VII SA/WA 1020/05

VII SA/Wa 1020/05 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2005-12-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-08-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Bogusław Moraczewski /przewodniczący/
Bożena Więch-Baranowska
Wojciech Mazur /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6019 Inne, o symbolu podstawowym 601
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bogusław Moraczewski, , Sędzia WSA Wojciech Mazur (spr.), Sędzia WSA Bożena Więch - Baranowska, , Protokolant Anna Mężyńska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 grudnia 2005 r. sprawy ze skargi C. Sp.z o.o. w W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] czerwca 2005 r. znak [...] w przedmiocie sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru zamontowania urządzenia reklamowego I. uchyla zaskarżoną decyzję, II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, III. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej C. Sp.z o.o. w W. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
VII S.A./Wa 1020/05
Uzasadnienie
Prezydent [...] decyzją nr [...] z dnia 18 marca 2005r., na podstawie art. 30 ust. 6 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane / Dz. U. z 2003r. nr 207, poz. 2016 ze zm./ wniósł sprzeciw do zgłoszenia C. Sp. z o. o. w W., dotyczącego zamiaru zamontowania wolnostojącego urządzenia reklamowego na nieruchomości przy Al. A. w rejonie ulicy M. ( działka ewidencyjna nr [...] i [...] w obrębie [...] ) w W.
W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, iż roboty budowlane związane z zamontowaniem urządzenia reklamowego będącego przedmiotem zawiadomienia ( zgłoszenia ), objęte są zgodnie z art. 28 Prawa budowlanego obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę. Inwestor zgłosił zamiar montażu urządzenia reklamowego w trybie art. 29 i 30 Prawa budowlanego. Obiekt, którego zamiar budowy został zgłoszony, jest budowlą a tym samym obiektem budowlanym w rozumieniu art. 3 Prawa budowlanego. Rodzaj zgłoszonych prac ze względu na skalę i charakter obiektu należy uznać za budowę, nie zaś tylko jako instalację lub remont. Ze względu na znaczne rozmiary obiektu nie można go również zaliczyć do obiektu małej architektury. Należy uznać więc, iż opisane w zgłoszeniu roboty budowlane nie zostały wymienione w katalogu robót wymagających jedynie zgłoszenia. Ustawodawca w art. 29 ust. 2 pkt 6 świadomie użył terminu "instalowanie" zamiast "budowa" i dlatego zdaniem organu I instancji instalowanie tablic i urządzeń reklamowych dotyczy wyłącznie zainstalowania / montażu / tablicy lub urządzenia reklamowego do konstrukcji nośnej. Budowa konstrukcji o znacznych rozmiarach przenoszącej siły i momenty wynikające np. z parcia wiatru, nie może korzystać ze zwolnienia / będącego wyjątkiem a nie regułą / opisanego w art. 29 ust.2 pkt 6 Prawa budowlanego. Nie ma przy tym znaczenia sposób trwałego związania obiektu z gruntem, kwalifikowany wyłącznie na podstawie głębokości posadowienia.
Odwołanie od tej decyzji wniosła Spółka C. zarzucając naruszenie prawa materialnego : art. 3 pkt 3, art. 29 ust. 2 pkt 6, art. 30 ust. 6 pkt 1 Prawa budowlanego poprzez oczywiście nieprawidłowe przyjęcie:
- iż roboty budowlane związane z zamontowaniem urządzenia reklamowego realizowane być powinny w trybie art. 28 Prawa budowlanego,
- dyspozycja art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego dotyczy wyłącznie instalowania / montażu/ tablicy reklamowej do konstrukcji nośnej, natomiast budowa konstrukcji nie może korzystać ze zwolnienia, bez względu na sposób związania obiektu z gruntem,
- opisane w zgłoszeniu roboty budowlane nie zostały wymienione w katalogu robót wymagających jedynie zgłoszenie.
Ponadto organ I instancji naruszył przepisy postępowania : art.77 § 1 w zw. z art. 7 k.p.a., gdyż oparł decyzję na okolicznościach, które nie zostały udowodnione oraz na dowolnych ustaleniach faktycznych.
Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] czerwca 2005 r. [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy w/w decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, iż organ I instancji zasadnie podjął decyzję o konieczności uzyskania przez inwestora C. Sp. z o. o. pozwolenia na budowę, ponieważ inwestor zamierza w pierwszej fazie prac wybudować konstrukcję, której głównymi elementami są: podstawa fundamentowa, słup wsporczy, ruszty a potem do nich przymocować tablice pod reklamy, jako ostatni element na którym wyklejone obrazy graficzne reklam. Taka kolejność podejmowania działań wyraźnie dowodzi o konieczności wykonania robót budowlanych a nie instalacji. Z powyższego wynika, że w/w inwestycja jest budowlą stanowiącą całość techniczno- użytkową tak więc zgodnie z art. 28 Prawa budowlanego wymaga obligatoryjnie uzyskania pozwolenia na budowę, które jest regułą zapisaną w prawie budowlanym. Prace budowlane objęte zgłoszeniem polegające na montażu, nie stanowią robót w trybie art. 29 ust.2 pkt 6 Prawa budowlanego gdyż powołany przepis dotyczy instalowania tablic reklamowych na istniejących już obiektach np. budynkach, mostach, wiaduktach, wieżach, słupach / wyrok NSA z 22 sierpnia 2002 r. sygn. akt IV S.A. 2400/01 /. Natomiast prace budowlane podejmowane przez inwestora jak wynika z załączonego do akt sprawy projektu budowlanego polegają na wykonaniu nowego obiektu budowlanego w określonym miejscu, a nie tylko jego instalacji, wymiany lub remontu. Przedmiotowa inwestycja posiada duże wymiary : tablice reklamowe 6,00 x 3,00 m, fundament 4,5 x 3,60 x 0,80 m. Budowa konstrukcji o tak znacznych rozmiarach nie może korzystać ze zwolnienia z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę.
Skargę na powyższą decyzję wniosła Spółka C. w W., ponawiając argumenty podnoszone już w odwołaniu, w szczególności:
- naruszenie art. 7 i 77 k.p.a. poprzez oparcie decyzji obu instancji na okolicznościach, które nie zostały udowodnione oraz na dowolnych ustaleniach faktycznych a mianowicie, że rodzaj zgłoszonych prac należy uznać za budowę a nie instalację czy remont, bez wskazania kryteriów wyróżniających i odróżniających zakres prac budowlanych przypisanych "budowie urządzenia reklamowego" i "instalacji urządzenia reklamowego".
- przyjęcie, że roboty budowlane związane z zamontowaniem urządzenia reklamowego, objęte treścią zgłoszenia inwestora realizowane być powinny w trybie art. 28 Prawa budowlanego, co do zasady, nie zostały wymienione w katalogu robót wymagających jedynie zgłoszenia / art. 29 ust. 2 Prawa budowlanego /,
- przyjęcie, iż dyspozycja art. 29 ust. 2 pkt 6 Prawa budowlanego dotyczy wyłącznie instalowania / montażu / tablicy reklamowej do konstrukcji nośnej, natomiast budowa konstrukcji nie może korzystać ze zwolnienia, bez względu na sposób związania obiektu z gruntem,
- zakwalifikowanie urządzeń reklamowych do budowli w rozumieniu ustawy Prawa budowlanego , tj. jako obiekt budowlany nie będący budynkiem, ani obiektem małej architektury /art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego/ i przyjęcie, iż jest to wystarczającą przesłanką uzasadniającą wprowadzenie obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę dla ustawienia przedmiotowego urządzenia reklamowego.
Mając powyższe na uwadze wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania.
W odpowiedzi na skargę, Wojewoda [...] podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wnosząc o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga jest zasadna.
Art. 28 ustawy z dnia 7 lipa 1994r. – Prawo budowlane ( Dz. U. z 2003r., Nr 207, poz. 2016 ze zm.) nakłada na inwestora zamierzenia inwestycyjnego obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę z zastrzeżeniem art. 29-31.
W przedmiotowej sprawie podstawowym problemem do rozstrzygnięcia jest zakres i interpretacja art. 29 ust.2 pkt 6 oraz art.3 pkt 3, 1, 5 w/w ustawy. Dokonując wykładni art. 29 ust.2 pkt 6 należy uwzględnić prawne znaczenie pojęć użytych w tym przepisie. "Instalowanie" może polegać zarówno na połączeniu różnych elementów w jedną całość umożliwiającą wykorzystanie konstrukcji zgodnie z jej przeznaczeniem jak i zamontowaniu całej konstrukcji na jakimś obiekcie budowlanym. Jest to więc czynność techniczna, a tablice i urządzenia reklamowe mogą być zarówno instalowane jak i remontowane. Czynność techniczna polegająca na instalowaniu urządzeń reklamowych jest realizowana w wyniku prowadzonych robót budowlanych. Wyjaśnienia wymaga również pojęcie " urządzenie reklamowego". Nie jest to " tablica reklamowa", bo ten element konstrukcyjny został wymieniony w analizowanym przepisie obok "urządzenia reklamowego". Czy jest to zatem konstrukcja nośna tablicy reklamowej, czy też inne niż tablica urządzenie służące reklamie, np. konstrukcja przestrzenna itp.? W tej kwestii organ odwoławczy musi samodzielnie zająć stanowisko i należycie je uzasadnić.
