VII PA 225/13
Podsumowanie
Przejdź do pełnego tekstuPowód D. K. domagał się ustalenia istnienia stosunku pracy na czas nieokreślony z pozwaną Spółką z o.o. w G. od dnia 7 października 2010 r. Sąd Rejonowy oddalił powództwo, uznając, że strony zawarły szereg umów na czas określony, które łącznie przekroczyły 24 miesiące, co zgodnie z ustawą antykryzysową powinno skutkować uznaniem umowy za umowę na czas nieokreślony. Jednakże, sąd pierwszej instancji ustalił, że stosunek pracy uległ rozwiązaniu za porozumieniem stron z dniem 9 października 2012 r., co wykluczyło istnienie interesu prawnego w ustaleniu charakteru umowy po tej dacie. Sąd Rejonowy oparł się na analizie umów, korespondencji mailowej oraz zeznaniach świadków, wskazując na zamiar pracodawcy rozwiązania umowy, propozycję porozumienia, prośbę powoda o czas do namysłu, a następnie wykorzystanie przez powoda urlopu wypoczynkowego i bezpłatnego, a także podjęcie przez niego zatrudnienia u innego podmiotu. Apelacja powoda została oddalona przez Sąd Okręgowy, który uznał zarzuty naruszenia przepisów proceduralnych za bezzasadne. Sąd Okręgowy podkreślił, że ocena dowodów przez Sąd Rejonowy była wszechstronna i zgodna z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. Sąd Okręgowy stwierdził, że zachowanie powoda, w tym wykorzystanie urlopów i podjęcie nowego zatrudnienia, potwierdzało wolę rozwiązania umowy za porozumieniem stron, nawet jeśli formalnie nie wyraził na to zgody. Sąd Okręgowy uznał również, że rozwiązanie umowy za porozumieniem stron mogło nastąpić w sposób konkludentny.
Przeanalizuj tę sprawę w pełnym kontekście orzecznictwa.
Analiza orzecznictwa · odpowiedzi na pytania · badanie przepisów · drafting pism.
Wartość praktyczna
Siła precedensu: ŚredniaInterpretacja przepisów dotyczących umów na czas określony w kontekście ustawy antykryzysowej oraz ocena, czy zachowanie pracownika może świadczyć o porozumieniu stron w sprawie rozwiązania umowy o pracę.
Orzeczenie dotyczy specyficznego stanu faktycznego i przepisów ustawy antykryzysowej, która straciła moc. Interpretacja zachowań pracownika jako wyraz woli rozwiązania umowy może być różnie oceniana w zależności od okoliczności.
Zagadnienia prawne (3)
Czy umowa o pracę na czas określony, której łączny okres trwania przekracza 24 miesiące, powinna zostać uznana za umowę na czas nieokreślony?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Tak, zgodnie z ustawą antykryzysową, przekroczenie 24-miesięcznego limitu umów na czas określony skutkuje uznaniem umowy za umowę na czas nieokreślony.
Uzasadnienie
Sąd Rejonowy powołując się na przepisy ustawy antykryzysowej oraz doktrynę i orzecznictwo Sądu Najwyższego, uznał, że łączny okres zatrudnienia powoda na podstawie umów na czas określony przekroczył 24 miesiące, co powinno skutkować uznaniem umowy za umowę na czas nieokreślony.
Czy istnieją podstawy do ustalenia istnienia stosunku pracy na czas nieokreślony po dacie 9 października 2012 r., jeśli strony uzgodniły rozwiązanie umowy o pracę za porozumieniem stron z tą datą?Ratio decidendi
Odpowiedź sądu
Nie, jeśli strony uzgodniły rozwiązanie stosunku pracy za porozumieniem stron z określoną datą, nie ma podstaw do ustalenia istnienia stosunku pracy po tej dacie.
Uzasadnienie
Sąd Rejonowy uznał, że powód miał interes prawny w ustaleniu charakteru umowy tylko do momentu jej rozwiązania. Analiza korespondencji, wykorzystania urlopów i podjęcia nowego zatrudnienia przez powoda, a także odmienne traktowanie innego pracownika, doprowadziły sąd do wniosku, że strony uzgodniły rozwiązanie stosunku pracy za porozumieniem stron z dniem 9 października 2012 r.
Czy zachowanie pracownika po spożyciu alkoholu w miejscu zakwaterowania za granicą, w tym znalezienie go poza pokojem i zgłoszenie incydentu przez mieszkańca hotelu, może stanowić podstawę do rozwiązania umowy o pracę?
Odpowiedź sądu
Choć sąd pierwszej instancji nie ustalił jednoznacznie zachowania powoda, pracodawca miał podstawy do podjęcia działań w związku ze zgłoszonym incydentem, co doprowadziło do propozycji rozwiązania umowy.
