VII SA/Wa 1016/22

VII SA/Wa 1016/22 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2022-07-14
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-05-31
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Grzegorz Rudnicki /sprawozdawca/
Izabela Ostrowska /przewodniczący/
Joanna Gierak-Podsiadły
Symbol z opisem
6012 Wstrzymanie robót budowlanych, wznowienie tych robót, zaniechanie dalszych robót budowlanych
Hasła tematyczne
Budowlane prawo
Sygn. powiązane
II OSK 2188/22 - Wyrok NSA z 2025-04-15
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2016 poz 23
art. 7, 77 par. 1, art. 80, 124 par. 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jednolity
Dz.U. 1964 nr 16 poz 93
art. 140
Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny.
Dz.U. 2017 poz 1332
art. 3 pkt 5, 6, 7, art. 28, 29 ust. 1, art. 48 ust. 1, 3
Ustawa z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska, , Sędzia WSA Joanna Gierak – Podsiadły, Sędzia WSA Grzegorz Rudnicki (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 lipca 2022 r. sprawy ze skargi T. sp. z o.o. sp.k. z siedzibą w L. na postanowienie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie wstrzymania budowy obiektu budowlanego oddala skargę
Uzasadnienie
Uzasadnienie.
Zaskarżonym postanowieniem z [...] kwietnia 2022 r. Nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "[...]WINB") na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: "k.p.a.") oraz art. 83 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (dalej: "Pr. bud."), po rozpatrzeniu zażalenia [...] Sp. z o.o. Sp.k. (dalej: "Spółka") na postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] (dalej: "PINB") Nr [...] z [...]lutego 2022r., wstrzymujące budowę obiektu z blachy o wym. 2,20m x 3,30m i wys. 3,00m, usytuowanego na działkach nr ewid. [...] obręb [...] u zbiegu ulic L., G. i P. w W. oraz informujące inwestora o możliwości złożenia wniosku o legalizację obiektu - utrzymał w mocy ww. postanowienie.
[...]WINB wyjaśnił, że 7 września 2020 r. do PINB wpłynęło pismo Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...] Urzędu [...] informujące o powstaniu u zbiegu ulic L., G. i P. w W. parkingu, a także istniejących na tym terenie "kiosków". 17 lutego.2021 r. P(NB przeprowadził czynności kontrolne, w trakcie których ustalono, że teren nieruchomości ogrodzony jest drewnianymi balami z siatką o wysokości 1,90m z bramą wjazdową. Na terenie nieruchomości znajdują się dwa obiekty niezwiązane trwale z gruntem - obiekt nr 1 o wym. 2,26m x 3,25m i wysokości 2,70m - typowy kiosk ruchu i obiekt nr 2 o wym. ok 2,20m x 3,30m i wysokości 3,0m z blachy. Obydwa obiekty w dniu kontroli były zamknięte, nieużytkowane.
Zawiadomieniem PINB z 4 czerwca 2021 r. poinformowano o prowadzeniu postępowania administracyjnego w sprawie parkingu oraz obiektów budowlanych usytuowanych na ww. działkach.
Pismem z 24 marca 2021 r. PINB zwrócił się do Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...] Urzędu [...] o wskazanie, czy wpłynęło zgłoszenie/pozwolenie na budowę w zakresie budowy ww. obiektu. W odpowiedzi na Wydział stwierdził brak wpływu takich pism. PINB 24 marca 2021 r. zwrócił się do skarżącej o przedłożenie dokumentacji potwierdzającej legalność ww. obiektu. Odpowiedź została zawarta w piśmie z 16 kwietnia 2021 r.
PINB postanowieniem nr [...] z [...] lutego 2022 r. wstrzymał budowę obiektu z blachy o wym. 2,20m x 3,30m i wys. 3,00m na działkach nr ewid. [...] obręb [...] u zbiegu ulic L., G.i P.w W. oraz poinformował inwestora o możliwości złożenia wniosku o legalizację. Spółka złożyła zażalenie to postanowienie.
[...]WINB wyjaśnił kompetencje organu odwoławczego i obowiązki wynikające z art. 7 i 77 § 1 k.p.a.. W ocenie [...]WINB, postanowienie PINB powinno zostać utrzymane w mocy, gdyż organ dokonał prawidłowej oceny stanu faktycznego i prawnego sprawy.
