VII SA/Wa 1005/19

VII SA/Wa 1005/19 - Wyrok WSA w Warszawie
Data orzeczenia
2019-12-04
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2019-05-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie
Sędziowie
Mirosław Montowski
Tomasz Janeczko /sprawozdawca/
Tomasz Stawecki /przewodniczący/
Symbol z opisem
6010 Pozwolenie na budowę, użytkowanie obiektu lub jego części,  wykonywanie robót budowlanych innych niż budowa obiektu, prz
Sygn. powiązane
II OSK 2680/20 - Wyrok NSA z 2023-08-08
Skarżony organ
Inspektor Nadzoru Budowlanego
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Stawecki, Sędziowie sędzia WSA Tomasz Janeczko (spr.), sędzia WSA Mirosław Montowski, Protokolant spec. Joanna Piątek-Macugowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2019 r. sprawy ze skargi S. O. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2019 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji uchyla zaskarżoną decyzję
Uzasadnienie
Decyzją z [...] marca 2019 r. znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego (dalej: "organ odwoławczy", "GINB") na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096, dalej: "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołań J. M. i A. M. uchylił w całości decyzję Wojewody [...] z [...] września 2018 r., Nr [...], znak: [...] i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] stycznia 2018 r., Nr [...], znak: [...], w części dotyczącej pozwolenia na budowę budynku gospodarczego.
Powyższa decyzja, zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy.
Decyzją z [...] września 2018 r., Nr [...], znak: [...], Wojewoda [...] stwierdził, po wszczęciu postępowania na wniosek S. O., nieważność decyzji Starosty [...] z [...] stycznia 2018 r., Nr [...], znak: [...] (zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej J. i A. M. ( dalej: "inwestorzy") pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego i budynku gospodarczego na działkach nr ewid. [...] obr. [...] - [...] położonej przy ul. [...] w [...]), w części dotyczącej pozwolenia na budowę budynku gospodarczego.
Od powyższej decyzji J. M. i A. M. wnieśli odwołania do Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego.
Po rozpatrzeniu odwołań, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego uchylił w całości decyzję Wojewody [...] z [...] września 2018 r., Nr [...], znak: [...] i odmówił stwierdzenia nieważności decyzji Starosty [...] z [...] stycznia 2018 r., Nr [...], znak: [...], w części dotyczącej pozwolenia na budowę budynku gospodarczego.
Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie organ odwoławczy wyjaśnił, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji stanowi wyjątek od przyjętej przez ustawodawcę w art. 16 § 1 k.p.a. zasady trwałości ostatecznych decyzji administracyjnych. Stwierdzenie nieważności decyzji może mieć miejsce wyłącznie w przypadku niewątpliwego stwierdzenia istnienia którejkolwiek z przesłanek zawartych w art. 156 § 1 k.p.a.
Organ odwoławczy wskazał następnie, że jedną z przesłanek, o których mowa w art. 156 § 1 k.p.a. jest wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa (art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a.). Rażące naruszenie prawa – jak wskazywał organ odwoławczy - to takie, którego charakter powoduje, że decyzja nie może być akceptowana jako akt wydany przez organ praworządnego państwa. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą (por. wyrok WSA w Warszawie z 30 marca 2004r., sygn. akt IV SA 3763/02, wyrok NSA z 21 października 1992r., sygn. akt V SA 86/92). Organ odwoławczy wyjaśnił, że z rażącym naruszeniem prawa nie może być utożsamiane każde, nawet oczywiste naruszenie prawa. O tym, czy naruszenie prawa jest "rażącym", decyduje nie tylko oczywistość naruszenia prawa, ale również ocena skutków społeczno-gospodarczych, jakie dane naruszenie za sobą pociąga. Utożsamianie zatem pojęcia rażącego naruszenia prawa z każdym naruszeniem jest oczywiście wadliwe. O "rażącym" naruszeniu prawa można mówić jedynie wtedy, gdy stwierdzone naruszenie ma znacznie większą wagę aniżeli stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej (por. wyrok NSA z 30 listopada 1999 r., sygn. akt V SA/876/99, oraz wyrok NSA z 21 października 1992 r., sygn. akt V SA 86/92).
Organ podkreślił, że przedmiotem kontroli w postępowaniu nieważnościowym była decyzja Starosty [...] z [...] stycznia 2018 r., Nr [...], znak: [...], w części zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę budynku gospodarczego. Organ odwoławczy wskazał, że Wojewoda [...], zgodnie z zakresem żądania S. O., pismem z 10 lipca 2018 r, znak: [...], zawiadomił strony o wszczęciu postępowania w spawie stwierdzenia nieważności ww. decyzji Starosty [...] z [...] stycznia 2018 r., Nr [...], znak: [...], w części dotyczącej budynku gospodarczego.
W tym miejscu organ odwoławczy przytoczył treść art. 32 ust. 4 pkt 2 i 33 ust. 2 pkt 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jednolity - Dz. U. z 2017 r. poz. 1332 - według stanu na dzień wydania kontrolowanej decyzji, dalej: "Prawo budowlane") i wskazał, że inwestorzy, wraz z wnioskiem o wydanie pozwolenia na budowę złożyli oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością inwestycyjną (tj. działkami nr ewid. [...]) na cele budowlane. Organ odwoławczy stwierdził zatem, że w analizowanym przypadku nie doszło do rażącego naruszenia przepisów art. 32 ust. 4 pkt 2 oraz art. 33 ust. 2 pkt 2 Prawa budowlanego.
