VII SA/Wa 1104/20

VII SA/Wa 1104/20 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2020-11-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-06-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Grzegorz Antas /sprawozdawca/
Izabela Ostrowska
Mirosław Montowski /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 1066/21 - Wyrok NSA z 2024-01-24
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 1202
art. 35 ust. 3, art. 35 ust. 1 Pb
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Montowski, , Sędzia WSA Izabela Ostrowska, Sędzia WSA Grzegorz Antas (spr.), po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 16 listopada 2020 r. sprawy ze skargi [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z [...] marca 2020 r. nr [...] Wojewoda [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256), dalej: k.p.a. oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2019 r. poz. 1186), dalej: p.b. w wyniku rozpatrzenia odwołania N. K., B. S., G. P., D. J., R. S. i A. G. uchylił w całości decyzję Prezydenta [...] z [...] września 2019 r. nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą [...] sp. z o.o. z siedzibą w [...] pozwolenia na budowę budynku wielorodzinnego z częścią biurowo-usługową oraz garażem podziemnym na terenie działek nr ew. [...] i [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...] i odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę dla ww. przedsięwzięcia.
W odniesieniu do ustaleń faktycznych i prawnych, które stały za wydanym rozstrzygnięciem, Wojewoda [...] stwierdził, że wnioskiem z [...] kwietnia 2019 r., [...] Sp. z o.o. wystąpiła o wydanie pozwolenia na budowę budynku wielorodzinnego z częścią biurowo-usługową oraz garażem podziemnym na terenie działek nr ew. [...] i [...] z obrębu [...] przy ul. [...] w [...].
Prezydent [...] decyzją z [...] września 2019 r. na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 p.b. zatwierdził projekt budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę ww. inwestycji.
Odwołanie od powyższej decyzji złożyli N. K., I. K., S. K., B. S., R. S., J. T., G. P., P. P., M. K., D. J., M. K. i A. G..
Wojewoda [...] pismem z [...] grudnia 2019 r. wezwał inwestora do uzupełnienia dokumentacji projektowej poprzez: 1) doprowadzenie do zgodności projektu zagospodarowania terenu (PZT) z § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (Dz. z U 2018 r. poz. 1935), dalej: rozporządzenie MTBiGM w związku z korektami naniesionymi kolorem czerwonym powodującymi nieczytelność rysunku; 2) opatrzenie rysunku PZT klauzulą potwierdzającą przyjęcie do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zgodną z załącznikiem nr 5 do rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 5 września 2013 r. w sprawie organizacji i trybu prowadzenia państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (Dz. U. z 2013 r. poz. 1183), dalej: rozporządzenie MAiC; 3) potwierdzenie za zgodność z oryginałem części rysunkowej projektu zagospodarowania terenu; 4) zaznaczenie na projekcie zagospodarowania terenu oraz na rysunku dotyczącym zagospodarowania zieleni umiejscowienia projektowanej ekokraty oraz wyjaśnienie, w jaki sposób będzie ona posadowiona na gruncie w celu wykazania, że teren nią wyłożony zapewni naturalną wegetację roślin i tym samym będzie można go zaliczyć do powierzchni biologicznie czynnej zgodnie z definicją zawartą w uchwale Rady [...] Nr [...] z dnia [...] lutego 2006 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego osiedla [...] (Dz. Urz. Woj. [...]. Nr [...], poz. [...]), dalej: m.p.z.p. Przy czym należy wykazać, że wegetacja ta będzie zapewniona na takim poziomie, aby projekt był zgodny z § 8 ust. 5 pkt. 7 m.p.z.p.; 5) przedstawienie sposobu zapewnienia naturalnej wegetacji roślin na dachu w celu wykazania, że można zaliczyć 50% tej powierzchni do bilansu terenu biologicznie czynnego; 6) doprowadzenie do zgodności projektu budowlanego z § 20 m.p.z.p. poprzez prawidłowe zbilansowanie ilości wymaganych miejsc postojowych i zaprojektowanie ich stosownie do skorygowanego bilansu, przy czym wskazano, w jaki sposób należy dokonać wyliczeń; 7) doprowadzenie do zgodności projektu budowlanego z § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1065 ze zm.), dalej: rozporządzenie MI poprzez uzupełnienie projektu budowlanego o prawidłowo wykonaną analizę nasłonecznienia (zarówno dla pokoi mieszkalnych w projektowanej inwestycji, jak i w budynkach sąsiednich), tj. sporządzoną odrębnie na każdy z dni równonocy; 8) dołączenie do projektu schematów instalacji telekomunikacyjnej i piorunochronnej zgodnie z § 12 ust. 1 pkt 5 lit. b rozporządzenia MTBiGM; 9) doprowadzenie do zgodności projektu budowlanego z wnioskiem o pozwolenie na budowę z [...] kwietnia 2019 r. poprzez wyjaśnienie kwestii związanych z budową zjazdu z drogi serwisowej ul. [...]; 10) dostarczenie aktualnego zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 p.b., dla A. O..
W odpowiedzi na powyższe wezwanie [...] lutego 2020 r. inwestor przedłożył 4 egzemplarze uzupełnionego projektu budowlanego wraz z pismem zawierającym wyjaśnienia projektanta mgr. inż. arch. P.O..
W wyniku rozpoznania odwołania N. K., B. S., G. P., D. J., R. S. i A.G. Wojewoda [...] wskazaną wyżej decyzją uchylił w całości decyzję Prezydenta [...] z [...] września 2019 r. i odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia [...] sp. z o.o. pozwolenia na budowę dla ww. przedsięwzięcia. Decyzją z [...] marca 2020 r. nr [...] Wojewoda [...] umorzył natomiast postępowanie odwoławcze wszczęte odwołaniami I. K., S. K., J. T., M. K., P. P. i M. K..
Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie reformatoryjne, organ odwoławczy wskazał na treść art. 35 ust. 1 p.b. i wyjaśnił, że w przypadku stwierdzenia naruszeń w zakresie określonym w powołanym przepisie właściwy organ powinien wydać postanowienie zobowiązujące inwestora do usunięcia wskazanych w tym postanowieniu nieprawidłowości, w określonym terminie. Możliwość wezwania inwestora do uzupełnienia nieprawidłowości w projekcie budowlanym nie jest zarezerwowana wyłącznie dla organu I instancji. Organ odwoławczy również może skorzystać z tego uprawnienia zgodnie z art. 136 k.p.a. Na etapie postępowania odwoławczego Wojewoda stwierdził braki w dokumentacji projektowej, wobec czego stosownie do powołanych przepisów wezwał inwestora do uzupełnienia dokumentacji projektowej. W wyniku analizy poprawionego projektu budowlanego oraz wyjaśnień projektanta, jak stwierdził Wojewoda [...], należało jednakże uznać, że nie usunął on wszystkich wskazanych w wezwaniu nieprawidłowości. W pierwszej kolejności organ wskazał, że nie doprowadzono do zgodności projektu zagospodarowania terenu z § 6 ust. 1 rozporządzenia MTBiGM. Rysunek PZT jest w dalszym ciągu nieczytelny. Dołączonego na kolejnej stronie rysunku uzupełniającego nie można uznać za jego poprawioną wersję, gdyż błędny PZT nie został w żaden sposób oznaczony jako nieobowiązujący, a ponadto rysunek ze s. 167A nie spełnia wymogów związanych z elementami, które PZT powinien zawierać, m.in. potwierdzenie za zgodność z oryginałem mapy do celów projektowych czy uzgodnienia z rzeczoznawcami. Nie jest przy tym możliwe łączne rozpatrywanie obu rysunków w oparciu o § 9 rozporządzenia MTBiGM. Zgodnie z tym przepisem dane z § 8 ust. 3 rozporządzenia mogą być zamieszczone na dodatkowych rysunkach, jeżeli poprawi to czytelność projektu zagospodarowania działki. Nie oznacza to jednak, że sam rysunek PZT, który stanowi podstawowy element projektu budowlanego, może być nieczytelny. Dodatkowe rysunki, o których mowa w § 9 mogą stanowić przedstawienie mapy w większej skali lub wyszczególnienie niektórych jej elementów, np. sieci uzbrojenia terenu, nie zaś zawierać poprawki błędów rysunku PZT. W przypadku, gdy rysunek ten zawiera błędy powodujące jego nieczytelność, należy do projektu dołączyć jego nową wersję, spełniającą wszystkie wymogi określone przepisami, a wersję pierwotną oznaczyć jako nieaktualną, np. poprzez przekreślenie całego rysunku. Wojewoda zauważył dodatkowo, że rysunek PZT nie został opatrzony klauzulą potwierdzającą przyjęcie do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Fakt sporządzenia go na kopii cyfrowej nie zwalnia z obowiązku uzyskania takiego potwierdzenia. Obowiązujące przepisy dotyczące organizacji i trybu prowadzenia państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego dopuszczają możliwość wykorzystania w projekcie budowlanym elektronicznej wersji mapy do celów projektowych pod warunkiem, że została ona opatrzona stosowną klauzulą przez organ prowadzący państwowy zasób geodezyjny i kartograficzny. Kopia takiej mapy w wersji elektronicznej musi być przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego i opatrzona kwalifikowanym podpisem elektronicznym wykonawcy, geodety uprawnionego oraz klauzulą [...] podpisaną elektronicznie przez upoważnionego pracownika organu, zgodnie z wymogiem § 21 ust. 3 i 4 rozporządzenia MAiC. Podpisy uprawnionego geodety i wykonawcy mapy, bez podpisu upoważnionego pracownika organu wydającego kopię mapy, są niewystarczające i nie stanowią dowodu przyjęcia jej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Zdaniem Wojewody, wykazanie prawidłowości dokonanego bilansu terenu biologicznie czynnego w odniesieniu do sposobu posadowienia ekokraty, zgodnie z § 8 rozporządzenia MTBiGM, powinno znaleźć się w projekcie budowlanym w postaci np. zwięzłego opisu lub dołączonej karty produktu, który ma zostać wykorzystany. Wyjaśnienia w piśmie z [...] lutego 2020 r. są w tym zakresie zaś niewystarczające. Odnośnie do liczby miejsc postojowych dla przedmiotowej inwestycji organ odwoławczy stwierdził, że nie podziela przedstawionej przez projektanta interpretacji ustaleń zawartych w § 20 m.p.z.p. W ocenie Wojewody [...], fakt użycia sformułowania "dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej 1 miejsce na lokal mieszkalny, jednak nie mniej niż 1 miejsce na 60 m² powierzchni użytkowej" wskazuje na intencję organu planistycznego do zapewnienia większej liczby miejsc postojowych dla budynków wielorodzinnych, w których projektuje się mieszkania o powierzchni ponad 60 m². Użycie w § 20 pkt 1 m.p.z.p. wyrażenia "powierzchnia użytkowa" zamiast "powierzchnia użytkowa mieszkania" nie ma większego znaczenia w niniejszej kwestii. W ocenie Wojewody [...], zasadnym jest wobec tego przyjęcie, że wyliczenie należało przeprowadzać w oparciu o powierzchnię użytkową mieszkania w sposób przedstawiony w wezwaniu z [...] grudnia 