W wyniku czynności kontrolnych przeprowadzonych 17 lutego 2021 r. ustalono, że na terenie działek ewid. nr [...] znajduje się m.in. obiekt kontenerowy (z blachy) o wym. ok. 2,20m x 3,30m i wysokości 3,0m, niezwiązany trwale z gruntem, ustawiony na ziemi. W wyroku z 10 kwietnia 2004 r., sygn. akt II OSK 104/04, Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił, że "obiekty kontenerowe są obiektami budowlanymi w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit b i pkt 3, ich budowa nie wymaga pozwolenia na budowę tylko wówczas, gdy są przeznaczone do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych i w celu ich wykonania (art. 29 ust. 1 pkt 24)". Tak więc budowa obiektu kontenerowego (ustawienie go) wymaga uzyskania stosownej zgody organu administracji architektoniczno - budowlanej wydanej w formie pozwolenia na budowę lub akceptacji zgłoszenia, w zależności od charakterystyki obiektu (stały, czy tymczasowy). Powyższe wynika z dyspozycji art. 28, a także art. 29 ust. 1 pkt 7 Pr. bud. Inwestor nie uzyskał wymaganej prawem zgody właściwego organu i posadowił kontener w warunkach samowoli budowlanej. W ocenie [...]WINB, omawiany kontener uznać należy za obiekt tymczasowy w rozumieniu art. 29 ust. 1 pkt 7 Pr. bud., wymagający pozwolenia na budowę. Art. 3 pkt 5 Pr. bud. kwalifikuje obiekt budowlany, jako tymczasowy w sytuacji, gdy jest on przeznaczony do czasowego użytkowania w okresie krótszym od jego trwałości technicznej, przewidziany do przeniesienia w inne miejsce lub rozbiórki, a także obiekty budowlane niepołączone trwale z gruntem, jak: strzelnice, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe, dla których zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 7 ustawy nie jest wymagane pozwolenie na budowę, lecz zgłoszenie. Jednakże dotyczy to wyłącznie obiektów, dla których w zgłoszeniu określono termin rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce, ale nie dłuższy niż 180 dni od dnia rozpoczęcia budowy. Obiekt, który istnieje dłużej niż 180 dni będzie obiektem tymczasowym, wymagającym dla swej legalności pozwolenia na budowę.
Z akt sprawy wynika, że sporny obiekt kontenerowy jest usytuowany w tym samym miejscu przez czas dłuższy niż 180 dni. Wskazuje na to porównanie dokumentacji zdjęciowej załączonej do protokołu kontroli z 4 listopada 2020 r. z dokumentacją zdjęciową załączoną do protokołu kontroli z 31 maja 2021 r., które potwierdza istnienie opisywanego obiektu, a także zapis protokołu z 31 maja 2021 r. "Stan zabudowy na w/wym. terenie zgodny z poprzednim protokołem PINB". Odmienne twierdzenie skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie. Ponadto bez znaczenia dla kwalifikacji ww. obiektu pozostaje podnoszona w zażaleniu okoliczność, że przedmiotowy obiekt jest nieużytkowany, ani nie posiada infrastruktury pozwalającej na jego użytkowanie zgodnie z przeznaczeniem. W omawianej sprawie istotnym jest, że sporny obiekt, jako wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród usytuowany jest w jednym miejscu dłużej niż 180 dni, a inwestor nie uzyskał wymaganej prawem zgody właściwego organu i posadowił omawiany obiekt, w warunkach samowoli budowlanej, regulowanej w art. 48 Pr. bud. (bez pozwolenia na budowę).
[...]WINB podkreślił, że w toku prowadzonego postępowania nie przedstawiono żadnych dokumentów mogących potwierdzić wywiązanie się z ww. obowiązku. Jak wynika ponadto z pisma Wydziału Architektury i Budownictwa dla Dzielnicy [...] z 2021 r., do organu administracji architektoniczno - budowlanej nie wpłynęło żadne zgłoszenie bądź wniosek o pozwolenie na realizację obiektu.
Z uwagi na powyższe organ I instancji zasadnie wdrożył procedurę legalizacyjną w oparciu o art. 48 Pr. bud., czego wyrazem było wydanie postanowienia z [...] lutego 2022 r. oraz poinformowanie o możliwości złożenia wniosku o legalizację. Materialno-prawną podstawę zaskarżonego postanowienia stanowi art 48 Pr. bud.