Organ odwoławczy przytoczył następnie treść art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego i wskazał, że działka nr ewid. [...], na której zaprojektowano sporny budynek gospodarczy, w dniu wydania pozwolenia na budowę objęta była zakresem obowiązywania Uchwały Nr [...] Rady Miejskiej w [...] z [...] lipca 2007 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] (Dz. Urz. Woj. [...] z [...] r., Nr [...] poz. [...]). GINB zaznaczył także, że działka nr ewid. i [...], na której zaprojektowano sporny budynek gospodarczy położona jest na obszarze oznaczonym w ww. miejscowym planie symbolem M15MN. Zgodnie z treścią § 28 ust. 1 pkt 1 ww. miejscowego planu, teren oznaczony symbolem M15MN przeznaczony jest pod zabudowę mieszkaniową jednorodzinną.
Organ odwoławczy stwierdził, że wprawdzie z treści ww. miejscowego planu, nie wynika wprost aby na terenie, na którym znajduje się nieruchomość inwestycyjna przewidziano możliwość wznoszenia budynków gospodarczych, to jednak zdaniem organu odwoławczego należy mieć na uwadze, że zgodnie z treścią § 3 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r, poz. 1422 z póżn. zm.), przez budynek gospodarczy należy rozumieć budynek przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej, a także ich otoczenia, a w zabudowie zagrodowej przeznaczony również do przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych. Organ wskazał, że na nieruchomości inwestycyjnej zaprojektowano budynek mieszkalny jednorodzinny, zaś jak wynika z zacytowanego powyżej § 3 pkt 8 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, budynek gospodarczy spełnia rolę zabudowy uzupełniającej służącej mieszkańcom budynku mieszkalnego. W ocenie GINB, kontrolowana decyzja Starosty [...] z [...] stycznia 2018 r., Nr [...], znak; [...], w części dotyczącej budynku gospodarczego, nie narusza w stopniu rażącym ww. wymogów dotyczących przeznaczenia terenu inwestycyjnego.
GINB podkreślił także, powołując się na orzecznictwo, że zakaz zabudowy danego rodzaju musi być wyraźny i nie można go domniemywać w drodze interpretacji przepisów planu zagospodarowania przestrzennego (zob. wyrok WSA we Wrocławiu, z 3 września 2003 r., sygn. akt II SA/Wr 224/00). Prawo własności, podobnie jak wynikające zeń prawo do zabudowy, jest prawem o charakterze wolnościowym. Oznacza to, najogólniej rzecz ujmując, że właściciel danej rzeczy jest uprawniony czynić z tą rzeczą wszystko, czego przepisy prawa nie zakazują mu w sposób wyraźny,
Organ odwoławczy wskazał następnie, iż zgodnie z § 5 ust 1 pkt 5 ww. miejscowego planu dla nowopowstałych budynków garażowych i gospodarczych ustala się maksymalną wysokość 6 m, zaś w myśl z § 5 ust. 1 pkt 6 ww. miejscowego planu dopuszcza się spadki dachów: 0-60 stopni (z wyłączeniem dachów mansardowych, dla których nie ustala się dopuszczalnego spadku dachu). Stosownie do treści § 28 ust. 2 pkt 3 lit. b i c ww. miejscowego planu dla obszaru oznaczonego symbolem M15MN ustala się obowiązujące zasady zagospodarowania i kształtowania zabudowy minimalny wskaźnik powierzchni biologicznie czynnej wynosi 40%; maksymalny wskaźnik intensywności zabudowy wynosi 0,5.
Organ odwoławczy zaznaczył także, że analiza akt sprawy nie wykazała by sporna inwestycja w części dotyczącej budynku gospodarczego rażąco naruszała ustalenia ww. miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem organu odwoławczego nie można zarzucić rażącego naruszenia wymogów co do wysokości budynku gospodarczego (wymagana - maksymalnie do 6 m; projektowana - 5,61 m, zob. proj. bud. przekrój A-A rys. nr A/14 str. 56), co do spadku dachu (wymagany - dachy o spadkach od 0° do 60°; projektowany - dach o nachyleniu połaci dachowej 25°, zob. proj. bud. rzut więźby dachowej i dachu (budynek gospodarczy) rys. nr A/13 str. 55), co do powierzchni biologicznie czynnej (wymagana - minimalnie 40%, projektowana - 65,24%, zob. proj. bud. projekt zagospodarowania terenu, rys. nr ZD/01 str. 30), co do maksymalnego wskaźnika intensywności zabudowy (wymagany - maksymalnie 0,5; projektowany 0,30, zob. proj. bud. projekt zagospodarowania terenu, rys. nr ZD/01 str. 30).
W związku z powyższym organ odwoławczy stwierdził, że kontrolowana decyzja Starosty [...] z [...] stycznia 2018 r., Nr [...], znak: [...] w części dotyczącej budynku gospodarczego, nie narusza w sposób rażący art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego.
Następnie organ odwoławczy przytoczył treść art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego zgodnie, z którym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi.
Organ odwoławczy wskazał, że wniosek inwestorów o wydanie pozwolenia na budowę spornej inwestycji, został złożony osobiście w Starostwie Powiatowym z [...] [...] grudnia 2017 r. Mając na uwadze, że ww. wniosek inwestorów został złożony przed dniem wejścia w życie rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z 14 listopada 2017 r., zdaniem organu odwoławczego w postępowaniu nieważnościowym należało zastosować przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 z póżn. zm.), w brzmieniu sprzed nowelizacji.
Organ odwoławczy w tym miejscu przywołał treść § 12 ust. 1, § 12 ust. 2 ww. rozporządzenia oraz § 5 ust. 1 pkt 4 ww. miejscowego planu i wskazał, że sporny budynek gospodarczy został usytuowany ścianami bez otworów okiennych i drzwiowych w granicy z działkami budowlanymi nr ewid. [...] oraz [...] oraz ścianą z otworami okiennymi i otworem drzwiowymi w odległości ok. 35,0 m od granicy działki nr ewid. [...] (zob. proj. bud. projekt zagospodarowania terenu, rys. nr ZD/01 str. 30, rys. rzut budynku gospodarczego str. 54). Organ odwoławczy ocenił, że usytuowanie spornego budynku gospodarczego w granicy z działkami nr ewid. [...] oraz [...], nie narusza interesu osób trzecich. W szczególności organ odwoławczy wskazał, że takie usytuowanie spornego budynku gospodarczego, nie narusza przepisów ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych dotyczących bezpieczeństwa pożarowego.