2019 r. z uwzględnieniem nadwyżki powierzchni w mieszkaniach przekraczających 60 m². Względem sposobu określenia liczby miejsc postojowych na potrzeby usług, jak zauważył organ, m.p.z.p. nie różnicuje powierzchni stanowiącej podstawę wyliczenia na usługową i pomocniczą. Nie ma więc uzasadnienia wyłączenie z tej podstawy 45,05 m² zajmowanych przez zaplecza, sanitariaty, pomieszczenia socjalne i podest. Organ w tym kontekście wskazał, że zapotrzebowanie na miejsca postojowe dla usług i handlu nie ma na względzie jedynie klientów, którzy będą korzystać z dostępnej dla nich części budynku, lecz również pracowników. W związku z tym zaprojektowanie 3 miejsc postojowych, z których jedno przeznaczono do korzystania wyłącznie przez osoby niepełnosprawne, na potrzeby części projektowanego obiektu przeznaczonej na cele biurowo- usługowe zajmującej 182,19 m² jest w odniesieniu do wymogów planu miejscowego niewystarczające. W odpowiedzi na pkt. 9 wezwania z [...] grudnia 2019 r. w wyjaśnieniach z [...] lutego 2020 r. wskazano, że projekt zawiera już schematy instalacji piorunochronnej. Nie odniesiono się natomiast do wymogu zamieszczenia schematów instalacji telekomunikacyjnej, której w dalszym ciągu brakuje w projekcie. W ocenie Wojewody [...] powyższe dowodzi, że inwestor nie wywiązał się w wyznaczonym terminie z obowiązku doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z obowiązującymi przepisami prawa nałożonego wezwaniem z [...] grudnia 2019 r. Wyjaśnienia złożone w piśmie z [...] lutego 2020 r. nie są bowiem wystarczające do uznania, że projekt został sporządzony zgodnie z wymogami określonymi we wskazanych w powyższym wezwaniu przepisach, w tym zawartych w m.p.z.p. Wpływu na wynik sprawy nie miały natomiast zarzuty podniesione w odwołaniu. Organ wyjaśnił, że w sprawie nie została wydana decyzja ustalająca warunki zabudowy. Wspomniany w odwołaniu art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r., poz. 293) nie miał zastosowania w odniesieniu do decyzji o pozwoleniu na budowę. Ponadto, budowa budynku wielorodzinnego z częścią usługową co do zasady jest zgodna z § 8 m.p.z.p., sam fakt takiego przeznaczenia przedmiotowej inwestycji nie jest więc naruszeniem ustaleń aktu prawa miejscowego.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Wojewody [...] z [...] marca 2020 r. złożyła [...] Sp. z o.o., zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej uchylenie.
Zaskarżonej decyzji strona skarżąca zarzuciła naruszenie:
I. przepisów prawa materialnego, tj.:
1) art. 35 ust. 3 p.b. poprzez jego niezastosowanie i wezwanie spółki pismem z [...] grudnia 2019 r. przed wydaniem zaskarżonej decyzji do złożenia wyjaśnień i dokonania szeregu zmian w projekcie budowlanym w trybie art. 50 k.p.a., podczas gdy zastosowanie w przedmiotowej sprawie znajduje tryb określony w art. 35 ust. 3 p.b., co w rezultacie skutkowało odmową zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia spółce pozwolenia na budowę bez uprzedniego wezwania spółki do usunięcia nieprawidłowości postanowieniem w trybie przepisu art. 35 ust. 3 p.b.;
2) § 20 pkt 1 m.p.z.p. poprzez jego błędną interpretację, a w konsekwencji nieuzasadnione przyjęcie, że ustalenie w m.p.z.p. dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej 1 miejsca postojowego na lokal mieszkalny, jednak nie mniej niż 1 miejsca na 60 m² powierzchni użytkowej, oznacza, że dla prawidłowego obliczenia zapotrzebowania miejsc postojowych konieczne jest zsumowanie nadwyżki powierzchni użytkowej wszystkich mieszkań mających powyżej 60 m², a następnie podzielenia nadwyżki przez 60, podczas gdy prawidłowa interpretacja postanowień § 20 pkt. 1 m.p.z.p. prowadzi do wniosku, że dla ustalenia wymaganej liczby miejsc postojowych należy podzielić przez 60 sumę powierzchni użytkowej mieszkań, co doprowadziło w konsekwencji do nieuzasadnionego wezwania spółki do zmiany projektu budowlanego w tym zakresie;
3) § 8 ust. 2 pkt 5 rozporządzenia MTBiGM poprzez nieuzasadnione przyjęcie, że wykazanie prawidłowości dokonanego bilansu terenu biologicznie czynnego w odniesieniu do sposobu posadowienia ekokraty powinno znaleźć się w projekcie budowlanym w postaci np. zwięzłego opisu lub dołączonej karty produktu, który ma zostać wykorzystany;
4) art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 p.b. poprzez błędne ustalenie kręgu stron postępowania w sprawie, a w konsekwencji uznanie za strony postępowania: B. S. i R. S.(działka nr ew. . - ul. [...]), G. P. (działka nr ew. [...] — ul. [...]), D. J. (działka nr ew. [...] - ul. [...]) i A. G. (działka nr ew. [...] - ul. [...]), pomimo że nieruchomości będące własnością ww. osób nie leżą w obszarze oddziaływania inwestycji objętej pozwoleniem na budowę;
