VII SA/WA 1080/05

VII SA/Wa 1080/05 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2006-01-17
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2005-08-16
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Bogusław Cieśla /przewodniczący/
Krystyna Tomaszewska
Mariola Kowalska. /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Sygn. powiązane
II OSK 381/06 - Wyrok NSA z 2007-02-23
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bogusław Cieśla, , Sędzia WSA Krystyna Tomaszewska, Sędzia WSA Mariola Kowalska (spr.), Protokolant Ewa Pecelt, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 stycznia 2006r. sprawy ze skargi H. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2005 r. znak [...] w przedmiocie pozwolenie na budowę. I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku,
Uzasadnienie
Decyzją Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2004r. Starosta [...] działając na podstawie art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane
(tekst jednolity Dz. U. z 2003r., Nr 207, poz. 2016) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm., dalej Kpa) zatwierdził projekt budowlany i udzielił H. i S. B. pozwolenia na budowę budynku handlowo – usługowego z częścią mieszkalną oraz budynku stacji obsługi samochodów osobowych.
W uzasadnieniu organ stwierdził, że projekt zagospodarowania działki zgodny jest z decyzją Burmistrza Miasta M. o warunkach zabudowy oraz wymaganiami ochrony środowiska, a także z przepisami techniczno – budowlanymi określonymi w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Ponadto Starosta M. stwierdził, że projekt budowlany jest kompletny oraz posiada wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia i sprawdzenia.
Ponadto wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2004r. Starosta M. zwrócił się do Ministra Infrastruktury o upoważnienie na wyrażenie zgody na odstępstwo od przepisów § 12 ust. 3 pkt 1b rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Minister Infrastruktury, 7 czerwca 2004r., udzielił takiego upoważnienia Staroście M., który postanowieniem z dnia [...] czerwca 2004r. udzielił zgody H. i S. B. na odstępstwo od w/w przepisów rozporządzenia przy budowie budynku handlowo – usługowego bezpośrednio przy granicy działki H. S.
Odwołanie od powyższej decyzji złożyła H. S. podnosząc, że nie wyraża zgody na budowę w granicy jej działki, ponieważ narusza to jej "prawo wolności i prawo własności".
Decyzją z dnia [...] czerwca 2005r., znak: [...] Wojewoda [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa, po rozpatrzeniu odwołania H. S. od decyzji Starosty M. Nr [...] z dnia [...] sierpnia 2004r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Organ II instancji uznał, że zarzut odwołującej się, dotyczący braku zgody na planowaną inwestycję, jest niezasadny, bowiem art. 9 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego nie zawiera sformułowania uzależniającego wydanie zgody na odstępstwo od zgody właściciela działki sąsiedniej. Stosownie do treści cytowanego przepisu, zgody tej udziela właściwy organ, po uzyskaniu upoważnienia ministra, który ustanowił przepisy techniczno – budowlane.
Skargę na powyższą decyzję złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego H. S.
Skarżąca zarzuca w/w decyzji naruszenie art. 7 i art. 77 § 1 Kpa poprzez niepodjęcie wszystkich koniecznych kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w szczególności zaś nie zbadanie, czy w sprawie zachodził szczególnie uzasadniony przypadek dający podstawę do odstępstwa od przepisów techniczno – budowlanych.
W konkluzji skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Sprawa podlega rozpoznaniu przez w/w Sąd na podstawie art. 13 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
(Dz.U. z 2002 r., Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.; dalej p.p.s.a.).
Zgodnie z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 134, poz. 1269) sądy administracyjne kontrolują legalność zaskarżonych decyzji, a więc prawidłowość zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafność ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa w stopniu mającym wpływ na rozstrzygniecie
(art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.)
Mając powyższe na uwadze uznać należy, że skarga jest zasadna, a podniesione w niej zarzuty zasługują na uwzględnienie.
Decyzja poddana kontroli Sądu zapadła z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego tj. art. 7, art. 77 Kpa co skutkowało naruszeniem art. 107 Kpa i w konsekwencji art. 138 § 1 pkt 1 Kpa. Oznacza to, że postępowanie administracyjne zostało przeprowadzone bez należytego wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy.
Zgodnie z unormowaną w art. 7 Kpa zasadą prawdy obiektywnej organy administracji publicznej "podejmują wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy". Oznacza to, iż organ administracyjny prowadzący postępowanie ma obowiązek zebrania i rozpatrzenia dostępnego materiału dowodowego, tak, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością. "W szczególności jest obowiązany dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnego przypadku na podstawie analizy całego materiału dowodowego, a stanowisko wyrażone w decyzji uzasadnić w sposób wymagany przez przepisy kodeksu postępowania administracyjnego" (por. wyrok NSA z 26 maja 1981 r., sygn. akt SA 810/81, ONSA 1981, nr 1, poz. 45).
W ocenie Sądu kontrolowana decyzja została wydana bez zbadania czy w przedmiotowej sprawie zachodził szczególnie uzasadniony przypadek dający podstawę do zastosowania odstępstw od przepisów techniczno – budowlanych tj. od przepisów § 12 ust. 3 pkt. 1b rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Zdaniem Sądu, skoro przepis prawa zezwala na odstępstwo od przepisów techniczno – budowlanych jedynie w sytuacjach wyjątkowych to postanowienie zezwalające na takie odstępstwo powinno wskazywać na okoliczności uzasadniające to odstępstwo.
Postanowienie Starosty M. z dnia [...] czerwca 2004r. zezwalające na takie odstępstwo nie wskazuje takich okoliczności. Jednocześnie należy zauważyć, iż w/w postanowienie, wydane na podstawie art. 9 § 2 Prawa budowlanego, nie podlega zaskarżeniu w drodze zażalenia. Takie postanowienie, zgodnie z art. 142 Kpa, podlega ocenie i kontroli w trybie odwoławczym od decyzji. Zatem z mocy art. 142 Kpa Wojewoda [...] powinien ocenić i poddać kontroli w/w postanowienie Starosty M. Zaskarżona decyzja nie zawiera oceny zasadności powołanego postanowienia.
Mając powyższe na uwadze należy zauważyć, że " niewyjaśnienie wszystkich okoliczności mających istotne znaczenie w sprawie oraz nieuzasadnienie decyzji w sposób właściwy narusza podstawowe zasady postępowania administracyjnego i stanowi podstawę do uchylenia przez sąd administracyjny zaskarżonej decyzji" (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 marca 1998r., II SA 96/98).
Ponownie rozpoznając sprawę organ powinien zbadać i ocenić czy zachodzą przesłanki z art. 9 ust. 1 Prawa budowlanego oraz wskazać na okoliczności uzasadniające odstępstwo od przepisów techniczno – budowlanych. W szczególności należy zbadać i wyjaśnić, czy w/w odstępstwo nie narusza uzasadnionych interesów osób trzecich, zwłaszcza w zakresie możliwości zabudowy sąsiedniej nieruchomości.
Nie przesądzając wyniku sprawy uznać należy, iż organ wydając kontrolowaną w tym postępowaniu decyzję powyższej analizy nie przeprowadził, co oznacza, iż wydanie zaskarżonej decyzji zapadło z naruszeniem art. 7 i 77 Kpa.
Biorąc powyższe pod uwagę, wobec nie wyjaśnienia istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 c p.p.s.a.
Na podstawie art. 152 cytowanej ustawy orzeczono o wstrzymaniu wykonania zaskarżonej decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku.