VII PA 27/24

Sygn. akt VII Pa 27/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 listopada 2024 r. Sąd Okręgowy Warszawa – Praga w Warszawie VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący Sędzia Renata Gąsior po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 listopada 2024 r. w Warszawie sprawy z powództwa A. R. przeciwko (...) GmbH spółce komandytowej z siedzibą w W. o odszkodowanie na skutek apelacji wniesionej przez powoda od wyroku Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi – Północ w Warszawie VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 8 stycznia 2024 r. sygn. akt VI P 210/22 1. oddala apelację, 2. zasądza od powoda A. R. na rzecz pozwanej (...) GmbH spółki komandytowej z siedzibą w W. kwotę 120,00 zł (sto dwadzieścia złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego za instancję odwoławczą. Sędzia Renata Gąsior UZASADNIENIE Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi-Północ w Warszawie VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z dnia 8 stycznia 2024 r. oddalił powództwo A. R. przeciwko (...) GmbH Spółce komandytowej z siedzibą w W. o odszkodowanie oraz zasądził od powoda A. R. na rzecz pozwanej (...) GmbH Spółce komandytowej z siedzibą w W. kwotę 180 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Podstawę rozstrzygnięcia stanowiły następujące ustalenia i rozważania Sądu Rejonowego: Powód odbył rozmowę rekrutacyjną o przyjęcie do pracy w pozwanej Spółce w końcu 2021 roku. Przedstawił swoje doświadczenie w wynajmie i sprzedaży maszyn, ustalono wysokość jego wynagrodzenia na 9.000 zł brutto i przedstawiono oczekiwania związane z jego zatrudnieniem, a zapoznano z celami jakie powód miałby realizować w ujęciu kwartalnym. Powód zgodził się na proponowane warunki, zadeklarował, że wypracuje cel kwartalny na poziomie 1.300.000 zł wygenerowanego przychodu. Po otrzymaniu listu intencyjnego w sprawie jego zatrudnienia, wypowiedział umowę u dotychczasowego pracodawcy. Umowę podpisano w dniu 8 grudnia 2021 r. z terminem rozpoczęcia pracy od 3 stycznia 2022 r. Strony zawarły umowę o pracę na czas nieokreślony na stanowisku Sales Manager (Kierownik Sprzedaży) za wynagrodzeniem 9.000 zł brutto. W umowie o pracę strony zastrzegły możliwość przyznania premii uznaniowej w wysokości ustalanej przez pracodawcę m.in. w oparciu o wyniki spółki, zaangażowanie pracownika oraz jego szczególne osiągnięcia oraz inne kryteria uznaniowe oraz premii wynikowej rozlicznej w cyklach kwartalnych. Strony ustaliły, że w związku ze specyfika działania pracodawcy, w szczególności realizacji zadań o charakterze projektowe oraz efektach rozłożonych w czasie, okres rozliczeniowy wynosi 3 miesiące. Strony podpisały też umowę o zakazie konkurencji w trakcie trwania stosunku pracy. W okresie zatrudnienia u pozwanej powód nie otrzymał żadnej premii uznaniowej. Powód na zajmowanym stanowisku zobowiązany był do: samodzielnego pozyskiwania klientów, podejmowania kontaktów z osobami i firmami wskazanymi przez pracodawcę, umawianie spotkań, prezentacji ofert handlowych i negocjowania warunków usług - na zasadach i w granicach określonych przez pracodawcę, utrzymywania poprawnych relacji z klientami, realizacji działań utrzymaniowych w tym upselling, przyjmowania zgłoszeń reklamacyjnych, zawierania umów z klientami w imieniu pracodawcy, przyjmowanie zleceń, wykonywania poleceń przełożonych, przestrzegania porządku pracy i zasad BHP oraz zasad poufności. Bezpośrednio po rozpoczęciu pracy w styczniu 2022 r. powód skierowany został na dziesięciodniowy instruktaż dotyczący sprzedawanych urządzeń w centrali (...) w Niemczech. W lutym uczestniczył w targach (...) w P. . Uczył się w międzyczasie asortymentu, parametrów technicznych. Zakresów stosowania maszyn z katalogów i stron