5) § 21 ust. 3 i 4 rozporządzenia MAiC poprzez bezpodstawne przyjęcie, że elektroniczna wersja mapy do celów projektowych musi być opatrzona kwalifikowanym podpisem elektronicznym wykonawcy, geodety uprawnionego oraz klauzulą [...] podpisaną elektronicznie przez upoważnionego pracownika organu, w związku z czym podpisy uprawnionego geodety i wykonawcy mapy, bez podpisu upoważnionego pracownika organu wydającego kopię mapy, są niewystarczające i nie stanowią dowodu przyjęcia jej do państwowego zasobu geodezyjnego;
II. przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.:
1) art. 50 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie i wezwanie spółki pismem z [...] grudnia 2019 r. przed wydaniem zaskarżonej decyzji do złożenia wyjaśnień i dokonania szeregu zmian w projekcie budowlanym w trybie art. 50 k.p.a., podczas gdy w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę, w sytuacji w której organ uzna że, projekt budowlany wymaga zmian, zastosowanie znajduje tryb określony w art. 35 ust. 3 p.b.;
2) art. 138 § 1 pkt. 3 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i niewydanie decyzji o umorzeniu postępowania na skutek odwołania złożonego przez odwołujących (B. S., R. S., G. P., D. J.i A. G.) w związku z błędnym ustaleniem kręgu stron postępowania w sprawie;
3) art. 7 w zw. z art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez niedążenie przez Wojewodę [...] do podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy, uwzględniając słuszny interes spółki, jak również nierozpatrzenie przez Wojewodę [...] w sposób wyczerpujący materiału dowodowego oraz dokonanie dowolnej oceny stanu faktycznego sprawy, skutkujące błędnym uznaniem, że spółka nie wywiązała się w wyznaczonym przez Wojewodę [...] terminie z obowiązku doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z obowiązującymi przepisami prawa, a wyjaśnienia złożone przez spółkę w piśmie z [...] lutego 2020 r. nie są wystarczające do uznania, iż projekt budowlany został sporządzony zgodnie z wymogami określonymi w przepisach;
4) art. 6 w zw. z art. 7 oraz w zw. z art. 8 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonej decyzji z rażącym naruszeniem zasady praworządności, zasady słusznego interesu strony oraz zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji;
5) art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. poprzez jego błędne zastosowanie, a w konsekwencji bezpodstawne uchylenie decyzji nr [...] i odmowę zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia spółce pozwolenia na budowę, podczas gdy spółka wywiązała się w wyznaczonym przez Wojewodę [...] terminie z obowiązku doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z obowiązującymi przepisami prawa, a wyjaśnienia złożone przez spółkę w piśmie z [...] lutego 2020 r. są wystarczające do uznania, iż projekt budowlany został sporządzony zgodnie z wymogami określonymi w przepisach.
Powyższe zarzuty zostały rozwinięte przez stronę w uzasadnieniu skargi.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zajęte w treści zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.
Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji [...] marca 2020 r. przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł doprowadziła do uznania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ decyzja Wojewody [...] nie narusza prawa w stopniu uzasadniającym jej uchylenie lub też stwierdzenie jej nieważności. Wojewódzki Sąd Administracyjny podziela bowiem zasadnicze ustalenia Wojewody [...], które doprowadziły go do uznania, że w kontrolowanej sprawie należało wniosek skarżącej spółki jako inwestora rozpatrzeć odmownie, co znajdowało swój formalny wyraz w podjęciu przez organ decyzji reformatoryjnej, o której mowa w art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a.
Po pierwsze, Sąd podziela wniosek, zgodnie z którym osoby, które wniosły odwołanie (N.K., B. S., G. P., D. J., R. S. i A. G.) powinny były zostać uznane za strony, wobec czego fakt wniesienia przez nie w terminie odwołania prowadził do zaktualizowania obowiązku ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy przez organ odwoławczy w toku instancji. W świetle art. 28 ust. 2 p.b. stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. W toku czynności wstępnych organ odwoławczy zweryfikował tytuł prawny przysługujący odwołującym do nieruchomości bezpośrednio sąsiadujących z terenem inwestycji obejmującym działki nr ew. [...] i [...], tj. działek nr ew. [...], [...], [...] i [...] i właściwie rozważył okoliczności, które nakazywały odwołującym przypisać status strony, nie ograniczając się wyłącznie do powołanych przez nich zarzutów. To działanie organu Sąd ocenia pozytywnie, albowiem przysługujący danej osobie status strony ma charakter obiektywny, przez co jego istnienia zasadniczo nie powinno się wiązać z siłą argumentacyjną zarzutów formułowanych w podaniu (odwołaniu), tym bardziej, że jej deficyt często wiąże się z nieumiejętnością nadania przez określoną osobę swoim zastrzeżeniom dającej się łatwo uchwycić formy powiązanej z odwołaniem się do właściwej podstawy prawnej.