Sentencja postanowienia PINB w pełni odpowiada dyspozycji przepisu. We wskazanym wyżej ust. 3 ustawodawca przewidział możliwość legalizacji samowoli budowlanej, jednakże tylko w sytuacji złożenia wniosku o jego legalizację, o czym prawidłowo poinformowano w treści uzasadnienia w/w postanowienia. Wydanie wskazanego postanowienia ma na celu umożliwienie zalegalizowania przedmiotowych robót budowlanych..
[...]WINB wyjaśnił, że wbrew twierdzeniom zażalenia sporny kontener stanowi obiekt budowlany, wypełniając definicję budowli opisanej w art. 3 pkt 3 i art. 3 pkt 5 Pr. bud.
Z tym postanowieniem nie zgodziła się skarżąca, która pismem swej pełnomocnik datowanym na 6 maja 2022 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zaskarżając je w całości, wnosząc "o uchylenie zaskarżonego Postanowienia w całości i umorzenie postępowania".
Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła "naruszenie prawa i interesu prawnego skarżącej:
1. art. 7 k.p.a. przez jego nie zastosowanie do sprawy i prowadzenie jej nieobiektywnie oraz w sytuacji braku jakiegokolwiek słusznego interesu obywateli,
2. art. 28 i art. 29 ust. 1 pkt 7 ustawy prawo budowlane (p.b.) przez ich błędną wykładnię i zastosowanie do sprawy w sytuacji, gdy na terenie w/w nieruchomości nie toczą się żadne roboty budowlane oraz nie ma miejsca budowa,
3. art. 3 ust. 1 i ust. 5 p.b. przez niezastosowanie ust. 1 i błędną wykładnię ust.5 przepisu, pomijającą przesłankę "przeznaczenia do czasowego użytkowania", która nie zachodzi w sprawie, a kontener nie jest w żaden sposób użytkowany, co wynika z Postanowienia, ani nie ma możliwości używania go gdyż leży - nie jest posadowiony oraz nie posiada żadnej infrastruktury technicznej, która umożliwiałaby jego użytkowanie zgodnie z przeznaczeniem;
4. art. 3 ust. 6 i ust.7 p.b. przez nie zastosowanie przepisu do rozstrzygnięcia sprawy, co spowodowało błędne ustalenie, że na terenie nieruchomości skarżącej są roboty budowlane i ma miejsce budowa, w sytuacji, gdy na terenie nieruchomości nie są wykonywane żadne roboty budowlane, a w sprawie nie ma dowodów na wykonywanie obiektu w określonym miejscu lub prowadzenie robót budowlanych,
5. art. 48 ust. 1 pkt 1 p.b. w zw. art. 6, art. 7, art. 8 k.p.a. poprzez błędne zastosowanie pierwszego przepisu w niniejszej sprawie, w sytuacji, gdy ww. kontener nie stanowi tymczasowego obiektu budowlanego, lecz jest ruchomością skarżącej, przechowywaną na przedmiotowej nieruchomości,
6. art. 140 k.c. przez nie zastosowanie przepisu do rozstrzygnięcia sprawy w sytuacji, gdy Postanowienie dotyczy ograniczenia swobody korzystania przez właściciela z w/w nieruchomości,
7. art. 80 k.p.a. i art. 124 § 2 k.p.a. przez brak oparcia ustaleń na dowodach, co spowodowało błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu;
- że na działkach o nr ew. [...] z obrębu [...] prowadzona jest budowa lub roboty budowlane oraz nie wskazano dowodu na uzasadnienie tego błędnego ustalenia,
- że rzecz w postaci kontenera jest usytuowana w jednym miejscu, w sytuacji, gdy nigdy nie ustalano miejsca położenia tej rzeczy na w/w nieruchomości (trzy działki) a jedynie stwierdzono, że na tej nieruchomości rzecz się znajduje,
8. art. 77 §1 k.p.a. i art. 124 § 2 k.p.a. przez pominięcie dowodu z wyjaśnień skarżącej spółki, zawartych w pismach z dnia 16.04.2021 r. i z dnia 15.07.2021 r. oraz brak wskazania przyczyny nie uwzględnienia tych wyjaśnień, poprzestając na ocenie, że jako odmienne nie zasługują na uwzględnienie".
