VII SA/Wa 1121/20

VII SA/Wa 1121/20 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2020-11-20
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-06-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Bogusław Cieśla
Joanna Gierak-Podsiadły /przewodniczący/
Tomasz Janeczko /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 970/21 - Postanowienie NSA z 2023-11-29
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 1186
art. 48
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły, , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Tomasz Janeczko (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 listopada 2020 r. sprawy ze skargi C. sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę
Uzasadnienie
Decyzją z dnia [...] kwietnia 2020 r. Nr [...],[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego ( dalej: "[...]WINB", "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020r., poz. 256, dalej : "k.p.a.") oraz na podstawie art. 83 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019r., poz. 1186 z późn. zm.), utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] ( dalej: "PINB") Nr [...] z dnia [...] grudnia 2019 r. nakazującą [...] Sp. z o.o. ( dalej: "inwestor", "skarżący") rozbiórkę wolnostojącego nośnika reklamowego, całkowitej wysokości ok. 6,0 m, w postaci podświetlanej od góry czterema lampami na wysięgnikach tablicy reklamowej o wymiarach ok. 12,0 m x 3,0 m, mocowanej do konstrukcji stalowej składającej się z czterech słupów zagłębionych w gruncie, usytuowanego na dz. [...] obręb [...] przy Al. [...] w W.
Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
W dniu 7 listopada 2016 r., Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego [...], przeprowadził czynności kontrolne, podczas których ustalono, że na działce [...] przy Al. [...] w W, istnieje urządzenie reklamowe w postaci tablicy reklamowej o wymiarach 12,0 m x 3,0 m, oświetlonej lampami umieszczonymi na wysięgnikach. Stanowi ją konstrukcja stalowa wsporcza w postaci czterech słupów zabetonowanych w gruncie. Obiekt znajduje się ok. 0,60 m od ciągu pieszego. Wysokość od poziomu terenu do tablicy wynosi ok. 3,0 m.
Pismem z dnia 22 sierpnia 2017 r. Urząd [...] poinformował, że w zasobach archiwalnych nie odnaleziono wniosków, zgłoszeń ani decyzji, które dotyczyłyby przedmiotowej reklamy i jej posadowienia na gruncie. [...] S.A. - użytkownik wieczysty gruntu, na którym posadowiono przedmiotową tablicę przy piśmie z dnia 4 września 2017 r, przesłała kopię umowy najmu zawartej w dniu [...] października 2015 r. z [...] Sp. z o.o. Na mocy tej umowy [...] S.A. oddała w najem powierzchnię pod umieszczenie przedmiotowej tablicy reklamowej.
Zawiadomieniem z dnia 26 września 2017 r. PINB [...] poinformował, że z urzędu zostało wszczęte postępowanie administracyjne w sprawie wolnostojącego nośnika reklamowego usytuowanego na działce nr ewid. [...] z obrębu [...] przy Al. [...] w W.
W dniu 18 października 2017 r. upoważniony przedstawiciel organu powiatowego dokonał czynności kontrolnych, podczas których prezes firmy [...] S.A. oświadczył, że nośnik reklamowy powstał w listopadzie 2015 r. po podpisaniu umowy najmu powierzchni z użytkownikiem wieczystym gruntu z dnia [...] października 2015 r. Na montaż nośnika brak zgody organu administracji architektoniczno – budowlanej.
PINB [...] postanowieniem Nr [...] z dnia [...] października 2017 r. na podstawie art. 48 ust. 2 i ust. 3 Prawa budowlanego, nałożył na skarżącego, obowiązek przedstawienia w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia:
1. decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie wolnostojącego nośnika reklamowego, całkowitej wysokości ok. 6,0 m, w postaci podświetlanej od góry czterema lampami na wysięgnikach
tablicy reklamowej o wymiarach 12,0 m 3,0 m, mocowanej do konstrukcji stalowej składającej się z czterech słupów zagłębionych w gruncie, usytuowanego na działce nr ewid. [...] przy ul. [...].
2. czterech egzemplarzy projektu budowlanego wraz z opinią techniczną w zakresie zgodności wykonania robót budowlanych z przepisami techniczno - budowlanymi.
3. oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Pismem z dnia 5 grudnia 2017 r. pełnomocnik inwestora, wystąpił do organu powiatowego z wnioskiem o zawieszenie postępowania administracyjnego z uwagi na wystąpienie do Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...] Urzędu [...] o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie konstrukcji tablicy reklamowej o wymiarach 12 x 3 m na czterech słupach na działce nr ewid. [...] w obrębie [...] przy Al. [...] w W.
Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. PINB [...], na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., zawiesił postępowanie administracyjne do czasu zakończenia postępowania administracyjnego przez organ administracji architektoniczno - budowlanej w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji.
Pismem z dnia 9 października 2019 r. Wydział Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...] Urzędu [...] poinformował, że w dniu [...] grudnia 2018 r. Zarząd Dzielnicy [...] decyzją Nr [...] odmówił ustalenia warunków zabudowy w celu legalizacji nośnika reklamowego zrealizowanego na działce nr ewid. [...] w obrębie [...] przy Al. [...] w W., która została utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w dniu [...] marca 2019 r. sygn. [...]. Ponadto poinformowano, że inwestor wniósł skargę do WSA na w/w rozstrzygnięcie.
Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] października 2019 r., PINB [...] podjął postępowanie administracyjne zawieszone postanowieniem Nr [...] z dnia. [...] grudnia 2017 r.
Pismem z dnia 12 listopada 2019 r. pełnomocnik inwestora wystąpił do organu I instancji o zawieszenie postępowania z uwagi na złożenie kolejnego wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla spornej inwestycji, załączając jako dowód nowy wniosek z dnia 6 listopada 2019 r. złożony w organie administracji architektoniczno – budowlanej.
PINB [...] postanowieniem Nr [...] z dnia [...] listopada 2019 r. odmówił zawieszenia postępowania administracyjnego, wskazując, że w dniu [...] grudnia 2018 r. została wydana przez Zarząd Dzielnicy [...] ostateczna decyzja odmawiająca ustalenia warunków zabudowy dla w/w obiektu.
[...]WINB postanowieniem Nr [...] z dnia [...] stycznia 2020 r., znak: [...] stwierdził niedopuszczalność zażalenia.
PINB [...] decyzją Nr [...] z dnia [...] grudnia 2019 r. nakazał rozbiórkę wolnostojącego nośnika reklamowego, całkowitej wysokości ok. 6,0 m, w postaci podświetlanej od góry czterema lampami na wysięgnikach tablicy reklamowej o wymiarach ok. 12,0 m x 3,0 m, mocowanej do konstrukcji stalowej składającej się z czterech słupów zagłębionych w gruncie, usytuowanego na dz, [...] obręb [...] przy Al. [...] w We.
Odwołanie od powyższej decyzji PINB, złożył inwestor.
Skarżoną decyzją z dnia [...] kwietnia 2020 r. Nr [...],[...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego, utrzymał w mocy decyzję organu powiatowego.
[...]WINB wskazał na wstępie, że pismem z dnia 20 lutego 2020 r., wystąpił do Zarządu Dzielnicy [...] Urzędu [...] o udzielenie informacji na jakim etapie znajduje się postępowanie w sprawie wniosku inwestora z dnia 6 listopada 2019 r. (data wpływu do organu 6 listopada 2019 r.) w sprawie wydania warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na realizacji nośnika reklamowego wys. ok. 6 m z tablicą reklamową 3m x12 m (podświetlony) na działce nr ewid. [...] w obrębie [...] przy ul. Al. [...] w dzielnicy [...].[...]WINB zwrócił się także o przesłanie kopii potwierdzonej za zgodność z oryginałem wyroku WSA zapadłego w sprawie zakończonej decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2019 r. utrzymującą w mocy decyzję Nr [...] Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] grudnia 2018 r., znak: [...], odmawiającą ustalenia warunków zabudowy w celu legalizacji samowoli budowlanej dla przedmiotowej inwestycji z jednoczesnym wskazaniem, czy jest prawomocny.