Sąd zobowiązany jest zauważyć, że w dotychczasowym orzecznictwie sądowoadministracyjnym za jednolite uznaje się stanowisko, zgodnie z którym wyznaczenie obszaru oddziaływania inwestycji stosownie do art. 3 pkt 20 p.b. nie może ograniczać się do ustalenia takiego oddziaływania projektowanego obiektu budowlanego, które stanowić będzie naruszenie obowiązujących przepisów prawa. Jakkolwiek zawsze wyznaczenie obszaru oddziaływania powinno nastąpić w sposób zindywidualizowany, to ustalenie stron w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę zawiera zasadniczo element potencjalności (por. wyrok NSA z 20 lutego 2020 r. sygn. II OSK 3753/18; wyrok NSA z 16 grudnia 2019 r. sygn. II OSK 3141/18; wyrok NSA z 22 marca 2019 r. sygn. II OSK 1042/17; wyrok NSA z 15 lutego 2019 r. sygn. II OSK 760/17). Stroną tego postępowania powinny być zatem nie tylko osoby, których prawa zostały naruszone określonym rozwiązaniem projektowym, ale też takie, na których nieruchomości obiekt projektowany może oddziaływać, nawet jeśli z projektu budowlanego wynika, że inwestor spełnił wszystkie wymagania wynikające z p.b. i przepisów odrębnych. To zatem nie kwestia spełniania wymagań określonych stosownymi normami techniczno-budowlanymi, ale wpływ zbliżenia zaprojektowanego budynku wielorodzinnego na działkach nr ew. [...] i [...] do działek należących do odwołujących i znajdującej się na nich zabudowy powinien był podlegać rozważeniu w sprawie w kontekście art. 28 ust. 2 p.b., tym bardziej, że konkretne rozwiązania projektowe, jeżeli się podda analizie treść przedłożonego przez spółkę projektu budowlanego, nawiązywały do nieruchomości odwołujących i ich sposobu zagospodarowania, czy też rodzaju zabudowy na nich znajdującej się (m.in. pod kątem spełnienia warunków dotyczących zacieniania, nasłonecznienia, czy też zapewnienia ochrony przeciwpożarowej inwestycji). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wielokrotnie wypowiadano pogląd prawny podzielany przez Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą skargę, zgodnie z którym powołanie się na prawo własności stanowi wystarczającą postawę do uznania istnienia interesu osoby, który domaga się uznania jej przymiotu strony w postępowaniu, jeżeli inwestycja może ograniczać możliwość zagospodarowania działki sąsiedniej, przy czym przez ograniczenie możliwości zagospodarowania działki sąsiedniej należy rozumieć także utrudnienia w korzystaniu z nieruchomości zgodnie z jej przeznaczeniem (por. wyrok NSA z 16 października 2018 r. sygn. II OSK 1585/16). W wyroku z 10 marca 2020 r. sygn. II OSK 1220/18 Naczelny Sąd Administracyjny trafnie zauważył, że przy wykładni art. 3 pkt 20 p.b. przepis ten interpretować należy łącznie z art. 5 p.b. Zasadą procesu inwestycyjnego jest bowiem poszanowanie uzasadnionych interesów osób trzecich, co dotyczy przede wszystkim właścicieli (użytkowników) nieruchomości znajdujących się w szeroko rozumianym sąsiedztwie terenu inwestycji. Istotnym elementem prawa sąsiedzkiego jest zapewnienie mechanizmów ochrony prawa własności zagrożonego następstwami wykonywania prawa własności przez właściciela innej (sąsiedniej) nieruchomości.
Po drugie, nie może budzić wątpliwości, zdaniem Sądu, uprawnienie organu odwoławczego do merytorycznej zmiany rozstrzygnięcia wydanego przez organ I instancji. Decyzja organu odwoławczego jest takim samym aktem stosowania prawa, jakim jest decyzja organu I instancji, stąd organ odwoławczy nie jest związany sposobem rozpatrzenia sprawy przyjętym w decyzji organu I instancji i sposobem rozumienia przez tenże organ przepisów składających się na podstawę prawną podejmowanego rozstrzygnięcia (por. K. Kaszubowski, Decyzja reformatoryjna organu odwoławczego w ogólnym postępowaniu administracyjnym, Warszawa 2019, s. 324 i n.). Organ odwoławczy nie jest także związany podstawą faktyczną decyzji organu I instancji, albowiem w zakresie określonym w art. 136 k.p.a. może ją uzupełnić.
Rozstrzygnięcie organu odwoławczego podjęte w trybie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. pozostaje w bezpośrednim związku ze stanem faktycznym oraz prawnym sprawy i ich oceną przyjmowaną przez organ odwoławczy. Związek ten wyraża się w uznaniu, że jeżeli nowoprzyjęte wnioski dotyczące stanu faktycznego i prawnego sprawy każą uznać, że organ I instancji wydał decyzję niedopowiadającą przepisowi stanowiącymi jego podstawę prawną, to decyzja ta powinna zostać uchylona, a rozstrzygnięcie zmienione tak, by stało się adekwatne do stosowanego przepisu prawa materialnego. Wojewoda [...], zdaniem Sądu, miał na uwadze przyznaną mu w art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. kompetencję i właściwie ją zrealizował, co wiązało się z obowiązkiem uwzględnienia w toku postępowania odwoławczego ustaleń uzupełniających ustalenia przyjęte przez Prezydenta [...], jeżeli ich ocena został uznana za niepełną, przy równoczesnym nadaniu warunkom uzależniającym wydanie pozwolenia na budowę, w tym przepisom m.p.z.p., prawidłowego znaczenia normatywnego.
Po trzecie, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie znajduje podstaw do zakwestionowania procesowej poprawności działania organu odwoławczego, który kierując się wnioskiem, że zatwierdzony przez Prezydenta [...] projekt budowlany nie odpowiada przepisom prawa, wdrożył procedurę jego uzupełnienia, wzywając skarżącą spółkę pismem z [...] grudnia 2019 r. do poprawienia dokumentacji projektowej w zakresie określonym w tymże piśmie. Wniosek ten wypływa z dwóch wniosków cząstkowych. Pierwszy ma związek z aprobatą dla już wcześniej sformułowanego poglądu, zgodnie z którym organowi odwoławczemu przysługuje uprawnienie do samodzielnego określenia sposobu rozumienia przepisów, które warunkują spełnienie przez inwestora wymagań uzależniających zatwierdzenie projektu budowlanego. Drugi wypływa z kolei z uznania, że brak wiedzy inwestora o dostrzeżonych przez Wojewodę [...] na etapie postępowania odwoławczego brakach w zaakceptowanym przez organ I instancji projekcie budowlanym nie powinien prowadzić do automatycznej odmowy jego zatwierdzenia w toku instancji, jeżeli inwestorowi organ odwoławczy nie umożliwił podjęcia działań zmierzających do wyjaśnienia wątpliwości i uzupełnienia zaistniałych braków w dokumentacji projektowej.