internetowych. Pierwsze sprzedaże i wynajem maszyn rozpoczął po dwóch miesiącach. W okolicach maja 2022 r. - podczas Dnia Otwartego - powód po raz kolejny został poinformowany o stawianych mu celach do realizacji. Okres rozliczenia celów u pozwanego był kwartalny. Zadania rozliczane były w cyklach 3 miesięcznych. W firmie regularnie odbywały się spotkania sprzedażowe, o celach pracowników informowano ustnie przy ich zatrudnianiu. Także powód i drugi sprzedawca informowani byli o nich przy zatrudnieniu. Przez 3 kwartały w jakich powód był zatrudniony winien wygenerować dla spółki przychód na poziomie około 4 milionów złotych. Pozyskał natomiast klientów, którzy wygenerowali przychód około 124.000 zł. Aktywność powoda była niższa od zatrudnionego w spółce drugiego pracownika sprzedaży M. S. . Był on co prawda zatrudniony na niższym stanowisku sprzedażowym, a plan dla niego ustalony również był niższy i określony na 950.000 zł, natomiast wykonał go dwukrotnie. Dwukrotnie również otrzymał premie. Pracował on głównie w siedzibie firmy, zaś powód często zdalnie z domu. Powód nie wypracował celów mu stawianych. Sytuacja powtarzała się przez dwa kwartały, a poziom realizacji sprzedaży w lipcu i sierpniu 2022 r. nie rokował realizacji celów sprzedażowych także za trzeci kwartał. Z powodem rozmawiano na temat słabej realizacji przez niego założeń handlowych - sugerując brak możliwości dalszego jego zatrudnienia w przypadku braku zwiększenia wynajmu/sprzedaży i zysku z tym związanego. Powód nie uzupełniał też systematycznie tabeli planu pracy. Kontrahenci powoda i zysk jaki osiągnął w poszczególnych miesiącach wyglądał następująco: - luty 2022 - (...) (zysk netto 1.000 zł), (...) (koszt zysku netto 3.911 i 2.514 zł), - marzec 2022 - (...) (zysk netto 4.800), (...) (zysk netto 809 zł), (...) (zysk netto 6.004 zł) - kwiecień 2022 - D. A. (zysk netto 5.840 zł), (...) (zysk netto 5.165 zł) (...) (...) (zysk netto 1.334 zł) - maj 2022 - (...) (...) (zysk netto 1.127 zł), (...) Spółka z oo. (zysk netto 2.000 zł) - czerwiec 2022 - firma remontowo - budowlana (zysk netto 992 zł), (...) - (...) (-30 zł), (...) (zysk netto 828 zł), (...) (...) (zysk netto 20.400 zł), (...) (zysk netto 4.500 zł) - lipiec 2022 - (...) (...) A. K. (zysk netto 4.940 zł) - sierpień 2022 - T. A. (531,54 zł). Po konsultacji z zarządem przełożona powoda A. D. podjęła decyzję o rozwiązaniu umowy o pracę. Głównym powodem był brak realizacji planów sprzedażowych. Obliczono, że zysk osiągany przez powoda nie pokrywa kosztów jego zatrudnienia. Pozwany nie mógł pozwolić sobie, by pracownik sam nie zarabiał na koszty związane z jego funkcjonowaniem w zakładzie pracy. W związku z powyższym pozwana w dniu 5 września 2022 r. wypowiedziała powodowi umowę o pracę z zachowaniem miesięcznego okresu wypowiedzenia, jako przyczynę wskazując - niezrealizowanie wyznaczonych przez pracodawcę celów w zakresie sprzedaży w okresie od stycznia 2022 r. do sierpnia 2022 r. Powód otrzymał dwa dni wolne na poszukiwanie pracy i zobowiązany został do wykorzystania urlopu wypoczynkowego. W pozostałym okresie został zwolniony z obowiązku świadczenia pracy. Pozwany zawarł pouczenie o miejscu sposobie i terminie wniesienia odwołania do Sądu Pracy. Umowa o pracę uległa rozwiązaniu z dniem 31 października 2022 r. Sąd Rejonowy ustalił powyższy stan faktyczny na podstawie materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, a także na podstawie zeznań świadków: A. D. k. 95v-96 e - protokół 00:04:09 - 00:35:47, M. S. k. 96-96v e - protokół 00:35:47 - 00:46:46 oraz na podstawie zeznań powoda k. 177-177v e - protokół 00:00:45 - 00:26:35. Sąd I instancji w całości dał wiarę zeznaniom świadków przesłuchanych w sprawie, były one bowiem logiczne, spójne i wzajemnie zbieżne. Zeznaniom powoda Sąd Rejonowy