Organ odwoławczy przytoczył w tym miejscu treść § 271 ust. 1 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, odległość między zewnętrznymi ścianami budynków niebędącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego, a mającymi na powierzchni większej niż 65% klasę odporności ogniowej (E), nie powinna być dla budynków PM (budynki gospodarcze) o gęstości obciążenia ogniowego do 1.000 MJ/m2 mniejsza niż 8 m. Organ odwoławczy wskazał, że z projektu budowlanego wynika, że maksymalna gęstość obciążenia ogniowego projektowanego budynku gospodarczego wynosi poniżej 500 MJ/m2 (zob. proj. bud. pkt 14.2 budynek gospodarczy str. 38).
Organ odwoławczy wskazał także, że zgodnie z projektem budowlanym zatwierdzonym ww. decyzją Starosty [...] z [...] stycznia 2018 r., Nr [...], znak: [...], ściany budynku gospodarczego usytuowane w granicy z działkami nr ewid. [...] oraz [...] zostały zaprojektowane jako ściany oddzielenia pożarowego (zob. proj. bud. opis techniczny do projektu budowlanego pkt. 2.2. budynek gospodarczy str. 31, elewacje - budynek gospodarczy, rys. A/12 str. 54, rys. A/14 str. 56, rys. A/15 str. 57, rys. A/16 str. 58). Organ odwoławczy wskazał także, że odległość spornego budynku gospodarczego od budynku mieszkalnego usytuowanego na działce nr ewid. [...] wynosi 8 m, zaś od budynku mieszkalnego usytuowanego na działce nr ewid. [...] wynosi 10 m.
W ocenie GINB usytuowanie spornego budynku gospodarczego ze ścianami oddzielenia przeciwpożarowego w granicy z sąsiednimi działkami budowlanymi nr ewid. [...] oraz w odległości odpowiednio 8,0 m i 10 m od budynków znajdujących się na ww. działkach nie narusza § 271 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Tym samym organ odwoławczy stwierdził, że kontrolowana decyzja Starosty [...] z [...] stycznia 2018 r., Nr [...], znak: [...] w części dotyczącej budynku gospodarczego nie narusza rażąco art, 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z § 12 ust 2 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych w zw. z § 5 ust 1 pkt 4 ww. planu miejscowego.
Organ odwoławczy nie podzielił stanowiska Wojewody [...] wyrażonego w treści ww. decyzji z [...] września 2018 r, Nr [...], znak: [...], że kontrolowana decyzja Starosty [...] z [...] stycznia 2018 r. Nr [...], znak: [...] w części dotyczącej budynku gospodarczego, została wydana z rażącym naruszeniem § 12 ust. 3 pkt 4 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych.
GINB przytoczył w tym miejscu treść § 12 ust 3 pkt 4 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, w zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne oraz zawarte w § 13, 60 i 271-273, dopuszcza się sytuowanie budynku gospodarczego i garażu o długości mniejszej niż 5,5 m i o wysokości mniejszej niż 3 m bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych. Organ odwoławczy przywołał także stanowisko wyrażone w wyroku NSA z 29 sierpnia 2018 r., sygn. akt II OSK 2134/16, zgodnie z którym w przypadku zabudowy jednorodzinnej warunki techniczne, dotyczące sytuowania budynku w stosunku do granicy z sąsiednią działką budowlaną, określone w § 12 ust. 3 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, stanowią wyjątek od zasad sytuowania budynku określonych w § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Oznacza to, że § 12 ust. 2 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych nie wyłącza stosowania § 12 ust. 3 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, w przypadku zabudowy jednorodzinnej z tego tylko powodu, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną. Za takim stanowiskiem przemawia także to, że jeżeli odstępstwo od warunków określonych w § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, w przypadku budynku, o którym mowa w § 12 ust. 1 pkt 2 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jest dopuszczalne wówczas, gdy wynika to z ustaleń planu miejscowego, albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz odnosi się to także do budynków w zabudowie jednorodzinnej, to warunki określone w § 12 ust. 3 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych nigdy nie miałyby zastosowania, w sytuacji gdyby przyjąć, że przepis § 12 ust. 2 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych stanowi jedyną, samodzielną i wystarczającą podstawę sytuowania takiego budynku i wyłącza stosowanie § 12 ust. 3 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych.
GINB wskazał także, że znane jest mu również stanowisko odmienne zgodnie, z którym odstępstwo jakie wynika z treści § 12 ust 2 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, dla sytuowania obiektu ma charakter samodzielny w tym sensie, że jeżeli akty planowania przestrzennego zezwalają na sytuowanie obiektu w granicy, to nie można dodatkowo wymagać zaistnienia tych okoliczności na jakie wskazuje prawodawca w powołanym przez organ § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Organ odwoławczy wskazał, że o nieprawidłowości w interpretacji stosowanych norm świadczy początkowa treść § 12 ust. 3 powołanego aktu, która nakazuje uwzględnienie przepisów odrębnych oraz zawartych w § 13, 60 i 271 - 273 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. GING wyjaśnił, że dla stosowania § 12 ust. 3, nie odgrywają znaczenia warunki sytuowania budynku określone w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, co nakazywało uznać ten przepis za samodzielny pod względem wprowadzanych odstępstw od reguł określonych w § 12 ust. 1 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Te same cechy posiada niewątpliwie także § 12 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych (zob. wyrok WSA w Rzeszowie z 4 maja 2018 r, sygn. akt II SA/Rz 439/18).