Uzasadniając skargę pełnomocnik Spółki wyjaśniła, że "prowadzenie przez organy budowlane postępowania w takiej sprawie nie znajduje uzasadnienia w podstawowej zasadzie prawa administracyjnego, wyrażonej w art. 7 k.p.a. Organy obu instancji nie zastosowały w/w przepisu do sprawy. Powyższe doprowadziło do prowadzenia postępowania w sytuacji braku jakiegokolwiek słusznego interesu obywateli oraz nieobiektywnie i jedynie w oparcie o informacje i wolę osób blokujących, na różne sposoby, inwestycję skarżącej na opisanej w Postanowieniu nieruchomości. Fakt położenia na własnej nieruchomości, niekompletnego kontenera - co jest widoczne dla każdego, który to kontener dopiero po naprawie może zostać ewentualnie użyty zgodnie z przeznaczeniem, nie jest sprawą dla organów budowlanych. Zaangażowanie organów w tej sprawie jest nadzwyczajne i niezrozumiałe".
Zdaniem pełnomocnik, organ dokonał błędnej wykładni i zastosowania art. 28 i 29 ust. 1 pkt 7 Pr. bud. w sytuacji, gdy na terenie ww. nieruchomości nie toczą się żadne roboty budowlane oraz budowa. Ustawa Prawo budowlane zdefiniowała zarówno pojęcie budowy w art. 3 ust. 6, jak i pojęcie robót budowlanych w art. 3 ust.7. Błędnie ustalono, że samo przechowywanie przez właściciela uszkodzonego kontenera na terenie jego nieruchomości spełnia którąś z ww. definicji. Na nieruchomości nie jest wykonywany obiekt, ani nie został wykonany, tym bardziej w określonym miejscu. Powyższe jest oczywiste po oględzinach i wynika dodatkowo z braku dowodów na tę okoliczność w protokołach organu. Na nieruchomości nie miały miejsca także roboty budowlane wskazane w ust. 7 ww. przepisu. Dlatego brak przesłanki do stosowania art. 28 i art. 29 ust. 1 pkt 7 Pr. bud.
Organ nie zastosował art. 3 ust. 1 Pr. bud. i z tego powodu dokonał błędnej wykładni ust. 5, pomijając, że każdy obiekt budowlany - w tym tymczasowy - musi spełniać definicję obiektu budowlanego, czyli musi to być budynek, budowla bądź obiekt małej architektury ale wraz z instalacjami zapewniającymi użytkowanie zgodnie z przeznaczeniem obiektu. Cechy, którymi charakteryzuje się tymczasowy obiekt budowlany, nie zmieniają faktu, że zawsze będzie on obiektem. Definicja określa dwie kategorie tymczasowych obiektów budowlanych - przeznaczone do czasowego użytkowania w okresie krótszym od ich trwałości technicznej, przewidziane do przeniesienia w inne miejsce lub do rozbiórki oraz niepołączone trwale z gruntem, tj. strzelnica, kioski uliczne, pawilony sprzedaży ulicznej i wystawowe, przekrycia namiotowe i powłoki pneumatyczne, urządzenia rozrywkowe, barakowozy, obiekty kontenerowe, przenośne wolno stojące maszty antenowe.
W przypadku tymczasowego obiektu budowlanego, o jego kwalifikacji decyduje zarówno cel, w jakim został umieszczony na nieruchomości, jak również możliwość jego czasowego użytkowania oraz brak trwałego połączenia z gruntem. Przy czym "użytkowanie" wobec braku definicji ustawowej, powinno być rozumiane zgodnie z powszechnym rozumieniem np. według internetowego słownika PWN, jako "korzystać z czegoś, np. z budynku, lokalu" lub "korzystać z czegoś w sposób racjonalny, przynoszący jak największy pożytek".
W przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z rzeczą, która w toku postępowania prowadzonego przez organ I instancji nie była w ogóle użytkowana, ani nie było zamiaru jej użytkowania. Co więcej, ruchomość nie posiada żadnych instalacji, w szczególności przyłączeń, które umożliwiałyby użytkowanie zgodnie z jej przeznaczeniem. Uszkodzony kontener leżący na gruncie nie spełnia tej definicji. Dodatkowo nie spełnia także definicji obiektu tymczasowego, ponieważ nie jest i nie może być w tym stanie użytkowany. Przesłanka "przeznaczenia do czasowego użytkowania" jest koniecznym elementem oceny czy rzecz jest obiektem tymczasowym. Kontener ten jest niekompletny, leży - nie jest nawet posadowiony - na gruncie oraz nie posiada żadnej infrastruktury technicznej, która umożliwiałaby jego użytkowanie zgodnie z przeznaczeniem. Ustalenia organu są dokonane z naruszeniem prawa.