dał wiarę w zakresie w jakim korespondowały z ustalonym w sprawie materiałem dowodowym. Przechodząc do oceny prawnej Sąd I instancji wskazał, że powództwo jako nieuzasadnione nie zasługiwało na uwzględnienie. Pozwana rozwiązała z powodem mowę o pracę na czas nieokreślony z zachowaniem ustawowego okresu wypowiedzenia - jeden miesiąc. Jest to zwykły sposób zakończenia stosunku pracy, a przyczyna wypowiedzenia umowy o pracę nie musi w związku z tym mieć szczególnej wagi czy nadzwyczajnej doniosłości. Nie oznacza to jednak w żadnym przypadku przyzwolenia na arbitralne, dowolne i nieuzasadnione lub sprzeczne z zasadami współżycia społecznego wypowiedzenie umowy o pracę (wyrok SN z dnia 6 grudnia 2001 roku, I PKN 715/00, LEX nr 55358). W pierwszej kolejności przedmiotem ustalenia Sądu Rejonowego było stwierdzenie, czy oświadczenie pracodawcy o rozwiązaniu umowy o pracę za wypowiedzeniem nie nastąpiło z naruszeniem przepisów o wymogach formalnych takiego oświadczenia, a w następnej kolejności Sąd I instancji badał czy przyczyna wskazana w wypowiedzeniu umowy o pracę jest prawdziwa, rzeczywista i konkretna. W oświadczeniu pracodawcy o wypowiedzeniu umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony lub o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia powinna być wskazana przyczyna uzasadniająca wypowiedzenie lub rozwiązanie umowy ( art. 30 § 4 k.p. ). Prawidłowe wypowiedzenie umowy o pracę na czas nieokreślony wymaga zarówno istnienia przyczyny wypowiedzenia, jak i wskazania jej w piśmie pracodawcy o wypowiedzeniu. Wymogi formalne oświadczenia o wypowiedzeniu umowy zostały sformułowane w art. 30 § 3-5 k.p. Zgodnie z powyższym, wypowiedzenie umowy o pracę na czas nieokreślony dokonywane przez pracodawcę powinno mieć formę pisemną, wskazywać przyczynę wypowiedzenia oraz zawierać pouczenie o prawie odwołania do sądu pracy. Sąd Rejonowy wskazał, że w przedmiotowej sprawie rozwiązanie umowy o pracę nie zawierało uchybień formalnych. Oświadczenie woli o rozwiązaniu umowy o pracę za wypowiedzeniem dokonane zostało w formie pisemnej. W piśmie wskazane została przyczyna rozwiązania umowy o pracę. Pozwana spółka zamieściła także pouczenie o przysługującym powodowi prawie odwołania się od rozwiązania umowy do sądu pracy. Sąd I instancji zważył, że dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy podstawowe znaczenie miała zatem ocena zasadności przyczyny będącej podstawą rozwiązania umowy o pracę za wypowiedzeniem. W Kodeksie pracy istnieje rozróżnienie między formalnym wskazaniem przyczyny wypowiedzenia umowy o pracę ( art. 30 § 4 ), a jej zasadnością - art. 45 § 1 (wyrok SN z dnia 18 kwietnia 2001 roku, IPKN 370/00, LEX nr 55703). Na mocy art. 30 § 4 kodeksu pracy dopuszczalne są różne sposoby określenia przyczyny wypowiedzenia umowy o pracę. Istotne jest jednak, aby z treści oświadczenia pracodawcy wynikało w sposób nie budzący wątpliwości, jakie przesłanki przesądziły o podjęciu przez pracodawcę decyzji o wypowiedzeniu pracownikowi umowy o pracę. Przyczyna wskazana w wypowiedzeniu musi być prawdziwa, rzeczywista i sformułowana w sposób konkretny. Niewykonanie tego obowiązku jest naruszeniem przepisów o rozwiązaniu umów o pracę (wyrok SN z 19 maja 1997 r., I PKN 173/97; por. wyrok SN z 15 lutego 2000 r., I PKN 514/99). Spoczywający na pracodawcy z mocy art. 30 § 4 k.p. obowiązek wskazania przyczyny wypowiedzenia umowy o pracę na czas nieokreślony ma nie tylko charakter formalny, ale jest związany z oceną zasadności dokonanego wobec pracownika wypowiedzenia. Z tego powodu przyczyna wypowiedzenia powinna być skonkretyzowana, co nie oznacza jedynie obowiązku wyczerpującego powołania wszystkich okoliczności, które stały się podstawą podjęcia przez pracodawcę decyzji o rozwiązaniu stosunku pracy. Skonkretyzowana