Organ odwoławczy przywołał także podobne stanowisko wyrażone w wyroku WSA w Gdańsku z 22 lutego 2012 r., sygn. akt II SA/Gd 908/11, w którym wskazano, że także ustalenia planistyczne, przewidujące nieobwarowaną żadnymi warunkami możliwość budowy przy granicy, nie pozostawiają organowi administracji możliwości odmiennej oceny prawa inwestora do takiej zabudowy. Organ ten nie może rozważać dodatkowych okoliczności związanych z interesami właścicieli nieruchomości sąsiednich, nie wynikających z tych przepisów. W ocenie tego Sądu, użycie zwrotu "dopuszcza się" budowę przy granicy, nie świadczy o przyznaniu organowi luzu decyzyjnego w tym zakresie, ani uzależnieniu prawa inwestora od spełnienia dodatkowych warunków. Sformułowanie to wskazuje, że podjęcie działań przewidzianych w przepisie jest dopuszczalne i stanowi uprawnienie inwestora.
Organ odwoławczy wskazał także, że prawodawca chcąc uzależnić możliwość zastosowania któregoś z przewidzianych w § 12 ust. 2 lub 3 ww. rozporządzenia wyjątków od innych warunków technicznych, zawarł wyraźne do nich odesłanie (do § 13, 60 i 271273), zaś w § 12 ust. 2 ww. rozporządzenia nie posłużono się sformułowaniem "z zastrzeżeniem ust. 3", ani w inny sposób nie wskazano, że w przypadku, gdy z ustaleń w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy wynika dopuszczalność realizacji budynku bezpośrednio przy granicy działki lub 1,5 m od granicy, należy zachować warunki określone w § 12 ust. 3 ww. rozporządzenia. Wprawdzie z § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia wynika, że należy spełnić wymagania określone w przepisach odrębnych, to nie sposób uznać, że § 12 ust. 3 ww. rozporządzenia tego samego rozporządzenia jest przepisem odrębnym.
GINB wskazał, że nawet gdyby uznać, że na gruncie niniejszej sprawy § 12 ust. 3 pkt 4 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, ma zastosowanie, to jednak z uwagi na wskazaną powyżej rozbieżność w orzecznictwie sądowo - administracyjnym dotyczącą stosowania § 12 ust. 3 ww. rozporządzenia, brak jest możliwości stwierdzenia, że kontrolowana decyzja Starosty [...] z [...] stycznia 2018 r., Nr [...], znak: [...], w części dotyczącej budynku gospodarczego została wydana z rażącym naruszeniem prawa.
Organ odwoławczy zwrócił uwagę na jednolite orzecznictwo sądowo-administracyjne stanowiące, że o "rażącym naruszeniu prawa" w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. można mówić tylko wówczas, gdy proste zestawienie treści zastosowanego przepisu z treścią decyzji świadczy o ich rozdźwięku. Taka wada jest dostrzegalna "na pierwszy rzut oka" a jej wykazanie nie wymaga szerszych wywodów (por. wyrok NSA w Warszawie z 10 lutego 1999 r., sygn. akt III SA 977/98, także wyrok NSA z 17 lipca 2014 r., sygn. akt I OSK 2832/12, wyrok NSA z 17 lipca 2014 r., sygn. akt I OSK 2832/12).
Zdaniem organu odwoławczego w sytuacji gdy przepisy prawa nie pozwalają na jednoznaczną interpretację, to wybór jednej z uzasadnionych wykładni i jej zastosowanie przy wydawaniu decyzji o pozwoleniu na budowę nie może stanowić podstawy dla stwierdzenia nieważności tej decyzji. Jak bowiem wynika z jednolitego orzecznictwa sądowo-administracyjnego, rażące naruszenie prawa występuje w przypadku naruszenia przepisu prawnego, którego treść bez żadnych wątpliwości może być ustalona w bezpośrednim rozumieniu. O rażącym naruszeniu prawa można mówić w razie oczywistego naruszenia prawa, to jest takiego, gdy dane rozstrzygnięcie stoi w oczywistej sprzeczności z jasno sformułowanym przepisem prawa, to jest takim, który nie wymaga dalszych wyjaśnień. Jeżeli przepis prawa dopuszcza rozbieżną interpretację, mniej lub bardziej uzasadnioną, to wybór jednej z takich interpretacji, nie może być oceniany jako rażące naruszenie prawa. Zarzut rażącego naruszenia prawa musi wynikać z przesłanek nie budzących wątpliwości. Tam natomiast, gdzie zastosowanie przepisu prawa wymaga jego interpretacji i subsumpcji do konkretnego stanu faktycznego, nie może być mowy rażącym naruszeniu prawa (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 30 maja 2008 r., sygn. akt II OSK 404/08, tak samo wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 11 kwietnia 2008 r" sygn. akt II OSK 383/07, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 grudnia 2006 r., sygn. akt II OSK 28/06).
Wobec powyższego, skoro orzecznictwo sądowe dotyczące stosowania § 12 ust 3 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych nie jest jednolite, to w ocenie GINB brak było podstaw do uznania, że ww. decyzja Starosty [...] z [...] stycznia 2018 r., Nr [...], znak: [...], w części dotyczącej budynku gospodarczego, została wydana z rażącym naruszeniem art. 35 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego w zw. z § 12 ust. 3 pkt 4 ww. rozporządzenia.