Jakkolwiek strona skarżąca podjęła w skardze próbę podważenia prawidłowości wezwania jej do uzupełnienia projektu budowlanego przez Wojewodę [...] pismem z [...] grudnia 2019 r., to, zdaniem Sądu, próba ta musi być traktowana jako nieskuteczna. Zastrzeżenia strony skupiają się bowiem wyłącznie na formalnym określeniu aktu, którym, jej zdaniem, takie wezwanie powinno nastąpić (postanowienie), pomijając tym samym to, że działanie organu odwoławczego realizujące uprawnienie procesowe opisane w art. 50 § 1 k.p.a. w całości odpowiadało materialnym wymaganiom, które powinno poprzedzać wydanie decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę (wskazanie przez organ administracji architektoniczno-budowlanej konkretnych nieprawidłowości projektu budowlanego, co wiąże się z nałożeniem na inwestora obowiązku ich usunięcia wraz z określeniem terminu, w którym powinno to nastąpić). Skarżąca spółka nie dostrzegła równocześnie, że czynność procesowa, o której mowa w art. 35 § 3 p.b., została na wcześniejszym etapie postępowania już podjęta (postanowienie Prezydenta [...] z [...] maja 2019 r.), a ponadto ma ona charakter niezaskarżalny, wobec czego nie da się dostrzec żadnej istotnej różnicy jakościowej pomiędzy działaniem organu odwoławczego w formie prawnej przez stronę oczekiwanej a rzeczywiście podjętej.
W wyroku z 13 lutego 2019 r. sygn. II OSK 2234/18 Naczelny Sąd Administracyjny trafnie zauważył, że wyrażona w art. 10 § 1 k.p.a. zasada czynnego udziału w postępowaniu obliguje organ odwoławczy przede wszystkim do stworzenia inwestorowi prawnych możliwości podejmowania czynności procesowych w obronie własnych interesów, jeżeli organ odwoławczy zamierza zakwestionować przyjęte przez organ I instancji stanowisko stwierdzające zgodność projektu budowlanego z przepisami. Powinny one pozwalać inwestorowi zapoznać się z przyjmowaną przez organ odwoławczy wykładnią warunków, których spełnienie prowadzi do zatwierdzenia projektu budowlanego i jeżeli wykładnia ta jest podzielana przez inwestora, umożliwiać mu skuteczne doprowadzenie przedstawionego projektu do jego zgodności z przepisami, których rozumienie wyznacza ujawnione stronie stanowisko organu.
Zdaniem Sądu, tak formułowane wymaganie w kontrolowanej sprawie niewątpliwe zostało w całości przez Wojewodę [...] spełnione, gdyż tym kwestiom, które bezpośrednio decydowały o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego oraz udzielenia pozwolenia na budowę budynku wielorodzinnego z częścią biurowo-usługową oraz garażem podziemnym na terenie działek nr ew. [...] i [...] przy ul. [...] w [...], doniosłość prawna może być przypisywana nie tyle przez pryzmat oceny sposobu (poprawnego/niepoprawnego) ujawnienia ich spółce jako inwestorowi występującemu o zatwierdzenie projektu, ile przez pryzmat tego, czy ich zidentyfikowanie przez organ odwoławczy było trafne i wiązało się z poprawną ich oceną prawną. Niesporne bowiem pozostaje, że niespełnienie wymagań, które determinowało wydanie decyzji nr [...], nie wynikało z uniemożliwienia spółce ich dopełnienia, ale z jednoznacznego przekonania strony skarżącej, że organ nie powinien od niej żądać spełnienia tychże wymagań, gdyż nie mają one prawnego uzasadnienia.
Wbrew odmiennemu twierdzeniu strony skarżącej, co ma związek z wyżej sformułowaną uwagą, legalność zaskarżonej decyzji nie może być kwestionowana z powodu błędnego określenia i rozumienia przez Wojewodę [...] warunków umożliwiających spółce zgodne z prawem zrealizowanie inwestycji budowlanej przy ul. [...] w [...].
W pierwszym rzędzie uwaga ta odnosi się do art. 35 ust. 1 pkt 1 p.b. i uwzględnia, że wykładnia nadana przez organ odwoławczy § 20 pkt 1 m.p.z.p. zasługuje w całości na aprobatę. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest aktem prawa miejscowego, a zatem źródłem powszechnie obowiązującego prawa na obszarze działania organu, który go ustanowił (art. 87 ust. 2 Konstytucji). Z tego względu przy wykładni norm planistycznych zawartych w tym przepisie gminnym stosować należy metody interpretacyjne właściwe dla wykładni aktów normatywnych. Mając to na uwadze, przypomnieć trzeba, że Rada [...] przyjęła w powołanym przepisie § 20 pkt 1 m.p.z.p. wskaźniki minimalnej liczby miejsc postojowych dla obiektów nowo wznoszonych i rozbudowywanych, ustalając, że dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej powinno to być 1 miejsce na lokal mieszkalny, jednak nie mniej niż 1 miejsce na 60 m² powierzchni użytkowej. Jakkolwiek sam kontekst językowy odnoszony do znaczenia zwrotów użytych w ww. przepisie wydaje się niewystarczający do ustalania, w jaki sposób ma zostać wyznaczona liczba miejsc postojowych w obiekcie, w którym, tak jak w spornym budynku zaprojektowanym na działkach nr ew. [...]i [...], znajdują się również lokale o powierzchni większej niż 60 m², to zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, zwrócenia uwagi wymagał sposób sformułowania przyjętego w § 20 pkt 1 m.p.z.p. wymagania, a także cel jego wprowadzenia, któremu ma on z założenia służyć.