przyczyna wypowiedzenia umowy o pracę powinna być znana pracownikowi najpóźniej z chwilą otrzymania pisma wypowiadającego umowę. Naruszenie art. 30 § 4 k.p. ma miejsce wówczas, gdy pracodawca w ogóle nie wskazuje przyczyny wypowiedzenia lub gdy jest ona niedostatecznie konkretna, a przez to niezrozumiała dla pracownika i nieweryfikowalna. Sąd I instancji zważył, że w niniejszym postępowaniu powód podniósł, że nie zgadza się z podaną przyczyną, że pracował z należytą starannością, nie został poinformowany mailowo o stawianych mu celach na dany kwartał i nie pamięta - czy był informowany ustnie oraz, że nie miał świadomości ile powinien wypracować. Sąd Rejonowy przeprowadził postępowanie dowodowe i ustalił, że zatrudniając pracowników sprzedażowych już podczas rozmów rekrutacyjnych informowano sprzedawców zarówno o proponowanych warunkach zatrudnienia, jak i celach sprzedażowych jakie pracownik miał wypracować. Okoliczność tą potwierdził świadek M. S. , który zeznał, że uznał informację o tym na jakim poziomie zysk ma kwartalnie wypracować już podczas zatrudniania go. W przypadku świadka była to kwota 950.000 zł, ale był on zatrudniony na niższym stanowisku. Sąd I instancji dał wiarę zeznaniom przełożonej, że kwota przyjęta przez strony dla powoda wynosiła 1.300.000 zł kwartalnie i powód miał tego świadomość. Sama logika nakazuje przyjąć, że powód przy dużym doświadczeniu w branży handlowej nie zatrudniłby się u nowego pracodawcy bez świadomości zasad jego zatrudnienia, czy stawianych mu oczekiwać. Nawet gdyby przyjąć (mimo niższego stanowisko), że cele miał zbliżone do M. S. - to i tak nie wypracował ich. Powód skupił się na braku mailowej informacji, zaś wskazywał - że nie pamięta, czy taką informację otrzymał ustnie. Sąd, na podstawie zgromadzonej dokumentacji i zeznań świadków przyjął, że wszystkie informacje przekazane zostały powodowi ustnie przy zatrudnieniu, a następnie powtórzone w maju 2022 r. podczas Dnia Otwartego. Sąd I instancji nie miał podstaw, by nie dać wiary w tym zakresie zeznaniom przełożonej powoda, ani do uznania, że konieczną drogą do przekazania takich informacja była korespondencja mailowa. Odbywały się też regularne spotkania sprzedażowe. Pracodawca zapewnił powodowi instruktaż szkoleniowy i narzędzia pracy, dał możliwość pracy zdalne dostosowanej do potrzeb powoda. Pomimo tego - jak wynika ze złożonych do akt sprawy zestawień sprzedażowych oraz zeznań przełożonej - powód nie wypracował normy przez dwa kolejne kwartały, a zysk uzyskany w początkach 3 kwartału nie wskazywał na osiągnięcie celu w kwartale trzecim. Miał świadomość swoich wyników, przełożona rozmawiała z nim o tym zalecając poprawę sprzedaży. Drugi pracownik - sprzedawca realizował postawione cele, otrzymywał premie. Po ustaleniu, że zyski jaki powód osiągnął nie pokrywa nawet kosztów jego zatrudnienia podjęto decyzję o rozwiązaniu umowy o pracę. W ocenie Sądu Rejonowego materiał dowodowy zgromadzony w sprawie potwierdził prawdziwość przyczyny podanej w wypowiedzeniu umowy o pracę. Trudno oczekiwać od pracodawcy, zatrudniającego wykwalifikowanego i doświadczonego sprzedawcę na stanowisku kierowniczym, aby zatrudniał go nadal kiedy pracownik ten nie realizuje celów sprzedażowych i nie zarabia na pokrycie kosztów swojego zatrudnienia. Logicznym jest dla Sądu, że pozostawałoby to w sprzeczności z interesem finansowym i gospodarczym spółki. Zgodnie z art 45 § 1 kodeksu pracy w razie ustalenia, że wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas nie określony jest nieuzasadnione lub narusza przepisy o wypowiadaniu umów o pracę, sąd pracy - stosownie do żądania pracownika - orzeka o bezskuteczności wypowiedzenia, a jeżeli umowa uległa już rozwiązaniu - o przywróceniu pracownika do pracy na poprzednich warunkach albo o