VII SA/Wa 1018/23

VII SA/Wa 1018/23 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2024-04-19
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-05-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Izabela Ostrowska /przewodniczący/
Paweł Konicki
Tomasz Janeczko /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6014 Rozbiórka budowli lub innego obiektu budowlanego, dokonanie oceny stanu technicznego obiektu, doprowadzenie obiektu do s
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Izabela Ostrowska Sędziowie: sędzia WSA Tomasz Janeczko (spr.) asesor WSA Paweł Konicki Protokolant: sekretarz sądowy Grażyna Dmitruk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi J.L. i Z.L. na decyzję Wojewody Mazowieckiego z dnia 10 lutego 2023 r. nr 108/OPON/2022 w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbiórkę oddala skargę
Uzasadnienie
Wojewoda Mazowiecki (dalej: "organ II instancji" "Wojewoda", "organ odwoławczy") decyzją z dnia 10 lutego 2023 r. nr 108/OPON/2022, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 z późn. zm. dalej: "k.p.a.") oraz art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 z późn. zm. dalej: "p.b.", po rozpatrzeniu odwołania J. L. i Pana Z. L. (dalej: "skarżący"), od decyzji Starosty P. (dalej: "organ I instancji", "Starosta") nr [...] z dnia [...] listopada 2022 r., znak: [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na rozbiórkę czterech budynków produkcyjnych, usługowych i gospodarczych dla rolnictwa i budynku przemysłowego na terenie działki nr ew. [...] obręb [...] miasta P. – utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Stan faktyczny i prawny sprawy przedstawiał się następująco:
W dniu 14 października 2022 r. do Starosty wpłynął wniosek J. L. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą Przedsiębiorstwo Budowlano-Montażowe [...] J. L. ( dalej: "inwestor") dotyczący zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbiórkę czterech budynków produkcyjnych, usługowych i gospodarczych dla rolnictwa i budynku przemysłowego na terenie działki nr ew. [...] obręb [...] miasta P..
Pismem z dnia 17 października 2022 r. organ I instancji poinformował strony o wszczęciu postępowania administracyjnego, zainicjowanego powyższym wnioskiem.
W dniu 25 października 2022 r. skarżący jako strony postępowania, przekazali za pośrednictwem wystosowanego pisma swoje uwagi dotyczące robót budowlanych objętych wnioskiem z dnia 14 października 2022 r.
W dniu 4 listopada 2022 r. M. J. i A. J. jako strony postępowania, nie wyraziły zgody na realizację robót budowlanych objętych wnioskiem z dnia 14 października 2022 r.
W dniu 10 listopada 2022 r. Prokuratura Okręgowa w O. jako strona postępowania, złożyła pismo, w którym przekazała swoje uwagi dotyczące robót budowlanych objętych wnioskiem z dnia 14 października 2022 r.
W dniu 15 listopada 2022 r. strony postępowania zostały zawiadomione o nowym terminie załatwienia sprawy.
Decyzją nr [...] z dnia [...] listopada 2022 r., znak: [...] Starosta P. zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na rozbiórkę czterech budynków produkcyjnych, usługowych i gospodarczych dla rolnictwa i budynku przemysłowego na terenie działki nr ew. [...] obręb [...] miasta P..
Odwołanie od powyższej decyzji dnia [...] grudnia 2022 r. wnieśli skarżący z zachowaniem ustawowego terminu.
Wojewoda wspomnianą na wstępie skarżoną decyzją z dnia 10 lutego 2023 r. nr 108/OPON/2022 utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...] listopada 2022 r., znak: [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na rozbiórkę.
Uzasadniając powyższe rozstrzygnięcie, organ odwoławczy przywołał treść art. 30b oraz art. 32 ust. 1 p.b.
Organ II instancji wskazał, że dokumentacja projektowa którą przedstawił Inwestor, jest w ocenie organu odwoławczego kompletna i zawiera wszystkie elementy wyszczególnione w art. 30b ustawy Prawo budowlane.