W art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego jako " budowla" wymienione są przykładowo różne "obiekty budowlane". Nie jest to więc katalog zamknięty obiektów budowlanych zaliczonych przez ustawodawcę do budowli. Obiektami budowlanymi są więc nie tylko wymienione w art. 3 pkt 1 "budynki", "budowle" i "obiekty małej architektury", ale i tymczasowe obiekty budowlane " przeznaczone do czasowego użytkowania" i "obiekty budowlane niepołączone trwale z gruntem". Art. 3 pkt 5 również nie zawiera pełnego wyliczenia rodzajów tymczasowych obiektów budowlanych. Przedmiotowy nośnik reklam jest więc innym obiektem budowlanym niż wolnostojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe. Jest obiektem budowlanym, który ze względu na konstrukcję może być zdemontowany i przeniesiony na inne miejsce. Do nośnika przytwierdzona jest tablica służąca do czasowej ekspozycji różnych reklam.
Taka interpretacja art. 29 ust.2 pkt 6 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1 prowadzi do wniosku, iż instalowanie i remont tablic i urządzeń reklamowych nie tylko na obiektach budowlanych wymaga zgłoszenia właściwemu organowi i dlatego błędna jest podstawa prawna wyrażona w sprzeciwie organu I instancji / art. 30 ust. 6 pkt 1 / z której wynika, iż przedmiotowa inwestycja wymaga uzyskania pozwolenia na budowę.
Nadto nie do zaakceptowania są twierdzenia organów administracyjnych, iż to budowa obiektu ze względu na jej skalę i charakter wymaga pozwolenia na budowę. Prawo budowlane nie przewiduje możliwości formalnego podziału zamierzenia inwestycyjnego i stosowania do tak podzielonych części odmiennych przepisów ustaw dotyczących pozwolenia na budowę lub zgłoszenie. Ponadto art. 29 ust. 2 pkt 6 zwalnia od obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę nie tylko tablice reklamowe, ale również urządzenia reklamowe, co niewątpliwie oznacza całość urządzenia reklamowego, a więc także elementów konstrukcyjnych do mocowań samej tablicy reklamowej.
Jeżeli organ administracyjny uzna, iż skala wielkości itp. robót budowlanych przy instalowaniu tablicy reklamowej lub urządzenia reklamowego zagraża np.: bezpieczeństwu ludzi lub mienia albo zwiększa ograniczenia lub uciążliwość dla sąsiadów może w drodze decyzji, na podstawie art. 30 ust 7 nałożyć na inwestora obowiązek wykonania pozwolenia na budowę na roboty budowlane objęte zgłoszeniem. Uprawnienie to ma charakter uznaniowy i wymaga uzasadnienia przez organ podstaw do zastosowania art. 30 ust 7 ustawy.
Dlatego też wskazanie w stanie prawnym w dacie orzekania przez organy administracji, iż w przypadku wykonania konstrukcji nośnej z tablicą lub urządzeniem reklamowym zawsze będzie wymagalne pozwolenie na budowę / art. 30 ust.6 pkt 1/ jest nieuprawnione. Organ odwoławczy powinien rozważyć, czy aktualnie zebrany materiał dowodowy lub po uzupełnieniu w trybie art. 136 k.p.a. pozwala mu na ocenę inwestycji pod kątem zagrożeń i przeciwwskazań wymienionych w art. 30 ust.7.
W związku z tym Sąd nie podzielił poglądu prawnego wyrażonego w zaskarżonej decyzji o konieczności uzyskania pozwolenia na budowę dla przedmiotowego urządzenia reklamowego.
Z tych też powodów Sąd uchylił zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o Postępowaniu przed sadami administracyjnymi / Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./. Na podstawie art. 152 i art. 153 w/w ustawy zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do chwili uprawomocnienia się niniejszego wyroku a przedstawiona ocena prawna i wskazania, co do dalszego postępowania wiążą organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 209 w/w ustawy.