W odpowiedzi na w/w pismo Urząd [...] pismem z dnia 17 marca 2020 r. (data wpływu dnia 24 marca 2020 r.) przekazał kopię prawomocnego wyroku WSA w Warszawie z dnia 15 października 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 1335/19, oddalającego skargę inwestora na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2019 r. sygn. [...], utrzymującą w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy [...] Nr [...] odmawiającą ustalenia warunków zabudowy dla nośnika reklamowego zrealizowanego na działce nr ewid. [...] w obrębie [...] przy Al. [...] w W. Ponadto Urząd [...], poinformował, że na dzień sporządzenia w/w pisma, kolejny wniosek inwestora o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla w/w inwestycji nie został jeszcze rozpatrzony. Urząd wskazał również, że obecnie wniosek obejmuje teren całej działki [...] w obrębie [...].
Następnie uzasadniając swoje rozstrzygnięcie, [...]WINB stwierdził, że w jego ocenie PINB prawidłowo uznał, iż przedmiotowy nośnik reklamowy, stanowi obiekt budowlany, na budowę którego wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę, a budowa jego bez uzyskania takiej decyzji stanowi samowolę budowlaną. Zdaniem organu odwoławczego w świetle ustawy Prawo budowlane można wyróżnić co najmniej dwa rodzaje urządzeń reklamowych. Do pierwszej grupy należą, wymienione jako budowle w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego " wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe ", na które zgodnie z art. 28 ustawy wymagane jest pozwolenie na budowę, gdyż ich budowa nie została wymieniona jako nie wymagająca pozwolenia na budowę w art. 29 ust. 1 ustawy. Do drugiej należą tablice i urządzenia reklamowe, na instalowanie których, zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 6 w związku z art. 30 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, jest wymagane jedynie dokonanie zgłoszenia właściwemu organowi. Organ przypomniał, że z definicji robót budowlanych zawartych w art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego wynika, że są to prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Następnie powołując się na orzecznictwo, wskazał że zgodnie z art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego przez budowę należy natomiast rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę i nadbudowę obiektu budowlanego. Instalowanie tablic i urządzeń reklamowych w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego, dotyczy zatem jedynie w ocenie organu tych robót budowlanych, które nie są wykonywaniem obiektu budowlanego w określonym miejscu, a zatem budową w rozumieniu art, 3 pkt 6 Prawa budowlanego. Następnie organ wyjaśnił, że jakkolwiek samo pojęcie "instalowania" nie zostało zdefiniowane w przepisach Prawa budowlanego wśród prac określających roboty budowlanych (art. 3 pkt 7 Prawa budowlanego), niemniej jednak jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 października 2014 r., sygn. akt II OSK 724/13, "Ustawodawca posługuje się nim, tworząc katalog robót budowlanych zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę (art. 29 ust. 2 pkt 6, 14, 15 Prawa budowlanego). W odniesieniu do części z nich (pkt 14, 15 cyt. Wyż. przepisu), wskazano wyraźnie, iż roboty polegające na instalowaniu wykonywane są na obiektach budowlanych. To doprecyzowanie, szczególnie w tym odniesienie do instalowania urządzeń (pkt 15) nakazuje przyjąć, iż analizowany zwrot dotyczy robót budowlanych wykonywanych na istniejących już obiektach, które służą za nośnik do owej instalacji urządzeń i na których mają one być zamontowane. Zamierzenie budowlane polegające na wykonaniu takiego nośnika i wykonania na nim instalacji urządzeń, obejmuje natomiast szerszy zakres robót i wiąże się z realizacją obiektu budowlanego (budowli), a więc z obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę". Reasumując, [...]WINB stwierdził, że tylko instalowanie tablic bądź urządzeń reklamowych nie prowadzące do powstania obiektu budowlanego, podlega zwolnieniu z konieczności uzyskania