Z powyższych powodów zastosowanie w sprawie art. 48 ust. 1 pkt 1 Pr. bud.. nie ma podstaw.
Organ pominął prawo własności skarżącej do nieruchomości, a co za tym prawo do swobodnego korzystania z niej. Postanowienie dotyczy ograniczenia swobody korzystania przez właściciela z ww. nieruchomości, zostało wydane z naruszeniem prawa.
Art. 80 i art. 124 § 2 k.p.a. naruszono, ponieważ w sprawie nie ma dowodów na podstawowe okoliczności, stanowiące przesłanki korzystania z w/w przepisów prawa materialnego. Brak ustalenia, że na działkach o nr ew. [...] z obrębu [...] prowadzona jest budowa lub roboty budowlane, nie wskazano dowodu na uzasadnienie tego błędnego ustalenia i że rzecz w postaci kontenera jest usytuowana w jednym miejscu, w sytuacji, gdy nigdy nie ustalano miejsca położenia tej rzeczy na w/w nieruchomości, organy obu instancji wskazują trzy działki, a rozmiary kontenera wykluczają jego lokalizację jednocześnie na trzech działkach. Jedyne ustalenie dotyczy stwierdzenia, że na tej nieruchomości rzecz się znajduje.
Wbrew art. 77 § 1 i art. 124 § 2 k.p.a. pominięto dowód z wyjaśnień skarżącej, zawartych w pismach z 16 kwietnia i z 15 lipca 2021 r. oraz nie wskazano przyczyny nieuwzględnienia tych wyjaśnień, poprzestając na ocenie, że jako odmienne nie zasługują na uwzględnienie. Powyższe powoduje, że rozstrzygnięcie organu jest arbitralne i narusza prawo strony do obrony swoich praw. Skarżąca spółka w ww. pismach wskazała cel, w jakim rzecz znajduje się na nieruchomości - przechowanie tej rzeczy, a nie korzystanie z niej.
NSA w wyroku z 19 października 2017 r. sygn. akt II OSK 2622/16 wskazał, że cel, w jakim obiekt jest umieszczony na nieruchomości oraz czas funkcjonowania tego obiektu, determinuje jego kwalifikacje w rozumieniu art. 3 pkt 5 Pr. bud. Dlatego skarżąca podkreśla, że rzecz, której dotyczy zaskarżone postanowienie, stanowi jedynie ruchomość, która przez Spółkę jest przechowywana na nieruchomości do czasu podjęcia ostatecznej decyzji o jego przyszłym przeznaczeniu. Obecnie rzecz ta nie nadaje się do jakiejkolwiek eksploatacji z powodu niekompletności i uszkodzeń.
W ocenie pełnomocnik skarżącej fakt, że przedmiotowy obiekt w trakcie trwania postępowania prowadzonego przez organ I instancji, nie był i nie jest wykorzystywany do jakichkolwiek celów, jak również nie posiada instalacji, w szczególności przyłączeń, które umożliwiałyby jego - chociażby tymczasowe - użytkowanie, stanowi podstawę do stwierdzenia, że przechowywana ruchomość powinna się znaleźć poza zainteresowaniem organu nadzoru budowlanego. Spółka ma prawo gromadzić swoje rzeczy na własnym terenie i je przechowywać.
W odpowiedzi na skargę [...]WINB podtrzymał swoje stanowisko i wnosił o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie, tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej.
Z brzmienia zaś art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329), zwanej dalej "p.p.s.a." wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, że zaskarżone postanowienie było prawidłowe, a skarga nie była zasadna.