Analiza budowy ww. przepisu m.p.z.p. każe Sądowi zwrócić uwagę na kolejność wprowadzonych w przepisie warunków spełnienia przez inwestora wskaźnika minimalnej liczby miejsc postojowych. Kierując się zasadą racjonalności prawodawczej, nie można tejże kolejności uznać za przypadkową, ale za logicznie wprowadzoną, dającą wyraz określonej preferencji rozumienia przyjmowanej przez organ regulacji. Warunek "nie mniej niż 1 miejsce na 60 m² powierzchni użytkowej" nie poprzedza warunku "1 miejsce na lokal mieszkalny", ale następuje po nim, co oznacza, że bez wątpienia należy mu przypisać, uwzględniając dodatkowo wyrażenie "nie mniej niż", znaczenie korygujące wartość wskaźnika opierającego się na równoważności liczby miejsc i lokali mieszkalnych, polegające na jego podwyższeniu. O ile posłużenie się odwrotną kolejnością ("1 miejsce na 60 m² powierzchni użytkowej, jednak nie mniej niż 1 miejsce na lokal mieszkalny") sprawiałoby, że zastanowienia wymagałaby potrzeba funkcjonalnego zrównoważenia "powierzchni użytkowej" obiektu, którą kształtują zarówno lokale o mniejszym, jak i większym niż 60 m² metrażu, to ten mechanizm wyznaczania wskaźnika liczby miejsc postojowych, który został przyjęty przez Radę [...]wskazuje na wyraźną potrzebę określania go poprzez odniesienie jego wartości liczbowej do liczby lokali mieszkalnych przy równoczesnym skorygowaniu tej wartości "w górę" w każdym przypadku, gdy w budynku mieszkalnym wielorodzinnym znajdować się mają lokale o powierzchni użytkowej większej niż 60 m². Prawodawca wprowadzone przez siebie zasady powiązał z liczbą mieszkań w określonym budynku i ich wielkością. Tym czynnikom nadał postać zindywidualizowaną, formułując zależność pomiędzy miejscem postojowym, lokalem i przekroczeniem konkretnej wartości powierzchni lokalu. Nie można zgodzić się ze stroną, że w przepisie "chodzi o pełne 60 m²", co skarżąca rozumie jako odpowiedź na pytanie "ile razy zawiera się 60 m² w powierzchni użytkowej danego mieszkania", ponieważ formuła "nie mniej niż 1 miejsce na 60 m²" odpowiada logicznie wymaganiu, że jeżeli wskazana powierzchnia zostaje przekroczona, inwestor powinien zapewnić większą liczbę miejsc niż 1. Nie znajduje podstaw twierdzenie, że zapotrzebowanie na miejsce parkingowe nie ulega zmianie dopóty, dopóki powierzchnia użytkowa mieszkania nie zwiększy się o kolejne 60 m². Sprzeciwiająca się takiemu rozumieniu wykładnia nadana przez Wojewodę [...] § 20 pkt 1 m.p.z.p. jest, zdaniem Sądu, zgodna tak z literalnym, jak i "matematycznym", posługując się określeniem strony, brzmieniem przepisu. Stanowisko organu, który odwołał się do celu wprowadzonej regulacji prawnej zorientowanej na zapewnienie odpowiedniej liczby miejsc postojowych dla realizowanej inwestycji budowlanej tak, by potrzeby wszystkich mieszkańców (szacowanych w przedziale 121-173, projekt budowlany, s. 147) w tym zakresie mogły być zabezpieczone w jej ramach w obrębie działek inwestycyjnych, zasługuje, zdaniem Sądu, na pełną aprobatę, tak jak i wynikowy wniosek, zgodnie z którym zaprojektowana liczba miejsc postojowych dla spornej inwestycji przy ul. [...] w kontekście warunku § 20 pkt 1 m.p.z.p. nie mogła być równa liczbie znajdujących się w budynku lokali mieszkalnych (51), jak przyjęła skarżąca, podtrzymując swoje zapatrywanie również będąc wezwana do poprawienia projektu budowlanego, ale wyższa o liczbę odpowiadającą stosunkowi zsumowanej nadwyżki (ponad wartość 60 m²) powierzchni użytkowej wszystkich dużych lokali (13) i wartości 60. Wskazana przez organ metoda obliczania wskaźnika nie jest tym samym zgodna z zarzutem skarżącej, który odwołuje się do niemożności aprobowania działania interpretacyjnego uznającego, że zwiększenie powierzchni użytkowej mieszkania już o 1 m² (tj. z 60 m² do 61 m²) powoduje konieczność zapewnienia kolejnego miejsca postojowego, gdyż ma na uwadze nie jednostkową, ale uogólnioną wielkość przekroczenia wyznaczoną powierzchnią wszystkich dużych mieszkań budynku.