Organ odwoławczy zaznaczył, że znana jest mu treść uchwały NSA z 27 lutego 2017 r., sygn. akt II OPS 3/16, z której wynika, że gdy w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dopuszczono sytuowanie budynku w zabudowie jednorodzinnej, zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę granicy z sąsiednią działką budowlaną, bezpośrednio przy tej granicy, konieczne jest spełnienie warunków określonych w § 12 ust. 3 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Tym niemniej organ odwoławczy miał na uwadze okoliczność, że w analizowanej sprawie możliwość sytuowania budynku, ścianą bez otworów bezpośrednio przy granicy działki budowlanej wynika z postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, podczas gdy ww. uchwała NSA z 27 lutego 2017 r., sygn. akt li OPS 3/16 dotyczy jedynie kwestii odstępstwa od warunków określonych w § 12 ust. 1 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych wynikającego z decyzji o warunkach zabudowy.
Organ ocenił, że argumentacja S. O. podnoszona we wniosku o stwierdzenie nieważności ww. decyzji Starosty [...] z [...] stycznia 2018 r., Nr[...], znak: [...], dotycząca pozbawienia jej działki dostępu do światła słonecznego w związku z realizacją budynku gospodarczego, pozostała bez wpływu na treść rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy zaznaczył, że prawo budowlane nie przewiduje ograniczeń z tytułu zacienienia działki, normując jedynie kwestię zacienienia pomieszczeń mieszkalnych przez obiekty budowlane. Tym samym - jak wskazywał dalej organ odwoławczy - ochronie przed zacienianiem podlegają wyłącznie pomieszczenia mieszkalne, ochronie takiej nie podlega zacienianie działki (por. np. wyrok WSA w Łodzi z 19 kwietnia 2018 r" sygn. akt II SA/Łd 176/18, wyrok WSA w Warszawie 23 stycznia 2018 r.f sygn. akt VII SA/Wa 700/17, wyrok WSA w Warszawie z 26 listopada 2004 r., sygn. akt IV SA/Wa 2427/03, wyrok NSA z 7 lipca 1999 r., sygn. akt IV SA 2246/98).
Organ odwoławczy nie stwierdził, aby kontrolowana decyzja Starosty [...] z [...] stycznia 2018 r., Nr [...], znak: [...] w części dotyczącej budynku gospodarczego, rażąco naruszała przepisy prawa obowiązujące w dacie jej wydania. Ponadto organ nie stwierdził, aby wydano ją z naruszeniem przepisów o właściwości lub bez podstawy prawnej. Nie dotyczy ona spraw rozstrzygniętych wcześniej innymi decyzjami ostatecznymi, lub załatwionymi milcząco jak również nie skierowano jej do osób niebędących stroną sprawie. Decyzja ta nie była niewykonalna w dniu jej wydania, zaś jej wykonanie nie wywołuje czynu zagrożonego karą. Oprócz powyższego, nie jest ona dotknięta wadą powodującą nieważność rozstrzygnięcia z mocy prawa. Konsekwentnie – zdaniem organu odwoławczego - należało uchylić zaskarżoną decyzję w całości i odmówić stwierdzenia nieważności ww. decyzji Starosty [...] z [...] stycznia 2018 r., Nr [...], znak: [...] w części dotyczącej pozwolenia na budowę budynku gospodarczego.
Skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniosła S. O. (dalej: "skarżąca"). Skarżąca zarzuciła, że ww. decyzja została wydana z naruszeniem przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, przepisów budowlanych, a ponadto jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i narusza dobro skarżącej. Skarżąca wniosła o stwierdzenie nieważności lub uchylenie zaskarżonej decyzji.
Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasową argumentację.
W dniu 26 listopada 2019 r., do Sądu wpłynęło także pismo procesowe pełnomocnika z urzędu skarżącej, stanowiące uzupełnienie i sprecyzowanie skargi. W piśmie tym, zawarto obszerną, szczegółową oraz popartą orzecznictwem argumentację, zawierającą analizę obowiązujących w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę przepisów technicznych jak też zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Pismo tak samo jak skarga, zawierało wniosek o uchylenie zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Przedmiotem kontroli jest badanie, czy organy administracji w toku rozpoznania sprawy, nie naruszyły prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik.
Uwzględnienie skargi następuje tylko w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną.
Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji, przeprowadzona z uwzględnieniem powyższych reguł, doprowadziła do uznania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja GINB, narusza prawo w stopniu nakazującym jej uchylenie.
Sąd w pełni podziela zarówno argumentację skarżącej i jej pełnomocnika, jak również argumentację Wojewody [...], zawartą w uzasadnieniu decyzji z [...] września 2018 r.
Tytułem wstępu wskazać należy, że kwestionowana przez skarżącą decyzja Starosty [...] Nr [...], znak: [...], zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca inwestorom pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego i budynku gospodarczego na działkach nr ewid. [...] obr. [...] - [...] położonej przy ul. [...] w [...], wydana została w dniu [...] stycznia 2018 r.
W toku postępowania zakończonego decyzją Starosty [...] z [...] stycznia 2018 r" na mocy rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z [...] listopada 2017 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2017 r., poz. 2285), uległy zmianie przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r" w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r" poz. 1422 z późn. zm.). Stosownie do treści § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z 14 listopada 2017 r, w sprawie zmiany rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2018 r, z wyjątkiem § 1 pkt 28, który wchodzi w życie po upływie 12 miesięcy od dnia ogłoszenia. W myśl § 2 ust 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z 14 listopada 2017 r., dla zamierzenia budowlanego, wobec którego przed dniem wejścia w życie rozporządzenia został złożony wniosek o pozwolenie na budowę, odrębny wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego, wniosek o zmianę pozwolenia na budowę lub wniosek o zatwierdzenie zamiennego projektu budowlanego stosuje się przepisy dotychczasowe.
Wniosek inwestorów o wydanie pozwolenia na budowę spornej inwestycji został złożony w Starostwie Powiatowym z [...] w dniu [...] grudnia 2017 r.
Biorąc pod uwagę powyższe, kwestionowana decyzja o pozwoleniu na budowę, podlega ocenie na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r., w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2015 r., poz. 1422 z póżn. zm.), w brzmieniu sprzed nowelizacji dokonanej ww. rozporządzeniem Ministra Infrastruktury i Budownictwa z 14 listopada 2017 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie.