pozwolenia na budowę i wymaga zgłoszenia organowi administracji architektoniczno – budowlanej. Cecha natomiast trwałego związania z gruntem, sprowadza się do posadowienia obiektu na tyle trwale, by zapewnić mu stabilność i możliwość przeciwdziałania czynnikom zewnętrznym mogącym go zniszczyć lub spowodować przesunięcie czy przemieszczenie na inne miejsce. O tym więc, czy urządzenie reklamowe jest trwale związane z gruntem czy też nie, nie decyduje wyłącznie sposób i metoda związania z gruntem, ani technologia wykonania fundamentu i możliwości techniczne przeniesienia nośnika reklamowego w inne miejsce, ale to czy wielkość tego urządzenia, jego konstrukcja, przeznaczenie i względy bezpieczeństwa wymagają takiego trwałego związania. Organ następnie przywołał wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 maja 2011 r., sygn. akt: II OSK 882/10, w którym Sąd ten wskazał, że "o tym czy urządzenie jest trwale związane z gruntem, świadczy jego stabilne posadowienie na gruncie, odporne na działanie czynników atmosferycznych. Dla przyjęcia, że dany obiekt budowlany jest trwale związany z gruntem istotne jest bowiem to, czy posadowienie jest na tyle trwałe, że opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję, a w istocie decydują o tym parametry techniczne takiego obiektu". Organ przypomniał, że podobny pogląd wyraził też w swoim wyroku z dnia 27 czerwca 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (sygn. akt: II SA/Kr 718/11) podkreślając, że "trwałe związanie z gruntem nie oznacza, aby obiekt musiał posiadać fundament. Same parametry techniczne inwestycji, jak chociażby masa jej elementów i ich wielkość mogą powodować takie właśnie związanie i wówczas należy przyjąć, że obiekt stanowi budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 przepisów Prawa budowlanego". Ponadto organ wskazał, że zbieżne interpretacje przepisów art. 3 pkt 3 w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 6 ustawy Prawo budowlane w nawiązaniu do pojęcia "trwałego związania z gruntem" są zawarte również w nowszych orzeczeniach sądowo – administracyjnych, które przytoczył.
Zdaniem [...]WINB, organ I instancji prawidłowo uznał, że przedmiotowe urządzenie reklamowe stanowi budowlę w rozumieniu art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego i że zostało zrealizowane z naruszeniem art. 28 Prawa budowlanego, ponieważ inwestor przystąpił do wykonania prac bez uzyskania decyzji właściwego organu administracji architektoniczno – budowlanej. Organ wskazał, że jak wynika z materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy, zrealizowane przez inwestora urządzenie budowlane jest w rzeczywistości konstrukcją przestrzenną, stanowiącą budowlaną i techniczno użytkową całość, czyli budowlą w rozumieniu art. 3 pkt 3 ustawy Prawo budowlane. Parametry techniczne tego obiektu, a zwłaszcza wielkość tego urządzenia, wskazująca na znaczną jego masę i sposób związania za pomocą stalowego słupa przymocowanego do betonowej płyty fundamentowej zakotwionej w podłożu gruntowym (co zapewnia trwałość konstrukcji oraz
uniemożliwia jej przesunięcie czy zniszczenie przez działanie sił przyrody) nie pozwala na jego odmienną kwalifikację i uznanie, że postawienie tego nośnika reklamowego w określonym miejscu stanowić będzie roboty budowlane polegające na instalacji w rozumieniu art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego. [...]WINB podkreślił, że organ powiatowy słusznie zauważył, że przedmiotowy nośnik reklamowy ze względu na swoje gabaryty i stopień skomplikowania musiał być wykonany na miejscu docelowej lokalizacji, po uprzednim przygotowaniu podłoża. W świetle powyższego w ocenie [...]WINB, na realizację przedmiotowego nośnika reklamowego wymagane było posiadanie pozwolenia na budowę. W aktach sprawy brak jest jednak dokumentów świadczących o jego legalności. W ocenie organu odwoławczego, PINB prawidłowo ustalił, iż właściwym trybem prowadzenia postępowania w przedmiotowej sprawie jest art. 48 ustawy Prawo budowlane. Reguluje on kwestię samowoli