Na wstępie wyjaśnić należy, że organa obu instancji dokonały prawidłowej wykładni art. 3 pkt 5 i 6 Pr. bud., wyjaśniając, że kontener jest tymczasowym obiektem budowlanym, jako obiekt niepołączony trwale z gruntem i będący wprost nazwanym w ustawie. "obiektem kontenerowym", zaś przez budowę, o której mowa m.in. w art. 48 Pr. bud. rozumieć należy wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu. Takie stanowisko organów nie nasuwa wątpliwości prawnych. Jak słusznie stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 23 kwietnia 2021 r., sygn. akt II OSK 2125/18 (CBOSA) "obiekt kontenerowy posadowiony na (...) działce przez skarżącego kasacyjnie, stanowi tymczasowy obiekt budowlany niepołączony trwale z gruntem" (por. też wyrok WSA w Warszawie z 27 marca 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 2014/18, CBOSA).
Biorąc pod uwagę, że ww. art. 3 pkt 5 Pr. bud. dotyczy dwóch kategorii tymczasowych obiektów budowlanych (do pierwszej należą obiekty przeznaczone do czasowego użytkowania w okresie krótszym od ich trwałości technicznej, przewidziane do przeniesienia w inne miejsce lub do rozbiórki, a do drugiej obiekty niepołączone trwale z gruntem) i w odniesieniu do twierdzeń pełnomocnik skarżącego stwierdzić należy, co następuje. Intencje (zamiar) inwestora, który ustawia na swojej nieruchomości kontener mają znaczenie wyłącznie przy pierwszej z ww. kategorii tymczasowych obiektów budowanych. Tylko bowiem w odniesieniu do pierwszej kategorii, na czasowe użytkowanie obiektu powinien wskazywać sprawdzalny obiektywnie zamiar inwestora. W odniesieniu do drugiej kategorii wystarczającym jest, aby obiekt nie był trwale z gruntem połączony i był "obiektem kontenerowym" (por. też np. wyrok WSA w Warszawie z 25 kwietnia 2017 r., sygn. akt VII SA/Wa 1397/16, CBOSA).
Fakt, że – jak prawidłowo wskazuje pełnomocnik skarżącej – kontener jest rzeczą ruchomą w rozumieniu art. 45 Kodeksu cywilnego w zw. z art. 46 § 1 k.c. a contrario nie zmienia w niczym tego, że w ujęciu Prawa budowlanego jest tymczasowym obiektem budowlanym, zaś jego posadowienie na gruncie stanowi budowę. W orzecznictwie wskazuje się na to, że budową jest każde wykonywanie obiektu w określonym miejscu bez względu na wykorzystane przy tym metody i środki, także np. ustawienie po złożeniu elementów pawilonu handlowego typu kiosk na działce, nawet, jeżeli polegało tylko na skonstruowaniu tego obiektu z gotowych elementów. Jest to bowiem wykonywaniem obiektu budowlanego w określonym miejscu, które mieści się w pojęciu budowy (por. wyrok NSA z 11 kwietnia 2013 r., sygn. akt II OSK 2411/11 – CBOSA).
Rację ma pełnomocnik skarżącej twierdząc, że prawo własności nieruchomości obejmuje również korzystanie z niej z wyłączeniem osób trzecich. Tym niemniej należy zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 140 k.c. właścicielskie korzystanie z rzeczy odbywa się w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego oraz powinno być zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem prawa. W niniejszej sprawie ustawa Prawo budowlane wprowadza właśnie tego typu ograniczenie korzystania z nieruchomości, polegającego na umieszczaniu na niej rzeczy ruchomych, będących jednocześnie tymczasowymi obiektami budowlanymi – wymagając dla takiej czynności pozwolenia na budowę lub zgłoszenia. Budowa takich obiektów nie wymaga pozwolenia na budowę tylko wówczas, gdy są przeznaczone do czasowego użytkowania w trakcie realizacji robót budowlanych i w celu ich wykonania (art. 29 ust. 1 pkt 24 Pr. bud.). Słusznie więc uznały organa obu instancji, że budowa obiektu kontenerowego (a więc ustawienie go na gruncie) wymaga uzyskania stosownej zgody organu administracji architektoniczno - budowlanej w formie pozwolenia na budowę lub akceptacji zgłoszenia, w zależności od charakterystyki obiektu (stały, czy tymczasowy), zgodnie z art. 28 i art. 29 ust. 1 pkt 7 Pr. bud.