odszkodowaniu. Mając na względzie przytoczone w uzasadnieniu okoliczności Sąd Rejonowy powództwo oddalił. O kosztach procesu Sąd I instancji orzekł na podstawie art. 98 k.p.c. w związku z § 9 ust. 1 pkt. l Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.2015.1804 ze zm.) i zasądził od strony powodowej jako strony przegrywającej kwotę 180 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Sąd orzekając o wysokości kosztów zastępstwa procesowego uwzględnił uchwałę składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z 24 lutego 201l r., I PZP 6/10 (OSNP 2011 nr 21-22, poz. 268)w której przyjęto, że podstawę zasądzenia przez sąd opłaty za czynności adwokata (tudzież radcy prawnego) z tytułu zastępstwa prawnego w sprawie ze stosunku pracy o odszkodowanie, o którym mowa w art. 56 § 1 w zw. z art. 58 k.p. , stanowi stawka minimalna określona w § 12 ust. 1 pkt 1 (tudzież analogicznie § 11 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia). Powyższa uchwała znajdzie analogiczne zastosowanie także do obecnie obowiązujących przepisów tj. § 9 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.2015.1804) i § 9 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U.2015.1800). Natomiast zgodnie z postanowieniem Sądu Najwyższego z dnia 13 marca 2012 r., II PZ 3/12, LEX nr 1168871 argumentacja prawna przedstawiona w przytoczonej uchwale ma zastosowanie w jednakowym stopniu do wynagrodzenia adwokatów i radców prawnych oraz do spraw o odszkodowanie dochodzone na podstawie art. 56 § 1 w związku z art. 58 k.p. albo na podstawie art. 45 § 1 w związku z art. 471 k.p. Dlatego Sąd Rejonowy w niniejszej sprawie, zgodnie z orzecznictwem Sądu Najwyższego wyrównał stawkę zastępstwa procesowego w sprawie o odszkodowanie ze stawką w sprawach o przywrócenie do pracy i zasądził od powoda na rzecz pozwanego kwotę 180 zł. Mając na uwadze powyższe Sąd Rejonowy orzekł jak w sentencji (wyrok z dnia 8 stycznia 2024 r. – k. 217; uzasadnienie – k. 221-227). Apelację od powyższego orzeczenia wywiódł powód A. R. , zaskarżając go w całości. Powód wniósł o zasądzenie od pozwanego pracodawcy kwoty 27.000 zł tytułem odszkodowania. Zaskarżonemu wyrokowi powód zarzucił: 1. dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny wyjaśnień powoda A. R. i niedanie wiary wyjaśnieniem powoda co do tego, że nie otrzymywał w okresie zatrudnienia wartościowych celów sprzedaży. W piśmie procesowym powód dołączył dowody w formie załącznika do umowy o pracę zawierającego zobowiązanie pozwanego, że będzie przesyłał mailem powodowi cele sprzedaży na kolejny kwartał przed końcem kwartału poprzedzającego okres rozliczeniowy; 2. Sąd nie wziął pod uwagę zeznań świadków pozwanej, które to potwierdziły brak przekazywania przez pozwaną celów sprzedażowych. Świadek A. D. , która podpisywała z ramienia pozwanej umowę o pracę i wszystkie załączniki z powodem oświadczyła podczas przesłuchania, że zapomniała przekazywać powodowi wartościowych celów sprzedaży. Jako bezpośredni przełożony powoda nie dopełniła swojego zakresu obowiązków zawodowych. Należy tutaj zaznaczyć, że przyczyną rozwiązania umowy o pracę z powodem był brak realizacji celów sprzedażowych; 3. Sąd nie wziął pod uwagę zeznań świadka powołanego przez pozwaną spółkę (...) . Świadek pracował w charakterze przedstawiciela handlowego i zeznań, że nie otrzymywał w żadnej postaci wyznaczonych celów sprzedażowych. Świadek M. S. zeznał również, że pod koniec roku 2022 otrzymał po raz pierwszy cele sprzedaży. Należy tutaj nadmienić, że powyższy fakt miał miejsce jak do zarządu pozwanej trafiło pismo procesowe powoda; 4. Sąd dokonał dowolnej, a nie swobodnej oceny faktu, że powód został po raz kolejny poinformowany o stawianych mu celach w maju 2022 roku podczas Dnia Otwartego. Powód wskazał, że gdyby taki fakt miał