budowlanej, polegającej na budowie albo wybudowaniu obiektu budowlanego lub jego części bez wymaganego pozwolenia na budowę, która skutkuje, co do zasady, nakazem rozbiórki. Jednak nakaz rozbiórki nie jest orzekany bezwzględnie, ustawodawca zobowiązuje bowiem do badania, czy budowa zrealizowana bez wymaganego pozwolenia na budowę jest zgodna z obowiązującymi przepisami, w szczególności o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, i czy nie narusza przepisów, w tym techniczno – budowlanych w zakresie umożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego lub jego części do stanu zgodnego z prawem. W związku z powyższym zasadnie postanowieniem PINB [...] postanowieniem Nr [...] z dnia [...] października 2017 r. nałożył na skarżącego obowiązek przedstawienia w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia: 1. decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie wolnostojącego nośnika reklamowego, całkowitej wysokości ok. 6,0 m, w postaci podświetlanej od góry czterema lampami na wysięgnikach tablicy reklamowej o wymiarach 12,0 m x 3,0 m, mocowanej do konstrukcji stalowej składającej się z czterech słupów zagłębionych w gruncie, usytuowanego na działce nr ewid. [...] przy ul. [...]. 2. czterech egzemplarzy projektu budowlanego wraz z opinią techniczną w zakresie zgodności wykonanie robót budowlanych z przepisami techniczno – budowlanymi. 3. oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
[...]WINB zauważył, że z akt przedmiotowej sprawy wynika, iż w odpowiedzi na powyższe pismem z dnia 5 grudnia 2017 r. pełnomocnik inwestora poinformował organ powiatowy, że wystąpił z wnioskiem do Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...] Urzędu [...] o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na budowie konstrukcji tablicy reklamowej o wymiarach 12 x 3 m na czterech słupach na działce nr ewid. [...] w obrębie [...] przy Al. [...] w W. [...]WINB wskazał w tym miejscu, iż w toku prowadzonego postępowania odwoławczego uzyskał odpowiedź udzieloną przez Urząd [...] dla Dzielnicy [...] oraz załączoną do niej kopię wyroku WSA w Warszawie. WSA w Warszawie wyrokiem z dnia 15 października 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 1335/19 oddalił skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2019 r. sygn. [...] utrzymującą w mocy decyzję Zarządu Dzielnicy [...] Nr [...] odmawiającą ustalenia warunków zabudowy dla nośnika reklamowego zrealizowanego na działce nr ewid. [...] w obrębie [...] przy Al. [...] w W. Zdaniem [...]WINB. możliwość przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego została zatem w omawianej sprawie wykluczona z uwagi na ostateczną odmowę ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Powyższa okoliczność stanowi zdaniem organu o bezzasadności prowadzenia postępowania legalizacyjnego, dla którego przeprowadzenia niezbędne jest uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy. Stan ten wypełnia więc przesłankę art. 48 ust. 4 ustawy Prawo budowlane zgodnie z którym w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1 (zobowiązujący organ do wydania nakazu rozbiórki zrealizowanej inwestycji). [...]WINB przypomniał, że dopuszczona przez ustawodawcę procedura legalizacyjna, w przypadku spełnienia określonych obowiązków, skutkuje odstąpieniem od orzekania nakazu rozbiórki, w przypadku zaś niespełnienia w wyznaczonym terminie tych obowiązków orzeka się nakaz rozbiórki na podstawie art. 48 ust. 1 i 4 Prawa budowlanego. W ocenie [...]WINB organowi I instancji nie można zarzucić obrazy przepisów prawa materialnego, jak też procesowego, które mogłoby uzasadniać odmienne rozstrzygnięcie sprawy. Zdaniem [...]WINB, w ramach prowadzonego postępowania w niniejszej sprawie, powiatowy organ nadzoru budowlanego wyczerpująco zebrał i rozpatrzył materiał dowodowy jak również dokonał oceny zebranego materiału dowodowego zgodnie z obecnie obowiązującymi przepisami zawartymi w k.p.a. W tym stanie rzeczy zasadne jest w ocenie [...]WINB utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] Nr [...] z dnia [...] grudnia 2019 r. nakazującej rozbiórkę przedmiotowego nośnika reklamowego. Zdaniem [...]WINB, bez wpływu na treść niniejszego rozstrzygnięcia, pozostaje kwestia złożenia przez inwestora kolejnego wniosku z dnia 6 listopada 2019 r. (data wpływu do organu 6 listopada 2019 r.) w sprawie wydania warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na realizacji nośnika reklamowego wys. ok. 6 m z tablicą reklamową 3m x 12m (podświetlony) na działce nr ewid. [...] w obrębie [...] przy ul. Al. [...] w dzielnicy [...], który to wniosek jak wynika z pisma Urzędu [...] pismem z dnia 17 marca 2020 r. obejmuje teren całej działki [...]w obrębie [...].[...]WINB podkreślił, że inwestor w ramach prowadzonego postępowania legalizacyjnego miał możliwość przedłożenia decyzji o warunkach zabudowy, która spotkała się z odmową organu administracji architektoniczno - budowlanej. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] marca 2019 r. utrzymało w mocy decyzję Nr [...] Zarządu Dzielnicy [...] z dnia [...] grudnia 2018 r., znak: [...] odmawiającą ustalenia warunków zabudowy w celu legalizacji samowoli budowlanej dla inwestycji polegającej na budowie wolnostojącego urządzenia reklamowego o wysokości 6,0 m z tablicą reklamową o wymiarach 12 x 3 m, mocowanego na 4 słupach stalowych trwale związanych z gruntem, zrealizowanej na działce nr ewid. [...] - cz, w obrębie [...] przy ul. [...] w W. Organ przypomniał, że WSA wyrokiem z dnia 15 października 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 1335/19, oddalił skargę na w/w decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2019 r, sygn. [...]. W/w wyrok jak wynika z pisma Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 27 lutego 2020 r. jest prawomocny. Powyższe rozstrzygnięcia wiążą organ nadzoru budowlanego i nie zachodzi potrzeba dalszego nieuzasadnionego przedłużania postępowania administracyjnego, tylko dlatego że inwestor złożył kolejny wniosek obejmujący ten sam nośnik reklamowy o czym jest mowa w piśmie Urzędu [...] z dnia 17 marca 2020 r., mówiącym o objęciu wnioskiem terenu całej działki [...] w obrębie [...]. Na marginesie [...]WINB wskazał, że w uzasadnieniu wyroku z dnia 15 października 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 1335/19 WSA w Warszawie wskazał, że "Wnioskodawca reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika, nigdy nie zmodyfikował wniosku, mimo że wielokrotnie mógł to uczynić. Wniosek został złożony w dniu 17 listopada 2017 r., a kwestia braku możności uwzględnienia wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla części działki, była poruszana już przy decyzji SKO z dnia [...] maja 2018 r."
Zdaniem [...]WINB, również powyższe okoliczności wskazują na bierną postawę inwestora w zakresie uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, a w kontekście kolejnego wniosku przesadzają o nieuzasadnionej próbie przedłużenia postępowania administracyjnego przed organami nadzoru budowlanego. [...]WINB podkreślił także, że w uzasadnieniu decyzji SKO z dnia [...] maja 2018 r., wskazano, że poza w/w okolicznością, kwestią uzasadniającą decyzję odmowną był, poza wskazaniem części działki, także brak dostępu do drogi publicznej.
Skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący.
Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. w związku z art. 97 § 4 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania odwoławczego i wydanie zaskarżonej decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji w sytuacji gdy, występuje w niniejszej sprawie zagadnienie wstępne tj. toczące się postępowanie przed innym organem administracji Zarządem Dzielnicy [...] postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji będącej przedmiotem niniejszego postępowania.
Wskazując na powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz rozstrzygnięć je poprzedzających i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie kosztów postępowania administracyjnego, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych.