Należy także podkreślić, że skarżąca, jako podstawę prawną swojego wniosku z dnia 15 maja 2018 r. o stwierdzenie nieważności decyzji Starosty [...] z [...] stycznia 2018 r. o pozwoleniu na budowę, wskazała art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Ponadto ograniczyła wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji, jedynie do jej części odnoszącej się do budynku gospodarczego. Zdaniem skarżącej, zarówno długość, jak też wysokość tego budynku, są niezgodne z obowiązującymi przepisami.
Mając na uwadze podstawę prawną wniosku skarżącej, wskazać należy, że o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter przepisu, który został naruszony oraz racje ekonomiczne lub skutki społeczno-gospodarcze, które wywołuje decyzja. Z rażącym naruszeniem prawa, mamy do czynienia w sytuacji, gdy interpretacja obowiązującego przepisu prawa nie nasuwa jakichkolwiek wątpliwości i którego treść bez żadnych sporów może zostać ustalona, zaś organ narusza go w sposób oczywisty nie dający się w żadnej mierze pogodzić z zasadą praworządności (wyrok NSA z 31.10.2008r.. sygn. akt II OSK 1306/07, wyrok NSA z 17.07.2008r., sygn. akt II OSK 888/07). Chodzi tu więc z reguły o przypadki, gdy decyzja, podjęta została wbrew wyraźnemu nakazowi lub zakazowi przewidzianemu w danym przepisie prawa, gdy wbrew wszelkim przesłankom przepisu prawa, nadano uprawnienie lub go odmówiono, albo też gdy wbrew tym przesłankom obarczono stronę obowiązkiem czy uchylono obowiązek. Cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią przepisu przez proste ich zestawienie ze sobą.
Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, zacząć należy od tego, że po złożeniu przez inwestora dokumentów wymaganych do uzyskania pozwolenia na budowę, wymienionych w art. 33 ust. 2 Prawa budowlanego, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę, organ zobowiązany jest sprawdzić, czy spełnione zostały wymogi zawarte w art. 35 ust. 1, a także warunki zawarte w art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego.
Przypomnieć należy, że na terenie, na którym znajduje się sporna inwestycja, w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, obowiązywały ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] (obszar administracyjny granic miasta) zatwierdzonego Uchwałą Nr [...] Rady Miejskiej
w [...] z dnia [...] lipca 2007 r. (publ. Dz. Urz. Woj. [...] z [...] r, Nr [...], poz. 5848).
Jak wynika z części graficznej planu, działki inwestycyjne nr ew. [...] położone są na terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, oznaczonym na rysunku planu symbolem M 15 MNL.
Zgodnie z treścią § 5 ust. 1 pkt 4 planu, dopuszcza się usytuowanie budynków, ścianą zewnętrzną bez otworów, bezpośrednio przy granicy działki budowlanej pod warunkiem spełnienia dodatkowych wymogów określonych w przepisach szczególnych i odrębnych, a także po wykazaniu w trybie administracyjnym, że takie
usytuowanie nie naruszy interesu osób trzecich.
Z kolei zgodnie z § 5 pkt 5 planu, dla nowopowstałych budynków garażowych i gospodarczych (niezwiązanych z funkcją terenu), ustala się maksymalną wysokość 6 m.
Zapis § 2 pkt 3 planu, wyjaśnia, że pod pojęciem przepisów szczególnych i odrębnych należy rozumieć inne przepisy poza ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Zdaniem Sądu, nie może budzić wątpliwości (i jest to również bezsporne w rozpoznawanej sprawie ), że dodatkowe wymogi, o których mowa w § 5 ust. 1 pkt 4 planu, to obowiązujące w dacie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę, zapisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie z dnia 12 kwietnia 2002 r. (Dz. U. z 2015 r., poz.1422).
Zgodnie z § 12 ust. 1 rozporządzenia jeżeli z przepisów § 13, 60 i 271-273 lub przepisów odrębnych określających dopuszczalne odległości niektórych budowli od budynków nie wynikają inne wymagania, budynek na działce budowlanej należy sytuować w odległości od granicy z sąsiednią działką budowlaną nie mniejszej niż:
4 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą z otworami okiennymi lub drzwiowymi w stronę tej granicy;
3 m - w przypadku budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę tej granicy;
W myśl § 12 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia, w zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne § 13, 60 i 271-273, dopuszcza się sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną, jeżeli będzie on przylegał całą powierzchnią swojej ściany do ściany budynku istniejącego na sąsiedniej działce.
Wreszcie co najbardziej istotne, zgodnie z treścią § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia, w zabudowie jednorodzinnej, uwzględniając przepisy odrębne § 13, 60 i 271-273, dopuszcza się sytuowanie budynku gospodarczego i garażu o długości mniejszej niż 5,5 m i o wysokości mniejszej niż 3 m bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych.
Biorąc pod uwagę treść wyżej wskazanych przepisów, Sąd w pełni podziela stanowisko Wojewody, że sporna inwestycja (budynek gospodarczy), rażąco narusza § 5 ust. 1 pkt 4 ustaleń planu miejscowego.
Wojewoda słusznie zauważył, że na działce nr ew. [...] należącej do skarżącej, nie został wybudowany żaden budynek w granicy własnej działki, jak również na działkach nr ew. [...].
Wojewoda, podobnie zresztą jak skarżąca, zasadnie wskazał, że inwestor, mógł zgodnie z przepisami zrealizować budynek gospodarczy w granicy działki jednak długość tego budynku wynosząca 11,75 m oraz jego wysokość wynosząca 5,51 jest niezgodna z § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia, dopuszczającego sytuowanie w granicy działki budynku gospodarczego o długości mniejszej niż 5,5 m i o wysokości mniejszej niż 3 m.