miejsce to pozwana powinna taką informację przekazać powodowi na piśmie, a nic takiego nie miało miejsca; 5. Powód mimo braku wiedzy na tematu wartościowych celów sprzedażowych dokonywał sprzedaży już w trzecim miesiącu pracy. Przed zatrudnieniem powód poinformował pozwaną, że na wdrożenie do samodzielnej pracy potrzebuje minimum sześć miesięcy. Powód wygenerował przychód dużo wyższy, niż jest podany w uzasadnieniu, ponieważ wyniósł on ponad 200.000,00 zł; 6. Sąd dał wiarę pozwanej, że powód pracował głównie lub często zdalnie z domu. Powód wyjaśnił, że oczywiście w celu uzyskania klientów i umówienia się z nimi na spotkanie pracował z domu. Natomiast bardzo często powód pracował w terminie i prowadził bezpośrednio spotkania z potencjalnymi klientami. W styczniu 2022 roku pozwana przekazała powodowi nowy samochód do wykonywania pracy. W momencie przekazania samochodu stan licznika wynosił około 20 km, ponieważ był to samochód nowy. W dniu 21 lipca 2022 roku pozwany dokonał przeglądu ww. samochodu przy stanie 23609 km. Powód przez okres siedmiu miesięcy pracy przejechał zawodowo około 3300 km miesięcznie. Na dowód złej oceny pracy powoda dołączył „zlecenie usługi serwisowej (...) ” samochodu, który był na wyposażeniu powoda. Na tej podstawie stwierdzono, że Sąd błędnie ocenił zaangażowanie w pracę powoda; 7. Sąd błędnie ocenił informację pozwanej, że powód nie uzupełniał tabeli plany pracy. Powód twierdzi, że wykonywał tą pracę na bieżąco; 8. Sąd przyznał rację pozwanej, że powód otrzymał wypowiedzenie, ponieważ w okresie od stycznia 2022 roku do sierpnia 2022 roku nie realizował wyznaczonych przez pracodawcę celów w zakresie sprzedaży. W punkcie „5” apelacji powód wskazał, że poinformował pozwaną, że potrzebuje okresu 6 m-c na poznanie asortymentu i wdrożenie się do pracy. Sąd nie wziął pod uwagę wyjaśnień powoda, a logicznym jest fakt, że w każdej nowej pracy pracownik potrzebuje czasu na wdrożenie się w nowe obowiązki; 9. Sąd Rejonowy źle dokonał oceny rozwiązania umowy o pracę z powodem. W przedmiotowej sprawie rozwiązanie umowy o pracę zawiera uchybienia formalne. Zdaniem powoda, uchybienie umowy, czyli jej rozwiązanie polega na błędnym wskazaniu przyczyn jej rozwiązania. Przyczyna jest nieprawdziwa i nierzeczywista. Sąd nie wziął pod uwagę braku wywiązywania się ze swoich obowiązków przez pozwaną spółkę reprezentowaną przez A. D. ; 10. Sąd dokonał niepoprawnej oceny zeznań pozwanej, która nie przedstawiła na swoje stwierdzenie żadnych dowodów. Powód przedstawił dowody w postaci dokumentów, które otrzymywał w dniu zawarcia umowy o pracę, których Sąd nie wziął pod uwagę; 11. Oceny dowodów Sąd dokonywał błędnie, bowiem nie wziął pod uwagę żadnych zeznań powoda, tym bardziej, że powód zawarł umowę o pracę tylko dlatego, że ustalił minimum 6 miesięczny czas wdrożenia się do pracy. Powód nadmienił, że nie miał doświadczenia w sprzedaży produktów oferowanych przez pozwaną spółkę (apelacja z dnia 12 marca 2024 r. - k. 231-234 a.s.). W odpowiedzi na apelację, pozwana spółka (...) GmbH spółka komandytowa z siedzibą w W. wniosła o oddalenie apelacji oraz zasądzenie powoda na rzecz pozwanej zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przypisanych. W uzasadnieniu swojego stanowiska pozwana wskazała, że wyrok jest prawidłowy i nie obarczony żadnymi wadami, które uzasadniałyby jego zmianę bądź uchylenie. Zdaniem pozwanej apelacja jest jedynie polemiką z ustaleniami faktycznymi Sądu I instancji. W szczególności powód nie wykazał, na czym miałyby polegać nieprawidłowości w zakresie oceny materiału dowodowego, w jaki sposób Sąd I instancji miałby uchybić zasadom jego oceny ani też jakie dowody zostały pominięte. Uzasadnieniu wyroku Sądu I instancji powód przeciwstawia jedynie własną, subiektywną ocenę sytuacji, będącą w praktyce sprzeczną względem wniosków wynikających ze zgromadzonego przez Sąd I instancji obszernego materiału dowodowego (odpowiedź na apelację z dnia 25 czerwca 2024 r. – k. 249-250 a.s.). Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja strony powodowej została oceniona jako niezasadna. Wniesiony przez powoda środek zaskarżenia nie zawiera zarzutów skutkujących zmianą lub uchyleniem zaskarżonego wyroku. Według Sądu II instancji Sąd Rejonowy w sposób prawidłowy dokonał analizy materiału dowodowego, poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne oraz właściwie zastosował przepisy, skutkiem czego zaskarżony wyrok zawiera trafne i odpowiadające prawu rozstrzygnięcie. Wskazać należy, że Sąd II instancji podzielił dokonane przez Sąd Rejonowy ustalenia faktyczne, wobec czego – w myśl poglądów utrwalonych w orzecznictwie – nie zachodzi potrzeba ich szczegółowego powtarzania (m.in. wyroki Sądu Najwyższego: z 8 października 1998r., II CKN 923/97; z 12 stycznia 1999r., I PKN 521/98). W ocenie Sądu Okręgowego, ustalenia Sądu I instancji znalazły potwierdzenie w zeznaniach stron oraz zeznaniach świadków, które zostały ocenione przez Sąd Rejonowy prawidłowo, w zgodzie ze wskazaniami z art. 233 § 1 k.p.c. Wprawdzie strona powodowa sformułowała w apelacji zarzuty odnoszące się do oceny zeznań stron i wszystkich świadków, Sąd II instancji ocenił jednak, że zarzuty te są bezzasadne i oparte na wybranych i korzystnych dla strony skarżącej fragmentach zeznań świadków. W tym miejscu wymaga podkreślenia, że swobodna ocena dowodów dokonywana jest przez pryzmat własnych przekonań sądu, jego wiedzy i posiadanego zasobu doświadczeń życiowych, uwzględnia wymagania prawa procesowego oraz reguły logicznego myślenia, według których sąd w sposób bezstronny, racjonalny i wszechstronny rozważa materiał dowodowy jako całość, dokonuje wyboru określonych środków dowodowych i - ważąc ich moc oraz wiarygodność - odnosi je do pozostałego materiału dowodowego. Skuteczne postawienie zarzutu naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. , dotyczącego zasad oceny dowodów, wymaga wykazania, że ocena ta dokonana została w sposób rażąco wadliwy lub oczywiście błędny, uchybiający zasadom logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego. Nie może ono natomiast ograniczać się jedynie do zaprezentowania własnego przekonania o innej wadze i wiarygodności przeprowadzonych dowodów, czy też przedstawienia własnej wersji stanu faktycznego sprawy (orzeczenia Sądu Najwyższego: z 6 listopada 1998r., II CKN 4/98, niepubl.; z 5 sierpnia 1999r., II UKN 76/99, OSNAPiUS 2000, nr 19, poz. 732; z 14 stycznia 2000r., I CKN 1169/99, OSNC 2000, nr 7 - 8, poz. 139; z dnia 10 kwietnia 2000r., V CKN 17/00, OSNC 2000, nr 10, poz. 189). W ocenie Sądu II instancji w niniejszej sprawie Sąd Rejonowy prawidłowo ocenił całość materiału dowodowego sprawy, a wyprowadzone z dowodów wnioski są logicznie poprawne i zgodne z zasadami życiowego doświadczenia. W szczególności powód nie wykazał, na czym miałyby polegać nieprawidłowości w zakresie oceny materiału dowodowego, w jaki sposób Sąd I instancji miałby uchybić zasadom jego oceny ani też jakie dowody zostały pominięte. Polemika zawarta w apelacji nie może jednak odnieść oczekiwanego przez apelującego rezultatu. W ocenie Sądu Okręgowego, wbrew twierdzeniom apelacji, słusznie Sąd I instancji ustalił, że przyczyna wypowiedzenia umowy o pracę wskazana w oświadczeniu z dnia 5 września 2022 r. była prawdziwa. Wskazać należy, że wypowiedzenie jest zwykłym sposobem rozwiązania stosunku pracy, więc nie musi się charakteryzować doniosłą przyczyną. Wystarczy przyczyna zwykła nie obarczona jakimkolwiek ciężarem, związana ze sposobem wykonywania pracy, który nie spełniał oczekiwań strony rozwiązującej stosunek