Inwestorzy przedłożyli wymagane przepisami, poprawnie wypełnione, oświadczenie o wyrażeniu zgody na rozbiórkę obiektów budowlanych znajdujących się na terenie przedmiotowej działki.
Wojewoda podkreślił, że dokumentacja zawiera także nieobowiązkowy z punktu widzenia przepisów prawa, projekt rozbiórki, w którym przedstawiono dokładne szkice, które w jasny sposób pozwalają określić lokalizację budynków przeznaczonych przez inwestora do rozbiórki. Realizuje to obowiązek wyrażony w art. 30b ust. 3 pkt. 2 oraz art. 30b ust. 3 pkt. 6 p.b.
Przedłożony przez inwestora projekt określa także zakres i sposób prowadzenia robót rozbiórkowych, każdego ze wskazanych we wniosku budynków, oraz procedury postępowania w przypadku ujawnienia w trakcie rozbiórki jakichkolwiek szkodliwych materiałów. Realizuje to obowiązek wyrażony w art. 30b ust. 3 pkt. 3 i art. 30b ust. 3 pkt. 4 p.b.
Wojewoda zwrócił też uwagę, że przedłożony przez inwestora projekt rozbiórki zawiera także wszelkie wymagane przepisami opinie i oświadczenia sporządzone przez profesjonalistów posiadających adekwatne uprawnienia. Realizuje to obowiązek wyrażony w art. 30b ust. 3 pkt. 5 p.b.
Organ II instancji stwierdził, że wniosek o wydanie pozwolenia na rozbiórkę przedłożony przez inwestora spełnia wszystkie wymogi formalne oraz że zaskarżona decyzja jest zgodna z obowiązującym prawem. Wskazał, że inwestor wypełnił wszystkie obowiązki wskazane w art. 30b ust. 3 ustawy p.b. w związku z tym właściwy organ nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę.
Organ wskazał ponadto, że w jego ocenie nie istnieje żaden powód, aby podważać autorytet projektantów zaangażowanych w sporządzenie kontestowanego projektu rozbiórki. Jednocześnie organ zauważył, iż projekt rozbiórki zakłada pozostawienie w miejscu ścian budynków, które funkcjonują w tej chwili jako mur oporowy podpierający skarpę, o której dobrostan obawiają się skarżący, a w toku postępowania nigdy nie pojawiła się koncepcja zakładająca całkowitą rozbiórkę budynków zlokalizowanych u podnóża skarpy.
Organ podniósł, że decyzja wydana przez organ I instancji została bez wątpienia wydana w oparciu o cały prawidłowo zebrany materiał dowodowy dostępny w momencie jej sporządzania. Ponadto zaznaczył, że budynki przeznaczone do rozbiórki bezsprzecznie stanowią własność inwestora, a mały fragment jednego z budynków który istotnie znajduje się w granicy działki należącej do skarżących, zgodnie z przedstawionym projektem rozbiórki ma pozostać na miejscu w stanie nienaruszonym, dalej pełniąc funkcję muru oporowego zabezpieczającego skarpę.
Skarżący nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie.
Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucili:
naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 5 k.c. poprzez działanie organu, które stanowi nadużycie z jego strony prawa podmiotowego i nie zasługuje na ochronę prawną, poprzez przyjęcie, że wnioskodawca spełnił warunki do zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na rozbiórkę, podczas gdy wydana decyzja oznaczać może dla skarżących poniesienie niepowetowanej szkody w postaci osunięcia się gruntu oraz zagrożenia dla ich życia;
naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji:
a. art. 7 i art. 77 § 1 i § 3 k.p.a. oraz art. 136 k.p.a. i art. 78 § 1 k.p.a., poprzez nie wyjaśnienie przez organy administracyjne obydwu instancji wątpliwości, zarzutów zgłoszonych przez stronę w toku postępowania, które mają bezpośredni wpływ na uznanie argumentacji prezentowanej przez skarżących za słuszną m.in. w zakresie szkody, która powstanie w wyniku rozbiórki budynków w majątku skarżących, braku należytego zabezpieczenia w projekcie rozbiórki skarpy przed osuwaniem, zagrożeniem dla fundamentów oraz konstrukcji nośnej budynku skarżących,
b. art. 140 w zw. z art. 107 §1 i § 3 k.p.a., poprzez pominięcie w decyzji Wojewody omówienia i rozstrzygnięcia co do zarzutów w stron, podniesionych w odwołaniu, w szczególności w zakresie szkody, która powstanie w wyniku rozbiórki budynków w majątku skarżących, braku należytego zabezpieczenia w projekcie rozbiórki skarpy przed osuwaniem, zagrożeniem dla fundamentów oraz konstrukcji nośnej budynku skarżących,
c. art 107 § 1 pkt 6 k.p.a. poprzez brak odniesienia się w uzasadnieniu decyzji co do okoliczności poruszanych w odwołaniu przez skarżących, jak również brak uwzględnienia z urzędu, że wydana decyzja dotyczy de facto także budynków stacji paliw,
d. art. 15 k.p.a., poprzez niedokonanie przez organ odwoławczy samodzielnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, a w rezultacie naruszenia zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego w tym oceny dowodów;
e. w konsekwencji powyższych uchybień - naruszenie art. 138 §1 pkt. 1 i § 2 k.p.a. poprzez utrzymanie przez organ II instancji w mocy wadliwej i istotnie naruszającej przepisy postępowania decyzji organu I instancji;
f. dokonanie błędnych ustaleń stanu faktycznego, z całkowitym pominięciem okoliczności, że budynek nr 2 objęty wnioskiem i projektem rozbiórki jest budynkiem stacji paliw co zostało zatajone przez wnioskodawcę, a co za tym idzie Starosta wydaną decyzję powinien obwarować warunkami odpowiednimi dla rozbiórki tego typu obiektów;
g. wydanie decyzji zezwalającej na rozbiórkę budynku stacji paliw, bez nałożenia na wnioskodawcę obowiązku:
- wykonania inwentaryzacji obiektów podlegających likwidacji z wyszczególnieniem likwidowanych elementów, sposobu wykonania likwidacji, sposobu zabezpieczenia obiektów niepodlegających likwidacji,
- opracowania szczegółowego harmonogram prac likwidacyjnych z uwzględnieniem postępowania z powstającymi odpadami,
- opracowania projektu rekultywacji lub zagospodarowania terenu, które to elementy są obowiązkowymi elementami decyzji zezwalającej na rozbiórkę stacji paliw,
h. wydanie przez Starostę decyzji mimo braku uprzedniego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia polegającego na rozbiórce stacji paliw przed uzyskaniem pozwolenia na rozbiórkę i decyzji zatwierdzającej projekt rozbiórki;
i. braku wezwanie do udziału w postępowaniu właściwego Wydziału Ochrony Środowiska, od którego zgody uzależnione powinno być wydanie decyzji na rozbiórkę;
j. brak powiadomienia o postępowaniu Wojewódzkiego Inspektora Zabytów, gdyż nieruchomość skarżących w zakresie skarpy została wpisana do rejestru zabytków;
Biorąc pod uwagę powyższe zarzuty skarżący wnieśli o uchylenie w całości decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
Wnieśli także o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z zeznań skarżących na okoliczność wystąpienia zagrożenia osuwaniem się skarpy w wyniku rozbiórki budynków przez wnioskodawcę, szkody jaka zostanie poniesiona w ich majątku w związku z przeprowadzeniem prac, ukształtowania terenu działek skarżących i wnioskodawcy;
W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli, że utrzymanie decyzji w takiej formie będzie równoznacznie z poniesieniem przez skarżących szkody, jak również w dalszej perspektywie może doprowadzić do osuwania się skarpy.