Zasadnie zatem Wojewoda uznał, że decyzja Starosty [...] z dnia [...] stycznia 2018 r. w części dotyczącej budynku gospodarczego, wydana została z rażącym naruszeniem prawa, wbrew wyraźnemu nakazowi przewidzianemu w § 12 ust, 3 pkt 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Jednocześnie decyzja ta w sposób rażący narusza zapis § 5 pkt 4 planu miejscowego, który zawiera odesłanie do przepisów rozporządzenia w sprawie warunków technicznych.
Narusza także art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, zgodnie z którym, przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego, właściwy organ sprawdza zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Brzmienie wyżej wskazanych przepisów, jest jasne i nie nasuwa jakichkolwiek wątpliwości wymagających interpretacji. Decyzja o pozwoleniu na budowę w odniesieniu do budynku gospodarczego, podjęta została wbrew wyraźnemu zapisowi § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia, bowiem pozwoliła na budowę budynku gospodarczego, w sposób rażący przekraczającego dopuszczone tym przepisem wymiary, w tym w odniesieniu do długości budynku, przekroczone dwukrotnie.
Negatywny wynik ustaleń organu, co do zgodności projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy, przekreśla możliwość wydania pozytywnej decyzji o pozwoleniu na budowę, a zaaprobowanie projektu budowlanego i wydanie pozwolenia na budowę, w sytuacji gdy projekt ten jest niezgodny z ustaleniami miejscowego planu może stanowić rażące naruszenie prawa, o którym mowa w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. ( wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 17 stycznia 2018 r., sygn. akt II SA/Gd 634/17, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2015 r., sygn. akt II OSK 215/14, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 stycznia 2019 r., sygn. akt II OSK 606/18, wyroki dostępne w CBOSA).
Ponadto w ocenie Sądu, skutki analizowanych uchybień są szczególnie poważne i nie mogą być akceptowane z punktu widzenia zasady praworządnego państwa. Zdaniem Sądu wszelkie unormowania regulujące kwestię zgodności inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego winny być przestrzegane w sposób restrykcyjny, ponieważ gwarantują one optymalny ład przestrzenny. Niewyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji Starosty [...] w zakresie budynku gospodarczego, akceptowałoby zakłócenie wprowadzonego miejscowym planem ładu przestrzennego oraz byłoby próbą obejścia obowiązujących przepisów związanych z zagospodarowaniem terenu. Ponadto akceptowanie tego rodzaju naruszeń, byłoby wyrazem pobłażliwości dla społecznie nagannej tendencji inwestorów, stwarzać okoliczności zmierzające do obejścia, lub wręcz ewidentnego naruszenia, przepisów związanych z zagospodarowaniem terenu. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, na co również zwróciła uwagę skarżąca że nie było przeszkód aby inwestorzy, mogli zlokalizować budynek gospodarczy w innym miejscu działki, a nie w ostrej granicy z działką skarżącej.
Uzasadnienie decyzji organu odwoławczego, nie przedstawia w ocenie Sądu argumentów przemawiających za uchyleniem decyzji Wojewody. W szczególności przytoczone przez ten organ orzecznictwo, nie zmienia stanowiska Sądu odnośnie do oczywistości naruszenia przepisów.
Na początek wskazać należy, że plan miejscowy stosownie do zapisu § 5 ust. 1 pkt 4, dopuszcza co do zasady usytuowanie budynków, ścianą zewnętrzną bez otworów, bezpośrednio przy granicy działki budowlanej, ale jak już wspomniano pod warunkiem spełnienia dodatkowych wymogów określonych w przepisach szczególnych i odrębnych, a także po wykazaniu w trybie administracyjnym, że takie
usytuowanie nie naruszy interesu osób trzecich.
Natomiast zapis § 5 pkt 5 planu, ustalający dla nowopowstałych budynków garażowych i gospodarczych (niezwiązanych z funkcją terenu), maksymalną wysokość 6 m, dotyczy budynków, które nie są usytuowane bezpośrednio przy granicy działki. Wbrew stanowisku GINB, nie dotyczy on zatem spornego budynku gospodarczego.
Z uwagi na brzmienie § 5 ust. 1 pkt 4 planu, w odniesieniu do przedmiotowego budynku, będą miały zatem zastosowanie przepisy rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Dlatego wysokość budynku, nie może być tak jak to uczynił GINB, przyrównywana do wskazanej w § 5 pkt 5 planu wysokości 6 metrów.
Wskazać też należy, że GINB, szczegółowo omawiając zgodność inwestycji z warunkami technicznymi, nie odnosi się do kwestionowanej przez skarżącą długości budynku.
Zasadnicza różnica w ocenie obu organów, dotyczy zgodności budynku gospodarczego z § 12 ust, 3 pkt 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych.
Organ odwoławczy przywołał wyrok NSA z 29 sierpnia 2018 r., sygn. akt II OSK 2134/16, zgodnie z którym § 12 ust. 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, nie wyłącza stosowania § 12 ust. 3 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, w przypadku zabudowy jednorodzinnej z tego tylko powodu, że miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dopuszcza sytuowanie budynku bezpośrednio przy granicy z sąsiednią działką budowlaną.
Sąd orzekający w sprawie, wskazuje, że wyrok ten, nie stoi w żadnej sprzeczności z ustaleniami i argumentacją Wojewody, który jak już wskazano przepis § 12 ust, 3 pkt 4 rozporządzenia, wskazał jako jedną z podstaw swojego rozstrzygnięcia.
NSA wyraźnie zaznaczył w uzasadnieniu przytoczonego przez GINB wyroku, że dopuszczenie sytuowania budynku bezpośrednio przy granicy nie zwalnia inwestora z zachowania innych wymagań określonych w przepisach techniczno-budowlanych, z uwagi na ochronę praw właściciela sąsiedniej działki budowlanej.