Uzasadniając zarzuty podniesione w skardze, skarżący podniósł, że w rozpoznawanej sprawie, nie budzi wątpliwości ustalony stan faktyczny. Wyjaśnienia wymaga natomiast wyłącznie ocena działania organów nadzoru budowlanego polegająca na niedokonaniu zawieszenia postępowania w trybie art. 97 § 4 pkt. 1 k.p.a. w sytuacji zawisłości postępowania toczącego się przed innym organem tj. Zarządem Dzielnicy [...] postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji będącej przedmiotem niniejszego postępowania. Dla oceny tej istotnym jest zdaniem skarżącego fakt, iż postępowanie przed innym organem zostało zakończone prawomocną decyzją odmowną zaś obecnie toczy się kolejne postępowanie uwzględniające wytyczne organów w wydanej uprzednio decyzji negatywnej dla inwestora. Skarżący wskazał, że fakt uzyskania przez inwestora negatywnej decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy, nie może być postrzegany, jak to uczyniły organy w swoich decyzjach jako definitywny brak możliwości uzyskania takiej decyzji przez inwestora, bowiem pierwsza odmowna decyzja wydana została w odmiennych warunkach wobec znacznie różniących się od siebie wniosków o wszczęcie postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. Zdaniem skarżącego, obecnie toczące się postępowanie w sprawie uzyskania warunków zabudowy winno zakończyć się pozytywną dla inwestora decyzją, co istotne termin zakończenia tego postępowania winien być znacznie krótszy niż uprzednio ze względu na
możliwość bazowania przez organ na uprzednio dokonanych ustaleniach. Skarżący podkreślił, że nie zmierza do przeciągnięcia niniejszego postępowania lecz do dokonania legalizacji samowoli budowlanej. W ocenie skarżącego, wydane na tym etapie postępowania decyzje rozbiórkowe, są przedwczesne, inwestor nie wyczerpał bowiem możliwości dokonania legalizacji samowoli oraz toczy się obecnie postępowanie przed innym organem, którego wynik jest kluczowy dla możliwości wydania rozstrzygnięcia w niniejszym postępowaniu.
W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przedmiotem kontroli jest badanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy, nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o powyższe kryteria, Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Stan faktyczny w sprawie nie budzi wątpliwości i nie jest sporny. Z treści skargi nie wynika także, by skarżący kwestionował prawidłowość kwalifikacji spornej inwestycji jako samowoli budowlanej oraz zastosowania trybu określonego w art. 48 Prawa budowlanego. Nie jest także kwestionowany w skardze, stwierdzony przez organ brak możliwości przeprowadzenia postępowania legalizacyjnego z uwagi na ostateczną odmowę ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, co wypełniało przesłankę art. 48 ust. 4 ustawy Prawo budowlane. Inwestor podkreśla natomiast, że decyzja organu powiatowego z dnia [...] grudnia 2019 r. a także decyzja [...]WINB z [...] kwietnia 2020 r., wydane zostały przedwcześnie, bowiem w dniu 6 listopada 2019 r., skarżący wystąpił z kolejnym, innym od poprzedniego i uwzględniającym zalecenia organu wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy zasługującym w jego ocenie na uwzględnienie i w perspektywie pozwalającym na legalizację przedmiotowej samowoli. Jak już wskazano, wniosek ten w dacie wydawania decyzji przez [...]WINB, nie został jeszcze rozpoznany.
Istota sprawy, sprowadza się zatem do oceny czy organy zasadnie nie zawiesiły postępowania w trybie art. 97 § 4 pkt. 1 k.p.a. w sytuacji gdy przed innym organem tj. Zarządem Dzielnicy [...] toczyło się postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji będącej przedmiotem niniejszego postępowania.
Zdaniem Sądu, rozstrzygnięcia organów, były prawidłowe.. Tytułem przypomnienia, wskazać zatem należy, że stosownie do treści art. 97 § 4 pkt. 1 k.p.a., organ administracji publicznej zawiesza postępowanie gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Na konstrukcję "zagadnienia wstępnego", o którym mowa w omawianym przepisie, składają się cztery elementy: (1) zagadnienie to wyłania się w toku postępowania administracyjnego; (2) wymaga ono "uprzedniego" rozstrzygnięcia, tzn. musi poprzedzać rozpatrzenie danej sprawy i wydanie decyzji; (3) rozstrzygnięcie należy do kompetencji innego organu albo sądu; (4) istnieje zależność między uprzednim rozstrzygnięciem zagadnienia wstępnego a rozpatrzeniem sprawy i wydaniem decyzji. Tego ostatniego elementu, brak w rozpoznawanej sprawie. Należy bowiem podkreślić, na co zwrócił uwagę Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 grudnia 2012 r., sygn. akt II OSK 1570/11, LEX nr 1367328, że organ administracji jest zobligowany do zawieszenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. tylko wtedy, gdy w sprawie wystąpi zagadnienie, którego brak rozstrzygnięcia wyklucza każde - zarówno pozytywne, jak i negatywne dla strony - zakończenie postępowania administracyjnego. Z kolei jak wskazał NSA w wyroku z dnia 11 stycznia 2017 r. sygn. akt II OSK 803/16, LEX nr 2241989, "samo stwierdzenie, że wynik innego postępowania może mieć, a nawet niewątpliwie będzie miał wpływ na losy rozpoznawanej sprawy, nie daje jeszcze podstaw do zawieszenia postępowania". Instytucja obligatoryjnego zawieszenia postępowania, o której mowa w tym przepisie, dotyczyć może zatem tylko takiej sytuacji, gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji w sprawie głównej i to zarówno pozytywnej jak też negatywnej dla wnioskodawcy, bezwzględnie wymaga uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd. Innymi słowy, wydanie decyzji w sprawie głównej bez rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego jest niemożliwe.