Skarżący wskazali, że decyzja Starosty nie uwzględnia w ogóle tego, że przedmiotem złożonego przez inwestora wniosku wcale nie jest rozbiórka 4 budynków magazynowych, lecz 2 budynków, 1 warsztatu oraz 1 stacji paliw. Budynek bowiem określony nr 2 w złożonym wniosku o rozbiórkę przez lata pełnił bowiem role stacji paliw. Co prawda zdemontowane zostały już dystrybutory, ale zarówno w budynku, jak również pod nim nadal znajdują się elementy stacji paliw, które wbrew stanowisku Starosty mogą zostać rozebrane po spełnieniu przez wnioskodawcę określonych warunków.
Skarżący podnieśli, że wnioskodawca celowo składając wniosek o rozbiórkę załączył mapę, na której nie były ujawnione zbiorniki na paliwo. Tymczasem zgodnie z posiadaną przez skarżących mapą, na działce wnioskodawcy w miejscu budynku nr 2 ujawnione są na mapie 2 zbiorniki na paliwo.
W tym celu wnioskodawca powinien posiadać stosowne pozwolenia i mieć opracowany programy gospodarki odpadami.
Zdaniem skarżących rozstrzygnięcie organu II instancji nie uwzględnia zarówno rzeźby terenu sąsiadujących ze sobą działek, jak również wpływu jaki rozbiórka budynków wywrze na działki sąsiadujące oraz posadowione na nich budynki. Brak uwzględnienia ze strony organu tych elementów może w konsekwencji doprowadzić do katastrofy budowlanej i w zasadzie do utraty przez skarżących dorobku życia.
Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2019 poz. 2325, dalej: "p.p.s.a.") sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Sąd uwzględnia skargę w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. b p.p.s.a.) oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach sąd stwierdza nieważność postanowienia (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji z uwzględnieniem powyższych reguł doprowadziła do uznania, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu.
Kontroli Sądu poddana została decyzja Wojewody Mazowieckiego z dnia 10 lutego 2023 r. nr 108/OPON/2022, utrzymująca w mocy decyzję Starosty P. nr [...] z dnia [...] listopada 2022 r., znak: [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na rozbiórkę czterech budynków produkcyjnych, usługowych i gospodarczych dla rolnictwa i budynku przemysłowego na terenie działki nr ew. [...] obręb [...] miasta P..
W ocenie Sądu zaskarżona decyzja nie została wydana z naruszeniem wskazanych w skardze przepisów postępowania, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a więc i wskazanych w skardze: art. 7, art. 15, art. 77 § 1 i 3, art. 107 § 3 pkt 6, art. 140 w zw. z art. 107 § 1 i 3 k.p.a.
W postępowaniu administracyjnym reguły determinujące czynności ustalania stanu faktycznego, wytyczone są zasadami uregulowanymi w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. zasadą prawdy obiektywnej, zasadą oficjalności, zasadą ciężaru dowodu, bezpośredniości i zupełności zgromadzonego materiału. Treścią zasady prawdy obiektywnej jest powinność organu procesowego dokonania ustaleń co do faktów zgodnie z ich rzeczywistym przebiegiem. Zgodnie z art. 7 i 77 § 1 k.p.a., organ jest zobligowany do wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności stanu faktycznego i wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. W związku z tym organ musi samodzielnie ocenić dokumenty zgromadzone w sprawie, a wyniki tej oceny winny znaleźć odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, sporządzonym zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. ( wyrok NSA z 8 czerwca 2017 r., II OSK 2584/15, wszystkie powołane orzeczenia publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zdaniem Sądu powyższe wymogi, zostały przez organ spełnione.
Wbrew podniesionym w skardze zarzutom, Sąd nie znalazł podstaw do uznania, że organ w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonej decyzji, naruszył art. 7 i 77 § 1, 80 i 107 § 3 k.p.a. Organ zebrał a następnie ocenił materiał dowodowy, zaś jego argumentacja zawarta w uzasadnieniu kontrolowanej decyzji jest w ocenie Sądu przekonująca.