Po piąte, całkowicie zasadne było wezwanie w sprawie inwestora do opatrzenia projektu zagospodarowania terenu klauzulą potwierdzającą przyjęcie do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zgodną z załącznikiem nr 5 do rozporządzenia MAiC i w związku z niewykonaniem tego obowiązku nadania mu znaczenia określonego w art. 35 ust. 3 p.b. W dotychczasowym orzecznictwie nie budzi wątpliwości to, że część rysunkową projektu zagospodarowania działki lub terenu, będącego elementem projektu budowlanego, sporządza się na aktualnej kopii mapy do celów projektowych, która powinna być opatrzona klauzulą według wzoru określonego w załączniku nr 5 do rozporządzenia MAiC, wobec uznania, że tylko taka klauzula daje organowi administracji architektoniczno-budowlanej pewność, iż projekt opracowano w oparciu o materiał przyjęty do zasobu w wyniku pozytywnej weryfikacji, o której mowa w art. 12b ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2020 r. poz. 2052). W myśl tego przepisu uprawniony do omawianej weryfikacji organ Służby Geodezyjno-Kartograficznej nie tylko rozstrzyga o przyjęciu materiałów do zasobu, ale i uwierzytelnia na wniosek dokumenty opracowane na podstawie wykonanych prac geodezyjnych lub prac kartograficznych na potrzeby postępowań administracyjnych, postępowań sądowych lub czynności cywilnoprawnych (por. wyrok NSA z 26 kwietnia 2019 r. sygn. II OSK 1088/18). W kontekście podniesionego w skardze zarzutu odwołującego się do regulacji § 21 ust. 3 i 4 rozporządzenia MAiC trzeba zauważyć, że część rysunkowa PZT nie została opatrzona klauzulą określoną w załączniku nr 5, przedstawiona dokumentacja nie spełniała równocześnie wymagań wynikających z posługiwania się dokumentem elektronicznym. Niesporne pozostaje, że przepisy powołanego wyżej aktu przewidują udostępnianie materiałów zasobu PZGiK również w postaci dokumentów elektronicznych (§ 18-19 rozporządzenia MAiC). Podlegają one odpowiedniemu uwierzytelnieniu właściwym zestawem danych (zawarcie klauzuli [...] podpisanej elektronicznie przez upoważnionego pracownika organu). Niemniej jednak w przypadku, gdy na mapie do celów projektowych udostępnionej w formie elektronicznej jest wykonywana przez projektanta część rysunkowa PZT w formie elektronicznej, to jeżeli dochodzi do sporządzenia jej wydruku prowadzącego do nadania dokumentowi wersji analogowej, wymagane jest dokonanie jego uwierzytelnienia zgodnie z załącznikiem nr 5 do rozporządzenia MAiC, którego sporny projekt niewątpliwie nie posiadał. Niewystarczające jest wyłącznie oświadczenie, że wyplot komputerowy jest zgodny z wtórnikiem wydanym przez organ, do czego ograniczało się potwierdzenie złożone na przedłożonym PZT i jego rysunku uzupełniającym.
Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego w zakresie, w jakim Wojewoda odnosząc się do prawidłowo zinterpretowanych przepisów p.b. i rozporządzenia MTBiGM wskazał na pozostałe braki obarczające przedłożony projekt budowlany, które uniemożliwiały jego zatwierdzenie w sytuacji, gdy inwestor nie doprowadził do jego uzupełnienia wezwany do tego pismem z [...] grudnia 2019 r. Z tej oceny Wojewódzki Sąd Administracyjny wyłącza tym niemniej wadliwość określoną w pkt. 4 ww. wezwania, ponieważ podziela zarzut skargi dotyczący uchybienia przez organ § 8 ust. 2 pkt 5 rozporządzenia MTBiGM. Wyjaśnienia jakie spółka zawarła w odpowiedzi na wezwanie, zdaniem Sądu, powinny być traktowane jako wystarczające do wykazania prawidłowości dokonanego w projekcie bilansu terenu biologicznie czynnego z uwagi na użycie ekokraty, tak że przedłożonemu projektowi budowlanemu nie można było postawić zarzutu tak naruszenia wskazanego przepisu rozporządzenia MTBiGM, jak i § 8 ust. 5 pkt 7 m.p.z.p. (nakaz zachowania co najmniej 30% powierzchni każdej działki budowlanej jako powierzchni biologicznie czynnej). Wadliwość ta w świetle poczynionych wcześniej ustaleń nie mogła jednak wpłynąć na wynik sprawy.
Rekapitulując powyższe wyjaśnienia, Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja nr [...] została wydana zgodnie z przepisami procesowymi kształtującymi sposób prowadzenia postępowania przez organ administracji architektoniczno-budowlanej. Wojewoda [...] działał w sprawie na podstawie prawa i w jego zachowaniu, zdaniem Sądu brak było elementów uzasadniających naruszenie kodeksowych zasad ogólnych, w szczególności zasady zaufania (art. 8 § 1 k.p.a.), co niesłusznie zarzuciła strona skarżąca w swojej skardze. Poddane sądowej kontroli rozstrzygnięcie reformatoryjne stanowiło wynik prawidłowej wykładni oraz prawidłowego zastosowania przepisów k.p.a. w powiązaniu z przepisami prawa materialnego stanowiącymi podstawę zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia inwestorowi pozwolenia na budowę. Wojewoda [...] przed wydaniem zaskarżonej decyzji wywiązał się z obowiązku podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i dokonania prawidłowej oceny zgromadzonych dowodów (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.), które to działanie obejmowało wezwanie inwestora do podjęcia czynności procesowych pozwalających załatwić sprawę w sposób zgodny z jego żądaniem. Nieefektywność tego działania nie przekłada się na legalność podjętego rozstrzygnięcia, albowiem wydaniu decyzji towarzyszyła analiza wszystkich okoliczności sprawy, organ w sposób wszechstronny się do nich w treści decyzji również ustosunkował, wyjaśniając stronie skarżącej w sposób wystarczający z punktu widzenia art. 107 § 3 k.p.a. znaczenie przesłanek, którymi postanowił się kierować.
W tych warunkach Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.