Taka sytuacja nie zachodzi w rozpoznawanej sprawie. Zawisłość postępowania toczącego się przed Zarządem Dzielnicy [...] w sprawie ustalenia warunków zabudowy na podstawie wniosku skarżącego z dnia 6 listopada 2019 r., nie stanowiła przeszkody do wydania decyzji w rozpoznawanej sprawie. Podkreślić należy, że losy złożonego przez inwestora wniosku z dnia 17 listopada 2017 r. o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, zostały przesądzone rozstrzygnięciem SKO, a następnie prawomocnym wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 15 października 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 1335/19. Co prawda inwestor w dniu 6 listopada 2019 r., wystąpił z kolejnym wnioskiem, który jak wskazywał w skardze powinien zakończyć toczące się przed Zarządem Dzielnicy [...] postępowanie, pozytywną dla inwestora decyzją, jednak argument ten nie ma znaczenia w rozpoznawanej sprawie. Należy w tym miejscu przywołać wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 2016 r. sygn. akt II OSK 1067/15, LEX nr 2258869, w którym wyrażono pogląd że "Na interpretację zagadnienia wstępnego jako przesłanki zawieszenia postępowania administracyjnego nie mają, co do zasady, wpływu względy natury celowościowej ani ekonomiki postępowania".
Podkreślenia wymaga, na co zwrócił uwagę organ odwoławczy, że w uzasadnieniu wyroku z dnia 15 października 2019 r., sygn. akt IV SA/Wa 1335/19, WSA w Warszawie wskazał, że "Wnioskodawca reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika, nigdy nie zmodyfikował wniosku, mimo że wielokrotnie mógł to uczynić. Wniosek został złożony w dniu 17 listopada 2017 r., a kwestia braku możności uwzględnienia wniosku o ustalenie warunków zabudowy dla części działki, była poruszana już przy decyzji SKO z dnia [...] maja 2018 r. Zatem skarżący mógł już dokonać stosownej modyfikacji wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy uwzględniając zastrzeżenia organów. Należy zatem zgodzić się z organem odwoławczym, że powyższe okoliczności wskazują na bierną postawę inwestora w zakresie uzyskania decyzji o warunkach zabudowy, a w kontekście kolejnego wniosku, przesądzają o nieuzasadnionej próbie przedłużenia postępowania administracyjnego przed organami nadzoru budowlanego. W tym miejscu wskazać należy, że jak wynika z akt sprawy, skarżący w dniu 8 stycznia 2020 r., wystąpił z kolejnym wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla nośnika o tych samych wymiarach, posadowionego na tej samej działce o nr ewid [...] w obrębie [...]. Zarząd Dzielnicy [...] decyzją nr [...] z dnia [...] maja 2020 r., odmówił warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na legalizacji istniejącego nośnika reklamowego o wysokości ok. 6 m z tablicą reklamową 3 x 12 m podświetlanego na działce ewidencyjnej nr [...] przy Al. [...] w W. w obrębie [...] w dzielnicy [...]. To ostatnie rozstrzygnięcie, również potwierdza prawidłowość zaskarżonej decyzji.
Z tych względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.