Lakoniczność uzasadnień decyzji organów obu instancji, zwłaszcza organu I instancji, nie miała zdaniem Sądu wpływu na wynik sprawy, ponieważ zarzuty skarżących i podniesione przez nich zastrzeżenia dotyczące planowanej rozbiórki, skarżący mogą skonfrontować z aktami, a zwłaszcza z projektem budowlanym. Podkreślić też należy, że Wojewoda odniósł się do zasadniczych zastrzeżeń skarżących.
Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięć organów w niniejszej sprawie, stanowił art. 30b p.b.
Zgodnie z art. 30b p.b., rozbiórkę można rozpocząć po uzyskaniu decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę. Pozwolenie na rozbiórkę podobnie jak pozwolenie na budowę, zgodnie z art. 3 pkt 12 ww. ustawy, stanowi decyzję administracyjną zezwalającą na rozpoczęcie i prowadzenie budowy lub wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu budowlanego.
Stosownie do treści art. 32 ust. 1 p.b., pozwolenie na budowę lub rozbiórkę może być wydane wyłącznie temu, kto:
1) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym;
1a) złożył wniosek w tej sprawie w okresie ważności pozwolenia, o którym mowa w art. 23 i art. 23a ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej, jeżeli jest ono wymagane;
2) złożył oświadczenie, pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
Ustawodawca, na podstawie art. 30b ust. 3 ustawy Prawo budowlane, nałożył na organ administracji architektoniczno-budowlanej obowiązek sprawdzenia czy do wniosku o wydanie pozwolenia na rozbiórkę dołączono:
1) zgodę właściciela obiektu budowlanego lub jej kopię;
2) szkic usytuowania obiektu budowlanego;
3) opis zakresu i sposobu prowadzenia robót rozbiórkowych;
4) opis sposobu zapewnienia bezpieczeństwa ludzi i mienia;
5) pozwolenia, uzgodnienia, opinie i inne dokumenty, których obowiązek dołączenia wynika z przepisów odrębnych ustaw, lub kopie tych pozwoleń, uzgodnień, opinii i innych dokumentów
6) projekt rozbiórki lub jego kopię - w zależności od potrzeb
Sąd podziela ocenę organu odwoławczego, że dokumentacja projektowa którą przedstawił inwestor, jest kompletna i zawiera wszystkie elementy wyszczególnione w art. 30b p.b.
Inwestor przedłożył wymagane przepisami, poprawnie wypełnione, oświadczenie o wyrażeniu zgody na rozbiórkę obiektów budowlanych znajdujących się na terenie przedmiotowej działki, co realizuje to obowiązek wyrażony w art. 30b ust. 3 pkt. 1 p.b.
Dokumentacja zawiera także nieobowiązkowy z punktu widzenia przepisów prawa ( art. 30b ust. 3 pkt. 6 p.b.), projekt rozbiórki, w którym przedstawiono dokładne szkice które w jasny sposób pozwalają określić lokalizację budynków przeznaczonych przez inwestora do rozbiórki. Realizuje to obowiązek wyrażony w art. 30b ust. 3 pkt. 2 oraz art. 30b ust. 3 pkt. 6 p.b.
Powyższy projekt określa także zakres i sposób prowadzenia robót rozbiórkowych, każdego ze wskazanych we wniosku budynków, oraz procedury postępowania w przypadku ujawnienia w trakcie rozbiórki jakichkolwiek szkodliwych materiałów. Realizuje to obowiązek wyrażony w art. 30b ust. 3 pkt. 3 i art. 30b ust. 3 pkt. 4 p.b.
Ponadto przedłożony przez inwestora projekt rozbiórki zawiera także wszelkie wymagane przepisami opinie i oświadczenia sporządzone przez profesjonalistów posiadających adekwatne uprawnienia. Realizuje to obowiązek wyrażony w art. 30b ust. 3 pkt. 5.
Inwestor zatem spełnił wszystkie warunki określone w art. 30b oraz art. 32 ust. 1 p.b.
Wskazać należy, że przeznaczone do rozbiórki obiekty wbrew zarzutom skargi nie znajdują się na terenie działki skarżących o nr [...], lecz są położone w ostrej granicy z tą działką. Budynki przeznaczone do rozbiórki bezsprzecznie stanowią własność inwestora, a mały fragment jednego z budynków który istotnie znajduje się w granicy działki należącej do skarżących, pozostanie na miejscu w stanie nienaruszonym, dalej pełniąc funkcję muru oporowego zabezpieczającego skarpę. Obawy skarżących związane z jej stabilnością, są więc nieuzasadnione.
Przedłożony projekt, szczegółowo określa technologię rozbiórki oraz szczegółowy opis jej poszczególnych etapów.
Wskazać należy, że organy administracji publicznej nie są uprawnione do dokonywania merytorycznej oceny zasadności trafności rozwiązań inżynieryjnych przyjętych w projekcie. Rękojmię prawidłowego przeprowadzenia robót rozbiórkowych stanowi natomiast w takim przypadku legitymowanie się przez osobę prowadzącą te prace odpowiednimi kwalifikacjami w zakresie budownictwa oraz ewentualna odpowiedzialność odszkodowawcza za szkodę doznaną przez właścicieli nieruchomości sąsiednich (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 14 kwietnia 2016 r. sygn. akt II SA/Łd 20/16).
Podkreślenia wymaga, że decyzja o pozwoleniu na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego, jest decyzją związaną. Jeżeli zatem inwestor wypełnił wszystkie obowiązki wskazane w art. 30b ust. 3 p.b., właściwy organ nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na rozbiórkę.
Należy zdaniem Sądu zgodzić się z organem odwoławczym, że znaczna część argumentów wysuniętych przez skarżących dotyka kwestii technicznych związanych z prowadzeniem robót rozbiórkowych.
W istocie zarzuty te stanowią polemikę z rozwiązaniami technicznymi zawartymi w projekcie rozbiórki sporządzonym przez osoby posiadające odpowiednie przygotowanie zawodowe.
Wskazać jednak należy, że w gestii organu odwoławczego nie leży analizowanie przedłożonej dokumentacji pod tym kątem.
Jeszcze raz należy podkreślić, że projekt rozbiórki zakłada pozostawienie w miejscu ścian budynków, które funkcjonują w tej chwili jako mur oporowy podpierający skarpę.
Projekt nie przewiduje całkowitej rozbiórki budynków u podnóża skarpy, co mogłoby wpływać na jej stabilność.
Wbrew zarzutom zawartym skardze organ nie pominął kwestii znajdowania się na terenie objętym rozbiórką stacji paliw.
W projekcie dokładnie przedstawiono szczegółowy sposób rozbiórki zbiorników po dawnej stacji paliw ( ETAP III rozbiórki demontaż dwóch istniejących zbiorników paliwowych podziemnych str. 12 i nast. projektu). Przewidziano m.in. przewietrzenie zbiorników sprężonym powietrzem przed przystąpieniem do ich rozbiórki.
Wskazano również, że materiał z rozbiórki należy posortować i umieścić na składowisku zgodnie z programem zagospodarowania odpadów do recyklingu i utylizacji.
Przedmiotowa skarpa, jest wpisana do rejestru zabytków a inwestor uzyskał stosowne pozwolenie wojewódzkiego konserwatora zabytków ( decyzja WKZ z dnia [...] października 2022 r. nr [...] znajdująca się w aktach sprawy).
Wbrew zarzutom skargi, planowana inwestycja, nie należy do przedsięwzięć wymagających wydania decyzji środowiskowej.
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, nie wymienia bowiem rozbiórki stacji paliw.
Z tych względów, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.