Stąd też za błędne uznać należy stanowiące negatywną ocenę ustaleń organów stanowisko pełnomocnik skarżącej, że na przedmiotowej nieruchomości nie były wykonywane roboty budowlane w postaci budowy tymczasowego obiektu budowlanego – kontenera (art. 3 pkt 7 w zw. z art. 3 pkt 6 Pr. bud.). Z uwagi na powyższą ocenę prawną tut. Sądu niezasadne okazały się więc zarzuty skarżącej z pkt 2 – 5 skargi.
Wobec powyższego, zasadnie PINB zastosował dyspozycję art. 48 ust. 1 i 3 Pr. bud., gdyż skarżąca samowolnie wybudowała tymczasowy obiekt budowlany przez posadowienie na swej nieruchomości kontenera niezwiązanego z gruntem bez wymaganego pozwolenia na budowę. Tym samym, wbrew skarżącej, nie został naruszony art. 28 i art. 29 ust. 1 pkt 7 Pr. bud., przy czym wyjaśnić należy, że ww. pkt 7 ust. 1 art. 29 Pr. bud. dotyczy wyłącznie tymczasowych obiektów budowlanych niepołączonych trwale z gruntem i przewidzianych do rozbiórki lub przeniesienia w inne miejsce w terminie określonym w zgłoszeniu, a skarżąca takowego zgłoszenia nie dokonywała.
Nie został też naruszony art. 7 k.p.a., zwłaszcza w sposób wskazany w skardze, Po pierwsze, przepisu prawa nie można naruszyć "przez niezastosowanie", a jedynie przez wadliwe zastosowanie lub błędną wykładnię. Po drugie, stan faktyczny został już przez PINB wystarczająco ustalony, a organ II instancji nie miał obowiązku brania pod uwagę "braku jakiegokolwiek słusznego interesu obywateli" wówczas, gdy związany był stanowczą dyspozycją art. 48 ust. 1 Pr. bud.
Wbrew stanowisku profesjonalnej pełnomocnik skarżącej, organ nie mógł naruszyć "art. 140 k.c. przez nie zastosowanie przepisu do rozstrzygnięcia sprawy w sytuacji, gdy postanowienie dotyczy ograniczenia swobody korzystania przez właściciela z w/w nieruchomości". Ponownie trzeba wyjaśnić, że po pierwsze przepisu prawa nie można naruszyć "przez niezastosowanie", a jedynie przez wadliwe zastosowanie lub błędną wykładnię. Po drugie, art. 140 k.c. w ogóle nie da się "zastosować", gdyż stanowi on definicję prawa własności i triady uprawnień właścicielskich; jako taki nie podlega "stosowaniu" przez kogokolwiek. Po trzecie, art. 140 k.c. stanowi wprost, że prawo własności nie jest absolutne i podlega ograniczeniom wynikającym m.in. z ustaw – w tym, jak już była mowa, ustawy Prawo budowlane.
Z przyczyn powyżej ocenionych prawnie przez tut Sąd nie został w sprawie naruszony przez organa ani art. 80 k.p.a., ani art. 124 § 2 k.p.a. "przez brak oparcia ustaleń na dowodach, co spowodowało błąd w ustaleniach faktycznych". PINB zebrał wymagane w sprawie dowody, pozwalające na dokonanie subsumpcji prawnej.
Odnosząc się do zarzutu pełnomocnik skarżącej naruszenia art. 77 § 1 k.p.a. i art. 124 § 2 k.p.a., polegającego na pominięciu "dowodu z wyjaśnień skarżącej spółki, zawartych w pismach z dnia 16.04.2021 r. i z dnia 15.07.2021 r. oraz brak wskazania przyczyny nie uwzględnienia tych wyjaśnień, poprzestając na ocenie, że jako odmienne nie zasługują na uwzględnienie" wyjaśnić należy, co następuje. Organ odwoławczy nie pominął ww. wyjaśnień skarżącej – całe bowiem uzasadnienie prawne postanowienia zawiera stanowisko organu, wykazujące niezasadność twierdzeń strony. Z tego też uzasadnienia wprost wynika, czemu [...]WINB utrzymał w mocy postanowienie PINB, pomimo odmiennego zdania skarżącej, wyrażonego w ww. wyjaśnieniach. Nie można więc twierdzić, że przyczyną "nieuwzględnienia wyjaśnień" było to, że były "odmienne", ale to, że nie były prawnie zasadne. To zaś [...]WINB uzasadnił wystarczająco.
Z uwagi na powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 p.p.s.a.