pracy. Prawidłowo Sąd Rejonowy doszedł do wniosku, że trudno oczekiwać od pracodawcy, zatrudniającego wykwalifikowanego i doświadczonego sprzedawcę na stanowisku kierowniczym, aby zatrudniał go nadal kiedy pracownik ten nie realizuje celów sprzedażowych i nie zarabia na pokrycie kosztów swojego zatrudnienia. W ocenie Sądu Okręgowego, z zeznań świadków wynika, że powód znał swoje celem sprzedażowe, bowiem pokreślić należy, że zatrudniając pracowników sprzedażowych już podczas rozmów rekrutacyjnych pozwana informowała sprzedawców oprócz proponowanych warunkach zatrudnienia, także o celach sprzedażowych jakie pracowników miał wypracować. Co ważne, w okresie świadczenia pracy przez powoda, cele te pozostawały niezmienne, względem tych które zostały ustalone w momencie zatrudnienia. Niewątpliwie, A. R. nie wypracował normy przez dwa kolejne kwartały, nadto zysk uzyskany w początkach 3 kwartału nie wskazywał na osiągnięcie celu w kwartale trzecim. Zdaniem Sądu, nie zasługują na uwzględnienie twierdzenia powoda, że Sąd Rejonowy nie wziął pod uwagę zeznań świadka M. S. , wskazujących na to, że nie otrzymał on w żadnej postaci wyznaczonych celów sprzedażowych. Nie ulega wątpliwości, że z zeznań świadka wynika, że znał on swoje cele sprzedażowe, co więcej, był w stanie te cele osiągnąć i wypracować premię sprzedażową. Cele sprzedażowe zostały mu przedstawione podczas zatrudnienia. Słusznie podniosła pozwana w odpowiedzi na apelację, że dywagacje na temat zmian, które nastąpiły po rozwiązaniu umowy o pracę z powodem wykraczają poza zakres i przedmiot sprawy. Odnosząc się do twierdzeń A. R. , że gdyby powód został po raz kolejny poinformowany o stawianych mu celach w maju 2022 r. podczas Dnia Otwartego, to pozwana powinna taką informację powodowi przekazać na piśmie, wskazać należy, że słusznie w tym zakresie Sąd I instancji ustalił, że nie ma podstaw do uznania, że konieczną drogą do przekazania takich informacja była korespondencja mailowa. Podczas Dnia Otwartego jedynie przypomniano powodowi, że nie osiąga stawianych celów sprzedażowych. Pozwana nie dokonywała żadnych zmian czy modyfikacji w tym zakresie. Natomiast co do zarzutów powoda, że poinformował pozwaną o tym, że potrzebuje okresu 6 miesięcy na wdrożenie się do pracy, zauważyć należy, że rozwiązanie umowy o pracę nastąpiło po okresie dłuższym, niż pół roku. Nadto, powód nie wykazał, że ustalił z pozwaną wskazywany przez niego okres na wdrożenie się w momencie zatrudnienia. Ponownie podkreślić należy, że powód nie zarobił nawet na utrzymanie swojego stanowiska pracy. Przyczyną zwolnienia powoda był fakt niewykonywania celów sprzedażowych. Zatem przedstawiony przez apelującego dowód w postaci stanu licznika auta służbowego nie ma znaczenia, bowiem brak jest podstaw do uznania, że przywołane kilometry zostały rzeczywiście wyjeżdżone w celach służbowych, a przede wszystkim, że przyniosło to skutek w postaci osiągnięcia stawianych celów sprzedaży. Mając na uwadze powyższe Sąd Okręgowy nie dopatrzył się nieprawidłowości wskazywanych przez stronę skarżącą. Podniesione w apelacji argumenty nie są zasadne i nie mogły skutkować ani uchyleniem zaskarżonego orzeczenia, ani jego zmianą. W tym stanie rzeczy Sąd Okręgowy, na podstawie art. 385 k.p.c. , oddalił apelację powoda jako stanowiącą jedynie polemikę z prawidłowym i zgodnym z prawem rozstrzygnięciem Sądu Rejonowego, o czym orzekł w punkcie 1 sentencji wyroku. O kosztach postępowania za instancję odwoławczą Sąd Okręgowy orzekł w punkcie 2. sentencji wyroku na podstawie na podstawie art. 98 § 1 i 2 k.p.c. Wysokość kosztów zastępstwa procesowego została ustalona na podstawie § 10 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 9 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r., poz. 1935 ze zm.). Sędzia Renata Gąsior