejsc parkingowych na każde 100m² powierzchni użytkowej.
Zgodnie z powołanymi ustaleniami przedmiotowa inwestycja wymaga zabezpieczenia na działce inwestora co najmniej 25 miejsc parkingowych, a udzielone mu pozwolenie na budowę przewiduje obowiązek urządzenia jedynie 3 miejsc.
Nadto zdaniem skarżących, zatwierdzony projekt budowlany zajmuje ponad 80% działki, nie wliczając w to infrastruktury trwałej, tj. parkingów i dojazdów, co jest również sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
W odpowiedz na skargę Wojewoda [...], wnosząc o jej oddalenie, podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne kontrolują jedynie legalności zaskarżonych decyzji, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko wówczas, gdy Sąd stwierdzi, że doszło do naruszenia prawa (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), przy czym ocena tego naruszenia następuje w świetle prawa obowiązującego w dacie wydania zaskarżonej decyzji.
Skarga w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem niniejszego postępowania była decyzja wydana przez Wojewodę [...] w dniu [...] lipca 2005 r., którą utrzymał w mocy decyzję Starosty Powiatowego w O. wydaną dnia [...] kwietnia 2005 r. w przedmiocie pozwolenia na budowę.
W myśl art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ budowlany sprawdza:
1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska;
2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi;
3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust.7;
4) wykonanie – w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu – przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu – lub jego sprawdzenia – zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7.
Tak więc, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę organ budowlany zobowiązany był sprawdzić, czy spełnione zostały wymogi zawarte w cytowanym wyżej przepisie, a także warunki zawarte w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego. W sytuacji spełnienia w/w wymagań organ zobowiązany jest do udzielenia pozwolenia na budowę – nie może odmówić wydania takiej decyzji (patrz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 września 1998 r., sygn. akt IV SA 2311/96).
W niniejszej sprawie inwestor złożył wniosek o wydanie mu pozwolenia na budowę w dniu 30 kwietnia 2005 r. i z tą datą nastąpiło wszczęcie postępowania administracyjnego (art. 61 § 3 kpa). Przedstawił organowi projekt budowlany, oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz decyzję o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, tj. decyzję Burmistrza Miasta O. nr [...] z dnia [...] maja 2002 r. i zmieniającą ją w zakresie ilości miejsc parkingowych dla obsługi planowanej inwestycji decyzję Burmistrza Miasta O. z dnia [...] kwietnia 2003 r. ([...]).
Decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu były ostateczne w momencie wydawania pozwolenia na budowę, a tym samym wiążące organ orzekający, co oznacza, że dokonywanie przez ten organ samodzielnych ustaleń w tej kwestii, odbiegających od ustaleń dokonanych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, stanowiłoby oczywiste naruszenie prawa (art. 47 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym i art. 55 w związku z art. 64 obowiązującej od dnia 11 lipca 2003 r. ustawy z dnia 23 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – Dz. U. nr 80, poz. 717).
Decyzje o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla przedmiotowej inwestycji wydane dnia [...] maja 2002 r. i zmieniająca z dnia [...] kwietnia 2003 r. zostały wydane na podstawie obowiązującego wówczas miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta O. uchwalonego uchwała Rady Miasta w O. nr [...] z dnia [...] lipca 1992 r. i późniejsza zmiana tego planu zagospodarowania przestrzennego nie ma żadnego wpływu na ważność tych decyzji, ani też na decyzję organu orzekającego w przedmiocie pozwolenia na budowę. Co więcej uwzględnienie przez organ budowlany zmian wprowadzonych przez nowy plan zagospodarowania przestrzennego powodowałoby, że wydana decyzji o pozwoleniu na budowę byłaby sprzeczna z bezwzględnie wiążącą organ decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, czyli byłaby wadliwa, wydana z naruszeniem prawa i sprzeczność tak wydanej decyzji nie dałaby się pogodzić z porządkiem prawnym.
Niezasadnym jest również zarzut skargi, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, tj. bez udziału skarżących w postępowaniu, dotyczącym pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Z materiałów zebranych w niniejszej sprawie wynika (zwrotne poświadczenia dowodów doręczenia), że skarżący zostali zawiadomieni o wszczęciu postępowania w sprawie wydania pozwolenia na budowę, doręczone im były orzeczenia organu, także skarżąca E. K. osobiście zapoznawała się z dokumentacją inwestora, sporządzając kserokopię złożonych dokumentów.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny, nie znajdując podstaw do uznania, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa, mającym wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270) skargę, jako nieuzasadnioną, oddalił.