Uzasadnienie
Sąd Rejonowy uznał, że pracodawca uzyskał informację o incydencie w hotelu, co uzasadniało podjęcie działań, w tym powrót powoda do Polski i propozycję rozwiązania umowy. Sąd nie znalazł dowodów jednoznacznie potwierdzających zachowanie opisane przez pracodawcę, ale uznał, że pracodawca działał w oparciu o otrzymane informacje.
Strony
| Nazwa | Typ | Rola |
|---|---|---|
| D. K. | osoba_fizyczna | powód |
| (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w G. | spółka | pozwany |
Przepisy (6)
Główne
k.p. art. 30 § § 1 pkt 1
Kodeks pracy
Rozwiązanie umowy o pracę za porozumieniem stron.
Ustawa o łagodzeniu skutków kryzysu ekonomicznego dla pracowników i przedsiębiorców art. 13 § ust. 1
Limit 24 miesięcy dla umów na czas określony.
Pomocnicze
k.p. art. 30 § § 1 pkt 4
Kodeks pracy
Rozwiązanie umowy o pracę z upływem czasu, na który była zawarta.
k.p.c. art. 189
Kodeks postępowania cywilnego
Ustalenie istnienia lub nieistnienia stosunku prawnego lub prawa.
k.p.c. art. 233 § § 1
Kodeks postępowania cywilnego
Zasada swobodnej oceny dowodów.
k.p.c. art. 385
Kodeks postępowania cywilnego
Oddalenie apelacji.
Argumenty
Skuteczne argumenty
Stosunek pracy uległ rozwiązaniu za porozumieniem stron z dniem 9 października 2012 r. • Zachowanie powoda (wykorzystanie urlopów, podjęcie nowego zatrudnienia) potwierdza wolę rozwiązania umowy. • Przekroczenie limitu 24 miesięcy umów na czas określony skutkuje uznaniem umowy za umowę na czas nieokreślony, ale nie wyklucza rozwiązania za porozumieniem stron.
Odrzucone argumenty
Umowa na czas określony przekraczająca 24 miesiące powinna być uznana za umowę na czas nieokreślony, a stosunek pracy nadal istnieje. • Powód nie wyraził zgody na rozwiązanie umowy za porozumieniem stron. • Sąd Rejonowy pominął istotne zeznania powoda i świadka S. R. dotyczące braku zgody na porozumienie.
Godne uwagi sformułowania
brak jest podstaw do ustalenia, by po tej dacie strony łączył stosunek pracy. • zachowanie powoda i decyzje dotyczące wniosku o urlop wypoczynkowy i urlop bezpłatny a także podjęcie od września 2012 r. inne pracy na podstawie umowy zlecenie potwierdza taką wolę i w oparciu o doświadczenie życiowe i zasady logiki pozwalają na uznanie, iż wyraził zgodę na rozwiązanie umowy o pracę za porozumieniem stron z dniem wskazanym w świadectwie pracy.
Skład orzekający
Elżbieta Zabrocka
przewodniczący
Beata Golba - Kilian
sędzia
Bożenna Zalewska
sędzia-sprawozdawca
Informacje dodatkowe
Wartość precedensowa
Siła: Średnia
Powoływalne dla: "Interpretacja przepisów dotyczących umów na czas określony w kontekście ustawy antykryzysowej oraz ocena, czy zachowanie pracownika może świadczyć o porozumieniu stron w sprawie rozwiązania umowy o pracę."
Ograniczenia: Orzeczenie dotyczy specyficznego stanu faktycznego i przepisów ustawy antykryzysowej, która straciła moc. Interpretacja zachowań pracownika jako wyraz woli rozwiązania umowy może być różnie oceniana w zależności od okoliczności.
Wartość merytoryczna
Ocena: 6/10
Sprawa dotyczy ważnych kwestii prawnych związanych z umowami na czas określony i ich przekształcaniem w umowy na czas nieokreślony, a także oceny zachowania pracownika jako wyrazu woli rozwiązania umowy. Choć stan faktyczny jest złożony, zawiera elementy budzące zainteresowanie.
“Czy urlop i nowe zatrudnienie to dowód zgody na zwolnienie? Sąd rozstrzyga o porozumieniu stron.”
Sektor
praca
Twój asystent do analizy prawnej.
Zadaj pytanie prawne, zleć analizę orzecznictwa i przepisów, lub poproś o projekt pisma — AI przeszuka 1,4 mln orzeczeń i aktualne akty prawne.
- Analiza orzecznictwa i przepisów
- Drafting pism i dokumentów
- Odpowiedzi na pytania prawne
- Pogłębiona analiza z doktryny
Pełny tekst orzeczenia
Oryginalna treść postanowienia (niezmieniona). Otwiera się jako osobna strona.