Argumentacja Wojewody, nie jest również sprzeczna, ze stanowiskiem wyrażonym w kolejnych przytoczonych przez GINB wyrokach (wyroku WSA w Rzeszowie z 4 maja 2018 r, sygn. akt II SA/Rz 439/18, WSA w Gdańsku z 22 lutego 2012 r., sygn. akt II SA/Gd 908/11), ponieważ nie można go zastosować do realiów rozpoznawanej sprawy. Zgodnie z tym stanowiskiem, odstępstwo jakie wynika z treści § 12 ust 2 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, dla sytuowania obiektu ma charakter samodzielny w tym sensie, że jeżeli akty planowania przestrzennego zezwalają na sytuowanie obiektu w granicy, to nie można dodatkowo wymagać zaistnienia tych okoliczności na jakie wskazuje prawodawca w powołanym przez organ § 12 ust. 3 pkt 4 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych.
W rozpoznawanej sprawie, zgodnie z treścią § 5 ust. 1 pkt 4 planu miejscowego, dopuszcza się usytuowanie budynków, ścianą zewnętrzną bez otworów, bezpośrednio przy granicy działki budowlanej pod warunkiem spełnienia dodatkowych wymogów określonych w przepisach szczególnych i odrębnych, a także po wykazaniu w trybie administracyjnym, że takie usytuowanie nie naruszy interesu osób trzecich.
W przypadku planu miejscowego obowiązującego na terenie usytuowania spornej inwestycji, już same przepisy planu narzucają w odniesieniu do budynków usytuowanych w granicy działki, ograniczenia przewidziane w przepisach szczególnych ( rozporządzenia w sprawie warunków technicznych), i wymagają spełnienia dodatkowych warunków określonych w tych przepisach. Nie ma tu więc tak jak w sytuacji opisanej w wyrokach, sprzeczności pomiędzy zapisami planu miejscowego a przepisami rozporządzenia.
Podsumowując, na gruncie rozpatrywanej sprawy i przepisów planu miejscowego, nie występuje więc żadna rozbieżność w orzecznictwie, która stawiałaby pod znakiem zapytania oczywistość naruszonych przepisów z uwagi na niejednoznaczną ich wykładnię.
Słuszność oceny dokonanej przez Wojewodę, wbrew argumentacji GINB, potwierdza także uchwała NSA z 27 lutego 2017 r., sygn. akt II OPS 3/16. W uchwale tej wyrażono pogląd, że gdy w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, dopuszczono sytuowanie budynku w zabudowie jednorodzinnej, zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę granicy z sąsiednią działką budowlaną, bezpośrednio przy tej granicy, konieczne jest spełnienie warunków określonych w § 12 ust. 3 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych. Zdaniem Sądu uchwała ta zawiera jasną i nie budzącą wątpliwości wykładnię § 12 rozporządzenia. Kierunku tej wykładni, nie zmienia to, że dotyczy ona decyzji o warunkach zabudowy, nie zaś planu miejscowego. W jej uzasadnieniu NSA stwierdził, że na podstawie przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w planie miejscowym albo decyzji o warunkach zabudowy, można dopuścić sytuowanie budynku zwróconego ścianą bez otworów okiennych lub drzwiowych w stronę granicy z sąsiednią działką budowlaną w odległości 1,5 m od granicy lub bezpośrednio przy tej granicy, ale jest to tylko dopuszczalna możliwość usytuowania budynku, jeżeli budynek zostanie zaprojektowany w sposób określony w przepisach, w tym przepisach techniczno-budowlanych. W tym znaczeniu decyzja o warunkach zabudowy wiąże organ wydający decyzję o pozwoleniu na budowę (art. 55 w związku z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.
Treść uzasadnienia tej uchwały, wyraźnie zatem wskazuje, że wskazana w niej argumentacja, ma także zastosowanie nie tylko do decyzji o warunkach zabudowy, ale także do zapisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.
Kolejnym argumentem przemawiającym za uwzględnieniem skargi jest stanowisko zawarte w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 maja 1999 r., P 9/98. W wyroku tym Trybunał Konstytucyjny zwrócił uwagę, że właściciel nieruchomości będący inwestorem może być ograniczony w pełnym i nieskrępowanym wykorzystaniu jej dla celu realizowania inwestycji budowlanej, niezależnie od treści miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz różnych ustawowych ograniczeń, także ze względu na to, że obiekt budowlany ponad dopuszczalną miarę utrudnia korzystanie z prawa własności nieruchomości sąsiedniej. Podobnie prawo własności właściciela nieruchomości sąsiedniej, w zakresie korzystania z niej, podlegać może ograniczeniom ze względu na takie lub inne korzystanie z nieruchomości przez dysponującego prawem własności inwestora. Takie ograniczenia są efektem wzajemnego oddziaływania praw własności (innych praw majątkowych) różnych osób, a przez to konieczności znoszenia tychże oddziaływań w granicach dopuszczalnych prawem. Trzeba jednak zaznaczyć, że orzecznictwo sądów administracyjnych stoi na stanowisku, że nie chodzi tu o wszelkie utrudnienia, jakie może spowodować planowana inwestycja, a jedynie o takie, które mogą dotyczyć naruszeń interesów prawnych, a nie interesów faktycznych innych osób. Zatem o naruszeniu interesów osób trzecich można mówić jedynie wtedy, gdy zostały naruszone w tym względzie konkretne przepisy prawne.
Wyżej wskazane uchybienia, na które Sąd zwrócił uwagę, dyskwalifikują zaskarżoną decyzję jako wydaną z naruszeniem wskazanych przepisów prawa materialnego. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy, organ odwoławczy stosownie do treści art. 153 p.p.s.a. uwzględni przedstawioną w uzasadnieniu argumentację.
Z tego powodu Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm.).